Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται στο σχολείο, είναι τόσο ανυπόμονα, απογοητεύονται εύκολα και τους λείπουν οι πραγματικοί φίλοι;

Victoria Prooday Καναδή εργοθεραπεύτρια με 10 χρόνια εμπειρίας στην εργασία με παιδιά, γονείς και δασκάλους.

Με τα χρόνια, έχω παρατηρήσει μια τρομακτική τάση μείωσης της κοινωνικής, συναισθηματικής και εκπαιδευτικής (ακαδημαϊκής) λειτουργίας των παιδιών, καθώς και μια απότομη αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών, των προβλημάτων συγκέντρωσης και άλλων προβλημάτων.

Τα σημερινά παιδιά ξεκινούν το σχολείο συναισθηματικά μη διαθέσιμα για μάθηση, και ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας συμβάλλει σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλος είναι πλαστικός και εύπλαστος. Μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλό μας πιο δυνατό ή πιο αδύναμο μέσω του περιβάλλοντός μας. Πιστεύω ειλικρινά ότι, παρά τις καλύτερες προθέσεις μας, δυστυχώς κατευθύνουμε την ανάπτυξη των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Να γιατί:Ο αντίκτυπος της τεχνολογίας

Η χρήση της τεχνολογίας (τηλεόραση, tablet, smartphone) ως δωρεάν μπέιμπι σίτερ δεν είναι στην πραγματικότητα δωρεάν. Το τίμημα έρχεται. Πληρώνουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, την προσοχή τους και την ικανότητά τους να καθυστερούν την ικανοποίηση. 

Σε σύγκριση με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, συναντούν ανθρώπινες φωνές και επαρκή οπτική διέγερση, σε αντίθεση με τις πανταχού παρούσες γραφικές εκρήξεις και τα ειδικά εφέ που έχουν συνηθίσει να βλέπουν στις οθόνες. Μετά από συνεχή έκθεση στην εικονική πραγματικότητα, η επεξεργασία πληροφοριών στην τάξη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τα παιδιά μας, καθώς ο εγκέφαλός τους συνηθίζει στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που παρέχονται από τα βιντεοπαιχνίδια. Η αδυναμία επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης μειώνει την ικανότητα των παιδιών να λύνουν εκπαιδευτικά προβλήματα. Η τεχνολογία απομακρύνει επίσης συναισθηματικά τα παιδιά μας από τις οικογένειές τους. Η πρόσβαση στο γονικό συναίσθημα είναι ένα απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για τον εγκέφαλο ενός παιδιού. Δυστυχώς, σταδιακά στερούμε από τα παιδιά μας αυτό το θρεπτικό συστατικό.Τα παιδιά παίρνουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν.

“Πεινάω!!” “Θα σου αγοράσω ένα σνακ σε λίγο.” “Διψάω!” “Ορίστε η μηχανή αναψυκτικών.” “Βαριέμαι!” “Παίζω με το τηλέφωνό μου!”

 Η ικανότητα να αναβάλλουμε την ικανοποίηση είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για τη μελλοντική επιτυχία. Έχουμε τις καλύτερες προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας χαρούμενα, αλλά δυστυχώς, τα κάνουμε χαρούμενα τη στιγμή και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Η ικανότητα αναβολής της ικανοποίησης σημαίνει την ικανότητα να λειτουργεί κανείς υπό άγχος. Τα παιδιά μας σταδιακά γίνονται λιγότερο προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν ακόμη και μικρές αγχωτικές καταστάσεις, οι οποίες τελικά γίνονται τεράστια εμπόδια στην επιτυχία τους στη ζωή.

Η αδυναμία αναβολής της ικανοποίησης συχνά εκδηλώνεται σε τάξεις, εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που ένα παιδί ακούει «Όχι», επειδή οι γονείς έχουν εκπαιδεύσει τον εγκέφαλο του παιδιού τους να παίρνει αυτό που θέλει αμέσως.Τα παιδιά κυβερνούν τον κόσμο

Να τι ακούω από γονείς συνέχεια: «στο γιο μου δεν του αρέσουν τα λαχανικά». «Δεν της αρέσει να κοιμάται νωρίς». «Δεν του αρέσει το πρωινό». «Δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά τα πάει περίφημα με το iPad της». «Δεν θέλει να ντυθεί μόνος του». «Είναι πολύ τεμπέλα για να ταιστεί μόνη της». 

Από πότε τα παιδιά λένε στους γονείς τους πώς να τα μεγαλώσουν; Αν τα αφήσουμε στην τύχη τους, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί και κρέμα, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν στα τάμπλετ τους και να πηγαίνουν για ύπνο στις 12:00 π.μ. Τι καλό τους κάνουμε δίνοντάς τους αυτό που ΘΕΛΟΥΝ, αν ξέρουμε ότι ΔΕΝ τους είναι ΚΑΛΟ; Χωρίς σωστή διατροφή και έναν υγιεινό ύπνο, τα παιδιά μας θα εμφανίζονται στο σχολείο ευερέθιστα, ανήσυχα και απρόσεκτα. Επιπλέον, τους στέλνουμε λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν και να μην κάνουν αυτό που δεν θέλουν. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως το “πρέπει να κάνουμε”. 

Δυστυχώς, για να πετύχουμε τους στόχους μας στη ζωή, πρέπει να κάνουμε αυτό που είναι απαραίτητο, και αυτό δεν είναι πάντα αυτό που μας αρέσει να κάνουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να γίνει άριστος μαθητής, πρέπει να μελετά σκληρά. Αν θέλει να γίνει επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν, αλλά δυσκολεύονται πολύ να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να το πετύχουν. Το αποτέλεσμα είναι ανέφικτοι στόχοι και απογοήτευση.Ατελείωτη Διασκέδαση

Έχουμε δημιουργήσει έναν τεχνητό κόσμο για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει βαρετή στιγμή. Όταν ένα παιδί ηρεμεί, σπεύδουμε να το διασκεδάσουμε ξανά, γιατί διαφορετικά νιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το καθήκον μας να μεγαλώσουμε παιδιά. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους: αυτά έχουν τον δικό τους κόσμο της «διασκέδασης» και εμείς έχουμε τον δικό μας κόσμο της «εργασίας». Γιατί τα παιδιά δεν μας βοηθούν πια στην κουζίνα ή στο πλύσιμο των ρούχων; Γιατί δεν μαζεύουν και δεν τακτοποιούν τα παιχνίδια τους; Αυτή η μονότονη εργασία εκπαιδεύει τον εγκέφαλο, αναπτύσσοντας την εργασιακή ηθική και την ικανότητα να λειτουργεί σε περιόδους «πλήξης» – τους ίδιους «μύες» που τελικά απαιτούνται για το σχολείο. Όταν τα παιδιά έρχονται στο σχολείο και χρειάζονται να γράψουν κάτι, λένε: «Δεν μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο. Και πολύ βαρετό». Γιατί; Επειδή η ατελείωτη διασκέδαση δεν αναπτύσσει την εργασιακή ηθική. Η εργασία την αναπτύσσει.

5. Περιορισμένη Κοινωνική Αλληλεπίδραση

Είμαστε όλοι απασχολημένοι, οπότε δίνουμε στα παιδιά μας gadgets για να τα κρατάμε απασχολημένα. Τα παιδιά παλιά έπαιζαν έξω, όπου ανέπτυσσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες σε ένα φυσικό, αδόμητο περιβάλλον. Δυστυχώς, η τεχνολογία έχει αντικαταστήσει το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους. Επιπλέον, η τεχνολογία έχει κάνει τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους για κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Σαφώς, τα παιδιά μας μένουν όλο και πιο πίσω… επειδή η ψηφιακή φύλαξη παιδιών δεν έχει σχεδιαστεί για να βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες. Οι κοινωνικές δεξιότητες είναι απαραίτητες για τη μελλοντική επιτυχία στη ζωή!

Ο εγκέφαλος, όπως οι μύες, μαθαίνει και εκπαιδεύεται. Αν θέλετε το παιδί σας να κάνει ποδήλατο, του μαθαίνετε πώς να κάνει ποδήλατο. Αν θέλετε το παιδί σας να περιμένει, πρέπει να του διδάξετε υπομονή. Αν θέλετε το παιδί σας να επικοινωνεί, πρέπει να του διδάξετε κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν έχει καμία διαφορά!

Μπορείτε να μεταμορφώσετε τη ζωή του παιδιού σας εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλό του ώστε να μπορεί να ευδοκιμήσει σε κοινωνικές, συναισθηματικές και ακαδημαϊκές δραστηριότητες. Δείτε πώς:Περιορίστε την πρόσβαση στην τεχνολογία και επανασυνδεθείτε με τα παιδιά σας.

Εκπλήξτε τα με λουλούδια, μοιραστείτε ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, αφήστε ένα γλυκό σημείωμα στο σακίδιό τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, εκπλήξτε τα παίρνοντάς τα για μεσημεριανό, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, κάντε μαξιλαροπόλεμο. Διοργανώστε οικογενειακά δείπνα, παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια τα βράδια (δείτε τη λίστα με τα αγαπημένα μου επιτραπέζια παιχνίδια στην προηγούμενη ανάρτηση), πηγαίνετε βόλτες με το ποδήλατο ή κάντε μια βόλτα σε εξωτερικούς χώρους με φακό το βράδυ.Εξασκηθείτε στην καθυστερημένη ικανοποίηση.

Αφήστε το να περιμένει! Εξηγήστε στο παιδί σας ότι η πλήξη είναι φυσιολογική. Οι πιο δημιουργικές ιδέες εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια της βαρεμάρας.

Αυξήστε σταδιακά τον χρόνο μεταξύ του “θέλω” και του “παίρνω”.
Αποφύγετε τη χρήση συσκευών σε αυτοκίνητα και εστιατόρια – αντίθετα, μάθετε το να περιμένει ενώ μιλάει και παίζει.
Περιορίστε τα συνεχή σνακ.Μην φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγιή!

Δημιουργήστε ένα πρόγραμμα για τις ώρες γευμάτων, τις ώρες ύπνου και τον χρόνο μπροστά σε οθόνες.
Σκεφτείτε τι είναι ΚΑΛΟ για αυτά, όχι τι ΘΕΛΟΥΝ/ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ. Θα σας ευγνωμονούν αργότερα. Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολη δουλειά. Πρέπει να είστε δημιουργικοί για να τα κάνετε να κάνουν αυτό που είναι καλό για αυτά, γιατί τις περισσότερες φορές, θα είναι το εντελώς αντίθετο από αυτό που θέλουν.
Τα παιδιά πρέπει να τρώνε πρωινό και θρεπτικά τρόφιμα. Πρέπει να περνούν χρόνο σε εξωτερικούς χώρους και να πηγαίνουν για ύπνο σε μια καθορισμένη ώρα, ώστε να έρχονται στο σχολείο την επόμενη μέρα έτοιμα για μάθηση!

Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσουν/θέλουν να κάνουν σε διασκεδαστικό, συναισθηματικά διεγερτικό παιχνίδι.Διδάξτε στο παιδί σας να εκτελεί μονότονες εργασίες από μικρή ηλικία, καθώς αποτελούν τη βάση για μελλοντική «εργατικότητα».

Διπλώστε τα ρούχα, βάλτε τα παιχνίδια, κρεμάστε τα ρούχα, ξεπακετάρετε τα ψώνια, στρώστε το τραπέζι, μαγειρέψτε το δείπνο, πλύνετε τα πιάτα, στρώστε το κρεβάτι.

Να είστε δημιουργικοί. Προσθέστε ένα παιχνιδιάρικο στοιχείο στη δραστηριότητα για να συνδέσετε τον εγκέφαλο με κάτι θετικό.Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες

Διδάξτε τους να εναλλάσσονται, να μοιράζονται, να μαθαίνουν να χάνουν/κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να επαινούν τους άλλους και να λένε «παρακαλώ» και «ευχαριστώ».
Από την εμπειρία μου ως εργοθεραπεύτρια, μπορώ να πω ότι τα παιδιά αλλάζουν όταν οι γονείς τους αλλάζουν την οπτική τους για τη γονική μέριμνα. Βοηθήστε τα παιδιά να πετύχουν στη ζωή διδάσκοντας και εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλό τους το συντομότερο δυνατό!
dimpenews.com

Ἡ τεχνολογία βλάπτει τὴν ἀγάπη!

 Ναί, ἀκούγεται παράξενο αὐτό, καλοί μου φίλοι. Καὶ ὅμως, ὅπως θὰ δοῦμε, εἶναι πολλοὶ οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἡ τεχνολογία μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Καὶ δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ἀνώτερα συναισθήματα, τὰ ὁποῖα παραγκωνίζει πρὸς χάρη τῶν ἀρνητικῶν μας συναισθημάτων! Ἀλλ’ ἂς δοῦμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὴν ἀγάπη, μέσα ἀπὸ συγκεκριμένα παραδείγματα …

Πρώτη περίπτωση. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλοι, λίγο ὥς πολύ, ἔχουμε μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὰ κινητά μας, ἰδιαίτερα δὲ ἡ νέα γενιά, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει πλέον χωρὶς αὐτά! Τὰ ἔχουμε πάντα μαζί μας, τρῶμε μὲ αὐτὰ καὶ κοιμόμαστε ἔχοντάς τα στὸ προσκεφάλι μας. Τὰ ἐλέγχουμε κατὰ μέσον ὅρο 47 φορὲς τὴν ἡμέρα, οἱ δὲ νέοι 82 φορὲς τὴν ἡμέρα, σύμφωνα μὲ τὶς ἔρευνες. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ συμβαίνει αὐτὸ καὶ τὰ ἀγαπᾶμε τόσο πολύ. Μὲ αὐτὰ ἐπικοινωνοῦμε, ἐνημερωνόμαστε, δικτυωνόμαστε, ψυχαγωγούμαστε κ.λπ. Ὡστόσο αὐτή μας ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ κινητά, κάποτε ξεπερνᾶ τὰ ὅρια. Σὲ βαθμὸ ποὺ διαταράσσει (τουλάχιστον!) τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μας πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀκόμη δὲ καὶ μὲ τοὺς οἰκείους μας.

Πῶς; Ὅταν κάποιος μπροστὰ μας ἐλέγχει συνέχεια τὸ κινητό του καὶ ἀσχολεῖται μ’ αὐτό, ἀκόμη καὶ ἄθελά του, ἐκπέμπει τὸ ἑξῆς μήνυμα: Ὅτι βρίσκει τὸ κινητό του πιὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ μᾶς!

Τὸ βλέπουμε αὐτὸ ἰδιαίτερα στὴ νέα γενιά. Ὅταν βρίσκονται στὸ καθιστικὸ τοῦ σπιτιοῦ μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια τους, στὸ αὐτοκίνητο, ἀκόμη δὲ καὶ στὸ οἰκογενειακὸ τραπέζι, ἀποφεύγουν τὴ συζήτηση καὶ τὴν τόσο ἀναγκαία ψυχικὴ ἐπαφὴ μαζί τους, ἀσχολούμενοι μὲ τὸ κινητό! Τὸ ὁποῖο εἶναι καὶ ἡ διέξοδος στὸ νὰ μὴ ἔχουν καμμία τέτοια ἐπαφή!

Ὅμως τὸ φαινόμενο παρατηρεῖται καὶ στοὺς γονεῖς. Ἐνῷ μετὰ τὸν κάματο τῆς ἡμέρας ἢ καὶ τῆς ἑβδομάδας βρίσκονται ἐπιτέλους μαζὶ μὲ τὰ παιδιά τους (καὶ τοὺς ἐφήβους τους!), δὲν ἀφήνουν τὸ «ἔξυπνο» κινητὸ ἀπ’ τὰ χέρια τους, ἀσχολούμενοι ἀκατάπαυστα μαζί του! Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὑπάρχουν πολλὰ παιδιὰ σήμερα ποὺ – ὅσο παράξενο κι ἂν φαίνεται – τὰ ἔχουν μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, ἐπειδὴ τοὺς στεροῦν τοὺς γονεῖς τους!

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι τόσο μεγάλο, ποὺ τὸ παρατηρεῖ κανεὶς ἀκόμη καὶ στὶς κηδεῖες, στὴν ὁποῖες – κατὰ τὰ ἄλλα – πηγαίνουμε, γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν ἀπ’ τὴ ζωή αὐτὴ καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε στοὺς πενθοῦντες!

Ἐπιστημονικὴ μελέτη ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Psychology of Popular Media Culture» ἔδειξε ὅτι γιὰ τὸ 70% τῶν γυναικῶν τὸ κινητὸ ἐπηρεάζει τὴ σχέση τους μὲ τὶς συζύγους τους, καθ’ ὅσον αὐτοί, ἐνῷ συζητοῦν, ἀπαντοῦν στὶς κλήσεις ἢ στέλνουν μηνύματα!
Ἄλλη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου Μπέϊλορ κατέληξε σ’ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα: Ἐκεῖ στὴν προσ­πάθειά μας νὰ εἴμαστε συνέχεια σ’ ἐπαφὴ μὲ τὴν τεχνολογία, διαταράσσουμε τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις μας ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς δικούς μας ἀνθρώπους!

Τί παρατηρεῖ, μετὰ ἀπ’ αὐτὰ κανείς; Ὅτι ἐπειδὴ οἱ νέες τεχνολογίες μᾶς παρέχουν τὴ δυνατότητα νὰ μὴ εἴμαστε ἐκεῖ ποὺ εἴμαστε, τὸ ἴδιο κάνουν τελικὰ καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶμε, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴν ἀγάπη!

Δεύτερη περίπτωση. Ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ψυχολόγοι, οἱ ἀνθρωπολόγοι καὶ ἄλλοι ἐπιστήμονες, ἡ ἐπιθυμία γιὰ στενότερη ἐπαφὴ μὲ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ γιὰ τὴ δημιουργία ψυχικῶν δεσμῶν μαζί τους εἶναι διάχυτη σὲ ὅλους μας. Ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζουν οἱ συγγένειες καὶ οἱ φιλίες. Καὶ τί δὲν κάνουμε ὅλοι, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν κατάλληλη φιλικὴ συντροφιά!
Μάλιστα, σύμφωνα καὶ μὲ τὶς ἐπιστημονικὲς μελέτες, ὅσο πιὸ ἰσχυροὺς κοινωνικοὺς δεσμοὺς καὶ φιλίες ἔχει κάποιος, τόσο αὐξάνουν ἀκόμη καὶ οἱ πιθανότητες νὰ ζήσει περισσότερα καὶ καλύτερα χρόνια.

Ὅμως τὸ πᾶν εἶναι οἱ πραγματικοὶ φίλοι, σ’ αὐτοὺς ποὺ μποροῦμε νὰ δώσουμε τὴν καρδιά μας καὶ νὰ πάρουμε τὴ δική τους καὶ ὄχι οἱ ἁπλῶς γνωστοί. Αὐτοὶ οἱ δεσμοὶ τῆς πραγματικῆς ἀγάπης, εἶναι ὁπωσδήποτε λυτρωτικοί.

Καὶ τί γίνεται ἐπ’ αὐτοῦ σήμερα; Σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιστημονικὲς ἔρευνες, ἡ τεχνολογία μὲ πολλοὺς τρόπους ἔχει μειώσει διαχρονικὰ τοὺς πραγματικούς μας φίλους. Κι ἐνῷ ὁ ἀριθμὸς τῶν γνωστῶν μας αὐξάνεται (ὅπως καὶ τῶν εἰκονικῶν φίλων), τῶν πραγματικῶν ὅλο καὶ λιγοστεύει!
Οἱ γνωστοὶ μέσα ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς ἐπαφὲς κυμαίνονται ἀπὸ 250 ἕως 5.500 ἀνθρώπους. Οἱ κοντινότεροι ἀπ’ αὐτούς, εἶναι γύρω στοὺς 120. Οἱ φίλοι περιορίζονται τὸ πολὺ σὲ 20. Οἱ πραγματικοὶ ὅμως εἶναι τὸ πολὺ δύο, ἀπὸ τρεῖς ποὺ ἦταν πρὶν ἀπὸ 30 χρόνια!

Ἂς σημειωθεῖ ὅτι οἱ φιλίες, γιὰ νὰ «χτιστοῦν», ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἀπαιτοῦν καὶ χρόνο, δεδομένου ὅτι κεραυνοβόλα φιλία (κατὰ τὸν κεραυνοβόλο ἔρωτα) δὲν ὑπάρχει. Ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κάνσας ἔδειξε ὅτι, γιὰ νὰ ἐξελιχθεῖ μία γνωριμία σὲ μία τυπικὴ φιλία ἀπαιτοῦνται 50 ὧρες συναναστροφῆς καὶ ἄλλες 40 ὧρες, γιὰ νὰ γίνει ἀληθινή. Γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ δὲ σὲ πραγματικὴ καὶ στενὴ φιλία, ἀπαιτοῦνται συνολικὰ 200 ὧρες!

Καὶ τί κάνει ἐπ’ αὐτοῦ ἡ τεχνολογία; Αὐξάνει τοὺς εἰκονικοὺς φίλους σὲ βάρος τῶν πραγματικῶν καὶ περιορίζει τὸν χρόνο ποὺ μποροῦμε νὰ διαθέσουμε γιὰ τοὺς πραγματικοὺς πρὸς ὄφελος τῶν εἰκονικῶν!
Σκεφθεῖτε, τώρα, τί γίνεται ἂν ἐκεῖ στὶς τόσο περιορισμένες συναντήσεις μὲ τοὺς πραγματικοὺς φίλους μας, ἀσχολούμαστε καὶ μὲ τὰ κινητά μας, ὅπως πιὸ πάνω ἀναφέραμε!

Ὅπως καὶ ἄλλοτε ἔχουμε ἀναφέρει, ἡ πραγματικὴ φιλία δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη ὑπόθεση. Χτίζεται σιγὰ – σιγά, μὲ κόπο καὶ ἀγώνα. Δοκιμάζεται στὸ χρόνο, στὶς χαρές, στὶς δυσκολίες. Εἶναι ἔκφραση ἀνθρωπιᾶς. Εἶναι δόσιμο πρὸς τὸν ἄλλο, εἶναι ἡ διαρκὴς προσφορά μας πρὸς αὐτόν. Μοιάζει μὲ τὸ πολύκαρπο δένδρο ποὺ γιὰ νὰ καρποφορήσει θέλει ἐκεῖνο τὸ ἀδιάκοπο σκάψιμο, πότισμα, κλάδεμα καὶ ράντισμα!

Ἀντίθετα ἡ ἠλεκτρονικὴ φιλία εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Δὲν ἀπαιτεῖ καὶ πολλά. Ἕνα ὑπολογιστὴ συνδεδεμένο μὲ τὸ διαδίκτυο μόνο! Κι ὕστερα μηδαμινὴ διαπροσωπικὴ ἐπαφὴ καὶ πολλὰ λόγια, λόγια, λόγια! Ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται μὲ δῶρα, εἰκονικὰ κι αὐτά, ἡ δὲ ἔγνοια γιὰ τὸν ἄλλο μέ… συναισθηματεικονίδια! Ἄρα δὲν χρειάζεται τίποτα νὰ δώσεις, δὲν ἀπαιτεῖται ἡ προσφορά σου σὲ κάτι!
Λοιπόν, τί πλῆγμα ποὺ εἶναι κι αὐτὸ στὴν ἀγάπη!

Τρίτη περίπτωση. Τὰ κοινωνικὰ δίκτυα, ἐκεῖνο ποὺ κάνουν στὸ θέμα αὐτὸ εἶναι, ὄχι νὰ αὐξάνουν τὴν ἀγάπη, ἀλλὰ νὰ πυροδοτοῦν τὴ ζήλια, ἡ ὁποία βεβαίως βρίσκεται στὸν ἀντίποδα τῆς ἀγάπης. «Ἡ ἀγάπη οὐ ζηλεῖ», τονίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή, δὲν ζηλεύει.

Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου Χοῦμπολτ καὶ τοῦ Πολυτεχνείου τοῦ Ντάρμσταντ, 1 στοὺς 3 χρῆστες τοῦ Facebook αἰσθάνονται χειρότερα ὅταν τὸ ἐπισκέπτονται, λόγω τῆς ζήλειας ποὺ νοιώθουν!
Κι αὐτὸ γιατί οἱ χαρούμενες φωτογραφίες τῶν φίλων ποὺ κατὰ κανόνα ἀνεβάζουν μετὰ ἀπὸ διακοπές, διασκεδάσεις καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις καὶ τὰ σχόλια γιὰ τὴν εὐτυχισμένη τους ζωή, πυροδοτοῦν συναισθήματα ζήλιας, ἀπογοήτευσης, ἀπομόνωσης καὶ μοναξιᾶς! Πολλοί, μὲ τὰ συναισθήματα αὐτά, ἔφθασαν νὰ μὴ «ἀνεβάζουν» τίποτα δικό τους, ἀκολουθώντας μία παθητικὴ στάση διαβάζοντας τὰ δημοσιεύματα τῶν ἄλλων μόνο!
Ἄλλη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μιζούρι μιλᾶ, γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους, ὄχι μόνο γιὰ τὴ ζήλεια, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν φθόνο ποὺ νοιώθουν οἱ χρῆστες γιὰ τοὺς «φίλους» τους!

Τέταρτη περίπτωση. Ὅπως εἶναι γνωστὸ τὰ κοινωνικὰ δίκτυα αὐτὸ ποὺ κάνουν ἐπιπλέον, εἶναι νὰ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ αὐξάνουμε τὴν αὐτοπροβολή μας, τὸν ναρκισσισμό μας καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ τὸ ἐγώ μας. Ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συνέχεια «πρέπει» νὰ ἀνεβάζουμε γιά μᾶς, μέχρι τὰ «Like» ποὺ ἐπίσης «πρέπει» νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι γιά μᾶς!
Ἡ κατάσταση αὐτὴ θυμίζει τὸ ἑξῆς ἀνέκδοτο. Κάποιος εἶπε στὸ φίλο του: «Τόσην ὥρα μιλᾶμε γιὰ μένα. Ἂς ποῦμε κάτι καὶ γιὰ σένα. Γιὰ πές μου, πῶς σὲ νίκησα τότε, στὸ σκάκι ποὺ παίζαμε;»!!!
Λοιπόν, αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ διόγκωση τοῦ ἐγώ μας, λειτουργεῖ ἀσφαλῶς σὲ βάρος τοῦ «ἐμεῖς» καὶ ὁπωσδήποτε στὸ πραγματικὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄλλο. Ὅλα εἶναι γιὰ τὴν … αὐτοῦ ἐξοχότητα τὸν ἑαυτό μας, τοὺς δὲ ἄλλους τοὺς θέλουμε μόνο, γιὰ νὰ μᾶς θαυμάζουν καὶ νὰ μᾶς χειροκροτοῦν!

Πέμπτη περίπτωση. Ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου Μπεϊχὰνγκ (Πεκίνο) ποὺ ἔγινε μὲ βάση 70.000.000 ἀναρτήσεις στὸ Weibo (ἀντίστοιχο τοῦ Twitter), θέλησε νὰ δεῖ ποιὰ ἀνθρώπινα συν­αισθήματα κυριαρχοῦν στὸν ψηφιακὸ κόσμο. Καὶ τί διαπίστωσε; Πὼς αὐτὰ δὲν εἶναι οὔτε τὸ συναίσθημα τῆς χαρᾶς, οὔτε δὲ καὶ τῆς λύπης (μὲ τὰ ὁποῖα καὶ ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη), ἀλλὰ τῆς ἀποστροφῆς, τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ! Εἶναι δὲ καὶ αὐτὰ ποὺ ἔχουν καὶ τὶς περισσότερες ἀπαντήσεις καὶ προωθοῦνται μὲ ἐνθουσιασμό!


Ἂς μὴ μακρηγορήσουμε ἄλλο, παιδιά. Οἱ τεχνολογίες εἶναι, γιὰ νὰ μᾶς κάνουν καλύτερη τὴ ζωή καὶ ὄχι χειρότερη. Ἂς τὶς χρησιμοποιοῦμε «ἔξυπνα», λοιπόν, χωρὶς νὰ παραμερίζουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς τοὺς ἄλλους, τοὺς ὁποίους ὅλοι μας ἔχουμε πολὺ μεγάλη ἀνάγκη …

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

πηγή

Η γονεϊκότητα στην ψηφιακή εποχή

Η γονεϊκότητα ήταν ήδη δύσκολη πριν ανακαλυφθούν τα smartphone. Πώς μπορούν να ανταποκριθούν οι γονείς στις απαιτήσεις της ανατροφής των παιδιών τους στην ψηφιακή εποχή;

Η γονεϊκότητα είναι δύσκολη και ουσιαστικά ο γονέας έχει συνήθως μόνο μια φορά στη ζωή του για να πετύχει το έργο του. Και τα πράγματα ήταν πιο εύκολα πριν ανακαλυφθούν τα smartphones. Αυτή η ηλεκτρονική συσκευή, που είναι μικρή, χωράει παντού και είναι συνέχεια συνδεδεμένη στο διαδίκτυο, θέτει ακόμα περισσότερες προκλήσεις στην ανατροφή των παιδιών.

Αναλογιστείτε πως είναι να είσαι σήμερα έφηβος. Ο νεαρός σου εγκέφαλος δημιουργεί συνεχώς νέες συνάψεις, είναι έτοιμος να δοκιμάσει τα όρια του, να συνδεθεί με τους συνομηλίκους και να πάρει κακές αποφάσεις χωρίς να νοιάζεται για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες – και υπάρχει και αυτό το smartphone στην κατοχή του. Φαίνεται σχεδόν άδικο. Κάθε παιδί που μπορεί να επιβιώσει στην σύγχρονη εφηβεία χωρίς να κάνει ένα ψηφιακό λάθος, θα πρέπει να κερδίζει ολυμπιακό μετάλλιο.

Μήπως η διαρκής πίεση να είμαστε συνδεδεμένοι ζορίζει τα παιδιά μας;
Μια νέα μελέτη στο Journal of Abnormal Psychology1 αναφέρει ότι η κατάθλιψη των εφήβων αυξήθηκε περισσότερο από 60% μεταξύ του 2009 και του 2017. Στα παιδιά ηλικίας 12 έως 13 ετών, τα ποσοστά κατάθλιψης αυξήθηκαν κατά 47%. Οι ερευνητές σημείωσαν την ίδια ανοδική τάση στις αυτοκτονίες, τις απόπειρες αυτοκτονίας και τη σοβαρή ψυχολογική δυσφορία μεταξύ των νέων. Αν και δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν με σαφήνεια την αιτία αυτής της εφηβικής δυσφορίας, οι συγγραφείς της μελέτης ζητούν περισσότερη έρευνα για να κατανοήσουν το ρόλο παραγόντων όπως η τεχνολογία και η χρήση ψηφιακών μέσων.

Είναι εύκολο να κατηγορήσεις την αγωνία του εφήβου για την τεχνολογία. Στο κάτω κάτω, η αιφνίδια έκταση της τεχνολογίας είναι η προφανής ένοχος. Αλλά δεν είναι επίσης πιθανό η τεχνολογία απλά να ενισχύει τα υπόλοιπα προβλήματα του κόσμου, όπως η κλιματική αλλαγή, η βία, η δυσκολία εισόδου στα πανεπιστήμια και άλλα; Επιπλέον, η τεχνολογία παρέχει στους νέους ένα μέρος να αποδράσουν από αυτά τα προβλήματα και να μοιραστούν πράγματα με τους συνομηλίκους τους. Είναι περίπλοκο και υπάρχουν πολλά ακόμα που δεν γνωρίζουμε.

Οι ψυχολόγοι συγκλίνουν σε τρία ευρεία θέματα ανησυχίας σχετικά με την εφηβεία και την τεχνολογία:

1. Η ενσυναίσθηση είναι απαραίτητη

Σχεδόν όλοι οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως αν μπορούσαν να δώσουν στα παιδιά μόνο μια υπερδύναμη, αυτή θα ήταν η ενσυναίσθηση. Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπαίνει κάποιος στην θέση του άλλου. Περιλαμβάνει την δυνατότητα αλλαγής της οπτικής γωνίας και επιτρέπει σε κάποιον να μπορεί να νιώσει ό,τι νιώθει και ο άλλος. Η ενσυναίσθηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για να γίνεις ένας έφηβος, ένας χαρούμενος και επιτυχημένος ενήλικας, που προσαρμόζεται εύκολα. Κάνει τα παιδιά πιο συμπαθητικά, με ενδιαφέρον για διάφορες δραστηριότητες, πιο ανθεκτικά, καλύτερους ηγέτες, ευσυνείδητα και αυξάνει το προσδόκιμο ζωής τους.

Δυστυχώς, μεταξύ 1979 και 2009 οι έρευνες ενσυναίσθησης σε νέους φοιτητές σημείωσαν καθοδική πορεία κατά 40%, με την πιο απότομη πτώση να συμβαίνει από το 2000 και μετά.

Αυτή η πτώση στην ενσυναίσθηση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική σε συγκεκριμένα παιδιά που είναι «συνδεδεμένα τις περισσότερες ώρες της ημέρας» επειδή θα πρέπει να είναι σε θέση να χαλαρώσουν και να είναι ανθρώπινοι και όχι να ανησυχούν για τον αν κάποιος θα τους βγάλει φωτογραφία ή θα τους βιντεοσκοπήσει και μετά να το δημοσιεύσουν κάπου.

Η ενσυναίσθηση είναι επίσης το αντίδοτο του διαδικτυακού εκφοβισμού, διότι μπορεί να τον κατευνάσει πριν ξεκινήσει. Η στρατηγική των σχολικών ψυχολόγων για την πρόληψη του διαδικτυακού εκφοβισμού, επικεντρώνεται σε ιστορίες που έχουν ως θέμα την ενσυναίσθηση. Αυτές περιλαμβάνουν ιστορίες για ήρωες, αξιότιμους ανθρώπους, πρότυπα ρόλων και άλλους ανθρώπους της πραγματικής ζωής. Οι ιστορίες καλλιεργούν την ενσυναίσθηση μεταξύ των νέων για να βεβαιωθούν ότι μπορούν να καταλάβουν συναισθηματικά τη βλάβη που μπορούν να προκαλέσουν με κάποιες από τις ενέργειές τους στο διαδίκτυο.

2. Sexting, μία διαρκώς αυξανόμενη ανησυχία

Το sexting, η διαδικτυακή αποστολή και/ή λήψη σεξουαλικών μηνυμάτων ή μηνυμάτων που υποδηλώνουν σεξουαλικότητα, αναδύεται συνεχώς ως ένα από τα πιο ανησυχητικά και ταχέως αναπτυσσόμενα προβλήματα της σημερινής νεολαίας. Στις αρχές του 2018, μια μελέτη σχετικά με το sexting των εφήβων που δημοσιεύθηκε στην Journal of the American Medical Association (JAMA)2 απεκάλυψε ότι περίπου το 15% των παιδιών μεταξύ 11 και 17 ετών στέλνουν ερωτικά μηνύματα και 28% αυτών λαμβάνουν.

Πρόκειται για ένα πολύ έντονο φαινόμενο εκκολαπτόμενης σεξουαλικότητας σε συνδυασμό με την πρώτη ελευθερία του παιδιού στη δική του τεχνολογική συσκευή, υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι. Εκτός από όλα αυτά, αυτή η εκκολαπτόμενη σεξουαλικότητα διαδραματίζεται πολύ πριν ο προμετωπιαίος φλοιός, το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο των παρορμήσεων, να αναπτυχθεί πλήρως.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το πόσο πολύ λίγα παιδιά (και οι ενήλικες, για το θέμα αυτό) κατανοούν ή μάλιστα γνωρίζουν, τις σοβαρές συνέπειες της ανταλλαγής τέτοιων μηνυμάτων. Η αποστολή ή λήψη σεξουαλικών μηνυμάτων μεταξύ ατόμων ηλικίας κάτω των 18 ετών, ακόμη και μεταξύ δύο εφήβων σε μια σχέση, είναι παράνομη στα περισσότερα κράτη και εγείρει ποινικές συνέπειες.

Το sexting είναι σήμερα μία εμπειρία τυπικής εφηβικής και πρώιμης ενήλικης ζωής. Επομένως, είναι πολύ συνηθισμένο για τους εφήβους να στέλνουν σεξουαλικά μηνύματα μέσα από το κινητό τους. Και από τη στιγμή που φτάνουν στην πρώιμη ενηλικίωση, περισσότεροι από τους μισούς στέλνουν σεξουαλικές φωτογραφίες.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Τα σχολεία και οι γονείς αποτυγχάνουν να εκπαιδεύσουν τη νεολαία για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν αυτοί ή ένας φίλος τους ανακαλυφθεί ότι κάνουν sexting. Τα σχολεία δεν γνωρίζουν σε μεγάλο βαθμό πώς να χειριστούν ένα περιστατικό sexting. Και πολλοί γονείς δεν γνωρίζουν ότι, σε πολλά κράτη, η κατοχή σεξουαλικού υλικού που απεικονίζει ανηλίκους, εμπίπτει στους υφιστάμενους νόμους περί παιδικής πορνογραφίας.

3. Τι χρειάζονται τα σημερινά ψηφιακά παιδιά: Υποστήριξη.

Οι ψυχολόγοι συμφωνούν σε αυτό: τα παιδιά χρειάζονται υποστήριξη. Αυτό που πραγματικά τους εκπλήσσει είναι ότι τα παιδιά ζητούν με τον τρόπο τους βοήθεια και ενημέρωση σε όλα αυτά τα θέματα και το έχουν έντονη ανάγκη.

Οι γονείς, βέβαια, βρίσκονται στην καλύτερη θέση για να βοηθήσουν, όμως εδώ είναι το πρόβλημα: οι γονείς ανησυχούν τόσο πολύ που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Υπάρχουν γονείς που ξεσπούσαν σε δάκρυα γιατί το μόνο που έκαναν ήταν να μαλώνουν με τα παιδιά τους για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στην συνέχεια τα παιδιά γίνονται νευρικά για την ψηφιακή ζωή και όλα αυτά επειδή οι γονείς τους είναι τρομοκρατημένοι. Πραγματικά δεν χρειάζεται να γίνεται τόσο δύσκολο.

Οι γονείς πρέπει να ανοίξουν ένα διάλογο σχετικά με αυτά τα θέματα στις κοινότητές τους και να βρουν υποστήριξη. Οι γονείς και τα σχολεία πρέπει να συνεργαστούν γιατί δεν ζουν πλέον σε έναν κόσμο όπου μπορούν να διαχωρίσουν το σπίτι με το σχολείο. Οι διευθυντές των σχολείων πρέπει να υποστηρίξουν τους εκπαιδευτικούς να αναπτυχθούν επαγγελματικά, διότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να κατανοήσουν και αυτά τα θέματα. Όλοι πρέπει να αναρωτηθούν αν κάνουν αυτές τις συζητήσεις στις κοινότητές τους.

Ο επίλογος

Αν τα παιδιά δεν παίρνουν τη βοήθεια που χρειάζονται από τους γονείς τους και τα σχολεία τους, τότε ίσως ευθυνόμαστε εμείς για την αύξηση των ποσοστών κατάθλιψης στην εφηβεία και όχι η τεχνολογία.


Πηγή: psychologytoday.com
Απόδοση: Γεωργιάννα Βιολάτου, Φοιτήτρια Ψυχολογίας
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Έρευνες: 1. Age, Period, and Cohort Trends in Mood Disorder Indicators and SuicideRelated Outcomes in a Nationally Representative Dataset, 2005–2017
2. Prevalence of Multiple Forms of Sexting Behavior Among Youth
https://antikleidi.com

Eίναι «ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

Η Σούζαν αγόρασε στον 6χρονο γιο της ένα iPad όταν πήγαινε πρώτη Δημοτικού. «Σκέφτηκα «Γιατί να μην δοκιμάσει;», μου είπε κατά τη διάρκεια μια συνεδρίας μας. Το σχολείο του Τζον είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τις συσκευές σε όλο και μικρότερες τάξεις, ο δάσκαλος τεχνολογίας εκθείαζε τα εκπαιδευτικά τους ωφέλη, οπότε η Σούζαν θέλησε να κάνει ότι ήταν καλύτερο για το ξανθό της αγοράκι που λάτρευε να διαβάζει και να παίζει μπέιζμπολ.

Αρχικά άφηνε τον Τζον να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad του. Ώσπου ο μικρός ανακάλυψε το Minecraft, το οποιο ο δάσκαλος τεχνολογίας χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό Lego». Θυμόταν πόσο λάτρευε η ίδια ως παιδί να χτίζει και να παίζει με τα τουβλάκια της, οπότε άφησε το γιο της να παίζει Minecraft το απόγευμα.
Στην αρχή η Σούζαν ήταν αρκετά ευχαριστημένη. Ο Τζον έμοιαζε να απασχολείται με δημιουργικό παιχνίδι καθώς εξερευνούσε τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Παρατηρησε μεν οτι το παιχνίδι δεν ηταν ακριβώς όπως τα Lego που θυμόταν -στα παιδικα της χρόνια δεν χρειαζόταν να… σκοτώσει ζώα και να βρει σπάνια στοιχεία για να επιβιώσει και να πάει στο επόμενο επίπεδο. Αλλά ο Τζον έμοιαζε να χαίρεται πολύ, ενώ το σχολείο του είχε μέχρι και όμιλο Minecraft, οποτε… πόσο ασχημο μπορεί να ήταν;
Παρ’ ολ’ αυτα, η Σούζαν δεν μπορουσε να αρνηθεί πως έβλεπε αλλαγές στον Τζον. Είχε αρχίσει να απορροφάται όλο και περισσότερο από το παιχνίδι του, είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το μπέιζμπολ και το διάβασμα βιβλίων και αρνούταν να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού. Μερικά πρωινά ξυπνούσε και της έλεγε οτι εβλεπε τετράγωνα στα όνειρά του.
Αν και αυτο την απασχολούσε, πίστευε πως ο γιος της μπορεί απλά να είχε ζωηρή φαντασία. Καθώς η συμπεριφορά του συνέχιζε να χειροτερεύει, προσπάθησε να του πάρει το παιχνίδι, αλλά ο Τζον άρχισε να έχει κρίσεις θυμού. Οι εκρήξεις του ήταν τόσο άσχημες που ενέδιδε, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ξανά και ξανά ότι «ειναι εκπαιδευτικό»

Τότε μια νύχτα συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλυ καλά.
«Μπήκα στο δωμάτιο του για να τον ελέγξω. Υποτιθεται πως θα κοιμόταν… Και τρόμαξα τόσο!«
Tον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να κοιτάζει με τεράστια μάτια στο κενό, ενώ το φωτεινό του iPad βρισκοταν διπλα του. Έμοιαζε να είναι σε έκσταση. Μέσα στον πανικό της, η Σουζαν χρειάστηκε να τον ταρακουνήσει πολλές φορές για να συνέλθει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως το κάποτε υγιές, χαρούμενο αγοράκι της ειχε εθιστεί τοσο στο παιχνιδι που είχε μεταλλαχτεί σε έναν κατατονικό, ναρκωμένο άνθρωπο.

Αυτος ειναι και ο λογος που οι γονείς που είναι περισσότερο προσεκτικοί με την τεχνολογία ειναι οι σχεδιαστές τεχνολογίας και οι μηχανικοί. Ο Steve Jobs ήταν γνωστός για το πόσο λίγη τεχνολογία επέτρεπε στα παιδιά του. Στελέχη και μηχανικοί της Silicon Valley στελνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν χρησιμοποιούν τεχνολογία. Οι ιδρυτές της Google Sergey Brin και Larry Page πήγαν σε μοντεσσοριανά σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Αmazon Jeff Bezos και ο δημιουργός της Wikipedia Jimmy Wales.
Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Βλέπουμε τις επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουμε τις συσκευές μακριά, καθώς και την ελλειπή ικανότητα συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματα από τις συσκευές τους. Ακόμα χειρότερα: βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.

Αλλά είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε.
Τώρα ξέρουμε πως όλα αυτά τα iPads, τα κινητά, τα Xboxes ειναι μια μορφή ψηφιακού ναρκωτικού. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαίνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επιπεδα ντοπαμίνης όσο τα ανεβάζει το σεξ.
Αυτό το εθιστικό αποτελέσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαϊνη», ενώ κινέζοι ερευνητές «ηλεκτρονική ηρωίνη». Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά»

  Σωστά καταλάβατε: το μυαλό του παιδιού σας καθώς παίζει Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπο την επήρεια ναρκωτικών. Για αυτό και ειναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους και τα βρίσκουμε ιδιαίτερα ευερέθιστα όταν διακόπτεται ο χρόνος τους μπροστά στην οθόνη. Εκατοντάδες πια κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.
Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό «Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία. Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της αμερικανικης ακαδημίας παιδιάτρων, τα παιδιά ηλικίας 8-10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετς ή κινητά πριν καν μιλήσουν. Σύμφωνα με το βιβλίο “Internet Addiction” της Dr. Kimberly Young, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολλεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ.
Μόλις ένας άνθρωπος περάσει στον ολοκληρωτικό εθισμό οποιουδήποτε τύπου, πρέπει πρώτα να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια η οποιαδήποτε θεραπεία να έχει αποτέλεσμα. Με την τεχνολογία αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα: όχι υπολογιστές, όχι κινητά, όχι tablets. Σε προχωρημένα στάδια απαγορεύεται ακόμα και η τηλεόραση. Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 εως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει «επανεκκίνηση». Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού. Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ. Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως είναι αδύνατο, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί.
Οπότε πώς προστατεύουμε τα παιδιά μας από το να ξεπεράσουν το όριο; Δεν είναι εύκολο.
Το κλειδί είναι να αποτρέψεις το 4χρονο, 5χρονο ή 8χρονο σου από το να κολλήσει σε οθόνες. Αυτό σημαίνει Lego αντί για Minecraft, βιβλία αντί για iPads, φύση και άθληση αντί για τηλεόραση. Αν χρειαστεί, ζητήστε από το σχολείο του παιδιού σας να μην του δώσει τάμπλετ μέχρι να γινει 10 ετών (άλλοι συστήνουν 12)

Nα κάνετε ειλικρινείς συζητήσεις με το παιδί σας σχετικά με το γιατί του περιορίζετε την πρόσβασή του σε οθόνες. Να τρώτε φαγητό με τα παιδιά σας χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές στο τραπέζι -ακριβώς όπως ο Steve Jobs είχε δείπνα με τα παιδιά του χωρίς τεχνολογία. Μην πέφτετε θύματα του «Ο γονιός είναι αφηρημένος», καθώς όπως ξέρουμε τα παιδιά κάνουν ότι βλέπουν.
Όταν μιλαω στα 9χρονα διδυμα αγόρια μου, τους εξηγώ με ειλικρίνεια το γιατί δεν θέλουμε να έχουν ταμπλετ ή να παιζουν βιντεοπαιχνίδια. Τους εξηγώ πως κάποια παιδιά παίζουν τόσο πολύ με τις συσκευές τους που δυσκολεύονται να σταματήσουν ή να κοντρολάρουν το πόσο θα παίξουν. Τα έχω βοηθήσει να καταλάβουν ότι αν μπλέξουν με οθόνες και παιχνίδια όπως κάποιοι άλλοι φιλοι τους, θα επηρεαστούν άλλα κομμάτια της ζωής τους: μπορεί να μην θέλουν πια να παίζουν μπέιζμπολ, να μην διαβάζουν συχνά βιβλία, να χάσουν το ενδιαφέρον τους στην επιστήμη και τη φύση και να κόψουν τη σχέση τους με τους αληθινούς τους φίλους. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να πειστούν, καθώς έχουν δει από πρώτο χέρι τις αλλαγές στη ζωή κάποιων φίλων τους εξαιτίας της προσκόλλησης τους σε μια οθόνη.

Οι ψυχολόγοι καταλαβαίνουν πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών περιλαμβάνει επικοινωνία, δημιουργικό φανταστικό παιχνίδι και επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο. Δυστυχώς ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης.

Ξέρουμε επίσης ότι τα παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε εθισμούς όταν νιώθουν μόνα, αποξενωμένα και βαριούνται. Για αυτό πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά να συνδέονται με αληθινές εμπειρίες ζωής και αληθινούς δεσμούς και σχέσεις. Το παιδί που ασχολείται με δημιουργικές δραστηριότητες και επικοινωνεί με την οικογένειά του έχει λιγότερες πιθανότητες να ξεφύγει στον ψηφιακό κόσμο φαντασίας. Αλλά ακόμα και ένα παιδί που λαμβάνει όλη την αγάπη και την υποστήριξη του κόσμου, κινδυνεύει να πέσει στο Μάτριξ, μόλις έρθει σε επαφή με τις οθόνες και νιώσει την επίδρασή τους. Άλλωστε, 1 στους 10 ανθρώπους έχουν από τη φύση τους έντονες τάσεις εθισμού.
Στο τέλος, η Σούζαν πήρε το τάμπλετ από το γιο της, όμως η θεραπεία ήταν μια ανηφόρα με πολλές λακούβες και οπισθοχωρήσεις…
Τέσσερα χρόνια αργότερα, με πολλή υποστήριξη, ο Τζον ειναι πολυ καλυτερα. Χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή γραφείου και έχει βρει κάποια ισορροπία στη ζωή του: παίζει σε ομάδα και έχει αρκετούς φίλους στο σχολείο. Αλλά η μητέρα του είναι ακόμα σε επιφυλακή ως προς τη χρήση τεχνολογίας από μεριάς του, γιατί όπως κάθε εθισμός μπορεί κανείς εύκολα να ξαναυποκύψει σε κάποια στιγμή αδυναμίας. Το να προσέχει πως έχει υγιείς δραστηριότητες, ότι απουσιάζει ο υπολογιστής από το δωμάτιό του και το βραδινό φαγητό δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε μορφή τεχνολογίας είναι όλα κομμάτι της λύσης του προβλήματος.

~ Dr. Nicholas Kardaras
New York Post /πηγή

"ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗΣ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑΣ"

Απίστευτα σημαντικό άρθρο για να το προσπεράσουμε...
Γιατί για κάποιους από εμάς ίσως να είναι μια καινούρια αρχή στην επικοινωνία με τα παιδιά μας ή και τους μαθητές μας...

****
 "Αν και έχουμε εξαντλήσει το ζήτημα των προβλημάτων που προκαλεί στα παιδιά η ολοκληρωτική διάδοση των φορητών ηλεκτρονικών μέσων, το μεγάλο "ψάρι" πίσω από την ιστορία των smartphones και των tablets παραμένει ακόμη ασύλληπτο.

 Ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί ως τώρα στις συνέπειες που έχει για τους ίδιους τους γονείς ο χρόνος που περνούν μπροστά στις οθόνες.
Περισσότερο από 20 χρόνια πριν η ειδικός στην τεχνολογία Linda Stone περιέγραψε κάτι από το οποίο πάσχουν πλέον οι πιο πολλοί γονείς:
"τη συνεχή, μερική προσοχή" (continuous partial attention).
Η κατάσταση αυτή δεν βλάπτει μόνο εμάς, τους ενήλικες, όπως εξήγησε η Stone, αλλά ζημιώνει και τα παιδιά μας.
Το νέο μοντέλο γονικής αλληλεπίδρασης, με το κινητό ή το τάμπλετ κυριολεκτικά ανάμεσά μας, διαταράσσει ένα αρχέγονο σύστημα ανταλλαγής συναισθηματικών σημάτων μεταξύ γονιού και παιδιού. Ακρογωνιαίος λίθος του είναι η άμεση, απαντητική επικοινωνία, που αποτελεί τη βάση της ανθρώπινης μάθησης.
Πλέουμε πια σε αχαρτογράφητα νερά.
****
Η περιστασιακή γονική απροσεξία δεν είναι καταστροφική (και μπορεί μάλιστα να συμβάλλει στην ανθεκτικότητα), αλλά η χρόνια διάσπαση είναι μια διαφορετική ιστορία.
Οι αφηρημένοι, διασπασμένοι γονείς εκνευρίζονται, όταν διακόπτονται από τη χρήση του κινητού τηλεφώνου.
Δεν χάνουν απλώς τα συναισθηματικά σήματα, στην πραγματικότητα, τα παρερμηνεύουν κιόλας.
Ένας γονιός μη συντονισμένος, που βρίσκεται "αλλού", μπορεί να θυμώσει ευκολότερα σε σχέση με κάποιον άλλο που είναι συγκεντρωμένος στο παιδί του που, ενώ απλά ζητά την προσοχή του γονιού του, εκείνος θεωρεί ότι προσπαθεί να γίνει χειριστικό.

****Οι σύντομοι, εκούσιοι αποχωρισμοί μπορεί, φυσικά, να είναι ακίνδυνοι, ακόμη και υγιείς τόσο για το γονιό, όσο και για το παιδί (ειδικά καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και χρειάζονται περισσότερη, ηλικιακά ανάλογη ανεξαρτησία).
Όμως, εδώ πρόκειται για ένα άλλο είδος "αποχωρισμού", που διαφέρει από την απροσεξία και συμβαίνει ενώ ο γονιός βρίσκεται μεν με το παιδί, αλλά μέσω της μη-προσοχής επικοινωνεί στο παιδί ότι είναι λιγότερο σημαντικό από ένα email.
Μια μητέρα που λέει στα παιδιά να βγουν να παίξουν, ένας πατέρας που λέει ότι χρειάζεται ησυχία για να συγκεντρωθεί σε μια δουλειά για το επόμενο μισάωρο -αυτές είναι απολύτως λογικές αντιδράσεις στις αλληλοσυγκρουόμενες απαιτήσεις της ενήλικης ζωής.
Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα είναι η επικράτηση της απρόβλεπτης γονικής φροντίδας, την οποία κυβερνούν τα "μπιπ" των ειδοποιήσεων και το ξελόγιασμα των smartphones.
Φαίνεται ότι έχουμε πέσει κυριολεκτικά πάνω στο χειρότερο μοντέλο γονικότητας που θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε -όπου έχουμε περισσότερο χρόνο για να είμαστε σωματικά παρόντες (και εμποδίζουμε την αυτονομία των παιδιών μας), αλλά η συναισθηματική παρουσία μας είναι ασταθής και απρόβλεπτη...
ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

αντιγραφή

Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας;

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος

«Δεν βλέπετε ότι αγρίωσε το Γένος μας από την αμάθειαν και εγίναμεν ωσάν θηρία;»
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Παραφράζοντας κάπως την φράση του Πατροκοσμά θα λέγαμε σήμερα «δεν βλέπετε ότι αγρίωσαν τα παιδιά μας και εγίνανε ωσάν θηρία»;
Συνέβη το κακό με τον σπουδαστή από την Κρήτη και, κατά τα ειωθότα, έπεσε η νεοελληνική κοινωνία από τα σύννεφα, σύμφωνα με την κοινότυπη, τηλεοπτική φρασεολογία.
«Μυρίστηκαν αίμα» οι τηλε-ύαινες και συντηρούν το γεγονός, μέχρι να αντιληφθούν οι διαφημιστές ότι ξεθυμαίνει η τηλεθέαση ή να επισκιαστεί από άλλο αιματηρό συμβάν, όπως και συνέβη με το τραγικό αεροπλάνο.

Κανείς, όμως δεν μπαίνει στον κόπο να ερμηνεύσει τα αίτια. Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας; Τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους να φέρονται βίαια, χωρίς αγκυλώσεις εσωτερικές, ανενδοίαστα πριν, δίχως τύψεις μετά;

Κι ένα ακόμη ερώτημα, επιρρωστικό των προηγουμένων: πού εντοπίζεται το λάθος ή καλύτερα το έγκλημα: στην ανατροφή των παιδιών στην οικογένεια ή στην παρεχόμενη στο σχολείο εκπαίδευση; Για την πολιτεία δεν ομιλώ. Τους πολιτικούς, ως γνωστόν, πλην των τιμητικών εξαιρέσεων, τις τελευταίες δεκαετίες, το ζήτημα που τους απασχολούσε δεν ήταν πλέον αν πρέπει να εξαπατήσει κανείς ή να καταχραστεί –τέτοια διλήμματα τις μπαζωμένες συνειδήσεις δεν τις ενοχλούν- αλλά πώς να το κάνουν επιτυχώς.

«Τις πταίει», λοιπόν, και έγιναν οι πολιτείες μας λημέρι της βίας και καταντήσαμε «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι» για να θυμηθούμε και τον Παλαμά; (Αμαύρωσαν κυριολεκτικά το πρόσωπο του αγάλματος του εθνικού ποιητή οι… κουκουλοφλώροι. Κάποτε, κάποιοι άλλοι νέοι, έσπευδαν στον ποιητή προς παρηγορίαν και παραμυθίαν και εκείνος τους συμβούλευε «μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Και έκρυβαν βαθιά στην ψυχή τους την εθνική προτροπή του πολιού γέροντα και νικούσαν ψηλά στις αετοράχες της Πίνδου).
Ξαναγράφω: «τις πταίει;»

Πρώτον: «Πάρε τις λέξεις μου και δώσ’ μου το χέρι σου», γράφει χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος. «Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε τον λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις», έλεγε σοφός καθηγητής. Όταν δεν συνομιλείς, δεν συν-ζητάς, τότε αναλαμβάνουν τα χέρια ή οι ύβρεις να λύσουν τις διαφορές. Καταφεύγουν οι νέοι- και όχι μόνο- σε πράξεις βίας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν μόνο με τον λόγο. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την γλωσσική αποπτώχευση, η οποία επιτείνει τον σχολικό εκφοβισμό. (bulling).

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στα επικίνδυνα βιβλία Γλώσσας, όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης, τα οποία συντελούν με το περιεχόμενό τους, στην περιρρέουσα αμάθεια. Υπάρχουν όμως, και κείμενα που απροκάλυπτα «διδάσκουν» την βία. Στο βιβλίο Γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, γ’ τεύχος συναντούμε κείμενο με τίτλο «Και τα παιδιά αθλούνται» (σελ. 67) όπου διαβάζουμε:
«…Στην ομάδα του Γκοφρουά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, γιατί ο Εντ μοίρασε ένα σωρό γροθιές στις μύτες και οι παίκτες πήρανε τις θέσεις τους χωρίς πολλές διαμαρτυρίες…. Είναι βλέπετε πολύ δυνατά τα χτυπήματα του Έντ…
Ο Γκοφρουά όμως είπε: “Δεν είστε εντάξει μας έχει στραβώσει ο ήλιος…”. Εγώ του απάντησα πώς αν τον ενοχλούσε ο ήλιος, δεν είχε παρά να κλείσει τα μάτια… Πιαστήκαμε στο ξύλο… Ε, παιδιά! φώναξε ο Αλσέρτ απ’ το τέρμα του. Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία. Εγώ συνέχιζα να παίζω ξύλο με τον Γκοφρουά, του είχα σκίσει το φανελάκι του, που ήταν ολοκαίνουργιο κι είχε κόκκινο χρώμα… αυτός μου έδινε κλοτσιές στο καλάμι… Ο Ρούφους κυνηγούσε τον Ανιάν… Ο Έντ άρχισε να μοιράζει γροθιές στις μύτες που βρίσκονταν πιο κοντά του, δηλαδή στους συμπαίκτες του. Όλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!…».
Αυτά σε 10χρονα παιδιά. Οι μπουνιές και οι κλοτσιές είναι απίθανο, πολύ διασκεδαστικό πράγμα! Το μήνυμα σαφές: προχωρήστε έτσι και στην ζωή σας, η βία είναι εκτονωτική διασκέδαση. Homo homini lupus ( Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος). Και βέβαια ο χώρος όπου τα παιδιά πραγματώνουν τις «παιδαγωγικότατες» αυτές συμβουλές είναι το γήπεδο.


Δεύτερον: Η καταστρεπτική επίδραση της εικόνας, της τηλεόρασης, του διαδικτύου, μάστιγες της εποχής μας. Γι’ αυτήν την επιβλαβή έκθεση ευθύνονται κυρίως οι γονείς, που πολλές φορές κληροδοτούν την προσωπική τους εξάρτηση και στα παιδιά. Η τωρινή τηλεόραση-μείγμα λάσπης, σπέρματος και αίματος- κονιορτοποιεί προσωπικότητες και εξαθλιώνει ψυχικά μικρούς και μεγάλους.

Αλλά εδώ απαιτείται μια μικρή αναδρομή και εξήγηση. Είναι γνωστό ότι όταν άνοιξαν οι πρώτοι κινηματογράφοι για το κοινό στις ΗΠΑ, από τις πρώτες σκηνές που προβλήθηκαν ήταν η διαδρομή ενός τραίνου. Η λήψη της σκηνής έγινε από κάμερα που βρισκόταν πάνω στις γραμμές του τραίνου και μπροστά από την αμαξοστοιχία, που εκινείτο προς την κάμερα. Η αντίδραση του κοινού ήταν αναμενόμενη: προσπάθησε να γλιτώσει από το τραίνο τρέχοντας πανικόβλητο προς τις εξόδους. Από τότε πέρασαν 120 χρόνια και σ’ αυτό το διάστημα ο θεατής έμαθε να αποστασιοποιείται από το οπτικό θέαμα, να παρακολουθεί απαθής τις αναθυμιάσεις.

Τι σημαίνει όμως για τον ανθρώπινο ψυχισμό αυτή η αποστασιοποίηση; Θεάματα όλων των ειδών παρελαύνουν μπροστά μας. Φόνοι, εγκλήματα ειδεχθή (περίπου 10.000 φόνους ετησίως παρακολουθεί ένα μέσο αμερικανάκι.

 «Αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος επισκέψου την σημερινή Αμερική» λέει ένα ευφυές ρητό), αδικίες, μαγείες, πράξεις που η ηθική και η συνείδηση αποστρέφονται. 

Στην πραγματική όμως, ζωή, ένας ηθικός άνθρωπος, όταν βλέπει το κακό, επιζητεί την θεραπεία του. Με την μεσολάβηση της οθόνης αυτό ακυρώνεται. Ούτε να ταΐσεις ένα παιδί, που πεθαίνει της πείνας, μπορείς ούτε να βοηθήσεις έναν αθώο. 

Τα μικρά παιδιά, βέβαια, διασκεδάζουν «σκοτώνοντας» αντιπάλους στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια και εισπνέουν αποσβολωμένα παντοειδείς ακαθαρσίες (φόνοι, μαγείες, καρυκευμένες πορνογραφίες και λοιπές διαστροφές). 

Μοιραία, λοιπόν, το αποτέλεσμα είναι η σκλήρυνση του ανθρώπου μπροστά στην οθόνη, η αποκοίμιση των ηθικών του ανακλαστικών. Η δε παρακολούθηση του κοπροθεάματος συνυφαίνεται με έναν αναπαυτικό καναπέ και μιαν άνετη καθιστική στάση. 

Το υπονοούμενο είναι σαφές: το θέμα είναι πλαστό και ψυχαγωγικό και παρακολουθήστε το χωρίς άγχος. Γι’ αυτό ο ωχαδερφισμός, η αδιαφορία για τον πλησίον. Γι’ αυτό και τα αθώα θύματα αυτής της φρίκης, τα παιδιά, εθισμένα στην τηλεοπτική βία, την μιμούνται, διασκεδάζουν με μπουνιές και κλοτσιές. Τα όρια μεταξύ εικόνας και ζωής τούς είναι δυσδιάκριτα.

Τρίτον: Τα παιδιά δεν παίζουν κι αυτό «ανεπαισθήτως» τα εξοργίζει. Παραπέμπω όμως σ’ ένα θαυμάσιο κείμενο του δασκάλου μας Σ. Καργάκου, από άρθρο του στις 24-1-2014 στην «ΕΣΤΙΑ». 

«Ο φιλόσοφος Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος, ο δάσκαλος του Περικλή, ο καλούμενος από τους συγχρόνους του «Νους», διότι έθετε τον νουν άξονα των πάντων, διωγμένος από την Αθήνα, κατέφυγε στη Λάμψακο, αποικία των Φωκαέων στον Ελλήσποντο. Οι «εν τέλει» της πόλεως, δηλαδή οι άρχοντες της Λαμψάκου το θεώρησαν μεγάλη τιμή που ένας τέτοιος σοφός πήρε την απόφαση να περάσει τα στερνά του βίου του στη δική τους γη. Κι έκαναν το παν για να τον ευχαριστήσουν. Τον ερώτησαν κάποτε ποια θα ήταν η πιο μεγάλη -ίσως η τελευταία του- επιθυμία που θα ήθελε να ικανοποιήσουν. Και ο φιλόσοφος τους αποκρίθηκε: «Τους παίδας εν ω αν αποθάνω μηνί κατ’ έτος παίζειν συγχωρείν» (= Ν’ αφήνετε τα παιδιά να παίζουν κάθε χρόνο το μήνα που θα πεθάνω). Οι Λαμψακινοί τήρησαν την υπόσχεσή τους επί αιώνες. Όπως διαβάζουμε σε κείμενο του 3ου μ.Χ., δηλαδή σε κείμενο που γράφτηκε 600 και πλέον χρόνια μετά το θάνατο του Αναξαγόρα, «εφυλάττετο το έθος και νυν». Διότι είχαν κατανοήσει πως όταν το παιδί δεν παίξει, δεν «παιδιαρίσει», θα αρχίσει να παιδιαρίζει, όταν θα πρέπει ν’ αρχίσει το ωρίμασμά του…». Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο…

aktines.

Ο Στιβ Τζομπς δεν άφηνε τα παιδιά του να χρησιμοποιούν iPad

Αυστηρά περιορισμένη ήταν η χρήση προϊόντων της Apple για τα παιδιά του Στιβ Τζομπς, λόγω της ανησυχίας του ιδρυτή της εταιρείας για τις επιπτώσεις της τεχνολογίας στα παιδιά.
 
Μολονότι ο Τζομπς αποκαλούνταν παγκοσμίως «ο ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής», φαίνεται πως απέτρεπε τα παιδιά του να χρησιμοποιούν iPads, περιορίζοντας μάλιστα και την πρόσβασή τους στο Διαδίκτυο γενικότερα.

Η αποκάλυψη ότι τα παιδιά του ανθρώπου που έπειθε εκατομμύρια άλλους να αγοράσουν τα κομψά αλλά πανάκριβα προϊόντα της Apple, δεν ήταν με τη σειρά τους προσκολλημένα στα τεχνολογικά γκάτζετ έγινε από τον αμερικανό δημοσιογράφο Νικ Μπίλτον.
 
Ανακαλώντας μια συζήτηση που είχε το 2010 με τον Τζομπς, έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, ο Μπίλτον αποκάλυψε πρόσφατα τις απόψεις του ιδρυτή της Apple που τού είχαν προκαλέσει μεγάλη έκπληξη.
 
Τότε, ο Τζομπς είχε επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικά προκειμένου να παραπονεθεί για ένα άρθρο που μιλούσε για την επικείμενη αποτυχία του iPad που είχε μόλις κυκλοφορήσει στην αγορά.

Στο δημοσίευμα του στην αμερικανική εφημερίδα «New York Times», ο Μπίλτον αναφέρει ότι μετά την επίπληξη που δέχθηκε, έκανε στον Τζομπς μια ερώτηση για τα παιδιά του με στόχο να αλλάξει θέμα και τότε πήρε αυτή την μη αναμενόμενη απάντηση.
 
«Οπότε τα παιδιά σας θα λατρεύουν το iPad», είχε σχολιάσει τότε ο δημοσιογράφος για να σπάσει τον πάγο και ο Τζομπς απάντησε: «Δεν το έχουν χρησιμοποιήσει. Περιορίζουμε την πρόσβαση που έχουν τα παιδιά μας στην τεχνολογία».
 
Ακολούθησε μια παρατεταμένη σιωπή. Και σήμερα ο Μπίλτον εξηγεί γιατί η απάντηση του Τζομπς τον άφησε εμβρόντητο καταρρίπτοντας εντελώς την εικόνα που είχε στο μυαλό του για εκείνον και τη σχέση του με την τεχνολογία.
 
«Είχα φανταστεί ότι το σπίτι του θα ήταν ο παράδεισος κάθε φανατικού της τεχνολογίας με τοίχους καλυμμένους με γιγαντιαίες οθόνες αφής και τραπεζαρία κατασκευασμένη από iPads αντί για πλακάκια», γράφει ο Μπίλτον.
 
O βιογράφος του Τζομπς Γουόλτερ Αϊζακσον επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του αμερικανού δημοσιογράφου λέγοντας: «Κάθε βράδυ ο Στιβ αναδείκνυε τη σημασία τού να τρώει όλη η οικογένεια μαζί και ενώ γευμάτιζαν στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας τους συζητούσαν για βιβλία, ιστορία και πολλά άλλα θέματα. Ποτέ κανείς δεν ασχολούνταν με ένα iPad ή με τον υπολογιστή και τα παιδιά δεν είχαν εθιστεί καθόλου σε αυτές τις συσκευές».
 
Ο Κρις Αντερσον, εκδότης του τεχνολογικού περιοδικού Wired, συμφώνησε με την προσέγγιση του Τζομπς, ενώ έχοντας και ο ίδιος πέντε παιδιά ηλικίας 6 έως 17 ετών είπε σχετικά: «Τα παιδιά κατηγορούν εμένα και τη γυναίκα μου ότι ανησυχούμε υπερβολικά για την τεχνολογία αποκαλώντας μας φασίστες. Ομως είμαστε πιο αυστηροί με αυτό το θέμα γιατί ξέρουμε από πρώτο χέρι τους κινδύνους».
 
Ωστόσο, η ανησυχία των γονιών φαίνεται να είναι δικαιολογημένη καθώς πολλοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να είναι επιβλαβής. Μια έρευνα σε παιδία 11 και 12 ετών που δημοσιεύθηκε τον προηγούμενο μήνα, απέδειξε ότι ακόμη και η πενθήμερη αποχή των παιδιών από τις τεχνολογικές συσκευές, οδηγεί στη βελτίωση των κοινωνικών τους δεξιοτήτων.

ΠΗΓΗ -Το είδα Εδώ

 

Η επιστολή μιας μητέρας προς τις φίλες του έφηβου γιου της,που ‘ποστάρουν’ σεξουαλικές φωτογραφίες στο Facebook

Η κ. Hall και ο γιος της.

Αγαπητοί κορίτσια,

Έχω κάποιες πληροφορίες που μπορεί να σας ενδιαφέρουν. Χθες το βράδυ, όπως κάνουμε μερικές φορές, η οικογένειά μας, κάθισε γύρω από το τραπέζι της τραπεζαρίας και κοίταξε τις φωτογραφίες του καλοκαιριού από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης.

Έχουμε έφηβους γιους και έτσι φυσικά υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες από εσάς όμορφες κυρίες να δούμε. Ουάου – σίγουρα βγάλατε αρκετές φωτογραφίες φωτογραφίζοντας τον εαυτό σας (‘selfies’) με προκλητικές πιτζάμες αυτό το καλοκαίρι! Τα υπνοδωμάτιά σας είναι τόσο χαριτωμένα! Η οκτάχρονη κόρη μας, μας έκανε να το προσέξουμε αυτό, γιατί με τρεις μεγαλύτερους αδερφούς που έχουν δωμάτια που μυρίζουν σαν βρώμικο τυρί, παρατήρησε τέτοιου είδους κοριτσίστικες λεπτομέρειες.

 

Νομίζω ότι τα αγόρια παρατήρησαν άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι δεν φοράτε σουτιέν.

Κατάλαβα - είστε στο δωμάτιό σας, έτοιμες να πάτε στο κρεβάτι σας, έτσι δεν είναι; Στη συνέχεια, όμως, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι ποζάρατε πάνω σε ένα κόκκινο χαλί, έχοντας κυρτώσει το σώμα σας και με μισάνοιχτα τα βαμμένα χείλη σας. Τι γίνεται; Καμία από αυτές τις στάσεις δεν υποδηλώνει ότι ετοιμάζεστε για ύπνο, από ότι ξέρω.

Έτσι, εδώ είναι το σημείο που νομίζω ότι είναι σημαντικό για σας να συνειδητοποιήσετε. Αν είστε φίλες με ένα αγόρι των Hall στο Facebook ή στο Instagram ή το Twitter, τότε είστε φίλες με όλη την οικογένεια Hall.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι πραγματικά μας αρέσει να παραμένουμε συνδεδεμένοι μαζί σας με αυτόν τον τρόπο! Απολαμβάνουμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το μοναδικό και πολύχρωμο φακό σας – είστε οξυδερκείς και συχνά πολύ, πολύ αστείες.

Κάτι που κάνει τις τελευταίες αυτοφωτογραφήσεις (‘selfies’) σας, εξαιρετικά ατυχείς.

Αυτή η θέση δεν αντικατοπτρίζει καθόλου το ποιες είσαστε! Πιστεύουμε είσαστε όμορφες και ενδιαφέρουσες και συνήθως πολύ έξυπνες. Όμως, κάτσαμε και αναρωτηθήκαμε τι προσπαθείτε να κάνετε; Ποιον προσπαθείτε να προσεγγίσετε; Τι θέλετε να πείτε;

Και τώρα – τι κρίμα – θα πρέπει να μπλοκάρουμε τα posts σας. Επειδή, ο λόγος που έχουμε αυτές τις (μερικές φορές δύσκολες) οικογενειακές συνομιλίες γύρω από το τραπέζι είναι επειδή νοιαζόμαστε για τους γιους μας, ακριβώς όπως γνωρίζουμε ότι οι γονείς σας νοιάζονται για σας.

Ξέρω ότι η οικογένειά σας δεν θα είναι ενθουσιασμένη με τη σκέψη ότι οι έφηβοι γιοι μου σας είδαν μόνο με μια πετσέτα. Ξέρατε ότι όταν ένας άνδρας σας βλέπει σε μια κατάσταση γδυσίματος, δεν μπορεί γρήγορα να σταματήσει να βλέπει; Δεν θέλετε τα αγόρια μας να σας σκέφτονται μόνο σεξουαλικά, έτσι δεν είναι;

Ούτε κι εμείς. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό.

Και έτσι, στο σπίτι μας, δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες με φωτογραφίες σαν κι αυτές κυρίες μου. Έχουμε μια πολιτική μηδενικής ανοχής. Ξέρω, τόσο κοινότυπη. Αλλά, αν θέλετε να μείνετε φίλες με τους γιους μας διαδικτυακά, θα πρέπει να κρατάτε τα ρούχα σας και τις στάσεις σας με αξιοπρέπεια. Αν στείλετε μια σέξι selfie (όλοι γνωρίζουμε ποιου είδους) ή κάποιο ανάρμοστο βίντεο από το YouTube - ακόμα μια φορά - τελειώσαμε.

Ξέρω ότι ακούγεται τόσο παλιομοδίτικο, αλλά ελπίζουμε να μεγαλώσουμε άνδρες με ισχυρή ηθική πυξίδα και άνδρες με ακεραιότητα δεν κολλάνε πάνω σε φωτογραφίες μισόγυμνων γυμνασιοκόριτσων.

Κάθε μέρα προσεύχομαι για τις γυναίκες που θα αγαπήσουν τα αγόρια μου. Ελπίζω ότι θα τους τραβήξουν πραγματικές κούκλες, το είδος της γυναίκας που θα τους κάνει καλύτερους άντρες τελικά. Επίσης, προσεύχομαι οι γιοι μου να είναι αντάξιοι αυτού του είδους της γυναίκας, να είναι υπομονετικοί - και να ενεργούν έντιμα - ενώ θα περιμένουν για εκείνη.

Κορίτσια, δεν είναι πολύ αργά! Αν νομίζετε ότι έχετε κάνει ένα on- line λάθος (όλοι κάνουμε - μην στενοχωριέστε – έχω κάνει ούκ ολίγα, ακόμα και σήμερα), ΤΡΕΞΤΕ στους λογαριασμούς σας και κατεβάστε τις selfies του υπνοδωματίου σας και κάντε πιο εύκολο για τους φίλους να σας δουν σε μία μόνο διάσταση.

Θα με εμπιστευτείτε; Υπάρχουν αγόρια εκεί έξω που περιμένουν και ελπίζουν για γυναίκες με χαρακτήρα. Μερικοί νεαροί άνδρες αγωνίζονται καθημερινά δίνοντας την δύσκολη μάχη για να κρατήσουν το μυαλό τους καθαρό και τις σκέψεις τους αξιέπαινες - ακριβώς όπως εσείς.

Καθώς μεγαλώνετε γίνεστε μια πραγματική κούκλα, μέσα και έξω.

Πράξτε σαν κι αυτήν, μιλήστε σαν κι αυτήν, ποστάρετε σαν κιαυτήν.

κα Hall

redskywarning-πηγή

«Πιστεύω πως είμαι καλός πατέρας, αλλά χωρίς το iPhone νιώθω στερημένος»

Τρία νέα βιβλία επιχειρούν να δώσουν απαντήσεις στο πρόβλημα της νοσηρής επιρροής των social media στην καθημερινότητά μας

The New York Times
Το σπίτι μου μπορεί να μοιάζει με το δικό σας. Καθώς πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές, η κόρη μου, η Χάριετ, 14 ετών, ασχολείται με το iPhone της χοροπηδώντας ανάμεσα σε τουλάχιστον οκτώ ιστοσελίδες social media αλλά σπανίως μπαίνει στο Facebook, το οποίο, λέει, είναι ξεπερασμένο, «του 2011». Ο γιος μου, ο Πεν, που είναι 15, θα κοιμάται για κάμποσες ώρες ακόμη. Ξαγρύπνησε μ’ ένα φίλο του παίζοντας βιντεογκέιμ, το Call of Duty και το Eve, με καύσιμα μια ποικιλία από τα αγαπημένα του ομοιώματα τροφίμων: γαριδάκια, νάτσος, γκοφρέτες κι ένα νέο αναψυκτικό με γεύση Mountain Dew. Είναι το καθιερωμένο μενού των ψηφιακών πολεμιστών.
Τα παιδιά μου είναι έξυπνα, καλόκαρδα και, κατά το μάλλον ή ήττον, καλά προσαρμοσμένα. Μου αρέσει που νιώθουν άνετα στον ψηφιακό κόσμο, ικανά να ψαρεύουν εκεί όπως οι νεαρές αρκούδες στα ποτάμια με τους σολομούς. Η γυναίκα μου, η Κρι, κι εγώ τους έχουμε επιτρέψει να σερφάρουν ελεύθερα στον ψηφιακό κόσμο, αλλά φοβόμαστε μήπως αυτή η χαλαρότητα έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Τα παιδιά μας είναι πιο χλωμά απ’ όσο θα έπρεπε, δεν ανέχονται την περιστασιακή πλήξη, εκνευρίζονται όταν δεν υπάρχει σύνδεση Wi-Fi. Και οι βαθμοί τους στο σχολείο δεν είναι και τόσο ικανοποιητικοί.
Κάθε καλοκαίρι, θεσπίζουμε αυστηρούς κανόνες για τη νέα σχολική χρονιά: όχι λάπτοπ στις κρεβατοκάμαρες, σχολικό διάβασμα πριν από τον «χρόνο οθόνης», όχι ηλεκτρονικά μετά τις 10 μ.μ., όχι αγορές iTunes χωρίς άδεια. Ομως, πριν περάσει μία εβδομάδα, γεμάτη καβγάδες, η «τάξη» διασαλεύεται. Φέτος, λοιπόν, σκέφτηκα ότι χρειαζόμαστε βοήθεια. Κάθισα λοιπόν να διαβάσω τρία βιβλία που προσφέρουν κατανόηση και συμπαράσταση.
Η Κάθριν Στάινερ-Αντέρ, η συγγραφέας του βιβλίου «Η μεγάλη αποσύνδεση» (Catherine Steiner-Adair, «The Big Disconnect», εκδ. Harper, σελ. 374), είναι κλινική ψυχολόγος, καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. Το βιβλίο της είναι βασισμένο σε χιλιάδες συνεντεύξεις και μιλάει εύγλωττα για την ανάγκη να περιορίσουμε τον «χρόνο κομπιούτερ» των παιδιών μας. Περιγράφει επίσης μια γενιά από γονείς, «μη διαθέσιμους, αποσυνδεμένους ή ναρκισσευόμενους». Δαπανούμε τον ελεύθερο χρόνο μας ατενίζοντας τα κινητά μας και αναζητώντας το επόμενο μήνυμα, e-mail ή tweet.
Τα παιδιά, δηλώνει, «έχουν βαρεθεί να βρίσκονται στην αίθουσα αναμονής της ζωής των γονιών τους». Ενιωσα εδώ ότι η συγγραφέας με κάρφωσε. Μ’ αρέσει να πιστεύω ότι είμαι καλός πατέρας, αλλά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι χωρίς το iPhone μου στην παλάμη, νιώθω στερημένος.
Η συμβουλή της μοιάζει με εκείνη που ακούμε στα αεροπλάνα για την περίπτωση κινδύνου: Βάλε ο ίδιος τη μάσκα οξυγόνου προτού προσπαθήσεις να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Η περίληψη αυτών που μας προτείνει να τους πούμε είναι τόσο καλή, που την έβγαλα φωτογραφία με το iPhone μου: «Αυτός εδώ δεν είναι δικός σου υπολογιστής – Ξέρω πως έχει το όνομά σου πάνω του, αλλά είναι δικός μου υπολογιστής (ή του σχολείου σου). Είμαι γονιός σου και έχω το δικαίωμα να βλέπω όλα όσα γίνονται εκεί. Πρέπει να χρησιμοποιείς υπολογιστή σε ανοιχτό χώρο. Δεν επιτρέπεται να κλειδώνεις την πόρτα του δωματίου σου, ούτε να παίρνεις το κομπιούτερ στο κρεβάτι σου. Δεν μπορείς να σβήνεις την οθόνη όταν περνάω από δίπλα. Εχουμε έναν κώδικα συμπεριφοράς και περιμένουμε από σένα να τον εφαρμόζεις: Μην ανεβάζεις φωτογραφίες που δεν θα άρεσαν στη γιαγιά σου. Μην κάνεις τίποτα που δεν θα το ενέκρινα».

Ο Αλεξ Σότζουνγκ Κιμ Πανγκ, ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο εθισμός της περίσπασης» (Alex Soojung-Kim Pang, The Distraction Addiction, εκδ. Little, Brown & Company, σελ. 290), επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Στάνφορντ και της Οξφόρδης, εστιάζει σε αυτό που ορίζει ως «στοχαστική χρήση του υπολογιστή» και μας προτρέπει να επιτύχουμε μια ισορροπία. Υποστηρίζει ότι είναι εφικτό να κάνουμε λελογισμένη χρήση των ψηφιακών μέσων. Μας προτρέπει να αφήνουμε κατά μέρος τα ηλεκτρονικά μας, τουλάχιστον κατά διαστήματα, και να ασχολούμαστε με «εντόνως ανάλογα πράγματα». Σε αυτά περιλαμβάνεται, π.χ., το να παρασκευάσουμε «ένα κέικ σοκολάτας αρκετά μεγάλο ώστε να μας φτάσει για το διάβασμα του πολυσέλιδου μυθιστορήματος του τελευταίου συγγραφέα που αναδύθηκε στη λογοτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης». Ελκυστική πρόταση.

Στο βιβλίο τους «Η γενιά των ψηφιακών εφαρμογών» (Howard Gardner και Katie Davis, The App Generation, εκδ. Harper, σελ. 256) ο Χάουαρντ Γκάρντνερ (καθηγητής στη Harvard Graduate School of Education) και η Κέιτι Ντέιβις (βοηθός καθηγήτρια στη Σχολή Πληροφορικής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον) γράφουν: «Τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα δεν ζουν μόνο σ’ έναν κόσμο πλημμυρισμένο από “εφαρμογές” αλλά καταλήγουν να πιστέψουν ότι ο κόσμος και η ζωή τους δεν είναι παρά ένα σύνολο “εφαρμογών”».
Η σύζυγός μου κι εγώ παλεύουμε ακόμη να ορίσουμε τους «διαδικτυακούς κανόνες» για τη σχολική σεζόν 2013-14. Και προσπαθούμε να έχουμε κατά νου ότι δεν είμαστε οι καλύτεροι φίλοι των παιδιών μας. Είμαστε οι γονείς τους.
ΠΗΓΗ

«Ιντερνετισμός».Η νέα πάθηση των παιδιών

Εξήντα οκτώ παιδιά προεφηβικής ηλικίας, που πάσχουν από μία σχετικά νέα πάθηση, τον... ιντερνετισμό, βρίσκονται σε στάδιο απεξάρτησης στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο εξάμηνο του 2011, υπάρχουν τόσα περιστατικά παιδιών όσα σχεδόν ολόκληρο το 2010.

Ειδική αναφορά στο θέμα αναμένεται να γίνει στο 3ο Παιδιατρικό Παιδοπνευμονολογικό Συνέδριο, που πραγματοποιείται στις 8 -11 Σεπτεμβρίου στα Ιωάννινα. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή κ. Χ. Κατσαρδή, τα παιδιά που πάσχουν από την ασθένεια αυτή ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα. Χάνουν την επαφή με την πραγματική ζωή. Τα περιστατικά κατάθλιψης και αυτοκτονίας στους εφήβους αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Στο συνέδριο θα γίνει σημαντική συζήτηση και για άλλα θέματα που απασχολούν τα παιδιά και τους εφήβους, όπως η παχυσαρκία και το άσθμα. Συγκεκριμένα, θα παρουσιαστούν τα αποτελέσματα μελέτης που δείχνουν ότι ένα στα τέσσερα παιδιά στην ηλικία των επτά ετών είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο. Οπως επισημαίνει η καθηγήτρια Παιδιατρικής, κυρία Χ. Μπακούλα, τα δεδομένα αλλάζουν στην εφηβεία όπου μόνον ένα στα τέσσερα κορίτσια πάσχει από παχυσαρκία. Η αναλογία στα αγόρια είναι ένα στα δύο.

Για το παιδικό άσθμα οι ειδικοί επιστήμονες αναφέρουν ότι μολονότι υπάρχει στην θεραπευτική φαρέτρα πλήθος αποτελεσματικών φαρμάκων, εν τούτοις η πάθηση σε ποσοστό 60% ελέγχεται πλημμελώς. Απ' αυτή εκτιμάται ότι πάσχει το 15%-20% των παιδιών.

[πηγή]

Mάστιγα ο εθισμός των παιδιών στα gadgets

Η εικόνα ενός μικρού παιδιού με ένα i-pad στα χέρια έχει γίνει καθημερινότητα πια, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που οι γονείς να καμαρώνουν για τις ικανότητες περιήγησης που μπορεί να έχει το παιδί τους και μάλλον φαίνεται πως ξεχνούν το σοκαριστικό του πράγματος.

Η ψυχική υγεία του παιδιού κινδυνεύει από τέτοιες πρακτικές, σύμφωνα με νέα στοιχεία. Οι ειδικοί έχουν αρχίσει να προειδοποιούν τους γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να παίζουν με ταμπλέτες ή smartphones για αρκετές ώρες της ημέρας πως κινδυνεύουν να προκαλέσουν μακροπρόθεσμες παρενέργειες στην ψυχική υγεία των μικρών.

Στην Αγγλία, μάλιστα, έχει παρατηρηθεί το πρώτο κρούσμα τετράχρονης που νοσηλεύεται επειδή γινόταν υπερβολικά καταθλιπτική και απαρηγόρητη μόλις της έπαιρναν το i-pad από τα χέρια. Η μικρούλα χρησιμοποιούσε το tablet των γονιών της για τουλάχιστον έναν χρόνο για περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα, γεγονός που της προκάλεσε εθισμό.
Σύμφωνα με τον γιατρό Ρίτσαρντ Γκράχαμ, ο οποίος πριν από τρία χρόνια άνοιξε την πρώτη κλινική τεχνολογικού εθισμού, υπάρχουν πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις, απλώς οι γονείς διστάζουν να απευθυνθούν κάπου για βοήθεια. Ο δρ Γκράχαμ μιλώντας στον «Telegraph» ανέλυσε πως τα συμπτώματα στέρησης των εθισμένων παιδιών είναι ίδια με εκείνα που εμφανίζουν οι αλκοολικοί ή οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών.
«Τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να ασχολούνται ή να παίζουν με τα κινητά και τα tablets και θέλουν να κάνουν το ίδιο, αλλά δεν μπορούν να το διαχειριστούν και καταλήγουν να εθίζονται στη χρήση αυτών των συσκευών» σημειώνει.
Οι ψυχίατροι εκτιμούν ότι ο αριθμός των ανθρώπων που εθίζονται με τεχνολογικές συσκευές έχει αυξηθεί κατά 30% τα τελευταία χρόνια, ενώ πρόσφατη έρευνα δείχνει πως ένας στους επτά γονείς αφήνει το παιδί του να παίζει με gadgets για τουλάχιστον τέσσερις ώρες την ημέρα. Κι όλα αυτά, ενώ το 81% όσων πήραν μέρος στην έρευνα παραδέχθηκε πως τα παιδιά σήμερα ασχολούνται πάρα πολύ με έξυπνες συσκευές.

πηγή