Ἡ εὐποιΐα τῶν γυναικῶν καί ἡ ἁγία Ἑλένη

α) Οἱ γυναῖκες ἔπαιξαν καθοριστικὸ ρόλο τόσο στὴ διάδοση τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως, ὅσο καὶ στὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς κορυφαίας εὐαγγελικῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης. Ἀπὸ τὴν λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς ἐγέρσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ οἱ μυροφόρες βρέθηκαν «λίαν πρωί» στὸ μνῆμα καὶ ἄκουσαν ἀπὸ «φαεσφόρο ἄγγελο», τὸ «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» μέχρι τὶς μέρες μας, οἱ γυναῖκες κόσμησαν τὸ ἁγιολόγιο, ἀνάθρεψαν ἁγίους, διακόνησαν τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ πρωτοστάτησαν σὲ ἔργα εὐποιΐας.

β) Ἡ ἐκκλησία τίμησε καὶ ἀνύψωσε ἠθικὰ τὴ γυναῖκα. Ἀπὸ πράγμα καὶ κτῆμα τοῦ ἄνδρα τὴν ἀντιμετώπισε ὡς κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασμένο ἄνθρωπο μὲ ἰδιαίτερα χαρίσματα. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἀποκτᾶ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, ἂν σκεφθεῖ κάποιος, ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ μεγάλος σοφός τῆς ἀρχαιότητας, Θαλῆς ὁ Μιλήσιος, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ γενικότερο κλίμα ὑποτίμησης τῶν γυναικῶν στὴν ἐποχή του, θεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ του τυχερὸ γιὰ τρία πράγματα: «Πρῶτον, ὅτι ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὄχι θηρίο, ἔπειτα ἄνδρας κι ὄχι γυναῖκα καὶ τρίτον ἕλληνας κι ὄχι βάρβαρος».

γ) Ἀπὸ τὴν ἄλλη, στὰ Εὐαγγέλια βλέπουμε τὸ Χριστὸ νὰ προστατεύει τὴ μοιχαλίδα, νὰ δέχεται τὴ μετάνοια τῆς πόρνης, νὰ συνομιλεῖ γιὰ ὑψηλὲς θεολογικὲς ἀλήθειες μὲ τὴ Σαμαρείτιδα καὶ ἐκτὸς ἀπὸ μαθητὲς νὰ ἔχει καὶ μαθήτριες, ποὺ ἀξιώνονται αὐτὲς πρῶτες νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ διαδώσουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ πατέρες ἐν συνεχείᾳ ὑπερασπίζονται τὶς γυναῖκες ἔναντι τῶν ἄδικων νόμων καὶ ἀναθέτουν σὲ αὐτὲς διάφορα διακονήματα.

δ) Ἀναφέρεται, λ.χ. ὅτι ἡ διακόνισσα Ὀλυμπιάδα ποὺ ὑπηρετοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἔγινε στενὴ κοινωνικὴ συνεργάτιδα τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀφιέρωσε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς περιουσίας της σὲ ἀγαθοεργίες. Παράλληλα, ὀργάνωσε δίκτυο 250 περίπου γυναικῶν, οἱ ὁποῖες ἐπιδίδονταν σὲ ἔργα κοινωνικῆς προσφορᾶς. Μιμούμενη καὶ ἀκολουθώντας τὶς μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, ποὺ Τὸν διακονοῦσαν ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά τους, ἡ Ὀλυμπιάδα φρόντιζε τὸν ἅγιο Ἰωάννη καὶ τοὺς συνεργάτες του.

ε) Ἀνάλογο κοινωνικὸ ἔργο ἀνέπτυξε ἡ ἁγία Ἑλένη, μητέρα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ στὶς 21 Μαΐου. Ἀπὸ μαρτυρίες ποὺ διασώζει ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος φαίνεται, ὅτι ἡ ἁγία Ἑλένη ἦταν ἰδιαίτερα μεγαλόψυχη καὶ γενναιόδωρη. Σὲ ἄλλους πρόσφερε χρήματα, σὲ ἄλλους προμήθευε τὰ ἀναγκαῖα ἐνδύματα, φρόντιζε πένητες, γυμνοὺς καὶ ἀπροστάτευτους ἀνθρώπους. Ἄλλους ἀπάλλασσε ἀπὸ τὰ δεσμὰ ἢ τὴν κακοπάθεια τῶν μεταλλείων, ἄλλους ἐλευθέρωνε ἀπὸ τὴν καταπίεση καὶ ἄλλους ἀνακαλοῦσε ἀπὸ τὴν ἐξορία.

στ) Σημαντικὴ ἦταν ἡ συμβολὴ τῆς ἁγίας Ἑλένης στὴν ἀνέγερση καὶ διακόσμηση χριστιανικῶν ναῶν στὰ Ἱεροσόλυμα ἀλλὰ καὶ στὴ Βηθλεέμ. Σύμφωνα μὲ τὸν Συναξαριστὴ, ἡ ἁγία Ἑλένη ἐρεύνησε καὶ βρῆκε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου στὸν φρικτὸ Γολγοθά. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς προξένησε μεγάλη χαρά. Κατὰ τὴν παράδοση, ἐνῶ ἔπλεε πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη κομίζοντας τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πέρασε ἀπὸ τὴν νῆσο Κύπρο, ὅπου ἵδρυσε τὴ Μονὴ Σταυροβουνίου. Τεμάχιο τοῦ τιμίου ξύλου ἅφησε ἡ ἁγία Ἑλένη στὰ Ἱεροσόλυμα, ἄλλο μετέφερε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἄλλα διαμοιράσθηκαν σὲ πολλὰ μέρη τοῦ κόσμου, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων.

ζ) Ἡ Ἁγία Ἑλένη, μὲ τὴ συνδρομὴ καὶ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, συνέχισε τὴν ἀποστολικὴ παράδοση τῆς φροντίδας τῶν ἐνδεῶν καὶ τῶν ἐμπερίστατων ἀνθρώπων μέχρι τὰ βαθειά της γεράματα, κληροδοτώντας τὴ συνήθεια αὐτὴ στοὺς μεταγενεστέρους. Ἔτσι, γυναῖκες σὲ κάθε ἐποχὴ ἀπὸ κοινοῦ μὲ ἁγίους ἄνδρες συνέβαλαν στὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ στὶς μέρες μας, ἀφού στὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται χιλιάδες ἐθελόντριες. Καὶ τὸ ὄφελος εἶναι διπλό. Ἀφενὸς βοηθοῦνται τὰ ἀδύναμα μέλη τῆς κοινωνίας καὶ ἀφετέρου παρέχεται ἡ εὐκαιρία στὶς γυναῖκες νὰ νοηματοδοτήσουν τὴν καθημερινότητά τους, νὰ ἀποφύγουν τὴν ἀπομόνωση καὶ νὰ ἐνισχυθοῦν ψυχολογικὰ καὶ πνευματικά.

π.Βασίλειος Καλλιακμάνης
Καθηγητοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.

πηγή

Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Κατά καιρούς ακούμε φωνές (δυστυχισμένων πλασμάτων, κατά τη γνώμη μου, ισοπεδωμένων από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης), που διεκδικούν οργισμένα το «δικαίωμα των γυναικών» να τερματίζουν την εγκυμοσύνη τους, κάνοντας έκτρωση στα έμβρυα που έχουν μέσα τους. Φωνές ανθρώπων, ακόμη και γυναικών, που πρόσφατα (Μάρτιος 2017), σε πόλη της ελληνικής επαρχίας, επιτέθηκαν «επαναστατημένες» να εμποδίσουν εκείνους που θα εξέφραζαν την αντίθετη άποψη, έστω κι αν ήταν επίσης γυναίκες.
«Γιατί να έχουμε παιδιά και όχι αυτοκίνητο;» ρωτούσε σε εποχές αναβρασμού η Margaret Sanger (1879 – 1966), Αμερικανίδα ιστορική ακτιβίστρια υπέρ των εκτρώσεων.
Ας διεκδικήσω κι εγώ το δικαίωμα να αφήσω την ησυχία μου και να γράψω δυο λόγια για το θέμα, αν ακόμη σε αυτό τον τόπο μπορεί κάποιος να λέει τη γνώμη του (προπαντός αν είναι χριστιανός, τραβάει τις επιθέσεις ορισμένων σαν μαγνήτης).

Το έμβρυο είναι άνθρωπος;

Η ιδέα ότι η έκτρωση είναι δικαίωμα της γυναίκα βασίζεται στην άποψη ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, συνεπώς η καταστροφή του δεν είναι φόνος. Η άποψη της Εκκλησίας ότι η έκτρωση είναι φόνος, βασίζεται ακριβώς στην πεποίθηση ότι ακόμη και το ασχημάτιστο έμβρυο είναι άνθρωπος, δηλαδή πλάσμα άγιο και ιερό, πιο ιερό από κάθε ζώο (πολλοί και πολλές υπερασπίζονται και φροντίζουν τα σκυλάκια τους με αφοσίωση, αλλά διεκδικούν την ελεύθερη θανάτωση των αγέννητων ανθρώπων σαν να τους μισούν), άνθρωπος καλεσμένος από το Θεό να γίνει άγιος, όπως και οι γονείς του.

Συνεπώς, η άποψη της Εκκλησίας πηγάζει από σεβασμό στον άνθρωπο και είναι αισχρό – συγχωρέστε με – να λιθοβολείται η Εκκλησία ακριβώς γι’ αυτό το λόγο από υποτιθέμενους «ανθρωπιστές». Ό,τι κι αν έχει ο καθένας ενάντια σε σκληροπυρηνικούς ή ακόμη και διεφθαρμένους σημερινούς κληρικούς (που είναι βέβαια πολύ λιγότεροι απ’ όσο φαντάζεται, ή θέλει να φαντάζεται, ο μέσος άνθρωπος), δεν πρέπει να παραβλέπει ότι αυτά θεμελιώθηκαν από σοφούς (και αγίου) ανθρώπους, που έδωσαν μεγάλο αγώνα για το συνάνθρωπο. Τέτοιο αγώνα μάλιστα δίνουν ακόμη και σήμερα αναρίθμητοι ορθόδοξοι ιερείς, και στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Αγώνα δεν δίνουν μόνο οι Μ.Κ.Ο., αλλά και οι Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι. Αλλά αυτούς δεν τους λογαριάζουμε, επειδή είναι χριστιανοί ιερείς, άρα, στη σκέψη κάποιων, «άξιοι για κρέμασμα»…

Η αλήθεια ποια είναι; Το ανθρώπινο έμβρυο είναι άνθρωπος ή όχι;

Εδώ δεν θα σταθούμε στην αναφορά του κατά Λουκάν ευαγγελίου (κεφ. 1) για την πρώιμη συνάντηση Ιησού Χριστού και αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ως εμβρύων, κατά την επίσκεψη της Θεοτόκου στην Ελισάβετ (βλ. εικόνα στην αρχή του άρθρου). Το περιστατικό αυτό, που σημαίνει πολλά για τους χριστιανούς, ασφαλώς δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για τους εκτός Εκκλησίας.

Για να συμπεράνουμε, ωστόσο, αν το έμβρυο είναι άνθρωπος, πρέπει πρώτα να καθορίσουμε τι σημαίνει άνθρωπος.
Η άποψη κάποιων γιατρών ή βιολόγων, ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, βασίζεται στην πεποίθησή τους ότι δεν υπάρχει ψυχή. Αν υπάρχει ψυχή, τότε δεν μπορεί παρά ο άνθρωπος να έχει ψυχή από την αρχή της σύλληψής του στη μήτρα της μητέρας του. Αλλιώς πρέπει να δεχτούμε ότι αρχίζει τη βιολογική ζωή του ως άψυχο πλάσμα και «εμψυχώνεται» στην πορεία, πράγμα αυθαίρετο και άτοπο.
Αν ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή, τότε δεν διαφέρει από τα ζώα, συνεπώς και η αξία του είναι σχετική. Αν έχουμε ζώα ως κατοικίδια, γιατί να μην έχουμε και ανθρώπους (και όχι μόνο κατοικίδια)…

Η ύπαρξη της ψυχής τεκμηριώνεται από αναρίθμητες περιπτώσεις εμπειριών της ζωής μετά το θάνατο, κυρίως περιπτώσεις επικοινωνίας νεκρών με ζωντανούς. Οι εμπειρίες αυτές είναι τέτοιας κλίμακας και έντασης (προσωπικά γνωρίζω αρκετές από πρώτο χέρι), ώστε δεν είναι συνετό να τις περιφρονούμε και να λέμε ότι «δεν ξέρουμε» αν υπάρχει ψυχή, χωρίς να έχουν μελετηθεί και καταρριφθεί με προσοχή και σοβαρότητα όλα αυτά.

Επίσης, είναι αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενωθεί με το Θεό και να φτάσει σε κατάσταση θέωσης. Όποιος διαφωνεί, ας μελετήσει με σοβαρότητα τις περιπτώσεις των σύγχρονων αγίων, για κάποιους από τους οποίους έχουν γράψει ακόμη και καθηγητές Ιατρικής (όπως ο Γεώργιος Παπαζάχος για τον άγιο Πορφύριο) ή ήταν οι ίδιοι καθηγητές Ιατρικής, όπως ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (της Ουκρανίας). Χωρίς σοβαρή μελέτη αυτών των περιπτώσεων, είναι μη επιστημονικό να λέει κάποιος ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή «δεν υπάρχουν άγιοι» κ.τ.λ.
Συνεπώς, όταν η Εκκλησία λέει κάτι για το τι είναι άνθρωπος, τι είναι το ανθρώπινο έμβρυο, ποια η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου κοντά ή μακριά στο Θεό κ.τ.λ., δεν εξαπολύει αυθαίρετα δόγματα σε αφελείς πιστούς, αλλά μιλάει με κύρος ανάλογο με αυτό που έχει ένας φυσικός, όταν μιλάει για ζητήματα Φυσικής.



Τα Α.με.Α. είναι άνθρωποι;

Αν παραβλέψουμε την άποψη των αγίων για το τι είναι άνθρωπος (άποψη που προέρχεται από την εμπειρία και τη σοφία τους), αυτό που μένει ως ιατρική ή βιολογική άποψη (αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο μόνο ως υλικό ον με υπερανεπτυγμένο εγκέφαλο) μπορεί να τροποποιηθεί κατά βούλησιν (και μάλιστα ανάλογα με τα οικονομικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων) και να βγουν ακόμη και συμπεράσματα τερατώδη, όπως π.χ. ότι κάποιος με διανοητική ή σωματική αναπηρία δεν είναι άνθρωπος.

Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός (ένας απάνθρωπος και δολοφονικός πολιτισμός) έχει πείσει τα περισσότερα ζευγάρια να εξετάζουν το έμβρυο που κυοφορεί η μητέρα, ώστε να εντοπίσουν αν πάσχει από κάποια αναπηρία και να το θανατώσουν πριν γεννηθεί!... Το επιχείρημα; «Να μη ζήσει δυστυχισμένο» και φυσικά να μην υποφέρουν οι γονείς φροντίζοντας ένα παιδί με ειδικές ανάγκες…
Δηλαδή, αφού γεννηθεί ένα παιδί με ειδικές ανάγκες το κοινωνικό σύστημα υποκρίνεται ότι νοιάζεται γι’ αυτό, αλλά πριν γεννηθεί, καλεί τους γονείς του να το εξολοθρεύσουν. Παιδιά με ειδικές ανάγκες γεννιούνται πλέον μόνο όσα έχουν αποφύγει την προγεννητική εκτέλεση. Μήπως «δεν ήταν ακόμα άνθρωποι» τότε;
Και τι είναι αυτό που τα κάνει να είναι άνθρωποι μετά τη γέννησή τους;

Μόνον η εξωτερική τους μορφή;

Όχι. Η αθάνατη ψυχή τους, λέει η Εκκλησία. Αυτά τα παιδιά μπορεί να γίνουν άγιοι, αν οι γονείς τους τα φέρουν κοντά στο Χριστό, και οι γονείς τους επίσης θα γίνουν άγιοι, μεγαλώνοντας και φροντίζοντάς τα με υπομονή και αγάπη. Και την υπομονή αυτή, συγχωρέστε με που θα το πω, τη δίνει ο Χριστός μέσα στην Εκκλησία.
Ό,τι κι αν έχετε στο μυαλό σας για την Εκκλησία, ακούστε και αυτή την άποψη. Ας ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό κατά της Εκκλησίας, που μας επιβάλλουν εκείνοι που ελέγχουν τη ζωή μας, για να μας εκμεταλλεύονται.

Χριστιανοί και ρατσισμός

Όταν η Εκκλησία τονίζει την αξία της μητρότητας, συκοφαντείται ότι θέλει να μετατρέψει τις γυναίκες σε εξαρτημένες «μηχανές παραγωγής ανθρώπων». Αν την αξία της μητρότητας την πρόβαλλε κάποια «οικολογική» ειδωλολατρική θρησκεία της «Θεάς Γης» (απ’ αυτές που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στην εποχή μας), θα χαιρετιζόταν ως κάτι αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Ομοίως, αν ένας νέος ή μια νέα δεν παντρεύεται, γιατί θέλει να γίνει μοναχός ή μοναχή (ή ακόμη και να διαφυλάξει αγνότητα μέχρι το γάμο, επειδή είναι ορθόδοξος χριστιανός ή χριστιανή), η στάση αυτή περιφρονείται από την κοινωνία και συχνά εκβιάζεται απάνθρωπα από την οικογένειά του / της. Αν δεν παντρεύεται, επειδή θέλει να σταδιοδρομήσει (να αφοσιωθεί στην καριέρα του / της) ή να δοθεί ολόψυχα σε μια ασχολία που αγαπά, π.χ. στην επιστήμη, την τέχνη, τον αθλητισμό, το σκάκι κ.τ.λ., αυτό θεωρείται αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Αν νηστεύει, περιφρονείται. Αν είναι χορτοφάγος, επειδή πιστεύει στη μετενσάρκωση π.χ., θεωρείται αξιοσέβαστος. Αν προσεύχεται στο Χριστό, περιφρονείται. Αν κάνει «γιόγκα του ήλιου», τον σέβονται…

Μήπως τελικά οι χριστιανοί είμαστε θύματα ρατσισμού και «σεξισμού»;
Καλύτερα πάντως να είμαστε θύματα, παρά θύτες. Όταν κάποιοι από εμάς γίνονται θύτες, χάνουν το νόημα της διδασκαλίας του Χριστού και των αγίων.

Εκκλησία και μητρότητα

Η Εκκλησία θεωρεί πολύ σημαντική τη μητρότητα (όπως και την πατρότητα και γενικά τη δημιουργία οικογένειας), επειδή γεννά στον άνθρωπο συναισθήματα μεγάλης αγάπης και διάθεση αυτοπροσφοράς και αυτοθυσίας. Έτσι, ο άνθρωπος θέλει να ζει και να δραστηριοποιείται για κάποιους άλλους και όχι μόνο για τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα του Ιησού Χριστού και αυτή η αγάπη και η αυτοπροσφορά τον φέρνει κοντά στο Θεό, με κατάληξη ακόμη και την αγιότητα.

Το ίδιο ισχύει και για το γάμο, την οικογένεια, τη συζυγία. Και φυσικά ισχύει και για τον άντρα, τον σύζυγο, τον πατέρα (καθώς και τον πεθερό και την πεθερά, τον γιο και την κόρη, το γαμπρό και τη νύφη) και όχι μόνο για τις γυναίκες. Ο άντρας καλείται να ζει και να εργάζεται πλέον με αυτοθυσία για τη σύζυγό του και τα παιδιά του, όχι για τον εαυτό του.
Είναι φανερό ότι τη σκληρότητα πολλών γυναικών κατά του γάμου και της οικογένειας την έχει προκαλέσει διαχρονικά η απαράδεκτη, σκληρή, ανεύθυνη και εγωιστική στάση των αντρών.
Ωστόσο, οι φωνές υπέρ του «δικαιώματος στην έκτρωση» εκφράζουν ακριβώς αυτή την ιδέα: η γυναίκα να ζει για τον εαυτό της και όχι για κάποιον άλλο.
Αυτό είναι το δόγμα του σύγχρονου κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συστήματος: ο καθένας για τον εαυτό του. Έτσι, ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) θα είναι ή ένα εγωιστικό κτήνος ή ένα απομονωμένο έντομο, χωρίς δεσμούς, χωρίς αληθινή αγάπη, ανυπεράσπιστο, εύκολο θύμα στα κρυφά και φανερά κέντρα εξουσίας που ελέγχουν τη σκέψη και τη ζωή μας.

Γάμος και Μοναχισμός

Ότι η Εκκλησία δεν απολυτοποιεί τη μητρότητα και το γάμο, φαίνεται από το ότι θεωρεί ως ανώτερη πνευματική κατάσταση την παρθενία (αγγελική κατάσταση) και ως τελειότερη μορφή χριστιανικής ζωής το μοναχισμό, δηλαδή το να είναι ο άνθρωπος μοναχός ή μοναχή (καλόγερος, κατά το κοινώς λεγόμενον).

Όμως, ποια παρθενία και ποιο μοναχισμό; Αυτά, που προέρχονται από αγάπη στο Χριστό και στα οποία ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) αγωνίζεται να ελευθερωθεί από τα πάθη του (τον εγωισμό, την κακία, την ιδιοτέλεια κ.τ.λ.) και να εγκαταστήσει μέσα του την ανιδιοτελή αγάπη προς κάθε άνθρωπο και κάθε πλάσμα, αγάπη που οπωσδήποτε είναι ταπεινή και πηγάζει από την αγάπη προς τον Ιησού Χριστού. Ο ορθόδοξος χριστιανός μοναχός (άντρας ή γυναίκα), όταν και αν προοδεύσει σε αυτό τον τρόπο ζωής, γίνεται παγκόσμιος άνθρωπος και ενώνεται με το Θεό διά του Χριστού.
Είναι αλήθεια αυτό; Υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις. Ας διερευνηθούν.

Άρα το ζητούμενο και πάλι είναι η αγάπη.

Οι μοναχοί προσφέρουν στην κοινωνία ακριβώς όσα και οι «κοσμικοί» (δηλ. εμείς που ζούμε στον κόσμο). Υπήρξαν και υπάρχουν μοναχοί, που είναι γιατροί, μαθηματικοί, δάσκαλοι, καθηγητές πανεπιστημίου, ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι κ.τ.λ. Υπάρχουν μοναστήρια με τεράστιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο – μοναχοί και μοναχές που φροντίζουν περισσότερα παιδιά από κάθε πολύτεκνο. Επίσης, στα μοναστήρια ζουν μοναχοί που είναι τεχνίτες, γεωργοί, αμπελουργοί, κτηνοτρόφοι, μάγειροι κ.τ.λ.

Και μάλιστα, οι μοναχοί, μη έχοντας οικογενειακές υποχρεώσεις, εργάζονται κυρίως για τους άλλους. Ενώ εμείς, όταν διαλέγαμε επάγγελμα, δεν μας κατεύθυνε κανείς στο τι θα προσφέρουμε, αλλά στο τι θα κερδίσουμε. Ποιοι λοιπόν προσφέρουν περισσότερο, οι μοναχοί ή οι κοσμικοί;

Όμως ο μοναχισμός δεν είναι για όλους, ούτε όλοι οι μοναχοί τελειοποιούνται. Ενώ επίσης και μέσα στο γάμο (που είναι ο κατάλληλος για τους περισσότερους τρόπος ζωής) έχουμε αγίους, και μάλιστα και ζευγάρια αγίων συζύγων, αλλά και οικογένειες, όπου γονείς και παιδιά είναι άγιοι, όπως οι οικογένειες των Τριών Ιεραρχών, οι οικογένειες των αγίων Ξενοφώντος και Μαρίας, Ευστάθιου και Θεοπίστης, Έσπερου και Ζωής κ.π.ά. Αυτοί μεγάλωσαν παιδιά, που έγιναν επίσης άγιοι. Δεν είναι σπουδαίο κίνητρο αυτό για τη δημιουργία οικογένειας; Σημαντικότερο από το να γίνουν τα παιδιά μας πλούσιοι ή διάσημοι άνθρωποι;

Τέλος, επειδή και η οικογένεια μπορεί να καταπνίξει και να ακρωτηριάσει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο, ο Χριστός είπε κάποτε ότι όποιος αγαπά τους γονείς του ή τα παιδιά του περισσότερο απ’ όσο αγαπά Εκείνον, δεν είναι άξιος να λέγεται μαθητής Του (κατά Ματθαίον, 10, 37)! Αυτό συμβαίνει, επειδή, αν αγαπώ το Χριστό, αγαπώ και την οικογένειά μου, αλλά και όλο τον κόσμο. Αν όμως αγαπώ πάνω απ’ όλα την οικογένειά μου, είναι πιθανόν να μην αγαπώ τον υπόλοιπο κόσμο ή ακόμη και να με καταστρέψει η οικογένειά μου. Ας μην ξεχνάμε ότι και το φαινόμενο της βεντέτας, καθώς και η ιταλική Μαφία βασίζονται στους οικογενειακούς δεσμούς…

Μητρότητα χωρίς πατέρα
Στην εποχή μας έχει προωθηθεί και ένα άλλο είδος μητρότητας, στο οποίο ο πατέρας θεωρείται περιττός.
Έτσι, βλέπουμε γυναίκες ν’ αποφασίζουν να γίνουν μητέρες, επιλέγοντας να μην έχουν σύζυγο. Συλλαμβάνουν με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ευκαιριακή ερωτική συνεύρεση, γεννούν και μεγαλώνουν μόνες τους το παιδί τους.
Μήπως να αναρωτηθούμε αν τελικά είναι περιττός ο πατέρας για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί;
Βλέπουμε επίσης άντρες και γυναίκες να αποκτούν παιδιά με προσωρινούς ερωτικούς «συντρόφους», τους οποίους στη συνέχεια εγκαταλείπουν και συνάπτουν σχέσεις με άλλους, με τους οποίους πιθανόν αποκτούν άλλα παιδιά κ.τ.λ.
Να αναρωτηθούμε αν αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα φυσιολογικό οικογενειακό περιβάλλον; Ή μήπως δε χρειάζεται καν το οικογενειακό περιβάλλον για την ανατροφή ενός παιδιού;
Και δεν λέω τυχαία «ενός» παιδιού, γιατί συχνά οι γονείς παραμένουν στο ένα παιδί, από επιλογή τους και όχι για αστάθμητους παράγοντες. Μια μητέρα – ένα παιδί, αγόρι ή κορίτσι: νέα κοινωνική μονάδα (από επιλογή, το ξαναλέω). Έχει να πει τίποτα ο Φρόυντ;
Φυσικά, αφού οι άντρες πλέον γίνονται περιττοί για τις γυναίκες, μπορούν να απαλλαγούν απ’ αυτές και να γίνουν gay, δηλ. ομοφυλόφιλοι. Και οι γυναίκες, αφού οι άντρες είναι περιττοί, και επιπλέον τις πληγώνουν, μπορούν να έχουν ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες. Κι έτσι η κοινωνία μας (ας το πω ειρωνικά) θα γίνει τέλεια, φυσιολογική και οργανωμένη κατά τις επιθυμίες ορισμένων…

Κράτος, μητρότητα, οικογένεια…
Και τώρα το κράτος, για το οποίο γράφτηκε πως «μαζί με την Εκκλησία» πολεμά την έκτρωση για να εκμεταλλεύεται τις γυναίκες…
Το κράτος νομίζω πως δεν ενδιαφέρεται για τη μητρότητα και την οικογένεια. Μάλλον την πολεμά και προωθεί το μοντέλο του «χωρίς οικογένεια» απομονωμένου ατόμου, εύκολου θύματος των πολυεθνικών εταιριών.
  Γι’ αυτό και ευνοεί το εύκολο διαζύγιο, ευνοεί τις ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις χωρίς γάμο, δεν ευνοεί το γάμο, δεν αγωνίζεται να διασώζει τα έμβρυα από τις εύκολες και επιπόλαιες εκτρώσεις, δεν μεριμνά για τις γυναίκες που μένουν έγκυοι υπό δύσκολες συνθήκες (τις αφήνει έκθετες να «ρίχνουν» τα παιδιά τους, χωρίς έστω μια διαφημιστική εκστρατεία, ένα τηλεοπτικό μήνυμα, μια τηλεφωνική γραμμή συμβουλών για να κρατήσουν τα παιδιά τους!!) και φυσικά έχει εγκαταλείψει τους πολύτεκνους να βουλοπλέουν στην οικονομική κρίση…
Τα αδέσποτα σκυλιά δεν τα εγκαταλείπει. Τα παιδιά των πολυτέκνων τα εγκαταλείπει (και ολόκληρη την εφηβεία βέβαια, που σύρεται σε μια ζωή απόλυτα εξαρτημένη από τις εταιρίες).
Το κράτος θέλει γυναίκες μόνες, χωρίς οικογένεια, για να είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμες.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, προτρέπω κάθε αναγνώστη, και κυρίως κάθε αναγνώστρια, να γνωρίσει το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Η Αγκαλιά», που εδώ και χρόνια αγωνίζεται με εντιμότητα και σοβαρότητα υπέρ της Μητέρας και του Παιδιού. Η ιστοσελίδα του είναι http://www.agalia.org.gr και το τηλέφωνό του 210 8828788. Μη διστάσετε να τους τηλεφωνήσετε, αν χρειαστεί.
πηγή

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ἐξυψώνει τή γυναῖκα ὁ Χριστιανισμός

Ἡ Οἰκογένεια, κοινωνία θείας Χάριτος.

Ὁ πάνσοφος Δημιουργός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ»(Γενέσ. α΄26).
Καί εἶπεν ὁ Θεός· «Οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ' αὐτόν»(Γενέσ. β΄18), καί ἔπλασε τήν γυναῖκα ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων καί σάρκα ἐκ τῆς σαρκός τοῦ Ἀδάμ.
«Ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ' εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς» (Γενέσ. α΄ 27-28) καί πάντα ὅσα ἐδημιούργησε, τά ἔθεσε ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ ἀνθρώπου (παρβλ. Γενέσ. β΄18 ἑξ.). Τίμησε ὁ Θεός τά πλάσματά Του. Καί εὐλόγησε τόν θεσμόν τῆς Οἰκογενείας, ὥστε νά εἶναι κοντά στόν Δημιουργό καί Εὐεργέτη, νά ἀπολαμβάνει τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί νά ζῇ ὡς κοινωνία Θείας Χάριτος.

Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ προσφέρεται στόν ἄνδρα καί στή γυναῖκα μαζί, δηλαδή στόν ἄνθρωπον. Ἡ θέσι τῆς γυναικός μπροστά στό Θεό δέν διαφέρει ἀπό τή θέσι τοῦ ἀνδρός. Ὁ Θεός ἔταξε τή γυναῖκα δίπλα στόν ἄνδρα, σάν ἀγαθή, πιστή, ἀφοσιωμένη καί πολύτιμη σύντροφο. Χαρά τῆς ζωῆς.
Ἀναλογισθήκαμε ἄραγε ποτέ, ποιά θά ἦταν ἡ μορφή τῆς ζωῆς χωρίς τήν πολύτιμη καί ἀνεκτίμητη καί ἀπερίγραπτη παρουσία τῆς γυναικός; Θά ἦταν πράγματι ἡ ζωή μας ἕνα ἀπύθμενο κενό, πυκνό, βαθύ σκοτάδι.
Ἡ γυναῖκα σύντροφος, ἀδελφή καί πάνω ἀπό ὅλαμητέρα εἶναι «δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον ἄνωθεν καταβαῖνον ἀπό τοῦ Πατρός τῶν φώτων» (Ἰακ. α΄ 17). Ἡ ἐνάρετη γυναῖκα εἶναι τό δῶρον τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, πού νοηματίζει τή ζωή μας. Δίνει περιεχόμενο καί σκοπό. Εἶναι ζωντανή εὐλογία τοῦ κόσμου.

Ἡ συμβολή της στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων εἶναι εὐεργετική ἀπό κάθε ἄποψι. Ὁ σοφός Σειράχ λέγει: «Γυνή ἀγαθή, μερίς ἀγαθή» (Σοφ. Σειρ.κστ΄ 3). Ἡ ἐνάρετη γυναῖκα εἶναι ἕνας ἐπίγειος Ἄγγελος, εἶναι εὐτυχία, εἰρήνη καί γλυκύτητα, δῶρον τοῦ Θεοῦ σέ κείνους, πού Τόν σέβονται καί Τόν λατρεύουν. Ὅπως ὁ Ἥλιος, πού ἀνατέλλει καί ἀνεβαίνει στά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ τοῦ Κυρίου, ἔτσι καί τό κάλλος τῆς ψυχῆς, τῆς ἀγαθῆς καί ἐνάρετης γυναίκας λάμπει στό τακτοποιημένο καλά σπιτικό της καί στό χῶρο τῆς δραστηριότητός της (πρβλ. Σ. Σειρ.κστ΄ 16).

Ὁ Χριστός ὕψωσε τή γυναῖκα.

Ὁ Χριστιανισμός ὑπερύψωσε τή γυναῖκα καί τήν κοινωνική της θέσι. Πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ περιφρονήθηκε, κατάντησε δούλη στόν ἄνδρα. Ὁ Χριστός τήν τοποθετεῖ ψηλά, στή θέσι πού τῆς ἀνήκει. Διακηρύττει τήν ἰσότητα ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα: «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ἡμεῖς εἷς ἐσμέν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (πρβλ. Γαλάτ. γ΄ 28).
Ἡ γυναῖκα πλάσθηκε «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Θεοῦ», ὅπως καί ὁ ἄνδρας. «Κρίθηκε δέ ἀναγκαία ἡ παρουσία της στή ζωή μας, σύμφωνα μέ τή διακήρυξι τοῦ Δημιουργοῦ «ὅτι οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον».
Ὁ Χριστός, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, διαλύει τόν σκοταδισμό μας καί προσδιορίζει τή θέσι τῆς γυναικός στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος. Τονίζει ὅτι στά μάτια τοῦ Θεοῦ ἡ γυναῖκα ἀξίζει τό ἴδιο, ὅσο καί ὁ ἄνδρας. Ὅλοι εἴμαστε ἴσοι μπροστά στό Θεό. Καί ὁ καθένας θά κριθῇ καί θά πάρῃ τή θέσι του, ἀνάλογα μέ τά ἔργα του.
Ἡ γυναῖκα δέν εἶναι κατώτερη ἀπό τόν ἄνδρα. Οἱ διαφορές, πού ὑπάρχουν ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα εἶναι βιολογικές. Καί δέν ἐπιτρέπεται οὔτε νά παραβλέπωνται οὔτε νά παραβλάπτωνται. Οἱ βιολογικές ὅμως αὐτές διαφορές δέν εἶναι ἐμπόδιο στήν ἠθική ἰσότητα τῆς γυναίκας μέ τόν ἄνδρα καί στήν πνευματική της τελείωσι.


Ὑγιής φεμινισμός

Εἶναι ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστιανισμόςὕψωσε τή γυναῖκα σέ ὑψηλό θρόνο τιμῆς καί διεκήρυξε τήν ἰσότητά της μέ τόν ἄνδρα. Πῆρε τή θέσι, πού δικαιωματικά τῆς ἀνῆκε μέσα στή ζωή.
Ὁ ὑγιής φεμινισμός δέν ἀπομακρύνεται ἀπό τήν χριστιανική πίστι καί συνεπῶς δέν ἐπιτρέπει νά προδίδωνται καί νά περιφρονοῦνται οἱ ἰδιότητες τοῦ φύλου, ὅπως ἐπίσης καί ἡ ὑψηλή καί ἀνεκτίμητη ἀποστολή τῆς γυναικός, κυρίως ὡς μητέρας καί πιστῆς καί ἀφοσιωμένης συντρόφου.
Ὁ ὑγιής «φεμινισμός» (feminismus) δέν λησμονεῖ ὅτι στήν Καινή Διαθήκη, σάν ὕψιστο παράδειγμα ἀρετῆς προβάλλεται ἡ Θεοτόκος, πού, χάρις στό κάλλος τῆς ψυχῆς της, καταξιώθηκε νά γίνῃ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἀναδείχθηκε «ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν», «τῶν φιλοθέων φιλοθεοτέρα καί τῶν Ἁγίων ἁγιωτέρα» Παναγία. Καί δίκαια ἐξυμνεῖται καί εἶναι «κλῖμαξ ἐπουράνιος δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός», «γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν» καί «αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως».
Ὁ ὑγιής φεμινισμός γνωρίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμός ὁδηγεῖ τή γυναῖκα στή δόξα, τήν κάνει μέλος τοῦ μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἠθικά ἰσότιμη πρός τόν ἄνδρα, ναόν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀδελφή καίΝύμφη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θυγατέρα τοῦ οὐρανίου Πατρός καί Μητέρα τῶν τέκνων Του.

Ἀντιφεμινιστικός Φεμινισμός

Μολονότι ὁ Χριστιανισμός ὕψωσε τή γυναῖκα, ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας δέν ἄφησε νά πάρῃ τή θέσι, πού διακαιωματικά τῆς ἀνήκει. Ἡ ἰσότητά της καθυστέρησε ἤ καί ἐμποδίσθηκε σέ διάφορες ἐποχές ἐξ αἰτίας τῶν συνθηκῶν καί τῶν ἐξελίξεων τῆς κοινωνίας, πού κατεπάτησε, μεταξύ ἄλλων, καί αὐτήν τήν ἀρχή τοῦ Χριστιανισμοῦ περί τῆς θέσεως τῆς γυναικός.
Κατά τά μέσα ὅμως τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος, δίκαια, ξέσπασε μιά Φεμινιστική Κίνησις, μέ σκοπό τή χειραφέτησι τῆς γυναίκας καί τήν ἐξίσωσί της μέ τόν ἄνδρα, σέ ὅ,τι ἀφορᾷ τά δικαιώματά της, ἀστικά, κοινωνικά, πολιτικά καί οἰκονομικά.
Χωρίς ἀμφιβολία «ὁ φεμινισμός», πού ἐμφανίστηκε, κατά τά νεώτερα αὐτά χρόνια, εἶχε πολλές ὑγιεῖς ἐπιδιώξεις. Ἀπέβλεπε στήν κατοχύρωσι τῶν δικαιωμάτων τῆς γυναικός, πού πρῶτος ὁ Χριστιανισμός τῆς ἀνεγνώρισε, ὅπως εἶναι π.χ. ἡ πνευματική καί ἠθική ἰσότητα μέ τόν ἄνδρα, ἡ ἐξασφάλισι τῆς συμμετοχῆς τῆς γυναικός στήν οἰκονομική καί ἐπαγγελματική ζωή, στήν ἐπιστήμη καί τόν πολιτισμό καί ἡ ἀνάλογη προπαρασκευή καί μόρφωσί της, γι' αὐτό τό σκοπό, κλπ.
Μέ τόν καιρό ὅμως, δυστυχῶς, μέσα στόφεμινιστικό κίνημα γεννήθηκε ἕνας ἄσχετος, ἀνεξάρτητος, κακόβουλος, «ἕνας ἀρρωστημένος, ἄθεος Φεμινισμός», πού χωρίσθηκε ἀπό τό Χριστιανισμό. Ἀρνήθηκε τήν Πίστι καί ἔπληξεθανάσιμα τό γνήσιο «φεμινιστικό ἰδεῶδες».
Ἡ κίνησι πῆρε καθαρά ὑλιστική καί ἀντιχριστιανική μορφή. Ὁ δῆθεν πολιτισμός παρουσίασε καί παρουσιάζει τήν γυναῖκα σάν ἕνα εἶδος πολυτελείας ἤ σάν κάποιο οἰκιακό κόσμημα, ἤ ἀκόμη χειρότερα, χρησιμοποιεῖ τή γυναῖκα, τήνἐμπορεύεται, τήν ξεγυμνώνει, τήν ἐξευτελίζει καί τήν «πλασάρει» ἤ τή χρησιμοποιεῖ σάν μέσον διαφημίσεως διαφόρων προϊόντων.
Μέ θεωρητικές καί πρακτικές ὑπερβολές καί ἀκρότητες ἡ φεμινιστική κίνησις ἔφθασε στό ἀξιολύπητο φαινόμενο παρανοήσεως καί παρεξηγήσεως τῶν λέξεων καί τῶν ἐννοιῶν καί ξέφυγε ἀπό τόν ἀληθινό της προορισμό.
Ὁ ἐκφυλισμένος αὐτός φεμινισμός, πολεμεῖτούς Οἰκογενειακούς καί ἠθικούς θεσμούς, κηρύττειτό δικαίωμα τῆς ἀπόλυτης, ἐλεύθερης ζωῆς τῶν γυναικῶν, χωρίς ἀπολύτως κανέναν ἠθικό φραγμό.Διδάσκει τόν ἐλεύθερο ἔρωτα καί τίς ἐλεύθερες ἐξωγαμικές γενετήσιες σχέσεις, ἐπιτρέπει τίς, χωρίς λόγο, ἐκτρώσεις, διασαλπίζει ὅτι τό αὐτόματο διαζύγιο εἶναι δικαίωμα τῆς «μοντέρνας» γυναίκας.Λησμονεῖ ὅτι κάλλιστον χρῶμα εἶναι τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα. Εἰρωνεύεται καί ἐμπαίζει τήν σεμνότητα καί τίς ἄλλες χριστιανικές ἀρετές, πού ἀποτελοῦν τόν πραγματικό στολισμό τῆς γυναίκας.
Ὅπως εἶναι φανερόν, «ὁ ἀρρωστημένος αὐτός φεμινισμός» βλάπτει θανάσιμα τή γυναῖκα, εἶναι, οὐσιαστικά, ἀντιφεμινιστικός.
Δέν ἐξυψώνει , ἀλλά εὐτελίζει τή γυναῖκα.
Ἀντίθετα μάλιστα τήν ὁδηγεῖ στήν ἄβυσσο τοῦ ἐξευτελισμοῦ τῆς προσωπικότητός της. Τήν ἀποπροσανατολίζει. Τήν ἀπομακρύνει ἀπό τήν ὑψηλή της ἀποστολή καί καθιστᾶ τή συμβολή της ἐπιβλαβῆ. Ὁ ἀρρωστημένος φεμινισμός ἐξαφανίζειτή γαλήνη καί κυριολεκτικά διαλύει τήν Οἰκογένεια, καί γενικώτερα τήν κοινωνία.
Εἶναι εὔκολο νά καταλάβουν οἱ σύγχρονες γυναῖκες καί μάλιστα οἱ Νέες, τή δολιότητα, πού κρύπτεται στίς ψυχές ὅλων ἐκείνων τῶν δῆθενὑποστηρικτῶν τῆς φεμινιστικῆς κινήσεως. Καί εἶναι καιρός νά καταλάβουν ὅτι «κρύπτεται Ὄφις ὑπό τόν χόρτον» («Latet anguis in herba»).


Ὁ «Φεμινισμός», ὅπως τόν διδάσκει ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἰδανικό. Δέν ἐπιτρέπεται νά γίνεται μέσον ἐκμεταλλεύσεως τῆς γυναικός, παιχνίδι στά χέρια δημοκόπων καί δημαγωγῶν.
Ἡ προσπάθεια ἀνδροποιήσεως τῆς γυναικός παραβλέπει τά δεδομένα τῆς φυσιολογίας καί τῆς βιολογίας καί δέν ὠφελεῖ. Βλάπτει τή γυναῖκα καί τό κοινωνικό σύνολο. Πρέπει ἐπίσης νά καταλάβουν οἱ γυναῖκες, ὅτι ἡ γυμνότητα καί ἡ ἐλευθεριότητά τους, μέ τήν πρόφασι τοῦ Φεμινισμοῦ, δέν τίς ἀνεβάζει πνευματικά, ἀλλά τίς ὑποβιβάζει, τίς ὑποτιμᾶ. Δέν τίς ἀπελευθερώνει, ἀλλά τίς ὑποδουλώνει.
Ἡ φιλοδοξία μερικῶν γυναικῶν νά καπνίζουνπερισσότερα τσιγάρα ἀπό τόν ἄνδρα, νά χορεύουν
περισσότερους χορούς, νά πίνουν περισσότερα ποτά, νά χαρτοπαίζουν καί νά γυρίζουν τό βράδυ πιό ἀργά ἀπό τόν ἄνδρα στό σπίτι, δέν εἶναι ἐλευθερία, εἶναι ἀσυδοσία καί ὑποδούλωσι. Εἶναι ὑπερβολές καί ἀκρότητες, πού δέν τίς ἀνυψώνουν, ἀλλά τίς κηλιδώνουν. Εἶναι «ἀρρωστημένος φεμινισμός», πούἐπιφέρει θανάσιμο πλῆγμα στήν Οἰκογένεια. Τήν διαλύει καί τήν ξεριζώνει σάν ἱερό, ἠθικό,οἰκονομικό καί νομικό θεσμό.
Ὁ ὑλιστικός καί ἀντιχριστιανικός φεμινισμός εἶναι ὀλέθριος γιά τή γυναῖκα. Οἱ Διακηρύξεις, γιά δῆθενἐλευθερίες καί τά κηρύγματα π.χ. γιά τό λεγόμενο «Αὐτόματο Διαζύγιο», γιά τόν «Πολιτικό Γάμο», γιά τό «Σύμφωνο συμβίωσεως» καί πολλά ἄλλα, βλάπτουν περισσότερο τήν γυναῖκα καί λιγότερο τόν ἄνδρα. Μᾶλλον ὠφελοῦν τόν ἄνδρα.
Ἡ χειραφέτησι τῆς γυναίκας, ὅπως παρουσιάζεται σήμερα στήν πρᾶξι, κάτω ἀπό τήν ἐπίδρασι τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ, τοῦ ὑλιστικοῦ Φεμινισμοῦ, καταρρακώνει τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν προσωπικότητά της, τήν κάνει ψυχικόν ράκος, παιγνίδι στίς χαμηλές ὀρέξεις τοῦ ἀνδρός, τήν προάγει στήν πορνεία, τήν καθιστᾶ δούλη στόν ἀλκοολισμό καί τήν τοξικομανία. Πολλά κορίτσια ξεγελάστηκαν ἀπό αὐτές τίς «ψευτοφεμινιστικές» ἰδέες καί βρέθηκαν σύντομα στό περιθώριο τῆς ζωῆς,σωστά κουρέλια, ἀξιοθρήνητα.

Μόνον ὁ Χριστός τιμᾶ καί ἐξυψώνει τή γυναῖκα.

Φωτεινά παραδείγματα:
1.- Ἡ Παναγία, ἡ Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός.
2.-Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, πού ἀξιώθηκαν, χάρις στή θερμή Πίστι, τήν ἁγνή ἀγάπη τους καί τήν ὁλόψυχη ἀφοσίωσί τους, νά γίνουν «Εὐαγγελίστριες τῶν Εὐαγγελιστῶν» καί «Ἀπόστολοι τῶν Ἀποστόλων»
3.-Καί νέφος ἄλλων ἁγίων γυναικῶν, πού, ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου καί μέχρι σήμερα, ἐγκολπώθησαν τόν Χριστόν καί τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί ἀξιώθηκαν νά γεννήσουν καί νά ἀναθρέψουν Ἁγίους καί Εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητος.
Ἅγιες γυναῖκες πού γνώρισαν τόν Κύριο. Τόν λάτρεψαν. Πίστεψαν καί ἀφοσιώθηκαν σ' Αὐτόν. Καί Ἐκεῖνος, δέν τίς ξεχώρισε ἀπό τούς ἄνδρες. Τίς δέχθηκε κοντά Του. Κι' αὐτές παρέμειναν πιστές στή θεία διδασκαλία Του. Οἱ Μυροφόρες, π.χ. ὄχι μόνον Τόν παρηκολούθησαν σέ ὅλη τήν εὐεργετική Του πορεία, ἀλλά ὅπως ἀναφέρει ὀ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, καί «διηκόνουν αὐτῷ ἀπό τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. η΄ 3). Ἐνσαρκώνουν τήν ἁγνή ἀγάπη καί σέ ὅλη τή ζωή τους προσφέρουν μῦρα καί δάκρυα εὐγνωμοσύνης στό λυτρωτή, στόν Ἠγαπημένο.
Αὐτές οἱ ἐξαγιασμένες ψυχές, μέ τήν τόλμη, τόν ἠρωϊσμό καί τήν ἁγνή τους ἀγάπη, ἄνοιξαν τό δρόμο, πού ὀφείλει νά ἀκολουθήσῃ κάθε γυναῖκα, πού σέβεται τόν ἑαυτό της, ἐάν θέλῃ νά κατορθώσῃ τήν τελειότητά της καί νά ἐπιτελέσῃ τήν ὑψηλή της ἀποστολή μέσα στόν κόσμο.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι εἶναι σπάνιον τό ἀγαθόν. Καί δίκαια ὁ Σοφός Σολομών(Παροιμ. κθ΄ 28) ἀναρωτιέται: «Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; Τιμιωτέρα δέ ἐστί λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη».
Οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες δέν ἐνδιαφέρονται καί δέν καμαρώνουν, γιά τή φυσική καί ἐπίπλαστη Ὀμορφιά, ἀλλά γιά τήν Ὀμορφιά τῆς ψυχῆς.
Ἡ εὐσεβής γυναῖκα, «ἕν ἐπισταμένη κάλλος, τό τῆς ψυχῆς, καί τό τήν θείαν εἰκόνα ἤ συντηρεῖν ἤ ἀποκαθαίρειν εἰς δύναμιν... Μίαν δέ ἀληθινήν εὐγένειαν γινώσκουσα, τήν εὐσέβειαν, καί τό εἰδέναι πόθεν τε γεγόναμεν, καί ποῖ καταντήσομεν» (Γρηγ.Ναζιανζηνοῦ,Migne P.G. 35,993B).

Ἡ Μητέρα μας εἶναι τό πιό γλυκό, τό πιό ἱερό, τό πιό πολύτιμο καί τιμιώτερο ἀγαθό, πού ἔχουμε ὅλοι μας σ' αὐτό τόν κόσμο.

 Κάθε εὐσεβής γυναῖκα, σάν Μητέρα, ἀδελφή καί πιστή σύντροφος, μέ τή στοργή καί τήν τρυφερότητά της, μέ τήν παρουσία της καί τή θυσιαστικότητά της ρυθμίζει, κανονίζει, τήν εἰρήνη μέσα στήν Οἰκογένεια καί προάγει τήν εὐημερία γενικά τῆς ἀνθρωπότητος. «Ταμεῖον ἀρετῆς ἐστιν ἀνδρεία γυνή».
Ἄν πραγματικά οἱ σύγχρονες γυναῖκες καί μάλιστα οἱ Νέες ἐπιθυμοῦν νά σταθοῦν στό ὕψος, πού τίς ἀνέβασε ὁ Χριστός, ἄς ἔχουν στή ζωή τους Ὑπόδειγμα τήν Παναγία Μητέρα Του. Ἄς πάρουν τό δρόμο πού πῆραν οἱ ἅγιες καί ἁγνές Μυροφόρες, τό δρόμο τῆς ἀφοσιώσεως καί τῆς θυσιαστικῆς Ἀγάπης.
Τότε ἀσφαλῶς θά ἀξιωθοῦν νά δοῦν τόν Κύριο καί νά νοιώσουν τή Χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Καί σάν πιστές, μέ τή θεία συμμαχία, πραγματικά θά δημιουργοῦν ἀξίες καί θά διαμορφώνουν μέ τρυφερότητα καί στοργή τήν κοινωνική ζωή, χωρίς ποτέ νά λησμονοῦν ὅτι τό πιό ὑψηλό, τό πιό ἱερό ἀγαθό στόν κόσμο εἶναι « ἡ Μητέρα».
 Καί δόξα τῷ Θεῷ, ὄχι μόνον ὑπῆρξαν γυναῖκες εὐσεβεῖς, πού ἡ συμβολή τους στόν κόσμο ὑπῆρξε ἀνεκτίμητη, ἀλλά καί σήμερα ὑπάρχουν γυναῖκες πιστές, εὐσεβεῖς, πού εἶναι πάντοτε ἕτοιμες νά θυσιασθοῦν στό βωμό τῆς Χριστιανικῆς Ἀγάπης. Ἕτοιμες νά σπογγίσουν τά δάκρυά μας, νά ἁπαλύνουν τόν πόνο μας, νά παρασταθοῦν στίς δύσκολες ὧρες, νά θεραπεύσουν τήν ψυχή μας. Καί αὐτές δίνουν νόημα στή ζωή μας, ὀμορφαίνουν τόν κόσμο μας.

πηγή

«Η ανύψωση της αξίας της γυναίκας μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας μας»

Την Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας κ. Γρηγόριος, κατόπιν πρόσκλησης, μίλησε στο Απόγευμα Προσφοράς της UNICEF, παρουσία των γυναικών του Οργανισμού, για την αξία της γυναίκας μέσα στην Εκκλησία. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Hilton Park στη Λευκωσία.
Ακολουθεί η ομιλία του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μεσαορίας κ. Γρηγορίου

Ἡ ἀνύψωση τῆς ἀξίας τῆς γυναίκας μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας
Στὸ Ἀπόγευμα Προσφορᾶς της Unicef Λευκωσία, Hilton Park, 28 Φεβρουαρίου 2018
Τοῦ Ἐπισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου


Μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ δέχθηκα τὴν πρόσκληση, διὰ τῆς Ἐκτελεστικῆς Διευθύντριας κ. Μάρως Παναγιώτου, νὰ εἶμαι ἀπόψε μαζὶ σας. Σᾶς συγχαίρω γιὰ τὸ ἀνθρωπιστκὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται. Τὸ ἔργο αὐτὸ εἶναι θεάρεστο ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐπιτελεῖται, ὅπως τὸ ἐπιτελεῖτε ἐσεῖς ἀφιλοκερδῶς καὶ ἀνιδιοτελῶς, μὲ τὴν ἐθελοντικὴ προσφορά σας τεκμηριωμένα, μέσα ἀπὸ τὸν πολιτισμό μας ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴ γυναῖκα ἐκπορεύονται τὰ κρείττονα, τὰ καλὰ καὶ ἀγαθά, ἡ ἀρχοντιὰ καὶ ἡ ἀγάπη, ἐν γένει ὅλες οἱ μεγάλες ἀξίες τῆς ζωῆς.

Στὸν ἀρχαῖο κόσμο, ὁ ὁποῖος ἦταν πάνω ἀπὸ ὅλα πατριαρχικός, ὁ ἄνδρας, μὲ τὴ λογική του, προσπάθησε νὰ ἐξορθολογήσει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξη καὶ ἔτσι ἔχασε τὴ σχέση του μὲ τὴ γυναῖκα ὡς μυστήριο ποὺ συμπληρώνει τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη. Τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοάμυνας ἔκανε τὸν ἄνδρα νὰ ἁλυσοδέσει τὴν γυναῖκα, ὡς μιὰ μόνιμη ἀπειλὴ στὴ λογικὴ καὶ τὴν ἐλευθερία του. Ἐπιφανειακά, ὁ ἄνδρας παραχώρησε στὴ γυναῖκα πολλὲς τιμές, ὅμως τὴν ἔβαλε σὲ μιὰ κατάσταση ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ κάνει κακό. Ὁ ἄνδρας τὴν κατεῖχε, ἔτσι ὅπως κατεῖχε κομμάτια γῆς καὶ ἄλλα ἀγαθά.

Στοὺς νόμους τοῦ ἰνδουϊστῆ Μανοῦ, τοῦ Σόλωνος, στὸν Λευιτικό, στὸ Ρωμαϊκὸ Δίκαιο ἢ στὸ Κοράνι ἡ γυναῖκα θεωρεῖται μιὰ κατώτερη ὕπαρξη καὶ χωρὶς δικαιώματα. Ὁ Πυθαγόρας ἔλεγε: «Τὸ καλὸ δημιουργεῖ τὴν τάξη, τὸ φῶς, τὸν ἄνδρα… ἐνῶ τὸ κακὸ δημιουργεῖ τὸ χάος, τὸ σκοτάδι καὶ τὴ γυναῖκα»[1]. Οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι πίστευαν ὅτι οἱ θεοὶ δημιούργησαν τὴ γυναῖκα, γιὰ νὰ τιμωρήσουν τοὺς ἄνδρες. Σύμφωνα μὲ τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, ἡ Πανδώρα εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐξαπέλυσε στὸν κόσμο ὅλα τὰ κακὰ, καὶ ἔτσι διείσδυσαν στὴ ζωὴ ἡ ὕλη καὶ τὸ χάος. Ὁ μεγάλος φιλόσοφος Ἀριστοτέλης ἔγραφε στὸ ἔργο του «Πολιτικὰ» ὅτι «γυναικὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει»[2] (δηλ. τὸ κόσμημα τῆς γυναίκας εἶναι ἡ σιωπή).

Στὸν ἑβραϊκὸ λαὸ ἡ θέση τῆς γυναίκας ἦταν πιὸ ψηλὰ ἀπ΄ ὅ,τι στοὺς ἄλλους λαούς. Στὸ Δευτερονόμιο βλέπουμε ποιὰ ἦταν ἡ τιμωρία τοῦ ἄνδρα ποὺ ἐξευτέλιζε κάποια γυναῖκα: λιθοβολισμὸς ἢ ἐξαναγκασμὸς νὰ τὴν παντρευτεῖ, χωρὶς νὰ ἔχει ποτὲ τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἐγκαταλείψει[3]. Παρόλα αὐτά, ἡ ἀξιοπρέπειά της δὲν ἦταν ἀκόμη στὴ θέση ποὺ τῆς ἅρμοζε. Ἀναφέρουμε μόνο τὴν προσευχὴ τῶν Ἰουδαίων, μὲ τὴν ὁποία εὐχαριστοῦσαν τὸν Θεὸ ποὺ δὲν τοὺς ἔκανε εἰδωλολάτρες, σκλάβους ἢ γυναῖκες. Ἔτσι, ἐνῶ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ σύζυγο, κάποιος εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ἔχει καὶ δευτέρας κατηγορίας συζύγους (παλλακίδες) καὶ στὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸ Ἰσλὰμ ἡ γυναῖκα ἦταν ἕνα εἶδος ἐπάθλου, δηλαδή ἕνας ἄνδρας μποροῦσε, ἀνάλογα μὲ τὴν οἰκονομική του κατάσταση, νὰ ἔχει περισσότερες ἀπὸ μιὰ συζύγους, ἔρχεται ἡ χάρις τοῦ Χριστιανισμοῦ νὰ ἀνατρέψει τὶς προηγούμενες συνήθειες. 

Ὁ Χριστιανισμὸς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς νοοτροπίες καὶ τὶς πρακτικὲς τοῦ ἀνδροκρατικοῦ περιβάλλοντος τῆς ἐμφάνισής του, ἀνατίμησε τὴ θέση καὶ τὸ ρόλο τῆς γυναίκας.
Σύμφωνα μὲ τὴ Χριστιανικὴ διδασκαλία, ὁ ἄνθρωπος -ἄνδρας καὶ γυναῖκα- δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ «κατ΄ εἰκόνα καὶ καθ΄ ὁμοίωσιν». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἡ γυναῖκα δημιουργήθηκε ἐξ ἀρχῆς προικισμένη μὲ ἐλεύθερη βούληση καὶ μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς σωτηρίας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τονίζει πολλὲς φορὲς ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῶ ᾿Ἰησοῦ»[4]. Ἔτσι λοιπόν, ὁ Χριστιανισμὸς ἀνέβασε τὴ γυναῖκα ἀπὸ τὴν ἐξευτελιστικὴ θέση στὴν ὁποία ἦταν πρὶν καὶ τὴν τοποθέτησε στὴν ἀξιοπρέπεια ποὺ τῆς ἅρμοζε, ὡς δημιούργημα κατ΄ εἰκόνα Θεοῦ. Ἂν οἱ ἀρχαῖοι νόμοι, οἱ παραδόσεις, ἡ νοοτροπία καὶ γενικὰ ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας χαρακτηρίζονται ἀπὸ διαιρέσεις καὶ ἐχθρότητες, μέσα στὴν Ἐκκλησία καταργοῦνται ὅλες αὐτὲς οἱ διαιρέσεις, γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνευση. Στὴν Ἐκκλησία ὁ πιστὸς ἀντιμετωπίζει τὸν ἄλλο ἄνθρωπο ὄχι ὡς Ἰουδαῖο ἢ ἀλλοεθνῆ, ὡς μορφωμένο ἢ ἀμόρφωτο, ὡς δοῦλο ἢ ἐλεύθερο, ὡς ἄνδρα ἢ γυναῖκα, ἀλλὰ ὡς μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὅπου μόνη κεφαλὴ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός[5].
Ἔτσι λοιπόν, ὁ Χριστιανισμὸς ἐμφανίστηκε στὴν ἱστορία, γιὰ νὰ ἀπαγγείλει τὴν ἐπικείμενη ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἑνὸς καινούργιου κόσμου ἀγάπης, ἰσότητας, ἐλευθερίας ποὺ θὰ ἔφερνε ὄχι μόνο τὴν ἀνακαίνιση τοῦ κόσμου ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνθρώπινων καὶ διαπροσωπικῶν σχέσεων, ἄρα καὶ τῶν σχέσεων ἀνδρὸς καὶ γυναικός.

Ἑρμηνεύοντας τὸ παραπάνω χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἕνας Μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, θὰ χαρακτηρίσει κάθε εἴδους διάκρισης ἐξαιτίας τοῦ φύλου, τῆς φυλῆς ἢ τῆς κοινωνικῆς τάξης ὡς «γνωρίσματα τῆς σαρκὸς» ποὺ ἀμαυρώνουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο: «Τοῦτο ἡμῖν τὸ μέγα μυστήριον βούλεται· τοῦτο ἡμῖν ὁ ἐνανθρωπήσας δι’ ἡμᾶς καὶ πτωχεύσας Θεός, ἵνα ἀναστήσῃ τὴν σάρκα καὶ ἀνασώσηται τὴν εἰκόνα καὶ ἀναπλάσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἵνα γενώμεθα οἱ πάντες ἓν ἐν Χριστῷ, γενομένῳ τὰ πάντα ἐν πᾶσιν ἡμῖν τελείως ὅσαπέρ ἐστιν αὐτός, ἵνα μηκέτι ὦμεν ἄρρεν καὶ θῆλυ, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, τὰ τῆς σαρκὸς γνωρίσματα, μόνον δὲ φέρωμεν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς τὸν θεῖον χαρακτῆρα, παρ’ οὗ καὶ εἰς ὃν γεγόναμεν, τοσοῦτον ἀπ’ αὐτοῦ μορφωθέντες καὶ τυπωθέντες ὥστε καὶ ἀπὸ μόνου γινώσκεσθαι[6]».

Κυριακή των Μυροφόρων: Η γυναίκα του Χριστιανισμού και του σήμερα

Είχε και αυτή τη συνέπεια η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ευσεβείς Χριστιανοί. Συνέπεια πού φαίνεται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Να δώσει τιμητική θέση στη γυναίκα. Να την ανασύρει από το περιθώριο της ζωής και να την αναδείξει προσωπικότητα άξια για πρότυπο και στους άνδρες. Να  τονίσει πως σάν « εικόνα Θεού» και αυτή, έχει τη θέση της μέσα στην κοινωνία και είναι δυνατόν να παίξει σημαίνοντα ρόλο μέσα στο χώρο της πνευματικής ζωής και δραστηριότητας. Την αφορμή την έδωσαν οι Μυροφόρες. Με την φλόγα της καρδιάς τους που έδιωξε τη φυσική τους δειλία και απομάκρυνε κάθε φόβο, κέρδισαν για τον εαυτό τους και για κάθε γυναίκα αυτή τη μεγάλη τιμή: Να πορευθούν πρώτες στο σφαλισμένο και φρουρούμενο τάφο του Διδασκάλου,να διατυπώσουν πρώτες το εκπληκτικό γεγονός της Αναστάσεως, να συναντήσουν πρώτες τον Αναστάντα Κύριο, να δεχθούν της χαράς την ευλογία από το θριαμβευτή του θανάτου, να γίνουν πρώτες αυτές μάρτυρες και κήρυκες του Αναστημένου Χριστού.

Από την ώρα αυτή μέσα στο ξεκίνημα της βασιλείας του Θεού, η γυναίκα παίρνει τη θέση που της ανήκει στην ιστορική  πορεία. Δεν είναι πια αντικείμενο εκμεταλλεύσεως. Παύει να κατέχει τη θέση της δούλης κάτω από την απόλυτη κυριαρχία του ανδρός. Χωρίς διακηρύξεις και επαναστατικές εκδηλώσεις, χωρίς φανατικές διεκδικήσεις δικαιωμάτων με μόνη την προβολή των ιδιαίτερων θεϊκών χαρισμάτων που την κοσμούν απλά και ήρεμα, με τη βεβαιότητα και την ατάραχη σταθερότητα, που μόνο η συναίσθηση μιας πραγματικής αξίας χαρίζουν, ανέβηκε στο θώκο της δημιουργού.

Ο παλιός  κόσμος, ο ειδωλολατρικός, ήθελε τη γυναίκα κλεισμένη μέσα στα στενά όρια μιας άχαρης οικιακής ζωής, παρέμενε στη σκιά και την αφάνεια, καταδικασμένη σε πνευματική αργία, υποταγμένη στις επιθυμίες και διαταγές του αφέντη ανδρός. Μέσα στο χριστιανισμό όμως διακρίσεις δεν υπάρχουν. Χαρακτηριστικό του δεν είναι τα δικαιώματα, αλλά οι υποχρεώσεις. Το άτομο παίρνει αξία ανάλογα με την προσφορά και τη θυσία του. Ανάλογα με τη θέση που παίρνει απέναντι στον Κύριο και στο Σταυρό Του. Μέσα στην άμιλλα αυτή της προσφοράς και της αφοσιώσεως προς τον Αναστημένο Κύριο δεν μπορούσε να μείνει ξένη η γυναίκα.  Πήρε την θέση της καρδιάς μέσα στην οικογένεια. Ανέλαβε την υποχρέωση της συνεργού στην οικογενειακή επιτυχία και ευτυχία. Ένιωσε την ευθύνη για την ανατροφή και την αγωγή των παιδιών της. Το έργο της, έργο αρχόντισσας, την κατέστησε αφανή βασίλισσα του σπιτιού. Κάτω από την στοργή της έμελλε ν΄αναδειχθούν προσωπικότητες πνευματικές πρώτου μεγέθους. Στύλοι της Εκκλησίας, θεμελιωτές των Επιστημών , αναδημιουργοί κοινωνιών και Εθνών.

Μετά από την τιμητική θέση που έδωσε ο Χριστιανισμός στην γυναίκα, ποιά είναι η θέση που της δίνουμε εμείς σήμερα; Της απονέμομαι το σεβασμό της προσωπικότητάς της; Προβάλλεται σήμερα η γυναίκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Εφημερίδες, περιοδικά, διαφημίσεις, την προβάλλουν σε κάθε γωνιά, σε κάθε βήμα. Κυριαρχεί παντού σάν ύλη όμως, και όχι σαν προσωπικότητα. Σαν αντικείμενο πόθου και όχι σαν στοιχείο προόδου. Γίνεται γνωστή για σκανδαλώδη ζωή, ενώ αγνοείται σαν ευεργετικός κοινωνικός παράγοντας, από τους πολλούς. Κινδυνεύει να χάσει την τιμητική θέση που της ανήκει. Με το δικό της το πέσιμο κινδυνεύει να υποβαθμιστεί και της κοινωνίας το επίπεδο. Όταν κι όπου  επικρατεί υλιστική νοοτροπία, χάνει τη θέση της η γυναίκα. Όταν κυβερνά το πνεύμα και η πίστη, ανακτά την τιμή και το σεβασμό που της πρέπουν. Γίνεται προσωπικότητα  ηγετική.

Αλλά το θέμα έχει δύο όψεις που είναι απαραίτητο κι οι δύο να προσεχθούν για να έχουμε σωστικά αποτελέσματα. Πρώτα ν΄αντιληφθεί η ίδια η γυναίκα πως έχει έναν υψηλό προορισμό και ν΄αγωνισθεί να κατακτήσει την τιμητική θέση που η φύση της απαιτεί και ο Χριστός της απέδωσε: Της έντιμης και πιστής συζύγου, της ευλογημένης και στοργικής μητέρας. Κι έπειτα να την υψώσει η κοινωνία στο επίπεδο που της πρέπει σαν μητέρα, σαν σύζυγο, σαν αδελφή. Να της αποδώσει το σεβασμό που της αξίζει. Να τη δει και να την τιμήσει σαν πνεύμα και σαν ψυχή. Πόσα καλά θα προκύψουν τότε!

Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα, συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες, αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά, και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής, παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο, αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ' ένα γυμνό τραπέζι, τόσο χαρούμενα όσο και σ' ένα παλάτι, τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής ανήκει σ' αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει. «Και υστερήσαντος οίνου...» (Ιωάν. 2, 3), αλλά όσο είναι αυτή εδώ, - η μητέρα, η σύζυγος, η νύφη - υπάρχει αρκετό κρασί, αρκετή αγάπη, αρκετό φως και για τον καθένα...
      

Για άλλη μια φορά, λοιπόν,  θα ξανακουστεί το μήνυμα της χαράς και της ελπίδας ,της πνευματικής δημιουργίας, της πανανθρώπινης αλληλεγγύης, της αναστηλώσεως της οικογένειας, της πολιτιστικής προόδου στο σημερινό μας κόσμο. Σαν τότε με τις Μυροφόρες.  Αμήν.

αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής

ΠΗΓΗ

«Την… «έκαψε» την Eπιστολή!»

Ένας νέος άνδρας περίμενε υπομονετικά τον ιερέα μετά την πρωινή Θεία Λειτουργία. Ο ιερέας κατέλυσε προσεκτικά το υπόλοιπο της Θείας Κοινωνίας, είπε την Ευχαριστία, και ξεφόρεσε. «Δόξα Σοι ο Θεός», ψέλλισαν τα χείλη του. Με την άκρη του ματιού του είδε τον άνδρα που περίμενε έξω ακριβώς από τη νότια θύρα του ιερού. Τον είχε δει κι άλλες φορές μέσα στο εκκλησίασμα, όχι πολλές, αλλά δεν έτυχε να ανταλλάξουν κάποιες κουβέντες, γιατί συνήθως εκείνος αποχωρούσε μετά τη λήψη του αντιδώρου. Και να, τώρα, που περίμενε τον παπά.

«Καλημέρα, τι κάνετε;», του είπε εγκάρδια ο ιερέας. «Σας έχω δει μερικές φορές στη Θεία Λειτουργία, αλλά δεν μπορέσαμε μέχρι τώρα να γνωριστούμε».
Γνωρίστηκαν. Ο άνδρας είπε το όνομά του, την εργασία του, την οικογενειακή του κατάσταση. Ήταν ελεύθερος, αλλά είχε κάποια σχέση με κάποια κοπέλα, την οποία, είπε, έβλεπε σοβαρά.
 «Κάποτε θα γίνει και ο γάμος μας, πάτερ. Μέχρι τότε όμως απλώς συζούμε, για να δούμε κι αν ταιριάζουμε κιόλας».
Ο ιερέας στενοχωρήθηκε. «Τι ‘ναι τούτο πάλι;» αναρωτήθηκε μέσα του. «Άνθρωποι θεωρούμενοι της Εκκλησίας, νέοι που εκκλησιάζονται, αλλά σ’ αυτό το θέμα των σχέσεων σαν να μην έχουνε ακούσει τι λέει η Εκκλησία, τι λένε οι άγιοι. Έχει όμως ο Θεός!»

Δεν θέλησε να κάνει λόγο. «Αν αυτό τον απασχολεί, ας το θέσει ο ίδιος το θέμα».
«Εύχομαι σύντομα να σας δούμε να ανεβαίνετε τα σκαλιά της Εκκλησίας», είπε με χαρούμενη διάθεση. «Να ευλογήσει ο Χριστός μας τη σχέση σας. Να πάρετε τη χάρη που χρειάζεται ένα ζευγάρι, προκειμένου να βαδίσει τον δύσκολο αλλά και τόσο όμορφο δρόμο της κοινής πορείας που τέλος έχει τη Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό θέλουν ο Θεός και οι άγιοι».

«Ναι, πάτερ, κάποια στιγμή, όπως σας είπα, θα γίνει και αυτό», μουρμούρισε διστακτικά ο νέος. «Αλλά, θα ήθελα για λίγο να σας απασχολήσω με κάτι άλλο».
«Ορίστε, πείτε μου», είπε ο ιερέας, και τράβηξε τον νέο λίγο στο πλάι, γιατί τον περίμεναν και άλλοι. «Δυστυχώς, δεν έχουμε πολύ χρόνο αυτήν τη στιγμή, αλλά καλοδεχούμενος αν θέλετε κάποια άλλη ώρα που να μπορούμε και οι δύο».
«Δεν θα σας απασχολήσω πολύ, πάτερ. Θέλω να σας πω ότι μου έκανε εντύπωση το κήρυγμα που βγάλατε προηγουμένως. Είπατε αλήθειες που πράγματι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σ’ ένα σημείο όμως έχω μία ένσταση…».
«Καταρχάς να πω - είπε ο ιερέας - ότι κηρύσσω τον λόγο του Θεού και όχι προσωπικές μου απόψεις. Συνεπώς ό,τι σας άρεσε από τον λόγο μου ήταν ο λόγος του Θεού που κίνησε κάποια χορδή της καρδιάς σας. Ποια όμως είναι η ένστασή σας;»

«Πάτερ, είμαι νέος άνθρωπος, νέα είναι και η κοπέλα με την οποία συζώ, και παρακολουθούμε βεβαίως και τις σύγχρονες αντιλήψεις. Καλά όλα αυτά που είπατε, μα η θέση του αποστόλου Παύλου περί της γυναίκας, ότι δεν πρέπει να μιλάει στην Εκκλησία, να ρωτάει ό,τι θέλει τον άνδρα της στο σπίτι, να έχει ακόμη καλυμμένο το κεφάλι της, δεν νομίζετε ότι είναι υπερβολικά στην εποχή μας; Σαν κάτι να μην πάει… καλά στην επιστολή του αποστόλου».

Δεν έσπευσε να απαντήσει ο ιερέας. Κούνησε λίγο το κεφάλι του και είπε:
 «Ναι, πράγματι, έχετε δίκιο, ότι για την εποχή μας αυτά που λέει ο απόστολος Παύλος φαίνονται λίγο αναχρονιστικά, μολονότι γενικά στον κόσμο μας συμβαίνουν πράγματα που αυτά κυρίως συνιστούν υποβάθμιση της γυναίκας. Αλλά μάλλον δεν προσέξατε όλο το περιεχόμενο του λόγου μου. 
Καταρχάς, το θέμα αυτό το έθιξα ως επέκταση του κεντρικού θέματος, ότι ο Κύριος ήλθε για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τη δουλεία της αμαρτίας. Να τον επαναφέρει στην κανονική του κατάσταση, τη δημιουργημένη από τον Θεό, απ’ όπου ξέπεσε λόγω της αμαρτίας. Είδατε πόσο τόνισα την αλήθεια ότι η αμαρτία τραυματίζει τον άνθρωπο, τον πληγώνει καίρια, τόσο που τον οδηγεί και στον ίδιο τον θάνατο; «Διά της αμαρτίας ο θάνατος», που λέει ο απόστολος. Και ο Χριστός ήταν Εκείνος που αποκατέστησε και τη θέση της γυναίκας: την εξύψωσε εκεί που απαρχής την έθεσε ο Θεός: να είναι ένα με τον άνδρα, σε οργανική συνάφεια δηλαδή με αυτόν, ώστε από κοινού να ζουν την παρουσία του Θεού».

«Ναι, μα αυτά που λέει ο απόστολος δεν έρχονται σε αντίθεση με ό,τι είπε ο Χριστός;», αντέδρασε πάλι ο νέος άνδρας. «Στην εποχή μας μαντήλι στο κεφάλι, περιορισμός λόγου…», έκανε έναν μορφασμό απαξίωσης.
«Πάλι θα σας υπενθυμίσω ότι τα εξήγησα στο κήρυγμα. Λέτε για τον απόστολο. Μα δεν ακούσατε ότι είναι αυτός που τονίζει ότι δεν υπάρχει διαφορά άνδρα και γυναίκας ως προς τη θέση τους έναντι του Κυρίου, όπως και ότι όλοι οι άνθρωποι στην πραγματικότητα εν Χριστώ είμαστε ίσοι;

Για το συγκεκριμένο θέμα που λέτε, εξηγούν οι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας ότι είχε αναφανεί συγκεκριμένο πρόβλημα στην Κόρινθο, ώστε έκανε τον απόστολο Παύλο ως πνευματικός πατέρας των πιστών, να λάβει κάποια μέτρα. Μέσα στην Εκκλησία, παρουσιάστηκε κίνημα θα λέγαμε των γυναικών, που τινάζοντας ξέπλεκα τα μαλλιά τους ζητούσαν με φίλαρχο τρόπο να υποτάξουν τους πάντες. Να είναι αυτές οι κεφαλές όλων. Καταλυόταν έτσι η ιεραρχημένη δομή της Εκκλησίας. Αλλοιωνόταν η διδασκαλία της. Γι’ αυτό και είπε ο απόστολος τότε όσα είπε για τις γυναίκες: για να κατανοήσουν ότι υπερέβησαν τα όρια, ότι ξεφεύγουν από την πίστη, ότι κινούνται δηλαδή με κοσμικά και όχι χριστιανικά κριτήρια».

Ο νέος άκουγε τον ιερέα σκεφτικός. «Ναι, τα άκουσα, αλλά δεν ξέρω, κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτά που λέει ο απόστολος. Και να σας πω, πάτερ, ωραία πράγματι η επιστολή του αποστόλου Παύλου, αυτή που έστειλε όπως είπατε στους Κορινθίους. Μα νομίζω ότι μ’ αυτά που σημειώνει για τις γυναίκες…», έδειξε ότι μάλλον πάλι δεν κατανοούσε αυτά που του έλεγε ο ιερέας, «μ’ αυτά λοιπόν που σημειώνει», επανέλαβε, «έκαψε το κείμενό του. Έκαψε όλη την επιστολή του. Τι κρίμα…!».
Ο ιερέας δεν απάντησε αμέσως. Του έκανε όμως εντύπωση η ετοιμότητα του νέου, και μετά τις εξηγήσεις, να αμφισβητεί. Σαν να είχε κολλήσει το μυαλό του. «Πόσο ένας λογισμός μάς ταράζει και μας αποπροσανατολίζει», σκέφτηκε. Έπιασε με στοργή τον νέο από τον ώμο και του είπε χαμηλόφωνα. «Αν θέλετε, ελάτε αύριο, πρωί ή απόγευμα, που θα είμαι λίγο πιο ελεύθερος, για να συζητήσουμε το θέμα».

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΑΡΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
π.Γεωργίου Δορμπαράκη

πηγή

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ

Αποστολικό ανάγνωσμα

Κυριακής του Παραλύτου

(Πραξ. θ' 32-42)

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η γυναίκα μπορεί να αναδειχθεί σε όλα τα έργα και επαγγέλματα. Υπάρχουν όμως  και κάποια τα οποία είναι κατάλληλα μόνο γι' αυτήν.

Η ανατροφή των τέκνων, αλλά και τα έργα που έχουν να κάνουν με τον πόνο τού ανθρώπου και γενικώς τα έργα τής κοινωνικής πρόνοιας, απαιτούν τα ψυχικά χαρίσματα που ο Θεός της έχει χαρίσει.

Η Ιστορία είναι γεμάτη  από τέτοια παραδείγματα, αλλά κυρίως αυτή την αλήθεια την διαπιστώνουμε στο Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής, όπου η Ταβιθά “ήν πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών ων εποίει”.

'Όταν η γυναίκα βιώνει την Ορθόδοξη πνευματικότητα, αισθάνεται ότι δεν μπορεί να περιορίσει την αγάπη της και την προσφορά της μόνο στα όρια της οικογένειάς της, έστω κι αν αυτή είναι πολύτεκνη ή στερείται υλικών αγαθών.

Γνωρίζει ότι η αποστολή της επεκτείνεται στην ανακούφιση των πτωχών και πονεμένων αδελφών, οι οποίοι θα υπάρχουν σε οποιοδήποτε κοσμικό οικονομικό σύστημα επί της γης. Ιδίως στην εποχή μας και στην Πατρίδα μας που οι έχοντες ανάγκη και οι δυστυχισμένοι έχουν πληθυνθεί τόσο πολύ, καταλληλότερος για το όντως υψηλό αυτό έργο τής φιλανθρωπίας, πλην του επίσημου κρατικού φορέως, είναι η Χριστιανή γυναίκα.

Βεβαίως τις περισσότερες φορές το έργο είναι και πρέπει να είναι αθόρυβο. Εάν όμως ερευνήσουμε θα δούμε με θαυμασμό, επίπεδα προσφοράς που ουδέποτε θα μπορούσαμε να διανοηθούμε.

Εντελώς επιγραμματικώς αναφερόμεθα τόσο στην οργανωμένη υπό της Εκκλησίας πρόνοια, όσο και στην ιδιωτική προσφορά που εκπονείται από πιστές γυναίκες, σημειώνουμε την προσφορά και βοήθεια σε χήρες, ορφανά, ασθενείς, άστεγους, ανέργους, γέροντες, αλλοδαπούς και σε τόσες άλλες περιπτώσεις εκτάκτων αναγκών που ολόκληρο το φάσμα το γνωρίζει “ο βλέπων εν τω κρυπτώ”. Όσο και αν ακούγεται ως παράδοξο ή απίστευτο έχει και η δική μας εποχή τη δική της “Ταβιθά”, σε όλη την έκταση  της Εκκλησίας και του ανθρωπίνου πόνου.

Βεβαίως για να είναι η προσφορά ολοκληρωμένη, αφού άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται, το σώμα δηλ., αλλά και η ψυχή (και κυρίως αυτή πεινά και διψά την αλήθεια τού Χριστού), η σύγχρονη “Ταβιθά” δεν θα αδιαφορήσει μπροστά στην αρρωστημένη και δύστυχη ψυχή που την κατατρώει το σαράκι τής αμαρτίας και των παθών. Γνωρίζει η ίδια πολύ καλά, αφού αγωνίζεται να ζει την ζωή τής Ορθοδόξου πίστεως ότι τις περισσότερες φορές η αιτία των πόνων και των θλίψεων δεν είναι παρά η αμαρτία. Η αμαρτία με τις ποικίλες της μορφές που ταράσσει τον άνθρωπο, διαιρεί τις οικογένειες και ταλαιπωρεί την κοινωνία και τα έθνη.  Γι' αυτό και η πιστή γυναίκα στην προσφορά της δεν θα σταθεί μόνο στην εξωτερική βοήθεια που οπωσδήποτε είναι απολύτως αναγκαία, αλλά σύμφωνα με τα τάλαντα και τα χαρίσματά της και βεβαίως με  διάκριση, θα προσπαθήσει να ελευθερωθεί η ψυχή από την αιτία τής δυστυχίας και του πόνου, δηλ. από την αμαρτία.

Φυσικά αυτό δεν είναι καθόλου απλή υπόθεσις, αφού απαιτεί ακράδαντη πίστη και αποθέματα αγάπης, υπομονής και κυρίως ταπεινώσεως.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, η πιστή γυναίκα, στην προσφορά της θα φέρει το μήνυμα της χαράς και της πνευματικής ειρήνης στους κουρασμένους και στους απόμαχους της ζωής.

Τόμοι ολόκληροι θα μπορούσαν να γραφούν με γεγονότα και περιστατικά προσφοράς αγάπης στην κοινωνία γενικώς και ειδικώς στο κεφάλαιο του πόνου και της ασθένειας. Και ο ίδιος ο Κύριος γνωρίζει πόσες ψυχές οδηγήθηκαν στην ειλικρινή μετάνοια βοηθούμενος από τέτοιες πιστές γυναίκες όταν ο πόνος είχε αυλακώσει την ψυχή τους.

Αυτός είναι και ο λόγος που όταν εργάζεται το έργο της με υπευθυνότητα και εν ταπεινώσει, γίνεται παντού αγαπητή, επιβάλλεται και τιμάται όπως η αγία Ταβιθά που μελετούμε στο Αποστολικό Ανάγνωσμα.

Αυτές οι αλήθειες βεβαίως ισχύουν για όλες τις πιστές γυναίκες όπου γης. Τονίζουμε πως όταν η  Ορθόδοξη Χριστιανή γυναίκα αγωνίζεται παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες που αρκετές φορές υψώνονται ανυπέρβλητες, όχι μόνο οδηγεί την οικογένειά της στον Χριστό, αλλά προσφέρει και στην κοινωνία στην οποία βρίσκεται. Αλλά εάν αυτό ισχύει για κάθε πιστή, πολύ περισσότερο πρέπει να εφαρμόζεται από την Ελληνίδα Ορθόδοξη Χριστιανή.

Και τούτο διότι όσο κι αν επιχειρούν ορισμένοι κύκλοι να απορθοδοξοποιήσουν την Πατρίδα μας, η ίδια η πραγματικότης αποδεικνύει ότι οι Ελληνίδες αγαπούν τον Χριστό και έχουν αποθέματα γνησίου ανθρωπισμού μέσα στην συνείδησή τους. Παρά τα λάθη ή τις ελλείψεις και αδυναμίες, η παράδοσις και η πλούσια κληρονομιά των μητέρων αποτελεί σημαντικό παράγοντα στον ευλογημένο τομέα της αγνής προσφοράς. Αν τώρα προστεθεί και το ότι τόσοι άνθρωποι αλλοεθνείς κατοικούν στην πατρίδα μας με τα τόσα προβλήματα  που οι ίδιοι φέρουν αλλά και δημιουργούνται, κατανοεί κανείς πόσο θα πρέπει οι πιστές γυναίκες να αφομοιώσουν την πίστη και να μιμηθούν την προσφορά των Αγίων γυναικών της Εκκλησίας μας, αλλά και την πολύπλευρη προσφορά των μητέρων μας στο Έθνος.

Το πόσο η κοινωνία θα αλλάξει επί τα βελτίω εάν η πιστή γυναίκα συνειδητοποιήσει την ευλογία τής προσφοράς, αυτό δεν χρειάζεται καν να το τονίσουμε, δοθέντος ότι “το χειρότερο νερό είναι αυτό που λιμνάζει και το καλύτερο εκείνο που προσφέρεται”.

Είθε η Αγία Ταβιθά να ευλογεί αλλά και να βρεθούν στον χώρο τής Εκκλησίας πιστές ψυχές που θα την μιμηθούν και φυσικά θα λάβουν και την χάρη της.

Αμήν

   Αρχιμ. Ιωήλ  Κωνστάνταρος

πηγή

Η θέση των γυναικών στην Εκκλησία (Κυριακή των Μυροφόρων

 Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής των Μυροφόρων περιγράφει δύο επεισόδια, που, αν και συνδέονται στενά μεταξύ τους -καθώς το ένα αποτελεί συνέχεια και συνέπεια του άλλου- ανήκουν σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Το πρώτο επεισόδιο αναφέρεται στην τελευταία πράξη του δράματος της επίγειας ζωής του Ιησού, στην ταφή του, και σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος μιας εποχής, του παλιού κόσμου που σε λίγο θα αντικατασταθεί από μιαν άλλη εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Το δεύτερο επεισόδιο αναφέρεται στην εμπειρία που έζησαν οι γυναίκες, οι οποίες, πηγαίνοντας στο μνήμα για να προσφέρουν τις τελευταίες τιμές στον νεκρό Ιησού, πληροφορήθηκαν την ανάστασή του. Το επεισόδιο αυτό σηματοδοτεί την αρχή της νέας εποχής, την έναρξη του καινούργιου κόσμου, της Βασιλείας του Θεού, που σημαίνει ταυτόχρονα και το τέλος της κυριαρχίας του θανάτου.

  Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σ’ αυτά τα δύο επεισόδια φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά των κόσμων στους οποίους ανήκουν. Όλοι οι πρωταγωνιστές του πρώτου επεισοδίου είναι άνδρες που κατέχουν κάποια σημαντική θέση.

Οι πρωτοποριακοί λόγοι του αγ. Γρηγορίου Θεολόγου για τη γυναίκα

Ο σήμερα τιμώμενος άγ. Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, στον οποίο η Εκκλησία απέδωσε τον ιδιαίτερο τίτλο “Θεολόγος”, υπήρξε εκτός των άλλων ένας φλογερός υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης, ειδικά στο ζήτημα της αδικίας που υφίστανται οι γυναίκες, αλλά και στο πρόβλημα της δουλείας. Για το δεύτερο, λ.χ., θεωρούσε πως η δουλεία είναι μία εξοργιστική παρά φύση κατάσταση, όπου οι άνθρωποι βάζουν πάνω από τον Θεό τη δική τους εξουσία, και ταιριάζει μόνο στα χωρίς λογική ζώα.

Στο ζήτημα ειδικά της κοινωνικής καταπίεσης των γυναικών, η διδασκαλία του είναι πολύπλευρη και εντυπωσιακή. Τουλάχιστον δεκαπέντε αιώνες (!) πριν από τα κηρύγματα του 19ου αιώνα για τα γυναικεία δικαιώματα, ο μεγάλος Καππαδόκης ιεράρχης κατήγγειλε ευθέως και ευθαρσώς τη συστηματική αδικία που προέβλεπαν οι κοινωνικοί νόμοι για το μισό του πληθυσμού. Με τους λόγους του, μάλιστα, ανατρέπει την κρατούσα άποψη, που θεωρεί την άδικη νομοθεσία σαν προϊόν της θείας βούλησης και επισημαίνει πως η Δικαιοσύνη του Θεού απαιτεί την ισότητα όλων των πλασμάτων Του.

Ας δούμε όμως τους πιο αντιπροσωπευτικούς από αυτούς τους λόγους του:

Δεν δέχομαι αυτή τη νομοθεσία, δεν επαινώ την κοινωνική συνήθεια. Οι νομοθέτες ήταν άνδρες, γι’ αυτό η νομοθεσία είναι κατά των γυναικών. Γι’ αυτό και δώσανε τα παιδιά στην εξουσία του πατέρα, αφήνοντας χωρίς φροντίδα το ασθενέστερο.

Ο Θεός όμως δε φέρθηκε έτσι, αλλά έδωσε την εντολή: “τίμα τον πατέρα  σου και τη μητέρα σου, για να ζήσεις καλά”, που είναι η πρώτη εντολή στην παλαιά διαθήκη.

 Βλέπετε την ισότητα της νομοθεσίας. Ένας είναι ο δημιουργός του άντρα και της γυναίκας, και από μια σάρκα είναι και οι δύο, προέρχονται από μία εικόνα του Θεού, και υπάρχει γι’ αυτούς ένας νόμος, ένας θάνατος, μία ανάσταση. Έχουμε γίνει και από άντρα και από γυναίκα. Ένα χρέος οφείλεται από τα παιδιά στους γονείς. Πώς λοιπόν εσύ απαιτείς συζυγική πίστη από τη γυναίκα σου, ενώ ο ίδιος δεν την προσφέρεις; Πώς ζητάς εκείνο το οποίο δεν δίνεις; Πως βγάζεις διαφορετικούς νόμους για σώμα όμοιο και ισάξιο με το δικό σου;

Αν μάλιστα εξετάζεις τα χειρότερα, πρόσεξε το εξής: Αμάρτησε η Εύα; Το ίδιο έκανε και ο Αδάμ. Και τους δύο τους εξαπάτησε ο όφις. Δε βρέθηκε ο ένας πιο αδύναμος και ο άλλος πιο δυνατός. Αλλά εξετάζεις τα καλύτερα; Και τους δύο τους σώζει ο Χριστός με το πάθος του. Έγινε άνθρωπος για τον άνδρα; Το ίδιο έγινε και για τη γυναίκα. Πέθανε για χάρη του άνδρα; Σώζεται όμως και η γυναίκα με το θάνατό Του.

Λέγεται ότι ο Χριστός προέρχεται από το σπέρμα Δαβίδ. Νομίζεις ενδεχομένως ότι με αυτό τιμάται ο άντρας; Γεννιέται όμως από την Παρθένο και αυτό είναι υπέρ των γυναικών. «Θα γίνουν», μεν λοιπόν, λέγει, «οι δύο, μία σάρκα» (Γέν. 2, 24). Και αυτή η μία σάρκα ας έχει την ίδια τιμή.

πηγή