ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΒΟΥΡΓΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ*-

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. Μα τι έκανε ;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. Ήταν τρισευτυχισμένα .

-Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . Πεινούν κι αυτά . Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . Την μάνα μου την καλόψυχη , την σπλαχνική , που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια. Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης . Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα , αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου . Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές ! Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά απ΄ τη φωλιά , έκτισαν τις δικές τους φωλιές . Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ , γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς !

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας . Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση αν και πουλιά , σκέφτηκα , έχουν και φρουρό ασφαλείας !

Είπα στα εγγόνια μου , το και το.

Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο , είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . Να πάμε μια μέρα …Οι μέρες πέρασαν , σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου .

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της . Επί το έργον. Το καθήκον μας καλεί . Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι. Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο…όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. Τα περιμέναμε . Λέγαμε . Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή. Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια . Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια . Σχολιάσαμε : Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε γιατί δεν έρχονται πια , αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της .

– Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε .

-Εμ γιατί;

=Είναι δεκαπενταύγουστος , μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε …

-Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα . Απίστευτα πράγματα. Τι λες τώρα;

-Σωστά σας λέω . Έτσι είναι . Τα σπουργίτια νηστεύουν.

-Έλα τώρα ρε μάνα , αντέτεινα , πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;

-Είναι πολύ έξυπνα πουλιά , έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. Ναι τώρα που…

Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας . Πω πω.

-Να σας το αποδείξω για να πειστείτε .

Ξαναγέλασα. Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου , στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας , που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή : Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη . Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές. Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού , παλιός συμμαθητής της μάνας μου . Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά . Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη , σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού ! Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο ! Και τότε , ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο , για να βοηθά στα χωράφια . Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο… Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία .

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό που θα μας το αποδείξει κιόλας . Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς . Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.

Κοιτάξτε ξανάπε η μάνα μας ήρεμα , γαλήνια , με μισοσβησμένη φωνή : Θα το δείτε . Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου , που τελειώνει η νηστεία . Θα΄ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , πρόσθεσε χαμογελώντας .

Κλείσαμε το στόμα μας , τα παιδιά της , οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί . Να το πιστέψουμε ; Μα είναι δυνατόν;

Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο , που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο , τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας . Τόσο μεγάλη νηστεία είναι .

-Ναι , είπε ξανά η μάνα μας . Τόσο μεγάλη νηστεία είναι . Για την Παναγία μας .

Τ΄ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια , η σοφία των 90 της χρόνων , οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της , το ξεκάθαρο βλέμμα της , η γαλήνια μορφή της , δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο .

Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει . Κι άλλο τόσο εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο. Σεβόμαστε τη μάνα μας. Είναι άρρωστη. Φεύγει; Πλήρης ημερών . Μια θλίψη μας πλακώνει.

Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά ; Πού χάθηκαν ;

Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε . Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς . Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους .

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος . Κατά το μεσημέρι τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας . Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα , τραγούδια και χαρές . Μα ήταν δυνατόν; Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας ;

– Να τα , είπε η μάνα μας χαμογελώντας . Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας . Είδατε που σας έλεγα ;

Βάλτε ψωμί για τα πουλιά !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια , τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.

Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου !

* Τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

 

Οι τρεις γυναίκες και η Ευτυχία

Ταξίδευαν τρεις γυναίκες και, ξαφνικά, βλέπουν μες στο δρόμο ένα μεγάλο λάκκο και ανακαλύπτουν πως μέσα βρίσκεται παγιδευμένη η Ευτυχία.

Τότε η πρώτη γυναίκα λέει:
– Ευτυχία, θέλω να με κάνεις όμορφη.
Αμέσως, μεταμορφώθηκε σε μια καλλονή κι ευτυχισμένη έφυγε.

Η δεύτερη γυναίκα ζήτησε:
– Ευτυχία, θέλω να με κάνεις πλούσια.
Αμέσως, εμφανίσθηκε μπροστά της ένα σακούλι γεμάτο χρυσαφικά και διαμάντια, η γυναίκα το αρπάζει κι ευτυχισμένη φεύγει.

Μόνο η τρίτη γυναίκα δεν έλεγε τίποτα και τότε η Ευτυχία της είπε μεσ’ από τον λάκκο:
– Πες μου κι εσύ τι θέλεις να σου δώσω;

Και τότε η γυναίκα έσκυψε, άπλωσε το χέρι της και είπε:
-”Δώσε μου το χέρι σου” κι έβγαλε την Ευτυχία από το λάκκο.

Μετά συνέχισε το δρόμο της…..
Η Ευτυχία χαμογέλασε και την ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ!

πηγή

Μυρίζει Θεό..!

Η δύναμη της προσευχής

Ένας κρύος αέρας του Μαρτίου έφερνε μια μυρωδιά θανάτου, τη νύχτα στο Ντάλας του Τέξας, καθώς έφτανε ο γιατρός. Μπήκε στο δωμάτιο της Diana Blessing, που ακόμη βρισκόταν υπό την εμπειρία της αναισθησίας απ’ την επέμβαση. Ο σύζυγός της, ο David, κρατούσε το χέρι της περιμένοντας τις τελευταίες ειδήσεις.

Εκείνο το απόγευμα στις 10 Μαρτίου το 1991, οι επιπλοκές ανάγκασαν την Diana να υποβληθεί σε καισαρική τομή μετά από 24 εβδομάδες κύησης, ώστε να γεννηθεί η κόρη του ζευγαριού, η Dana Lu Blessing. Με 12 ίντσες ύψος και βάρος μόλις 714 γραμμάρια, γνώριζαν ήδη ότι ήταν επικίνδυνα πρόωρη. Οι λέξεις του γιατρού έπεσαν σαν βόμβα :

- Δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρει, είπε, όσο πιο μαλακά μπορούσε. Υπάρχουν μονάχα 10% των πιθανοτήτων να περάσει τη νύχτα και ακόμη κι αν το καταφέρει, το μέλλον της θα είναι πολύ σκληρό.

Με βαθύ το αίσθημα της δυσπιστίας, ο David και η Diana άκουγαν το γιατρό να περιγράφει τα καταστροφικά προβλήματα, που η Dana θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αν επιζούσε. Ποτέ δεν θα περπατούσε, ποτέ δεν θα μιλούσε, ίσως να ήταν τυφλή και σίγουρα θα ήταν επιρρεπής σε άλλες καταστροφικές συνθήκες από εγκεφαλική παράλυση, πλήρη διανοητική καθυστέρηση, κ.τ.λ.

- Όχι! Όχι! Ήταν το μοναδικό που η Diana μπορούσε να πει.

Εκείνη και ο David μαζί με τον πεντάχρονο γιο τους ονειρεύονταν για πολύ καιρό την ημέρα που θα είχαν μία κόρη για να δημιουργήσουν μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων. Τώρα, σε μερικές ώρες, το όνειρο διαλυόταν.

Στο πέρασμα των επόμενων ημερών, δημιουργήθηκε μια νέα αγωνία για τον David και την Diana. Επειδή το νευρικό σύστημα της Dana ήταν ουσιαστικά «ακατέργαστο", το πιο ελαφρύ φιλί ή χάδι μονάχα αύξαιναν τη δυσφορία της, έτσι δεν μπορούσαν να φέρουν την κόρη τους στο στήθος για να της προσφέρουν τη δύναμη της αγάπης τους.

Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν, καθώς η Dana αγωνιζόταν μόνη της κάτω από το υπεριώδες φως στο κουβάρι των σωλήνων και των καλωδίων, ήταν να προσεύχονται στον Θεό, ώστε να βρισκόταν κοντά στην πολύτιμή τους κόρη.

Δεν υπήρξε στιγμή που η Dana να είχε καλυτερέψει.

Αλλά καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, έπαιρνε αργά μερικά γραμμάρια.

Η Dana έφτασε τους δύο μήνες ζωής και οι γονείς της μπόρεσαν να την αγκαλιάσουν για πρώτη φορά.

Και δύο μήνες μετά, οι γιατροί συνέχιζαν τα δύσκολα προσδόκιμα ζωής, πολύ λιγότερο απ’ το να ζήσει μια φυσιολογική ζωή που ήταν κάτι εντελώς αδύνατο. Η Dana έφυγε απ’ το νοσοκομείο για το σπίτι, όπως είχε προβλέψει η μητέρα της.

Πέντε χρόνια μετά, όταν η Dana ήταν ένα μικρό αλλά ζωηρό κορίτσι, με λαμπερά, γκρι μάτια και μία αδιαμφισβήτητη όρεξη για ζωή, δεν έδειχνε κάποιο σύμπτωμα καμίας βλάβης νοητικής ή σωματικής, απλώς ήταν ό,τι μπορεί ένα κοριτσάκι να είναι και με το παραπάνω. Αλλά αυτή η χαρούμενη κατάληξη δεν είναι το τέλος της ιστορίας.

Ένα απόγευμα, το καλοκαίρι του 1996, κοντά στο σπίτι της, στο Irving του Texas, η Dana καθόταν στην αγκαλιά της μαμάς της, στις κερκίδες ενός γηπέδου, ενώ ο αδερφός της ο Dustin εξασκούνταν στο baseball.

Ως συνήθως, η Dana δεν σταματούσε να μιλάει με τη μαμά της και πολλοί ενήλικοι κάθονταν κοντά όταν ξαφνικά σώπασε. Σταυρώνοντας τα χέρια της στο στήθος, η μικρή Dana την ρώτησε :

- Το μυρίζεις αυτό;

Οσφρίζοντας τον αέρα και ανιχνεύοντας ότι έφτανε μια καταιγίδα, η Diana της απάντησε:

- Ναι, μυρίζει βροχή.

Η Dana έκλεισε τα μάτια της και ξαναρώτησε:

- Το μυρίζεις αυτό;
ι
Για άλλη μια φορά η μαμά της απάντησε:

- Ναι, νομίζω ότι θα βραχούμε, μυρίζει βροχή.

Η Dana κούνησε το κεφάλι, χάιδεψε τους λεπτούς ώμους της με τα χέρια και είπε δυνατά:

- Όχι, μυρίζει Εκείνον. Μυρίζει όπως ο Θεός όταν βάζεις το κεφάλι σου στο στήθος Του.

Δάκρυα βγήκαν απ’ τα μάτια της Diana, ενώ η Dana χαρούμενη πήγαινε να παίξει με τα άλλα παιδιά.

Πριν αρχίσει η βροχή, τα λόγια της κόρης της επιβεβαίωσαν αυτό που η Diana και όλα τα μέλη της εκτεταμένης οικογένειας Blessing γνώριζαν, τουλάχιστον στις καρδιές τους.

Σ΄ όλες εκείνες τις μακρές ημέρες και νύχτες στους πρώτους μήνες ζωής της, όταν τα νεύρα του κοριτσιού ήταν αρκετά ευαίσθητα όπως και να την άγγιζαν, ο Θεός αγκάλιαζε την Dana στο στήθος Του και ήταν το άρωμα της αγάπης Του αυτό που εκείνη θυμόταν τόσο καλά.

Η αγάπη Του Θεού είναι σαν τον ωκεανό, μπορούμε να δούμε την αρχή του, αλλά όχι το τέλος.

πηγή

Η καλημέρα από τρεις γέροντες...!

Μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της, όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες, φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής, να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού.
Παρ' όλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε:
Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε. Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.
Αυτοί την ρωτάνε:
- Ο άντρας σου είναι στο σπίτι;
- Όχι, δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη.
- Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.
Όταν επιστρέφει ο σύζυγος, η γυναίκα του περιγράφει το περιστατικό.
- Ας έρθουν τώρα που επέστρεψα! ........
Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι, μιας και ήταν ακόμη εκεί.

- Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, της λένε οι τρεις γέροντες.
Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί !
Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγεί ξεκινώντας να της συστήνεται:

Είμαι ο Πλούτος, της λέει.
Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία.
Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη. 
Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άντρα σου και διαλέξτε ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας. 
Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.

Ο άντρας ενθουσιάζεται και λέει:
-Τι τυχεροί που είμαστε! Να έρθει ο Πλούτος! Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε!
Η σύζυγός του όμως δε συμφωνούσε:
-Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας;

Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει:
-Δε θα'ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη; Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη!
-Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.
-Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.

Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά: 
-Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη; Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας.

Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι...
...και οι δύο άλλοι να την ακολουθούν!
Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία:
-Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη. Γιατί έρχεστε κι εσείς;!;!;

Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί:
- Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απ' έξω. Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη... όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!

Δεν έχει σημασία πού! Όπου υπάρχει Αγάπη, θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

πηγή

Το δηλητήριο!!

Πριν από πολύ καιρό στην Κίνα, μια κοπέλα παντρεύτηκε και πήγε να ζήσει με τον σύζυγό της στο σπίτι της πεθεράς της.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα , η κοπέλα διαπίστωσεότι δεν μπορούσε να συμβιώσει με την πεθερά της. Ο χαρακτήρας τους ήταν πολύ διαφορετικός, και η κοπέλα εκνευριζόταν από πολλές από τις συνήθειες της πεθεράς της. Επιπλέον, η πεθερά επέκρινε διαρκώς την κοπέλα.

Ο καιρός περνούσε αλλά η κοπέλα και η πεθερά συνέχιζαν νατσακώνονται και να διαφωνούν. Όμως αυτό που έκανε την κατάστασηακόμη χειρότερη ήταν ότι σύμφωνα με την αρχαία κινεζική παράδοση, η κοπέλα έπρεπε να υπακούει την πεθερά και να εκπληρώνει τηνκάθε επιθυμία της. Η ένταση και τα νεύρα στο σπίτι προκαλούσανθλίψη στον άτυχο σύζυγο.

Η κοπέλα δεν μπορούσε να υπομένει άλλο την κακή διάθεση και την καταπίεση της πεθεράς της, και αποφάσισε να κάνει κάτι γι' αυτό.

Πήγε και συνάντησε ένα καλό φίλο του πατέρα της, τον Huang, ο οποίος πουλούσε βότανα. Του περιέγραψε την κατάσταση και τουζήτησε να της δώσει κάποιο δηλητήριο, έτσι ώστε να λύσει τοπρόβλημα μια για πάντα. Ο Huang σκέφτηκε για λίγο, και μετά είπε:”Θα σε βοηθήσω να λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά θα πρέπει να με ακούσεις προσεκτικά και να κάνεις ότι σου πω”.

Η κοπέλα δέχτηκε με ενθουσιασμό, ο Huang πήγε στο πίσω δωμάτιο, και επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά κρατώντας μια σακούλα μεβότανα.

Είπε στην κοπέλα: ”Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα ταχείας δράσης δηλητήριο για να απαλλαγείς από τη πεθερά σου, διότι αυτό θα προκαλέσει υποψίες εναντίον σου. Γι αυτό, σου δίνω μια σειρά από βότανα που θα δημιουργήσουν σταδιακά το δηλητήριο στο σώμα της.Κάθε δεύτερη μέρα θα ετοιμάζεις ένα νόστιμο γεύμα και θα βάζεις λίγη ποσότητα από αυτά τα βότανα. Για να σιγουρέψεις ότι κανείς δεν θα σε υποψιαστεί όταν πεθάνει, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική και να είσαι πολύ φιλική μαζί της. Μην διαφωνείς μαζί της, να υπακούεις κάθε της επιθυμία, και να της φέρεσαι σαν βασίλισσα”.

Η κοπέλα χάρηκε πολύ, αφού ήταν θέμα χρόνου να απαλλαγεί από την πεθερά της. Ευχαρίστησε τον Huang και έσπευσε στο σπίτι για ναξεκινήσει το σχέδιο για τη δολοφονία της πεθεράς της.

Οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν, και η κοπέλα ετοίμαζε μέρα παρά μέρα ένα νόστιμο γεύμα για την πεθερά της. Ακολουθούσε τις συμβουλές του Huang ώστε να αποφύγει κάθε καχυποψία,διατηρούσε τη ψυχραιμία της και φερόταν στη πεθερά της σαν να ήταν η μητέρα της.

Μετά από έξι μήνες η κατάσταση είχε αλλάξει. Ακόμα και η πεθερά είχε αλλάξει στάση και ήταν πιο ευγενική και καλή με την νύφη της.Άρχισε να την αγαπάει όπως την κόρη της. Διαρκώς την παίνευε στους φίλους και συγγενείς, και έλεγε ότι ήταν η καλύτερη νύφη που θα μπορούσε να έχει.

Μια μέρα η κοπέλα πήγε να συναντήσει τον κ. Huang για να ζητήσεικαι πάλι τη βοήθειά του: “κ. Huang, παρακαλώ βοηθήστε να σταματήσει η δράση του δηλητηρίου που σκοτώνει την πεθερά μου!Έχει μετατραπεί σε τόσο καλοσυνάτη γυναίκα που την αγαπώ πια σαν τη μητέρα μου. Δεν θέλω να πεθάνει εξαιτίας του δηλητηρίου που τηςέδωσα”.

Ο Huang χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του.
“Μην ανησυχείς. Ποτέ δεν της έδωσες δηλητήριο. Τα βότανα που σου έδωσα ήταν βιταμίνες για να βελτιώσουν την υγεία της. Το μόνο δηλητήριο ήταν στο μυαλό σου και τη στάση σου προς το μέρος της.Όμως διαλύθηκε από την αγάπη που της πρόσφερες”.
πηγή

Το παρασκευιάτικο μυστικό της δασκάλας

Γράφει η Κατερίνα Ανδρικοπούλου

Διάβασα κάτι όμορφο πρόσφατα. Μια δασκάλα λέει, κάθε Παρασκευή ζητάει από τα παιδιά της τάξης της να γράψουν σε ένα χαρτί μυστικά και ήσυχα ποιος είναι ο καλύτερος τους φίλος μέσα στην τάξη και με ποιον θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. 

Όχι δεν έχει όρεξη για φασαρίες. Δεν τρελαίνεται να αλλάζουν τα παιδιά θέση γιατί ο Γιάννης μιλάει με τον Γιώργο και ο Κώστας τραβάει τα μαλλιά της Άννας όταν κάθεται πίσω της. 

Κάθε Παρασκευή όμως αυτή η δασκάλα κάθεται λίγο παραπάνω και  ανοίγει  σιγά- σιγά το κουτί των μυστικών και βγάζει ένα- ένα τα χαρτάκια για να τα διαβάσει προσεχτικά. Για έναν και μόνο λόγο. Για να δει ποιο παιδί μένει πάντα μόνο του, ποιο δεν έχει φίλους, ποιο δεν είναι τόσο δημοφιλές, ποιο δεν έχει πολλές παρέες, ποιο μένει πάντα στην απέξω. Θέλει να εντοπίσει αυτό το παιδάκι, το πιο ντροπαλό για να το βοηθήσει λίγο. Δε θέλει να κάνει εμετούς το πρωί ούτε να πονάει η κοιλιά του. Θέλει να έχει φίλους έστω και έναν φίλο και αυτό, για να έρχεται χαρούμενο στο σχολείο. Αν είναι χαρούμενο, θα μάθει, θα ανθίσει, θα μεγαλώσει ευχαριστημένο. Απλό, αυτονόητο; Όχι πάντα. 

Το λίγο παραπάνω, αυτή η φροντίδα, η κίνηση είναι αυτό που μένει.  Αυτό το νοιάξιμο είναι καλύτερο από χίλιες κατασκευές πολύπλοκες…

πηγή

Τρυφερή φιλία ενός αγοριού με ένα άγριο σπουργίτι!

Ο 12χρονος Vadim Veligurov κατάγεται από τη Ρωσία και δεν έχει γάτες και σκυλιά στο σπίτι του. Όχι ότι δεν αγαπά τα ζώα, αλλά διατηρεί εδώ και 2 χρόνια μια σπάνια και ασυνήθιστη φιλία με ένα άγριο σπουργίτι. Ο Adi, όπως ονομάζει το πτηνό, βρέθηκε στην κατοχή του μικρού από τύχη. «Ήταν εγκαταλειμμένος στη φωλιά του και θα πέθαινε. Τον πήρα από το δάσος και τον έφερα στο σπίτι όπου τον μεγάλωσα. Μόλις έγινε καλά θέλησα να τον αφήσω ελεύθερο αλλά εκείνος δεν ήθελε με τίποτα…

…Πετούσε μέχρι την αυλή και γύριζε ξανά στον ώμο μου. Εδώ και 2 χρόνια με ακολουθεί παντού. Στο φαγητό, στη βόλτα, στο παιχνίδι, στον ύπνο. Είμαστε αχώριστοι», λέει ο μικρός. Το σπουργίτι πλέον είναι μέλος της οικογένειας και ζει μια υπέροχη ζωή με τον μικρό, που δεν τον αφήνει στιγμή από δίπλα του. Κι όσο ο μικρός παίζει με τους φίλους του στην παιδική χαρά, ο Adi ανοίγει τα φτερά του και πετά στα γύρω δέντρα και μόλις σουρουπώσει και το παιχνίδι τελειώσει… προσγειώνεται στον ώμο του Vadim και επιστρέφουν μαζί στο σπίτι για το βραδινό φαγητό!

πηγή

Ο ευλαβέστατος ιερέας και η θυγατέρα του..

   Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.

Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.

Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.

   Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:

- Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!

Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία,   γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.

Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.

Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε…

 Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.

Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:

- “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.

Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:

- “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…

Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο. Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:

- Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!

Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:

- Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!

Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…

- “Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”,

ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…

Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό»

Έκδοσις Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας
ΠΗΓΗ

Έσκαψε 6.000 σκαλοπάτια στο βουνό για χάρη μιας γυναίκας!

Πριν από 50 χρόνια, ο Liu ένα 19χρονο αγόρι ερωτεύτηκε μια 29χρονη χήρα εν ονόματι Xu...
Εκείνη την εποχή, όμως, ήταν απαράδεκτο και ανήθικο για έναν νεαρό άντρα να αγαπήσει μια μεγαλύτερη γυναίκα. Έτσι το ζευγάρι για να αποφύγει την κατακραυγή του κόσμου αλλά και τα κουτσομπολιά αποφάσισε να ζήσει σε μια σπηλιά στο βουνό, στην περιοχή Jiangjin. 
Στην αρχή, τα πράγματα ήταν δύσκολα καθώς δεν είχαν τίποτα, ούτε νερό, ούτε ηλεκτρικό, ούτε τρόφιμα. Έπρεπε να ζήσουν τρώγοντας ρίζες και χόρτα από το βουνό, ενώ ο Liu κατάφερε να φτιάξει μια αυτοσχέδια λάμπα κηροζίνης για να φωτίσει τη ζωή τους. Σιγά σιγά προσαρμόστηκαν στις δυσκολίες και τα έφερναν βόλτα, έστω και δύσκολα, ενώ απέκτησαν επτά παιδιά. Ο Liu αναλάμβανε να βρει το φαγητό και η Xu μεγάλωνε τα παιδιά. Κι όλα αυτά με αγάπη και χωρίς καμία δυσφορία. Το μοναδικό πρόβλημα που υπήρχε ήταν το γεγονός ότι η Xu δεν μπορούσε να κατέβει το βουνό, με αποτέλεσμα να μένει σχεδόν απομονωμένη στη σπηλιά, σε αντίθεση με τον άντρα της που είχε ευκολότερη πρόσβαση στις παρυφές του. 

 

Τότε ήταν που ο Liu αποφάσισε να διευκολύνει τη γυναίκα του, ξεκινώντας να σκάβει με το χέρι ένα ένα σκαλί στο βουνό. Για περισσότερα από 50 χρόνια σκάλιζε το… μονοπάτι που θα έκανε πιο εύκολη τη ζωή της γυναίκας του. «Οι γονείς μου ήταν τόσο αγαπημένοι, που έζησαν απομονωμένοι πολλά χρόνια χωρίς όμως να λείψει ποτέ ο ένας από τον άλλον», λέει ο Ming Sheng Liu, ένα από τα επτά παιδιά. Κι αυτό μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όταν ο Liu, 72 ετών σήμερα, επιστρέφοντας από τις καθημερινές γεωργικές εργασίες του κατέρρευσε. 

 

Η Xu τον αγκάλιασε και αυτός πέθανε στην αγκαλιά της… Τώρα πια τα σκαλιά που εκείνος έσκαψε με τα χέρια του στο βουνό μένουν για να θυμίζουν τη μεγάλη του αγάπη για εκείνη… Η ιστορία τους συγκεταλέγεται ανάμεσα στις 10 κορυφαίες ιστορίες αγάπης που είναι γνωστές σήμερα στην Κίνα, ενώ η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να μετατρέψει σε μνημείο τόσο τη σπηλιά που ζούσαν όσο και τα χειροποίητα σκαλοπάτια σαν έναν μικρό φόρο τιμής προς το αγαπημένο ζευγάρι. Για να ζήσει η ιστορία τους για πάντα…

perierga.gr

Μια παιδική...αταξία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης

Τήν ἀταξία αὐτή τοῦ ἁγ. Γρηγορίου μᾶς τή διηγεῖται ὁ ἴδιος. Καί τή διηγεῖται σέ ὁμιλία του μέ ἀφορμή τή μνήμη τῶν Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ὄχι μόνο ἐπειδή ἡ παιδική του ἀταξία συνδέεται μέ τήν ἐπέτειο αὐτή, ἀλλά καί μέ τόν σκοπό νά τιμήσει τούς Μάρτυρες καί νά οἰκοδομήσει τό πολυάριθμο ἀκροατήριό του.

Ἡ ἀταξία του συνδέεται ἄμεσα μέ τή μητέρα του Ἐμμέλια. Τό μικρό ἱστορικό ἔχει ὡς ἑξῆς: ἡ μητέρα τοῦ Γρηγορίου προερχόταν ἀπό οἰκογένεια πού συνδύαζε τήν εὐσέβεια, τήν κοινωνική προβολή καί τή μεγάλη κτηματική περιουσία, ἕνα μέρος τῆς ὁποίας βρισκόταν στήν Ἀρμενία. Ἡ ζωή της ἦταν ἀφιερωμένη στήν ἐπιτέλεση ἀγαθοεργῶν σκοπῶν, τούς ὁποίους πολλαπλασίασε μετά τόν θάνατο τοῦ συζύγου της.

Ἕνας ἀπό τούς ἀγαθοεργούς σκοπούς της ἦταν καί ἡ φροντίδα της γιά τήν τιμή τῆς μνήμης τῶν Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, πού θανατώθηκαν τό 320 στή Σεβάστεια τῆς Ἀρμενίας. Συγκεκριμένα ἡ Ἐμμέλια φρόντισε νά συγκεντρώσει τά ὀστᾶ τῶν μαρτύρων σέ εἰδική θήκη (λάρνακα), νά τήν τοποθετήσει σέ ἕναν ναΐσκο (σηκό), καί νά ἐγκαινιάσει «τήν ἐπί τοῖς λειψάνοις πανήγυριν τήν πρώτην».

Ὁ χρόνος πού ἔγινε τό πανηγύρι πρέπει, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, νά τοποθετηθεῖ λίγα ἔτη μετά τό 345, δηλαδή 25-30 περίπου χρόνια μετά τήν ἐκδημία τῶν Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Τό συμπέρασμα αὐτό συνάγεται ἀπό δύο ἐνδεχομένης ἀξίας στοιχεῖα. Τό πρῶτο συνδέεται μέ τό γεγονός ὅτι δέν ἀναφέρεται σύμπραξη τοῦ συζύγου τῆς Ἐμμελίας στό ἱερό αὐτό ἔργο. Θυμίζουμε ὅτι ὁ σύζυγος πρέπει νά πέθανε λίγο μετά τό 345. Τό δεύτερο στοιχεῖο στηρίζεται στήν ὁμολογία τοῦ ἰδίου τοῦ ἁγ. Γρηγορίου ὅτι, τότε πού συνέβη ἡ πρώτη «πανήγυρης», ὅπου καί διέπραξε τή σχετική ἀταξία, ἦταν «ἔτι νέος». Ἐπειδή στόν θάνατο τοῦ πατέρα του ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἦταν λίγο μεγαλύτερος ἀπό 10 ἐτῶν, μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἡλικία τοῦ Γρηγορίου στά ἐγκαίνια τῆς τιμῆς τῶν λειψάνων τῶν Τεσσαράκοντα Μαρτύρων θά ἦταν γύρω στά 15 χρόνια.

Καιρός νά δοῦμε τώρα τό σχετικό περιστατικό, σύμφωνα μέ τή μαρτυρία τοῦ ἁγ. Γρηγορίου. Ἀπό τά λεγόμενά του συνάγεται ὅτι ἡ μητέρα του εἶχε τήν εὐθύνη γιά τή διοργάνωση τῆς γιορτῆς. Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή συνέστησε στόν νεαρό Γρηγόριο νά ἔρθει μαζί της, γιά νά παρακολουθήσει ὅσα θά διαδραματιστοῦν. Φαίνεται ὅτι ὁ Γρηγόριος στεκόταν κάπως μακρυά ἀπό τέτοιες ἐκδηλώσεις, ἀκόμη κι ἄν ἐπρόκειτο νά μετάσχει ἀνεπίσημα, μαζί μέ τόν κοινό λαό. Ἄπειρος ἀπό τέτοια πράγματα, τοῦ κακοφάνηκε ἡ πρόταση τῆς μητέρας του, πολύ δέ περισσότερο ἐπειδή ἔπρεπε νά γίνουν ὅλα γρήγορα. Γκρίνιαξε μάλιστα στή μητέρα του, πού ὄχι μόνο δέν ἀνέβαλε τό πανηγύρι γι’ ἀργότερα ἀλλά, παρά τίς τόσες φροντίδες γιά τήν ὀργάνωση, τό μετέφερε πιό νωρίς.
Τελικά ὅμως, καί παρά τή γκρίνια του, πῆρε τόν δρόμο γιά τόν τόπο πού θά γινόταν ἡ τελετή. Ὅταν ἔφτασε στόν προορισμό του, εἶχε ἤδη ἀρχίσει ἡ ὁλονυκτία, πού γινόταν στόν κῆπο, δηλαδή ἐκεῖ πού βρίσκονταν τά λείψανα τῶν μαρτύρων. Ὁ νεαρός Γρηγόριος, ἀντί νά παρακολουθήσει τήν ἱερή ἀκολουθία, μπῆκε στό παρακείμενο σπίτι, διάλεξε ἕνα δωμάτιο καί ἔπεσε νά κοιμηθεῖ. Γρήγορα τόν πῆρε ὁ ὕπνος. Τότε εἶδε τό ἑξῆς ὄνειρο: Ἤθελε δῆθεν νά μπεῖ στόν κῆπο, ὅπου τελεῖτο ἡ ὁλονυκτία. Προχώρησε πρός τήν εἴσοδο τοῦ κήπου, ἀλλά ἡ εἴσοδος εἶχε καταλειφθεῖ ἀπό ἕνα πλῆθος στρατιωτῶν. Στήν προσπάθειά του νά περάσει μέσα οἱ στρατιῶτες σηκώθηκαν, πρόβαλαν ἀπειλητικά τά ραβδιά τους καί τοῦ ἐμπόδισαν τήν εἴσοδο. Κινδύνεψε μάλιστα νά χτυπηθεῖ, ἄν δέν μεσολαβοῦσε κάποιος ἀπό τούς στρατιῶτες, πού φαινόταν πιό φιλάνθρωπος.

Τή στιγμή ἐκείνη ξύπνησε. Ξαφνιασμένος ἀπό τό ὄνειρο ἀναλογίστηκε αὐθόρμητα τή συμπεριφορά πού ἔδειξε στή μητέρα του. Ταυτόχρονα πῆρε τό μήνυμα πού τοῦ ἔδωσαν οἱ στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι δέν ἦσαν ἄλλοι παρά οἱ Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, καί φοβήθηκε. Τότε ξέσπασε σέ λυγμούς γιά τήν προηγούμενη συμπεριφορά του. Ἀμέσως κατέβηκε κάτω στόν κῆπο καί ἔχυσε πικρά δάκρυα πάνω στή θήκη τῶν λειψάνων, ἐνῶ συγχρόνως παρακαλοῦσε τόν Θεό νά τόν συγχωρήσει καί ζητοῦσε ἀπό τούς ἁγίους στρατιῶτες νά τοῦ δώσουν «ἀμνηστία».
Βουλγαράκης Ἠλίας
πηγή

Όταν οι χιμπαντζήδες...σιωπούν!

Όταν πέθανε η Ντόροθυ,η θηλυκή χιμπατζίνα,όλη η οικογένεια βγήκε στο δάσος για να την αποχαιρετήσει.Η αντίδρασή τους ήταν η...σιωπή.,οπως αναφέρει το προσωπικό του Κέντρου διάσωσης χιμπαντζήδων του Καμερούν.Όπως ξέρετε οι χιμπαντζήδες σπάνια κάνουν ησυχία,συνήθως είναι θορυβώδεις.Έπισης είναι πολύ όμορφο το πως ακουμπούν ο ένας τον ώμο του άλλου

Η Τζοάνα πλέον δεν κρύβει το... καραφλό κεφάλι της

Το ομαδικό πουρσουίτ των γυναικών μόλις έχει ολοκληρωθεί και η Μεγάλη Βρετανία πανηγυρίζει την πρώτη θέση στους «δικούς» της Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Τζοάνα Ρόουσελ, μέλος της «χρυσής» ομάδας, βγάζει το κράνος και οι θεατές μένουν άφωνοι όταν βλέπουν πως δεν έχει καθόλου μαλλιά! Η 23χρονη Ολυμπιονίκης χαμογελά -όχι πια αμήχανα- καθώς έχει μάθει να ζει με αυτό το «πρόβλημα».

Η αλωπεκία έκανε την εμφάνισή της όταν η Τζοάνα ήταν 10 ετών. Στην αρχή «έχασε» τα φρύδια της και μετά σιγά σιγά έπεφταν τα μαλλιά της. «Θυμάμαι ένα βράδυ να κλαίω ασταμάτητα και να ρωτώ τους γονείς μου τι μου συμβαίνει», λέει.

Και θυμάται: «Όταν ήμουν μικρή δεν έβγαινα και δεν έκανα ό,τι έκαναν τα παιδιά της ηλικίας μου. Δεν είχα αυτοπεποίθηση λόγω της εμφάνισής μου και το μόνο που έκανα ήταν να αφοσιωθώ στο διάβασμα.

Όταν όμως άρχισα να ασχολούμαι με την ποδηλασία, τότε πραγματικά δεν με ένοιαζε το πως φαινόμουν στους άλλους. Ήμουν πάνω στο ποδήλατο και ο κόσμος έπρεπε να με κρίνει για αυτό και όχι για την εμφάνισή μου. Όταν δε άρχισα να κερδίζω, τότε ένιωθα ακόμα καλύτερα»

Πλέον όμως, με μεγάλη σιγουριά, τονίζει: «Δεν θα άφηνα το θέμα αυτό να με ταλαιπωρήσει άλλο και να με κρατήσει πίσω. Μια φορά ζούμε, ας το απολαύσουμε»!. Παράλληλα, η Ρόουσελ, που ελπίζει να δώσει δύναμη και σε άλλα κορίτσια που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα να ζήσουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

«Ελπίζω να εμπνεύσω κι άλλα κορίτσια», τονίζει με χαρά, καθώς τα μηνύματα που λαμβάνει καθημερινά είναι ενθαρρυντικά, αν και στην αρχή και η ίδια το φοβόταν: «Δεν έβγαζα ποτέ το κράνος. Δεν ήθελα να γίνω γνωστή ως η... καραφλή ποδηλάτισσα. Τώρα όμως, καταλαβαίνω πως έχω ευθύνη για τα υπόλοιπα κορίτσια».

Επιμέλεια: Δήμητρα Σώκου/ΠΗΓΗ

Η ρακοσυλλέκτρια που έσωσε από τα σκουπίδια 30 βρέφη

Ηρωική μορφή θεωρείται σήμερα η 88χρονη Κινέζα Lou Xiaoying, η οποία ενώ ζούσε με τον άνδρα της με μοναδική πηγή εσόδων τα σκουπίδια που μάζευαν και ανακύκλωναν στην πόλη Jinhua, μάζεψε από τα σκουπίδια από το 1972 ως σήμερα τριάντα βρέφη. Πρόκειται για εγκαταλειμμένα παιδιά, τα οποία η Κινέζα ρακοσυλλέκτης γλύτωνε από βέβαιο θάνατο,παραδίδοντας τα σε ανάδοχες οικογένειες και ιδρύματα. Το ζευγάρι μάλιστα μεγάλωσε και 4 δικά του παιδιά.

Η 88χρονη σήμερα νοσηλεύεται σε νοσοκομείο, έχοντας χάσει τον σύζυγό της εδώ και 17 χρόνια, χωρίς ωστόσο ποτέ να νιώθει μοναξιά. Έχει άλλωστε τα τριαντατέσσερα παιδιά της τα οποία δεν την αφήνουν στιγμή μόνη της…
πηγή

Ένας ιερομόναχος και μία ρωσίδα πιστή στα χρόνια της αθείας

Ενας Σέρβος ιεροµόναχος της Μονης Χιλανδαρίου του 'Αγίου Όρους, ύστερα από µιά του επίσκεψη στή Ρωσία γράφει:

«'Αφ' ότου φθάσαµε σ' αύτή τή χώρα είχα δυσκολίες νά γράψω στούς φίλους µου στόν «ελεύθερο κόσµο», ακόµα καί στούς δικούς µου στό Χιλανδάρι. Πουθενά δέν ύπάρχουν γι' αυτό κατάλληλες κάρτες. Σ' αύτές είκονίζονται πάντοτε πρωταγωνιστές της επαναστάσεως, ηρωες του έθνους καί πρωτοπόροι της έθελοντικής έργασίας. Μόνον εδώ στόν προθάλαµο του ξενοδοχείου, στίς κάρτες, είδα διάφορα πολιτιστικά µνηµεία, µεταξύ αυτών καί θαυµάσιους ναούς.

Πήρα κάµποσες απ' αύτές τίς κάρτες καί πλησίασα την υπάλληλο γιά νά πληρώσω. Πίσω από τό ταµείο στεκόταν μιά γυναίκα 40 περίπου ετών. Τό βλέµµα της ήταν συγγενικό. Όταν άκουσε στη γλώσσα της τήν έρώτηση γιά την τιµή, εδειξε περιέργεια καί ρώτησε από που είµαι. Όταν άκουσε γιά τό 'Άγιο "Ορος, άναστέναξε µέ θαυµασµό. Όσο εγώ έψαχνα ανάµεσα στά ρούβλια, γιά νά βρώ τά καπίκια καί νά συµπληρώσω τό ποσό, αύτή σκυµµένη εγραφε κάτι σ' ένα σηµείωµα. Γύρω µας δέν ύπήρχε κανείς. Έρριξε µατιές  δεξιά καί αριστερά, πηρε ένα χάρτη της πόλεως καί µαζί µ' εκείνο τό σηµείωµα µου τά εβαλε στό χέρι, προφέροντας µέ µισή φωνή: «'Εγώ είµαι πιστή».

Στό δρόµο µέχρι τό δωµάτιο διάβασα εκείνο τό σηµείωµα.

Σ' αύτό εγραφε «περί ύγείας καί σωτηρίας» καί µετά µερικά ονόµατα ανδρικά καί γυναικεία. 'Αµέσως από τόν ταξιδιωτικό µου σάκκο εβγαλα τό εγκόλπιο της Θεοτόκου της «Τριχερούσας» του Χιλανδαρίου, ένα ξυλόγλυπτο άγιορείτικο σταυρό, ενα κουτάκι λιβάνι καί µερικές είκονίτσες αγίων, πού άντιστοιχούσαν στά ονόµατα του σημειώματος, καί κατέβηκα κάτω στό χώλ. Ξανά, δέν ύπήρκε κανείς µπροστά στήν καντίνα.

 'Έδωσα σ' εκείνη την τυπική ρωσίδα τά δώρα µου. Μέ γρήγορη κίνηση τών χεριών της τά τοποθέτησε κάτω από τόν πάγκο καί πρόφερε µέ σιγανή φωνή: «Νά σας σώσει ό Θεός!». Στή φράση αύτή ήταν έναποτεθημένη όλόκληρη ή τρεµάµενη ψυχή της.Αύτή τήν ήµέρα καί την επόμενη, κάθε φορά πού περνούσα από εκεί, µέ τό φωτεινό της βλέµµα αναζητούσε εύκαιρία νά µου έκφράσει πάντοτε νέα εύχαριστία»,

(Μητροφάνους Χιλανδαρινού: Άγία Ρωσία στό Σοβιετική 'Ένωση. σ. 112-113).  

Η τυφλή γυμνάστρια που κλέβει καρδιές!

 

Όσο υπέροχη κι αν είναι η ενόργανη γυμναστική, δεν παύει να είναι ένα επικίνδυνο άθλημα. Πόσο μάλλον όταν ο αθλητής αγωνίζεται δίχως να βλέπει.Και δεν εννοούμε να έχει δεμένα τα μάτια, αλλά να μην βλέπει καθόλου. Εδώ μπαίνει στο καρέ η 13χρονη Λόλα Γουόλτερς, η τυφλή γυμνάστρια για την οποία μιλάει ολόκληρη η Αμερική εδώ και λίγες μέρες.

Η Λόλα πάσχει από τη νόσο Νυστάγμους. Διαθέτει περιορισμένη όραση, ωστόσο ό,τι μπορεί να δει... τρεμοπαίζει και έτσι δεν μπορεί να υπολογίσει την απόσταση ή να συγκεντρωθεί.

Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για την Μπεθ Γουόλτερς, τη μητέρα της Λόλα, την οποία υιοθέτησε όταν η μικρή γυμνάστρια ήταν δύο ετών από ένα ορφανοτροφείο στη Βουλγαρία, να επιτρέψει στην κόρη της να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και να κυνηγήσει το όνειρο της.

Η Λόλα είναι εξαιρετική σε όλα τα όργανα της ενόργανης γυμναστικής. Κι αν στο έδαφος τα πράγματα ίσως είναι ευκολότερα, όμως στη δοκό ισορροπίας ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει αν λάβουμε υπόψη πως το μήκος της δοκού δεν ξεπερνάει τα 10 εκατοστά.

Το επισημαίνει και η ίδια που έκλεψε την παράσταση σε αγώνες στο Λονγκ Μπιτς "είναι αρκετά δύσκολο να περπατήσει κάποιος στη δοκό, πόσο μάλλον να πηδήξει και να κάνει ρόδα, οπότε όταν αρχίζω να βλέπω δύο δοκούς αντί για μια, τότε πρέπει να συγκεντρωθώ και να σταθώ στα πόδια μου. Όσο για τους ασύμμετρους ζυγούς συνήθισα πλέον, οπότε γνωρίζω την απόσταση της μιας μπάρας από την άλλη και πόσο πρέπει να πηδήξω για να βρεθώ εκεί".'

Η ίδια δεν ζητάει διαφορετική αντιμετώπιση από τους κριτές. Το αντίθετο μάλιστα! "Οι περισσότερες αντίπαλοι μου δεν γνωρίζουν πως είμαι λίγο διαφορετική. Και θέλω να μείνει έτσι. Αν δεν γνωρίζουν το μυστικό μου, οι κριτές δεν θα με βαθμολογήσουν διαφορετικά".

Η Λόλα δεν θα μπορέσει να αγωνιστεί ποτέ στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η γυμναστική δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων.  Θέλει να γίνει προπονήτρια σε παιδιά όταν μεγαλώσει.

Lola Walters gymnast από stefanelonikitelo

ΠΗΓΗ

Τιμοκατάλογος....αγάπης και προσφοράς

 Προχθές ο μικρός Γιάννης μπήκε στη κουζίνα την ώρα που η μητέρα του ετοίμαζε το βραδυνό της οικογένειας. Την πλησίασε και της έδωσε μια σελίδα απο το τετράδιο του για να διαβάσει κάποια πράγματα που είχε γράψει. Η μητέρα του σκουπισε τα χέρια της, πήρε το χαρτί και ξεκίνησε να διαβάζει
"Για το συμμαζεμα του δωματίου μου 2 Ευρώ
Για το πέταγμα των σκουπιδιών 2 Ευρώ
Για τους βαθμούς μου 5 Ευρώ
Για το κουβάλημα από το Σουπερ 5 Ευρώ
Σύνολο που μου χρωστάς: 14 Ευρώ.
 Οταν εκείνη τελείωσε το διάβασμα, κοίταξε το γιο της που περίμενε με ανυπονησία και για λίγο ξέφυγε ο νους της στα περασμένα. Υστερα, πήρε ενα άλλο κομμάτι χαρτί, στυλό και έγραψε τα παρακάτω
Για τους εννέα μήνες που σε κουβαλούσα στη κοιλιά μου  Δωρεάν
Για τις ατέλειωτα βράδυα που ξενυχτούσα στο προσκεφάλι σου να σε προσέχω και να σε φροντίζω  Δωρεάν
Για όλα τα δάκρυα και τη κούραση που μου προκάλεσες όλα αυτά τα χρόνια  Δωρέαν
Για τα παιχνίδια, το φαγητό, το σχολείο, τα ρούχα  Δωρεάν
Αν τα προσθέσεις αυτά το κόστος της αγάπης μου είναι Δωρεάν

Οταν ο μικρός τέλειωσε να διαβάζει όσα του είχε γράψει η μητέρα του, γέμισαν δάκρυα τα μάτια του. Την κοίταξε βαθιά στα μάτια και της είπε
"Μαμά στα σίγουρα σ αγαπώ"
Μετά πήρε το στυλό και με μεγάλα γράμματα έγραψε στο δικό του χαρτί τα παρακάτω λόγια
"Ξεπληρώθηκαν στο ακέραιο"

Πηγή

Πώς ο «ιδιωτικοποιημένος» γιατρός σκότωσε το παιδί του!

Mπορεί η αδελφή Πορφυρία, στης οποίας το βιβλίο  «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», αναφέρεται το περιστατικό  που ακολουθεί , να το θεωρεί σαν συμβάν σχετιζόμενο με την ατομική φιλαργυρία του συγκεκριμένου γιατρού, αλλά αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια καθώς στις ΗΠΑ αν δεν έχεις να πληρώσεις πεθαίνεις στο δρόμο πιο εγκαταλελειμένος και από τα αδέσποτα ζώα , για τα οποία όλο και κάποιο σπίτι θα βρεθεί να τα φιλοξενήσει, να τα ταΐσει ή να τα περιθάλψει....

Νεοφιλελεύθερος ατομικισμός και θεσμική μαμωνολατρεία οδηγούν απευθείας στην μισανθρωπία και τον κανιβαλισμό...

Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό για να δείτε τι κακό μπορεί να κάνει η προσκόλληση στο χρήμα. Αυτό συνέβη σε μια ξένη χώρα. Το γεγονός αυτό το έζησε και μου του διηγήθηκε στο ταξί μία κυρία. Οδηγώντας σε μία μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια της έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά ένας νέος.
Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της κυρίας, που ήταν παρούσα στο συμβάν του ατυχήματος, το τραυματισμένο παλικάρι. Ο νέος ήτανε περίπου 20 ετών και η κυρία ανέλαβε να τον μεταφέρει στο εφημερεύον Νοσοκομείο. Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρία έφτασε στο νοσοκομείο, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί και η κυρία να μάθει ποιος είναι και να ειδοποιήσει τους συγγενείς του.
  Οι γιατροί της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρουργό. Ο χειρουργός όμως για να τον χειρουργήσει ήθελε 1.000 δολάρια. Το είπαν στην κυρία. Η κυρία τους είπε τι ακριβώς συνέβει και πως δεν γνωρίζει το παλικάρι.
Εξήγησαν στο χειρουργό τι συνέβη, όμως εκείνος ανένδοτος, ήθελε τα χρήματα.
 Η κυρία βλέποντας το παλικάρι να αργοπεθαίνει από αιμοραγία, τους είπε: "Ξεκινήστε να το σώσετε το παιδί και πάω να σας φέρω τα χρήματα"...
 Η κυρία πράγματι έφερε τα χρήματα και τότε ήρθε ο γιατρός. Όμως...τί τραγική ειρωνεία;;;
 Τί οδυνηρό παιχνίδι του φύλαξε αυτή τη νύχτα, του χειρουργού, η Αγάπη του για το Χρήμα !!!
 Με το που είδε το παλικάρι, έμεινε ακίνητος, κιτρίνισε, άσπρισε, πήρε το χρώμα του νεκρού...
 Πέφτει πάνω στο παλικάρι ουρλάζοντας..."Παιδί μου!!!" Και το παιδί είπε τις τελευταίες του λέξεις: "Με σκότωσες πατέρα!" και...ξεψύχησε...
Η κυρία συγκλονισμένη από αυτο το συμβάν, πέταξε τα χρήματα στο πρόσωπο του πατέρα-φονιά λέγοντας του: "Πάρτα να κάνεις την κηδεία του παιδιού σου!"
Σημειωτέον πως τον είχε έναν... ο γιατρός δεν είχε άλλο παιδί...
Αυτό κάνει το χρήμα και η φιλαργυρία...σκοτώνει ανθρώπους...σκοτώνει ψυχές..
Πηγή

24 ώρες ανακωχή και μια μπάλα(Χριστούγεννα του 1914)

Κάποιοι είπαν πως έπαιξαν με στάχυα, άλλοι με τενεκεδάκια κι άλλοι πως αυτό το παιχνίδι, στην καρδιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έγινε ποτέ. Πως ήταν -και παραμένει- ένας μύθος που συντηρείται συνωμοτικά, χωρίς ενοχές.

Τα Χριστούγεννα του 1914 εκείνο που αδιάψευστα έγινε ήταν η 24ωρη ανακωχή που συμφώνησαν αυθόρμητα Γερμανοί (μαζί με τις ενωμένες δυνάμεις) και Σύμμαχοι (Βρετανοί και Γάλλοι), σχεδόν πέντε μήνες μετά την έναρξη του Πολέμου.

Ολα ξεκίνησαν παραμονές Χριστουγέννων. Χρειάστηκαν μερικά κεριά και μια σειρά στολισμένα έλατα πάνω στα γερμανικά χαρακώματα για να γίνει η αρχή. Οι Γερμανοί, λέγεται ιστορικά, προκάλεσαν την ανακωχή, τραγουδώντας και στέλνοντας τις πρώτες ευχές στα απέναντι αναχώματα. Υστερα όλοι βγήκαν στην ουδέτερη ζώνη ανταλλάσσοντας τσιγάρα, ουίσκι και ιστορίες γι' αυτά που άφησαν πίσω.

Η συμφωνία επικυρώθηκε αβίαστα. Ανακωχή για 24 ώρες. Ελάχιστοι αντιστάθηκαν στην πρωτοβουλία. Ενας από αυτούς ήταν ο Αυστριακός δεκανέας που δήλωνε νευρικά πως τέτοιες συμφωνίες «δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται». Το όνομά του θα πέρναγε αργότερα στην αιωνιότητα: Αδόλφος Χίτλερ.

Την 1^η Ιανουαρίου του 1915 οι λονδρέζικοι Times δημοσίευσαν την επιστολή ενός ταγματάρχη, στην οποία μιλά για ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που πραγματοποιήθηκε εκείνα Χριστούγεννα στον λόχο του ανάμεσα σε Βρετανούς και Γερμανούς. «Οι Γερμανοί νίκησαν με 3-2», γράφει.

Κάποιες αναφορές μιλούν για μια ιστορία που συνέβη στο βελγικό Βούλφεργκεμ, στα βόρεια του Πλοεγκστέερτ, άλλες την τοποθετούν στην κοινότητα Αρμεντιέρ στα βόρεια της Γαλλίας, ενώ κάποιες αναφορές καταδεικνύουν πως συνέβη σε διάφορα σημεία του δυτικού μετώπου.

«Φίλοι για μια φορά»

Το γεγονός πως τα αντίπαλα στρατεύματα έπαιξαν πράγματι ποδόσφαιρο επιβεβαιώνουν τα ημερολόγια του Γερμανού υπολοχαγού, δάσκαλου στο επάγγελμα, Κουρτ Τσέμις. Ο Τσέμις επιβίωσε από τον Α' Παγκόσμιο, επιστρατεύθηκε ξανά στον Β', όπου απέκτησε βαθμό ταγματάρχη και πολέμησε στο ανατολικό μέτωπο. Αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους, μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και τα σημάδια του χάθηκαν από τότε.

Τα 15 ημερολόγια του βρέθηκαν το 1999 σε μια σοφίτα κοντά στη Λειψία από τον γιο του Ρούντολφ, που χρειάστηκε να τα αποκωδικοποιήσει καθώς ήταν γραμμένα σε αρχαϊκή μορφή στενογραφίας:

«Οι Αγγλοι έφεραν μια μπάλα από τα χαρακώματα και σύντομα ένα ζωηρό παιχνίδι ακολούθησε. Πόσο θαυμάσια υπέροχο κι όμως πόσο παράξενο ήταν. Οι Αγγλοι αξιωματικοί αισθάνονταν το ίδιο. Κι όμως, κάπως έτσι, η γιορτή της Αγάπης, κατάφερε να φέρει θανάσιμους εχθρούς κοντά σαν φίλους για μια φορά».

Κατά τις αναμνήσεις του Γιοχάνες Νίμαν, Γερμανού υπολοχαγού επίσης,«ένας Σκοτσέζος στρατιώτης εμφανίστηκε με μια μπάλα από το πουθενά και μερικά λεπτά μετά είχε στηθεί ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Οι Σκοτσέζοι σημάδεψαν το τέρμα τους με τα περίεργα καπέλα τους και εμείς κάναμε το ίδιο με τα δικά μας».

Ο Νίμαν μιλά επίσης για σκορ 3-2 υπέρ των Γερμανών σε ένα παιχνίδι που έγινε έξω από το Αρμεντιέρ και κράτησε μια ώρα, αλλά ο Βρετανός Ερνι Γουίλιαμς θα διηγηθεί χρόνια αργότερα σε τηλεοπτική εκπομπή πως «η μπάλα εμφανίστηκε από κάπου, δεν ξέρω πού, αλλά ήταν από τη μεριά τους. Εφτιαξαν τέρματα και κάποιος πήγε σε θέση τερματοφύλακα και ύστερα αρχίσαμε όλοι μαζί να παίζουμε. Νομίζω θα ήμασταν μερικές εκατοντάδες…

Δεν είχαμε διαιτητή, δεν κρατήσαμε σκορ, κανένα στατιστικό. Ηταν απλά μάχες σώμα με σώμα, τίποτα να θυμίζει το ποδόσφαιρο που βλέπετε στην τηλεόραση. Φορούσαμε εκείνες τις τεράστιες αρβύλες και εκείνες τις μέρες οι μπάλες ήταν φτιαγμένες από δέρμα και δεν αργούσαν να μουσκέψουν».

«Καλά Χριστούγεννα κι εσείς της... Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ»

Ο Μπέρτι Φέλσταντ ήταν ένας από τους τελευταίους επιζώντες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Εφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 2001 σε ηλικία 106 ετών. Εν ζωή θυμόταν ακόμη πως «ήταν ένα παιχνίδι για όλους. Ισωςήταν 50 από κάθε πλευρά. Επαιξα γιατί μου άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω πόσο κράτησε, ίσως μισή ώρα και κανείς δεν κρατούσε σκορ».

Στη «Μικρή Ειρήνη στον Μεγάλο Πόλεμο» («Der Kleine Frieden im Grossen Krieg» όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του γερμανικού βιβλίου), η ιστορία δεν έχει μόνο μπάλες. Εχει αυτοσχεδιασμούς και μάζες από άχυρο δεμένες με σχοινί ή άδεια κονσερβοκούτια.

Το βιβλίο του Γερμανού ιστορικού Μίχαελ Γιουργκς εκδόθηκε το 2003 και ήταν το πρώτο που θα περιλάμβανε τη γερμανική εκδοχή της ιστορίας του 1914. Χρησιμοποιώντας γράμματα και ημερολόγια στρατιωτών που είχαν καταφέρει να στείλουν πίσω σπίτι τους αφηγείται πως άνδρες από τα αντικριστά χαρακώματα συναντήθηκαν στην παγωμένη λάσπη, έστησαν τέρματα με κράνη, καπέλα και κομμάτια ξύλου, έπαιξαν για μια σχεδόν ώρα και ύστερα κατέρρευσαν εξαντλημένοι από τις άυπνες νύχτες που είχαν προηγηθεί.

«Οι Αγγλοι ήταν εξαιρετικά ευγνώμονες για την κατάπαυση πυρός, γιατί μπορούσαν να παίξουν ποδόσφαιρο ξανά. Όμως όλο αυτό έχει αρχίσει να γίνεται γελοίο και πρέπει να σταματήσει. Θα πω στους άνδρες πως το απόγευμα θα σταματήσει». Ο Γκούσταβ Ρίμπενσαμ του 2^ου τάγματος Βεστφαλίας δεν ήταν, προφανώς, ο μόνος που σκέφτηκε πως η ειρήνη κράτησε πολύ.

Ο Τζέι Σι Νταν περιέγραψε πως τελείωσε η 4ωρη αυτή ανακωχή: «Στις 8.30 πυροβόλησα τρεις φορές στον αέρα, σήκωσα μια σημαία που έγραφε "Καλά Χριστούγεννα" και σκαρφάλωσα στο παραπέτασμα. Σήκωσαν κι εκείνοι κάτι που έγραφε "Ευχαριστώ" και είδα τον Γερμανό αρχηγό να εμφανίζεται. Υποκλιθήκαμε και οι δυο, χαιρετίσαμε, πυροβόλησε δυο φορές στον αέρα και ο πόλεμος άρχισε ξανά.

Πρέπει όλοι να θυμόμαστε αυτό το γεγονός ως σύμβολο του τι μας φέρνει κοντά και τι μετρά πραγματικά στον κόσμο μας. Ο κόσμος μας μπορεί να είναι σκληρός και εχθρικός συχνά, αλλά ακόμη και στην σφαγή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου εχθρικές δυνάμεις βγήκαν από τα χαρακώματα και έδωσαν τα χέρια.

Γι' αυτό το μόνο που έχω να πω σε όλους εδώ (και ναι, περιλαμβάνω ακόμη και τους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) Καλά Χριστούγεννα και ο Θεός να σας έχει καλά σε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές».

Η πιο όμορφη ιστορία των Χριστουγέννων δεν είχε μάγους και κανείς δεν ξέρει αν είχε αστέρια. Ισως δεν είχε καν μπάλα και ποδόσφαιρο.

Είχε όμως ένα μικρό θαύμα που έφτιαξαν άνθρωποι από αντικριστά χαρακώματα ενωμένοι από θλίψη και αγάπη.

«Μην ανησυχείτε. Είναι μόνο για απόψε...»

** Η φράση «Μην ανησυχείτε. Είναι μόνο για απόψε...» ακούγεται στην ταινία του Κρίστιαν Κάριον «Joyeux Noel», η οποία προβλήθηκε στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2005 με τίτλο «Καλά Χριστούγεννα». Είναι η φράση που σφραγίζει τη συμφωνία των επικεφαλής των ταγμάτων για την ανακωχή των Χριστουγέννων.

ΠΗΓΗ