Αξιος ο μισθός μας...

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

Σε εποχές λιτότητας, όλοι έχουμε κάποιον αόρατο δράκο που μας κυνηγάει και μας αγχώνει. Είναι η βαθμιαία πτώση του βιοτικού μας επιπέδου και η δραστική μείωση της αγοραστικής μας δύναμης. Για να επιβιώσουμε όλο και κάτι πρέπει να κόβουμε. Και αυτό που κόβουμε είναι το «έξω» που για τον καθένα είναι διαφορετικό.

Αλλος είχε το ταβερνάκι του, κάποιοι τα θεάματά τους, άλλοι τις εκδρομές τους ή τα χόμπι τους, από τα οποία έπαιρναν μιαν απόλαυση. Να μη μιλήσουμε τώρα για ταξίδια ή διακοπές γιατί θα μοιάζει πρόκληση, τη στιγμή που ο άλλος τρέφεται από τους κάδους των σκουπιδιών.

Αλλά δεν είναι μόνο το «έξω» που κόβεται, είναι και το «μέσα». Δηλαδή το φαγητό. Αυτά που δεν κόβονται είναι οι λογαριασμοί και οι φόροι. Και αν τύχει κάτι έκτακτο, π.χ. να χαλάσει ο θερμοσίφωνας, τότε θα πρέπει να κόψεις από το φαγητό.

Αυτά ο καθένας τα ζει σαν προσωπική συμφορά και κατά κανόνα κουλουριάζεται μπροστά στην τηλεόραση αναζητώντας την αποβλάκωσή του, ψάχνοντας εκεί μια έξοδο φυγής και στο βάθος να υπάρχει κάποιος Μεσσίας-Σωτήρας. (Ισως και στο διπλανό κανάλι.)

Ο δικός μας ο λαός στη συντριπτική του πλειονότητα είναι συντηρητικός και δεξιός με πολλές αποχρώσεις και δεν εκφράζεται αποκλειστικά από τη Ν.Δ. Δεξιά πτέρυγα έχει το κάθε κόμμα, όποια και αν είναι η ιδεολογική του αναφορά. Π.χ. ΣΥΡΙΖΑ από ΚΚΕ εσ.

Ολα αυτά συγκροτούν μια εθνική νοοτροπία που λέγεται απάθεια και εκφράζεται επιθετικά προς τον διπλανό του. Δηλαδή, στον όμοιό του. Αυτό με άλλους όρους λέγεται διάλυση του κοινωνικού ιστού. ‘Η, με ακόμα πιο αυστηρούς προσδιορισμούς, ένας λαός υποταγμένος και νικημένος.

Εκλεγμένοι τρομοκράτες

της Κατερίνας Γκαράνη

"Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2002/475/ΔΕΥ)". 

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εγχειρίδιο που πρέπει κάθε Έλληνας πολίτης να διαβάσει και να το φέρει ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον σέρνουν για επιβαλλόμενα χρέη, για οφειλές προς δημόσιους οργανισμούς ενώ είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο για όλους όσους σύντομα θα αναγκαστούν να προβούν σε δίκη εναντίον της Τράπεζας που θα τους κατάσχει το σπίτι.

Η συγκεκριμένη απόφαση της Ε.Ε αναφέρεται αόριστα σε οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση έχει βάλει στόχο να προσβάλει σοβαρά μία χώρα. Χώρα όχι Κράτος, χώρα όχι κυβέρνηση ή πολίτευμα.

Σε αυτή την απόφαση που δεν είναι γεμάτη από βόμβες και τζιχαντιστές ορίζεται τι είναι για την Ε.Ε τρομοκρατία και ποιες πράξεις θεωρούνται τρομοκρατικές εναντίον μιας χώρας:

1) Εκφοβισμός πληθυσμού. 

Από την υπογραφή του Μνημονίου 1 όλα τα κυβερνητικά στελέχη δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτε άλλο από να εκφοβίζουν καθημερινά τον πολίτη για πλήρη φτωχοποιήσή του, για κατάσχεση της περιουσίας που νόμιμα κατέχει, για στέρηση νοσοκομειακής κάλυψης αν δεν πληρώσει τις ασφαλιστικές του εισφορές, για φυλάκιση αν δεν είναι τυπικός σε όσους νέους φόρους που οι κυβερνήσεις θα ψήφιζαν. Σε αυτή την παράγραφο ταιριάζουν στην εντέλεια και οι Τράπεζες οι οποίες όχι μόνο εκφοβίζουν να καταστήσουν άστεγες χιλιάδες οικογένειες αλλά με το νόμο της τρομοκρατικής κυβέρνησης θα το πράξουν κιόλας.

2) Να αποσταθεροποιήσει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού. 

Με αυτή την παράγραφο του Άρθρου 1 της ευρωπαϊκής απόφασης οι κυβερνήσεις από το 2010 έως και σήμερα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν αμέσως στην φυλακή διότι έχουν καταστρέψει εσκεμμένα όλες τις δομές της χώρας και έχουν καταπατήσει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου όπως ορίζονται τόσο από τον ΟΗΕ όσο και από την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης. Ορισμένες από τις αποφάσεις του ΣτΕ (που δυστυχώς αφορούσαν μόνο μισθούς) χαρακτήρισαν αντισυνταγματικούς νόμους που οι κυβερνήσεις-τρομοκράτες συνέταξαν και ψήφισαν.

3) Προσβολή κατά της ζωής προσώπου, η οποία είναι δυνατόν να επιφέρει το θάνατο. 

Μόνο με αυτό το άρθρο υποψήφιοι φιλομνημιακών κομμάτων και εκλεγμένοι από το 2010 θα έπρεπε να φέρουν την ταμπέλα τρομοκράτης. Τα άνω των 8,000  Ελλήνων που υπό την ψυχολογική πίεση που άσκησαν οι πολιτικοί έβαλαν τέλος στην ζωή τους θα έπρεπε να κινητοποιεί την αντιτρομοκρατική υπηρεσία κάνοντας καθημερινά εφόδους στα σπίτια τους ως γιάφκες τρομοκρατών.

Λιτότητα και μνημόνια ασυμβίβαστα με τα ανθρώπινα δικαιώματα

 Αποκαλυπτική η έκθεση που παρουσιάστηκε στον ΟΗΕ και «ξεχάστηκε» από τα ελληνικά ΜΜΕ
Του Παύλου Δερμενάκη*

Μία ακόμα έκθεση που καταδικάζει τις πολιτικές άγριας

λιτότητας που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, τα τελευταία 6 χρόνια, παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες, κατά την 31η Συνεδρίαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και συνέταξε ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας Χ. Π. Μποχοσάβσκι. Πρόκειται για τη δεύτερη ειδική έκθεση για τις πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα. Η πρώτη είχε συνταχθεί το 2013 και, όπως αναφέρεται, τα συμπεράσματα της δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν.

Το γενικό συμπέρασμα της έκθεσης συνοψίζεται στο ότι οι πολιτικές της λιτότητας και τα μνημόνια είναι ασυμβίβαστα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Συνεπώς, τόσο αυτοί που τα επιβάλλουν όσο και αυτοί που τα υλοποιούν παραβιάζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, οδηγώντας στο περιθώρια ένα πολύ μεγάλο μέρος.

Η έκθεση αποδεικνύει το μέγεθος της καταστροφής που έχει επέλθει στην Ελλάδα. Χαρακτηρίζει τη λιτότητα που επιβλήθηκε ως υπερβολική, αφού είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του ΑΕΠ κατά 25% την περίοδο 2008-2013, μηδενική αύξηση το 2014 και περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ τα έτη 2015-2016.

Οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, την περίοδο 2010-2012, κρίνονται πρωτοφανείς, μειώθηκαν κατά 15,7%, ποσοστό υψηλότερο από τις αντίστοιχες μειώσεις χωρών που ήταν σε πρόγραμμα προσαρμογής, όπως η Ιρλανδία (-11,3%), η Ισπανία (-5,9%) και η Πορτογαλία (-2,7%). Η μόνη κατηγορία δημόσιων δαπανών που αυξήθηκε την περίοδο 2009-2013 αφορούσε την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών το 2013.

Παρουσιάζουμε παρακάτω τα βασικά στοιχεία της έκθεσης και τα συμπεράσματα της έκθεσης, σημειώνοντας ότι το κείμενο αυτό δεν μεταφράστηκε και πέρασε στα «ψιλά» ή απουσίασε εκκωφαντικά από τα επίσημα δίκτυα έντυπης και ηλεκτρονικής ενημέρωσης.

Δικαίωμα στην εργασία και τις συνθήκες εργασίας: Από την αρχή της κρίσης έχουν χαθεί ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας με αποτέλεσμα ένα πρωτοφανές ποσοστό ανεργίας στο 27,5% το 2013, που μειώθηκε ελαφρά σε 24% το Γ΄ τρίμηνο 2015.

230.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν με αποτέλεσμα την απώλεια 600.000 θέσεων εργασίας.

Η απασχόληση στο δημόσιο τομέα μειώθηκε μεταξύ 2009-2015 κατά 234.847 άτομα ή σε ποσοστό 26%.

Η ανεργία στους νέους 15-24 ετών παραμένει σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα 48,8% .

Από τις Μανωλάδες του πλανήτη, στο τραπέζι μας…

 

Συντάκτης: Ελλη Πάνου      

 

Πίσω από τα γεμάτα ράφια στα σουπερμάρκετ, τα φτηνά φρούτα και λαχανικά, τα ακριβά κρασιά, το κρέας, το ψάρι, κρύβεται η ακραία εκμετάλλευση εκατομμυρίων ευάλωτων ανθρώπων: από τα χωράφια της Ιταλίας και της Ισπανίας ως την Μαλαισία, την Ταϊλάνδη ή την Αυστραλία.

«Κανείς δεν θα πρέπει να κρατείται σε καθεστώς δουλείας. Η δουλεία και το εμπόριο σκλάβων απαγορεύονται σε όλες τις μορφές τους».

Αυτό είναι το τέταρτο άρθρο της διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που υπεγράφη στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1948 - ένα έγγραφο για τα ατομικά δικαιώματα που για πρώτη φορά αφορούσε τους πάντες ανά τον κόσμο.

Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι αυτές οι λέξεις παραμένουν κενές περιεχομένου σε καθημερινή βάση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας, το 2012, 21 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν σε καθεστώς δουλείας, εκ των οποίων 5 εκατομμύρια παιδιά.