Θα ξεκινήσω
παραφράζοντας τον Βολταίρο -επειδή πλέον είμαι απόλυτα σίγουρος- πως θα
αφήσουμε αυτή τη χώρα ακριβώς όπως την βρήκαμε: βαθιά ανόητη, άδικη και
χρεοκοπημένη.
Μετά την χυδαία
απόφαση για την Ηριάννα και τον Περικλή, κάποιοι μιλούν για ανθρώπους και
κάποιοι άλλοι για βιτρίνες.
Αυτό ήταν το
πρόβλημα, οι σπασμένες βιτρίνες -που ξαναφτιάχνονται- και όχι οι διαλυμένες
ζωές δυο ανθρώπων.
Αλλά ας «πρόσεχαν»,
έτσι;
Δεν πειράζει,
βιτρίνα η σημερινή Ελλάδα, βιτρίνα και η δικαιοσύνη της.
Τι απίστευτα
γελοία απόφαση, πάντως.
13 χρόνια χωρίς
αναστολή και ελαφρυντικά στους δυο νέους.
Το παραμύθι αυτό, όμως, έπαψε να έχει δράκο και σήμερα, μ’ αυτή τη γαμημένη κυβέρνηση των αριστεροχριστιανιστών, αφέθηκε μία καταζητουμενη επί δύο χρόνια, για ποινικά αδικήματα, ν’ αλωνίζει, για να εντοπισθεί, ω του θαύματος, τώρα που πρόκειται η χώρα να υποστεί εδαφικές απώλειες και η κυβέρνηση της να συμβάλλει σε μία ακόμη «απαλλοτρίωση» του κυπριακού.
Η Ρούπα και ο Μαζιώτης, είναι λοιπόν, σύμφωνα με τους μπατσοδημοσιογράφους, η απειλή κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα, αυτοί οι δύο είναι που κάνουν τους μικροαστούς να τρέμουν από τον φόβο τους και να αναρωτιούνται, πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, σε μία τρομοκρατούμενη χώρα. Αλλού αποσκοπεί αυτό το παραμύθι…
Στον αποπροσανατολισμό του μαλάκα του έλληνα, που δεν μπορεί πλέον να κλάσει τίποτα αλλά είναι έτοιμος να κατηγορήσει, να λοιδωρήσει ακόμη και το παιδί τους, για να βγάλει την αμαρτία της χρόνιας μαλακίας που τον κατατρέχει και να βρεί το άλλοθι του, για όσα επιπλέον αγγούρια θα φάει στον κώλο.
Δεν με πήρανε δα και τα χρόνια αλλά…
Ισως είμαι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στη ζωή δημοσιογράφους, που έχει μάθει απ’ έξω κι’ ανακατωτά, το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζει, από την Μεταπολιτευση και μετά, το εκάστοτε πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας.
Στις 9 Οκτωβρίου 2009 -την ίδια χρονιά που αύξησε την αμερικανική παρουσία στο Αφγανιστάν κατά 17.000 στρατιώτες- ο Ομπάμα βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, επειδή οραματίστηκε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.
Μάλλον επειδή, αν συνεχίσουν έτσι οι ΗΠΑ να ασκούν την εξωτερική τους πολιτική, σε 100 χρόνια το πολύ, οι αντίπαλοι τους θα τους πολεμούν με ξύλα και πέτρες.
Το 1979 ο Φιντέλ Κάστρο οραματίστηκε τον ίδιο κόσμο, δηλαδή έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά (σου στέλνω όλη του την ομιλία στον ΟΗΕ).
Ο Κάστρο δεν βραβεύτηκε ποτέ φυσικά με το Νόμπελ Ειρήνης.
Μάλιστα, 27 χρόνια μετά διαβάζεις βλαμμένα άρθρα για τον… πολεμοχαρή Κάστρο.
Πραγματικά, λύσσαξε το παγκόσμιο φιλελευθεριάτο, όπως πολύ εύστοχα το περιέγραψε ο Άρης Χατζηστεφάνου.
Επίσης, διαβάζεις σε διάφορες βρωμοφυλλάδες της Δύσης πως πέθανε επιτέλους ένας αδίστακτος τύραννος με δεκάδες εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Δεν θέλω να αρχίσω να συγκρίνω τον Κάστρο -έναν άνθρωπο που κυνηγήθηκε από το καθεστώς Μπατίστα και που κατάφερε τελικά να τον ανατρέψει- με όλους εκείνους τους άφαντους και άεργους πρώην ΠτΔ ή πρωθυπουργούς για τους οποίους δακρύζει το… φιλελευθεριάτο· η Ιστορία εξάλλου (θα) τους κρίνει όλους.
Ας πούμε, λοιπόν, πως ο Κάστρο ήταν όντως ένας εγκληματίας, έτσι για το χαβαλέ της συζήτησης.
Για ποιο λόγο οι ίδιοι που μιλάνε με τέτοια άνεση για τον Κάστρο, δεν βγάζουν άχνα για τις ΗΠΑ και όλους αυτούς τους Αμερικανούς Προέδρους με τα αιματοβαμμένα πουκάμισα;
Οι ΗΠΑ δεν έχουν εγκληματίσει κατά της ανθρωπότητας;
Στις 3 Οκτωβρίου 2015, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Αφγανιστάν, σκοτώνοντας 42 αμάχους και έξι μήνες μετά η Ουάσινγκτον χαρακτήρισε το γεγονός ως ανθρώπινο λάθος ελέω… παραλείψεων -όπως βάφτισε κάποτε ως «παράπλευρες απώλειες» τις νεκρές γιαγιάδες στη Γιουγκοσλαβία.
Η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους, ενώ στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν περισσότερες από 200.000 ψυχές.
Το Ιράκ συνεχίζει να έχει σήμερα τη μεγαλύτερη παιδική θνησιμότητα στον πλανήτη, όταν η Κούβα έχει μικρότερη παιδική θνησιμότητα και από τις ΗΠΑ.
Οι Αμερικάνοι στρατιώτες έχουν εκτελέσει -ή οδηγήσει στο θάνατο από τις κακουχίες- περισσότερους από 20 εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 40 χώρες μετά τον Β’ ΠΠ και καλύτερα να μην αναφέρουμε καν τα θύματα από αυταρχικά καθεστώτα που στήριξαν οι ΗΠΑ ανά τον κόσμο ή τους εκατομμύρια θανάτους στις διαλυμένες χώρες πολλά χρόνια μετά την επέμβαση -λόγω των διαλυμένων υποδομών- ή ακόμα και τα θύματα από τη ρίψη δυο ατομικών βομβών σε αμάχους στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, ένα έγκλημα πολέμου για το οποίο οι ΗΠΑ δεν λογοδότησαν ποτέ -ασχέτως σε ποια πλευρά πολεμούσαν τότε οι Ιάπωνες.
Μιας και έχουν γραφτεί πολλά για τον Τάσο Θεοφίλου, για το ποιός είναι, για τι κατηγορείται, σε τι μη-βάση στέκεται το κατηγορητήριο του κλπ, κάθε επιπλέον σχόλιο από μεριάς μου θα ήταν περιττό. Όμως θα ήταν τραγική αβλεψία, αν δεν επεσήμαινα πως το κείμενο που ακολουθεί, είναι ο ορισμός της ανάληψης της πολιτικής ευθύνης. Όχι αυτής που σηκώνει το βάρος μιας πράξης, αλλά μιας ανάληψης η οποία σηκώνει στην πλάτη της ολόκληρη την ύπαρξη ενός πολιτικού ατόμου.
Με άπειρο σεβασμό λοιπόν προς το πρόσωπο του Τάσου Θεοφίλου, και στην στάση του απέναντι στο εκδικητικό δικαστικό σύστημα, ακολουθεί το κάτωθι κείμενό του.
Καλή ανάγνωση.
——————————————–
Στις 21 Νοεμβρίου έπειτα απο αναβολή εννέα μηνών ξεκινάει το εφετείο μου, τρία χρόνια σχεδόν από τη λήξη της δίκης μου σε πρώτο βαθμό, στην όποια μου επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 25 ετών για τα σχετιζόμενα με την ληστεία στις 10/8/2012 στην Πάρο γεγονότα, για τις κατηγορίες της απλής συνέργειας σε ανθρωποκτονία και της ληστείας, απαλλάσσοντας με κατά πλειοψηφία από αυτές της συμμετοχής μου στη ΣΠΦ και της ανθρωποκτονίας ως άμεσο αυτουργό. Μια πολιτικά -και όχι δικαστικά- συμβιβαστική απόφαση, αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ της αστυνομικής και μιντιακής επένδυσης που έγινε στη συγκεκριμένη υπόθεση κατά τις ημέρες της σύλληψής μου από τη μια και της απουσίας οποιουδήποτε στοιχείου καθώς και της αλληλεγγύης που εκφράστηκε τόσο στο ακροατήριο όσο και σε επίπεδο αντιπληροφόρησης από την άλλη. Έτσι προέκυψε η προσωρινή σολομώντεια λύση της μερικής απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, μεταθέτοντας την προοπτική της τελικής απόφασης για το εφετείο. Δεδομένου μάλιστα ότι εκτός από την πλευρά μου, που άσκησε έφεση υπέρ της πλήρους απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, έφεση «υπέρ του νόμου» άσκησε επίσης ένας κύριος Δράκος, κάποιος εισαγγελέας που προφανώς επιλέχθηκε λόγω ονόματος και προκειμένου να επιτευχθεί ένας ακόμα συμβολισμός στο παραμύθι της αντιτρομοκρατικής, αξιοποιώντας τη διχογνωμία μεταξύ του προεδρεύοντος κυρίου Χατζηαθανασίου, ο οποίος ψήφισε την καταδίκη μου για όλες τις κατηγορίες κατά το κατηγορητήριο, και των δύο άλλων μελών της έδρας, τα όποια επέλεξαν την πιο ήπια λύση που τελικά πλειοψήφησε. Ο κύριος Δράκος λοιπόν μάλλον έκρινε ότι 25 χρόνια κάθειρξης χωρίς στοιχεία δεν είναι αρκετά, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο το εφετείο απλώς σε μια επανάληψη της πρωτόδικης διαδικασίας, αφού έστω και οι σολομώντειες για κάποια αδικήματα αθωωτικές αποφάσεις με αυτόν τον τρόπο ακυρώθηκαν, ανοίγοντας ξανά την πιθανότητα όχι μόνο να μην απαλλαχθώ από όλες τις κατηγορίες αλλά η τελική μου ποινή να είναι μεγαλύτερη της ισόβιας κάθειρξης.
Εσωτερικό χώρου στο Πάντιγκτον, Λουσιέν Φρόυντ, 1951
Ο ένας νοικιάζει μια νταλίκα και σκοτώνει όποιον βρεθεί στον δρόμο του. Ο άλλος κυκλοφορεί με τρακόσια φυσίγγια και κλείνει ραντεβού μέσω ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης για να σκοτώσει. Ενα μαχαίρι φτάνει για να κόψει ο τρίτος την καρωτίδα ιερέα στην εκκλησία της Νορμανδίας. Διάγνωση: ο ένας είναι παράφρων και μουσουλμάνος, ο δεύτερος ήταν σιίτης μουσουλμάνος, δεν έχει σχέση με το Ισλαμικό Κράτος, ο τρίτος φώναζε το όνομα του ISIS καθώς ορμούσε μες στον ναό. Καθημερινότητα της δυτικής Ευρώπης, καθημερινότητα και του αραβικού κόσμου ακόμη. Εκεί τα θύματα της τρομοκρατίας δεν μας ενδιαφέρει να μετρηθούν.
Οι δυτικές χώρες δεν μπορεί να εκπλήσσονται ακόμη. Θα ήταν κάτι κι αυτό. Ζητούνται ευθύνες απ’ την αστυνομία στη Νίκαια, ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας απολογείται, ο πρόεδρος Ολάντ τον καλύπτει. Στη Γερμανία συνεδριάζει το συμβούλιο ασφαλείας της χώρας. Μήπως πρέπει να δοθούν περισσότερα μέσα στην αστυνομία; Μήπως το παρακάναμε με την «ελεύθερη» μετακίνηση; Ιδέα δεν έχουν εάν ρωτήσετε αυτούς που ψήφισαν Brexit και στήθηκαν ώρες στην ουρά για να περάσουν το Κανάλι. Ευτυχώς εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Η Ελλάδα, ως περίπου ευρωπαϊκή χώρα, μεθοριακός σταθμός του Δυτικού Πολιτισμού, προς το παρόν ασχολείται με την οικονομική κρίση, τα μνημόνια και την ιλαρή νομιμοποίηση τους.
Οι θιασώτες του φιλελευθερισμού συνεχίζουν να υποστηρίζουν καινοφανείς θεωρίες περί συγκρούσεως των πολιτισμών. Η θεωρία πάνω απ’ όλα. Όταν έχεις φτάσει να μηρυκάζεις θεωρητικά σχήματα, όταν έχεις φάει τη ζωή σου σε διαλέξεις και στις επιφυλλίδες για να αοριστολογείς, όταν η πνευματική ζωή στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, τις τελευταίες δεκαετίες αρδεύεται από τον σχετικισμό, πώς να δεχθείς ότι η πραγματικότητα έχει την αναίδεια να σε διαψεύδει; Η τεχνοεπιστήμη και η ελεύθερη αγορά είναι η θρησκευτική πίστη των ελίτ της Δύσης. Και τα συμπαρομαρτούντα, τα κοινωνιολογικά και οικονομικά κίνητρα. Όταν η καθημερινότητα έχει πλήρως εξισωθεί, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο κι ας τους χωρίζουν οι κοινωνικές, πολιτισμικές και οικονομικές συνθήκες.
Γι’ αυτό γεννηθήκαμε; Για να μετράμε νεκρούς και να εξηγούμε την αγριότητα, ενώ άνθρωποι φεύγουν για πάντα και μαζί μ’ αυτούς η δυνητική τους συμμετοχή στο ενδεχομενικό χάος της τυχαιότητας;
Γι’ αυτό γεννηθήκαμε; Για να μετράμε νεκρούς από το τρελό φορτηγό της Νίκαιας και να θρηνούμε (όσοι τέλος πάντων δεν κρύβονται πίσω από το θάνατο των ημέτερων νεκρών, αρνούμενοι να αντικρύσουν το θάνατο των «άλλων» ως τραγικό «αίτιο»), κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουμε τα σημεία εκκινήσεως, τα σημεία θέλω να πω από όπου ξεκινάει ο θάνατος για να ερημώσει και να ερειπώσει. Γιατί βέβαια στο ερειπωμένο σπίτι, στο βομβαρδισμένο σπίτι με τα νεκρά παιδιά του, με τους νεκρούς γονείς του, με τους νεκρούς προγόνους του, με το νεκρό του παρελθόν και το νεκρό του μέλλον, σ’ αυτό το σπίτι που δε υπάρχει πια, σ’ αυτό το θηριώδες επινοημένο πουθενά, δεν σταματάει ο θάνατος. Το αντίθετο: από εδώ ξεκινάει.
Γι’ αυτό γεννηθήκαμε; Ήρθαμε στη ζωή για να μετράμε (πράγμα έτσι κι αλλιώς αδύνατο) τα σημεία από όπου γεννιέται ο θάνατος; Για να μετράμε τους νεκρούς σ’ αυτό το τρελό πραξικόπημα εναντίον (ή υπέρ) του Ερντογάν στη Τουρκία; Είναι παράλογο! Όσο παράλογη είναι η κούκλα δίπλα στο κουφάρι ενός παιδιού στη Νίκαια, άλλο τόσο παράλογη είναι η κούκλα που βρέθηκε στα ερείπια ενός σπιτιού κάπου στη Συρία ή στο Ιράκ και που το παιδί εξαχνώθηκε από τον πόλεμο χωρίς να βρεθεί για πάντα (για πάντα!) μήτε το κουφάρι του, μήτε το όνομά του.
Γι’ αυτό γεννηθήκαμε; Για να μετράμε τις κούκλες που επιπλέουν στη Μεσόγειο με τα πνιγμένα παιδιά χωρίς ούτε ένα κτέρισμα στον ανελέητο θάνατό τους; Κι από πάνω τους να επιπλέουν τα θηριώδη πλοία με τους χαρούμενους ανθρώπους, μιας ζωής πανάκριβα πληρωμένης με το θάνατο των άλλων. Όλων των άλλων. Γιατί ο θάνατος είναι ίδιος. Είτε συμβαίνει στο νεκρό παιδί της Νίκαιας, είτε στο νεκρό παιδί των Κούρδων, είτε στο νεκρό παιδί της Συρίας, είτε στον λιντσαρισμένο στρατιώτη της Κωνσταντινούπολής, είτε στο νεκρό μαύρο από τις σφαίρες αχαλίνωτων αστυνομικών στην Αμερική, είτε στο νεκρό αστυνομικό από τις σφαίρες του τρελαμένου από το ρατσισμό μαύρο.
Μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα σε χώρα του δυτικού κόσμου και τον χαμό ανύποπτων πολιτών, ακολουθούν εκατομμύρια άνθρωποι που μπαίνουν στα social media και γράφουν «My thoughts and prayers with the people and the families of…».
Ξέρετε πόσο αξίζει να γράφεις στα social media μετά από κάθε ανθρώπινη τραγωδία «My thoughts and prayers with the people and the families of…»;
Αξίζει όσο μια κουράδα.
Μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα σε χώρα του δυτικού κόσμου, οι ηγέτες της Δύσης κηρύσσουν ξανά πόλεμο στην τρομοκρατία, ενώ κλείνουν και τα σύνορα.
Κανείς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει να κηρύσσεις πόλεμο στην τρομοκρατία -είναι κάπως αφηρημένο-, ενώ το κλείσιμο των συνόρων είναι μάλλον ηλίθιο, αφού διαπιστώνουμε πως οι δράστες είναι πολίτες των χωρών στις οποίες γίνεται το τρομοκρατικό χτύπημα· οι δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης δεν έχουν κανένα λόγο να περνάνε τα σύνορα, αφού το χτύπημα που κάνουν γίνεται δίπλα στο σπίτι τους.
Φθινόπωρο του 2003. Σε μια εγκαταλειμμένη βάση του βρετανικού στρατού (εκεί όπου κάποτε εκπαιδεύονταν μέλη των ομάδων ανορθόδοξου πολέμου για αποστολές στη Βόρεια Ιρλανδία), ένας εκπαιδευτής μάς δείχνει σε βίντεο φρικιαστικές εικόνες με ξεκοιλιασμένα πτώματα στρατιωτών και αμάχων.
Ηταν ένα από τα πολλά σεμινάρια πολεμικών ανταποκριτών που παρακολουθήσαμε μαζί με συναδέλφους του BBC. Μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι ορισμένες από τις εικόνες, που στόχο είχαν να δοκιμάσουν τις αντοχές μας στη θέα διαμελισμένων πτωμάτων, προέρχονταν από την ταινία «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν».
Θυμήθηκα το περιστατικό μερικά χρόνια αργότερα, ακούγοντας τον βετεράνο πολεμικό ανταποκριτή Ρόμπερτ Φισκ να αναρωτιέται γιατί οι κοινωνίες της Δύσης επιτρέπουν να βλέπουμε ξεκοιλιασμένα πτώματα σε σκηνοθετημένες παραγωγές του Χόλιγουντ, αλλά φροντίζουν να μη φτάνουν σε εμάς πανομοιότυπες εικόνες από τα αληθινά πεδία των μαχών.
Η απάντηση που έδινε ο ίδιος θα μπορούσε να τερματίσει οριστικά κάθε συζήτηση για το δικαίωμα (ή την υποχρέωση) των μέσων ενημέρωσης να παρουσιάζουν φρικτές εικόνες καταστροφών: «Αν σας δείχναμε αυτά που πραγματικά βλέπουμε στις μάχες, δεν θα υπήρχε κανένας άνθρωπος που θα δεχόταν να ξαναγίνει πόλεμος – ποτέ και για καμία αιτία».
Το στρατηγικό κατευθυνόμενο παιχνίδι της τρομοκρατίας του ISIS όχι μόνοκαλά κρατεί άλλα λύνει τα χέρια της Δύσης ασκώντας την ιμπεριαλιστική πολιτική της και "σβήνοντας" τις κοινωνικές αναταραχές που δεν συμφέρουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Η γαλλική κυβέρνηση λίγο πριν την έναρξη του Euro 2016 αποφάσισε να στείλει Γάλλους κομάντο στην Συρία για να στηρίξουν τις αντικυβερνητικές δυνάμεις που μάχονται εναντίον του ISIS αλλά πρωτίστως εναντίον της κυβέρνησης Άσαντ.
Ήδη επίγειες δυνάμεις καταδρομέων αναπτύχθηκαν στην Βόρεια Συρία ενώ το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων αναφέρει ότι ο ρόλος τους θα είναι μόνο "συμβουλευτικός". Η απόφαση της Γαλλίας να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον της Συρίας όχι μόνο βομβαρδίζοντας από αέρος πλέον, πάρθηκε με αφορμή τον κίνδυνο τρομοκρατικών χτυπημάτων που πιθανόν να γίνουν στην Γαλλία κατά την διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.
Η "τρομοκρατία" βολεύει όσο ποτέ άλλοτε την Γαλλία να πάρει μερίδιο από την διάλυση και τον επικείμενο τεμαχισμό της Συρίας. Την περασμένη Παρασκευή το υπουργείο Άμυνας της χώρας ανακοίνωσε πως η Γαλλία θα στείλει επίγειες και εναέριες δυνάμεις μέσα στα σύνορα της Συρίας, στις περιοχές που ελέγχει ο Άσαντ με τη βοήθεια των Ρώσων. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι το θέμα της ευρωπαϊκής Γαλλίας δεν είναι μόνο ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας αλλά ο πόλεμος για κομμάτι της πίτας πασπαλισμένο με πολύ αίμα αμάχων.
"Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2002/475/ΔΕΥ)".
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εγχειρίδιο που πρέπει κάθε Έλληνας πολίτης να διαβάσει και να το φέρει ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον σέρνουν για επιβαλλόμενα χρέη, για οφειλές προς δημόσιους οργανισμούς ενώ είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο για όλους όσους σύντομα θα αναγκαστούν να προβούν σε δίκη εναντίον της Τράπεζας που θα τους κατάσχει το σπίτι.
Η συγκεκριμένη απόφαση της Ε.Ε αναφέρεται αόριστα σε οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση έχει βάλει στόχο να προσβάλει σοβαρά μία χώρα. Χώρα όχι Κράτος, χώρα όχι κυβέρνηση ή πολίτευμα.
Σε αυτή την απόφαση που δεν είναι γεμάτη από βόμβες και τζιχαντιστές ορίζεται τι είναι για την Ε.Ε τρομοκρατία και ποιες πράξεις θεωρούνται τρομοκρατικές εναντίον μιας χώρας:
1) Εκφοβισμός πληθυσμού.
Από την υπογραφή του Μνημονίου 1 όλα τα κυβερνητικά στελέχη δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτε άλλο από να εκφοβίζουν καθημερινά τον πολίτη για πλήρη φτωχοποιήσή του, για κατάσχεση της περιουσίας που νόμιμα κατέχει, για στέρηση νοσοκομειακής κάλυψης αν δεν πληρώσει τις ασφαλιστικές του εισφορές, για φυλάκιση αν δεν είναι τυπικός σε όσους νέους φόρους που οι κυβερνήσεις θα ψήφιζαν. Σε αυτή την παράγραφο ταιριάζουν στην εντέλεια και οι Τράπεζες οι οποίες όχι μόνο εκφοβίζουν να καταστήσουν άστεγες χιλιάδες οικογένειες αλλά με το νόμο της τρομοκρατικής κυβέρνησης θα το πράξουν κιόλας.
2) Να αποσταθεροποιήσει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού.
Με αυτή την παράγραφο του Άρθρου 1 της ευρωπαϊκής απόφασης οι κυβερνήσεις από το 2010 έως και σήμερα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν αμέσως στην φυλακή διότι έχουν καταστρέψει εσκεμμένα όλες τις δομές της χώρας και έχουν καταπατήσει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου όπως ορίζονται τόσο από τον ΟΗΕ όσο και από την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης. Ορισμένες από τις αποφάσεις του ΣτΕ (που δυστυχώς αφορούσαν μόνο μισθούς) χαρακτήρισαν αντισυνταγματικούς νόμους που οι κυβερνήσεις-τρομοκράτες συνέταξαν και ψήφισαν.
3) Προσβολή κατά της ζωής προσώπου, η οποία είναι δυνατόν να επιφέρει το θάνατο.
Μόνο με αυτό το άρθρο υποψήφιοι φιλομνημιακών κομμάτων και εκλεγμένοι από το 2010 θα έπρεπε να φέρουν την ταμπέλα τρομοκράτης. Τα άνω των 8,000 Ελλήνων που υπό την ψυχολογική πίεση που άσκησαν οι πολιτικοί έβαλαν τέλος στην ζωή τους θα έπρεπε να κινητοποιεί την αντιτρομοκρατική υπηρεσία κάνοντας καθημερινά εφόδους στα σπίτια τους ως γιάφκες τρομοκρατών.
Καλιάγεφ: Πέταξα τη βόμβα στην τυραννία σου, όχι σε έναν άνθρωπο
Σκουράτοφ: Ισως. Αλλά ήταν ένας άνθρωπος που ανατίναξες
Από το θεατρικό έργο «Οι Δίκαιοι» του Αλμπέρ Καμί
Oι μεγαλύτερες τρομοκρατικές οργανώσεις της ιστορίας ενέπνευσαν ορισμένους από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Συχνά ήταν η μόνη τους επιλογή για να νικήσουν τον τρόμο. Η Μπρέντα Μέρφι δεν άντεξε την πίεση. Εσκυψε σε μια γωνία για να κάνει εμετό χωρίς να την δουν.
Παλαιότερα, όπως εξιστορούσε ένας κριτικός θεάτρου του «Guardian», ήταν η μυρωδιά του κελιού της που της έφερνε ανακάτεμα. Τώρα ήταν το τρακ που της προκαλούσε το θεατρικό σανίδι.
Ηταν Φεβρουάριος του 1999 και η Μπρέντα, πρώην μέλος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, πρωταγωνιστούσε στην παράσταση «Η καρδιά της μάνας», που ανέβαινε στο Λονδίνο. Οι περισσότερες συμπρωταγωνίστριές της είχαν εκτίσει μικρότερες ή μεγαλύτερες ποινές για συμμετοχή σε τρομοκρατικές επιθέσεις.
Οπως η Ροζένα Μπράουν, από τα γνωστότερα στελέχη των λεγόμενων «υπηρεσιών αντικατασκοπίας» του IRA. Βρετανοί στρατιώτες την είχαν συλλάβει σχεδόν τυχαία γιατί είχε φορέσει, κατά λάθος, την περούκα της ανάποδα. Λίγα λεπτά αργότερα συνειδητοποίησαν ότι κρατούσε στα χέρια της και έναν εκρηκτικό μηχανισμό, που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ένα οικοδομικό τετράγωνο.
Πιστή στο δρόμο των μνημονίων η κυβέρνηση μαζί με ολόκληρη τη συμμαχία των «μένουμε Ευρώπη» ξεκίνησε από τα χαράματα την τρομοϋστερία για το ασφαλιστικό. Δεν θα κοπούν οι βασικές συντάξεις αλλά θα θυσιαστούν οι επικουρικές. Θα κοπούν και οι βασικές λένε οι σύμμαχοι της αντιπολίτευσης. Δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για το 2016 (λείπει 1,8δις. λένε), τι θα πάρουν οι μελλοντικοί συνταξιούχοι, λένε οι κυβερνητικοί παπαγάλοι. Τι σημαίνει βασική και τι επικουρική; Για κάθε συνταξιούχο το άθροισμα των δυο είναι το σύνολο των συντάξιμων αποδοχών του. Η λογική του καρότου είναι παλιά και δοκιμασμένη. Σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα: Η τρόικα απορρίπτει τα ισοδύναμα για το ασφαλιστικό, ήτοι αύξηση των εισφορών, ειδικός φόρος στις τραπεζικές συναλλαγές και αναβολή του ασφαλιστικού που ζητά εσχάτως η κυβέρνηση επιδιώκοντας να κερδίσει χρόνο και να αποδώσει η επικοινωνιακή τρομοεκστρατεία. Διαλέξτε το μικρότερο κακό. Θέλετε να μην έχετε καθόλου σύνταξη; Βολευτείτε και με τα ψίχουλα. Υγεία να έχουμε, δείτε και τους πρόσφυγες … Η κυβέρνηση παραμένει πιστή σε όσα έχει υπογράψει και στην ουσία ούτε διαπραγματεύεται ούτε ψάχνει σχέδια και ισοδύναμα. Διαχειρίζεται επιτυχώς μέχρι σήμερα επικοινωνιακά τα υπεσχημένα, τα υλοποιεί και απλώς τροφοδοτεί με σενάρια τα πρωϊνάδικα και τις εφημερίδες που αβαντάρουν την πολιτική της καλλιεργώντας φρούδες ελπίδες και αναμονές που βυθίζουν την κοινωνία όλο και πιο κάτω.
Το γνωρίζουμε τώρα αυτό. Ένας νεαρός άνδρας, που είχε σκοτώσει με επιτυχία έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων, πήγε στον πνευματικό του με αμφιβολίες και εκείνος του είπε, ότι η μαζική δολοφονία ήταν μέρος του σχεδίου του Θεού. Ο νεαρός συνέχισε λοιπόν να σκοτώνει μέχρι, που είχε συμμετάσχει σε ένα ξεφάντωμα δολοφονιών, που αφαίρεσε τη ζωή από 1.626 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Επαναλαμβάνω: Ο αριθμός των θανάτων που προκάλεσε δεν ήταν οι 16 ή 9 ή οι 22, που γίνονται πρωτοσέλιδες κορυφαίες ειδήσεις, αλλά 1.626 νεκροί και ακρωτηριασμένα πτώματα. Μήπως σας ενοχλούν τέτοια πράγματα;
Τι κι αν είχατε μάθει ότι το όνομα αυτού του νεαρού ήταν Brandon Bryant και ότι ο ίδιος σκότωσε ως πιλότος drone για την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και ότι του απονεμήθηκε ένα πιστοποιητικό για τους 1.626 ανθρώπους που σκότωσε, ενώ του δόθηκαν και συγχαρητήρια για την καλή δουλειά από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής; Τι κι αν μαθαίνατε, ότι ο θρησκευτικός πνευματικός του ήταν χριστιανός ιερέας;
Μήπως αυτά τα πράγματα εξακολουθούν να σας ενοχλούν;
Προσωπικά, έχω χάσει την ευρωπαϊκή μου ταυτότητα. Μεγάλωσα στις συνθήκες της μεταπολεμικής ειρήνης στην Ευρώπη, μαθαίνοντας τις γλώσσες τους, διαβάζοντας τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τους λογοτέχνες τους, ακούγοντας τις μουσικές τους, θαυμάζοντας τους ζωγράφους τους, αξιοποιώντας τα κατακτημένα πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα και απολαμβάνοντας το κοινωνικό κράτος. Αλλά ξεγελάστηκα γιατί ήθελα να πιστέψω ότι αυτή ήταν μία πορεία προόδου που δεν μπορούσε να ανακοπεί και να αντιστραφεί. Έπεσα έξω.
Υποτίμησα τη φύση του καπιταλισμού, την εγγενή του βαρβαρότητα. Νόμιζα ότι μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινος. Και τώρα, πώς να χωνέψω όλες αυτές τις αγριότητες που διαπράττουν οι πολιτισμένοι Δυτικοί, από την Ακτή του Ελεφαντοστού και τη Νιγηρία μέχρι τη Συρία και την Ουκρανία; Πώς να χωνέψω κι αυτό που κάνουν στην Ελλάδα; Τώρα καταλαβαίνω καλύτερα ότι οι σπουδαίοι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι που αγάπησα, το έλεγαν, μας ειδοποιούσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, από πολύ νωρίς, να μην ξεγελαστούμε από τη μία πλευρά της Δύσης, την πλευρά της προόδου. Ότι η άλλη πλευρά, η πολύ κακή, ζει και βασιλεύει. Ο Μπομπ Ντίλαν με το Masters of War και ο Τζον Λένον με το Give Peace a Chance, ο Χάινριχ Μπελ με τη Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ και ο Γκίντερ Βάλραφ με την Αθέατη πλευρά του γερμανικού θαύματος, ο Χάνεκε και ο Κεν Λόουτς με τις αφτιασίδωτες ταινίες τους, ο Μάικλ Μουρ με τα αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ του, ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Αλέν Μπαντιού με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους, ο Σαμίρ Αμίν, ο Τσόμσκι, ο Χάουαρντ Ζιν, ο Γκαλεάνο και η Ναόμι Κλάιν με τα διεισδυτικά βιβλία τους, ο Χάρολντ Πίντερ με την αντιυποκριτική στάση του, ο Τζον Πίλτζερ και η Αμίρα Χας με τα τολμηρά άρθρα τους, ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα και ο Γιούρι Αβνέρι με την ασίγαστη δράση τους και πολλοί άλλοι προσπάθησαν να ευαισθητοποιήσουν τον πολιτισμένο κόσμο, που δεν ήθελε να ακούσει, να μην διαταράξει το βόλεμά του. Μόνο κάποιες μειοψηφίες έπιασαν το μήνυμα, χωρίς να καταφέρουν να συγκινήσουν τις πλειοψηφίες.
Η γαλλική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι:
«Θα στείλoυμε 2.500 στρατιώτες για να υποστηρίξουμε το στρατό της κυβέρνησης του Μάλι στη σύγκρουση εναντίον των ισλαμιστών ανταρτών. Η Γαλλία έχει ήδη στείλει περίπου 750 στρατιώτες στο Μάλι…Θα συνεχίσουμε την ανάπτυξη των δυνάμεων στο έδαφος και στον αέρα … Έχουμε ένα στόχο. Θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι, όταν τελειώσει η επέμβασή μας και φύγουμε, το Μάλι θα είναι ασφαλές, θα έχει νόμιμες αρχές, θα ακολουθήσει εκλογική διαδικασία και δεν θα υπάρχουν πλέον οι τρομοκράτες που απειλούν το έδαφός του ». [1]
Αυτή είναι λοιπόν η επίσημη θέση της Γαλλίας και αυτών που την υποστηρίζουν. Και, φυσικά, αυτό είναι που διαδίδεται ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η Γαλλία υποστηρίζεται και από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λεόν Πανέτα επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ παρέχουν μυστικές υπηρεσίες στις γαλλικές δυνάμεις στο Μαλί. [2]
Ο Καναδάς, το Βέλγιο, η Δανία και η Γερμανία έχουν επίσης υποστηρίξει δημοσίως τη γαλλική εισβολή, υποσχόμενοι υλικοτεχνική υποστήριξη στην καταστολή των ανταρτών. [3]
Αν όμως τα πιστέψουμε όλα αυτά , δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια. Μια ματιά στους φυσικούς πόρους του Μάλι αποκαλύπτει περίπου, περί τίνος πρόκειται.
Οι φυσικοί πόροι του Μάλι [4]
Χρυσός: Η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός χώρα χρυσού της Αφρικής με μεγάλη κλίμακα εξερεύνησης που συνεχίζεται. Το Μάλι υπήρξε διάσημο για το χρυσό του από την εποχή της μεγάλης αυτοκρατορίας του Μάλι και το προσκύνημα στη Μέκκα του αυτοκράτορα Kankou Moussa, το 1324, ο οποίος μετέφερε με το καραβάνι του περισσότερους από 8 τόνους χρυσού. Ως εκ τούτου, το Μάλι είναι παραδοσιακά μια χώρα εξόρυξης εδώ και πάνω από μισή χιλιετία.
"Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2002/475/ΔΕΥ)".
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εγχειρίδιο που πρέπει κάθε Έλληνας πολίτης να διαβάσει και να το φέρει ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον σέρνουν για επιβαλλόμενα χρέη, για οφειλές προς δημόσιους οργανισμούς ενώ είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο για όλους όσους σύντομα θα αναγκαστούν να προβούν σε δίκη εναντίον της Τράπεζας που θα τους κατάσχει το σπίτι.
Η συγκεκριμένη απόφαση της Ε.Ε αναφέρεται αόριστα σε οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση έχει βάλει στόχο να προσβάλει σοβαρά μία χώρα. Χώρα όχι Κράτος, χώρα όχι κυβέρνηση ή πολίτευμα.
Σε αυτή την απόφαση που δεν είναι γεμάτη από βόμβες και τζιχαντιστές ορίζεται τι είναι για την Ε.Ε τρομοκρατία και ποιες πράξεις θεωρούνται τρομοκρατικές εναντίον μιας χώρας:
1) Εκφοβισμός πληθυσμού.
Από την υπογραφή του Μνημονίου 1 όλα τα κυβερνητικά στελέχη δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτε άλλο από να εκφοβίζουν καθημερινά τον πολίτη για πλήρη φτωχοποιήσή του, για κατάσχεση της περιουσίας που νόμιμα κατέχει, για στέρηση νοσοκομειακής κάλυψης αν δεν πληρώσει τις ασφαλιστικές του εισφορές, για φυλάκιση αν δεν είναι τυπικός σε όσους νέους φόρους που οι κυβερνήσεις θα ψήφιζαν. Σε αυτή την παράγραφο ταιριάζουν στην εντέλεια και οι Τράπεζες οι οποίες όχι μόνο εκφοβίζουν να καταστήσουν άστεγες χιλιάδες οικογένειες αλλά με το νόμο της τρομοκρατικής κυβέρνησης θα το πράξουν κιόλας.
2) Να αποσταθεροποιήσει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού.
Με αυτή την παράγραφο του Άρθρου 1 της ευρωπαϊκής απόφασης οι κυβερνήσεις από το 2010 έως και σήμερα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν αμέσως στην φυλακή διότι έχουν καταστρέψει εσκεμμένα όλες τις δομές της χώρας και έχουν καταπατήσει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου όπως ορίζονται τόσο από τον ΟΗΕ όσο και από την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρώπης. Ορισμένες από τις αποφάσεις του ΣτΕ (που δυστυχώς αφορούσαν μόνο μισθούς) χαρακτήρισαν αντισυνταγματικούς νόμους που οι κυβερνήσεις-τρομοκράτες συνέταξαν και ψήφισαν.
Το 2011 στην πλατεία Ταχρίρ τραβήχτηκε: χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους που προσεύχονται. Κοίτα την καλά και θυμήσου: δεν έχει περάσει και τόσος πολύς καιρός από τότε.
Σε έχουν πείσει ότι οι θρησκείες πολεμάνε μεταξύ τους. Και φοβάσαι. Κοίτα πάνω και σκέψου την πλατεία Ταχρίρ. Το δίκιο του αγώνα. Δεν πολεμάνε οι θρησκείες. Αυτοί που πολεμάνε, πολεμάνε εναντίον αυτών των χριστιανών κι αυτών των μουσουλμάνων που βλέπεις στη φωτογραφία. Τους πολεμάνε γιατί ζήτησαν να ζουν όπως θέλουν κι όπως τους αξίζει. Εσένα κι εμένα πολεμάνε.
Σε σένα μιλάω που φοβάσαι. Κι εγώ σαν κι εσένα φοβάμαι. Δεν ξέρω λεπτομέρειες για το ποιος πολεμάει ποιον στη Συρία, μπερδεύω τα ονόματα των πόλεων της Ουκρανίας, δεν ξέρω να σου δείξω στο χάρτη το Κομπάνι. Νιώθω, όμως, ότι μας τριγυρίζει ο πόλεμος.
Σε σένα μιλάω που φοβάσαι. Σε έχω δει όταν φέρνεις τρόφιμα και ρούχα στους πρόσφυγες. Έχω δει το βλέμμα σου. Ξέρω ότι εκείνη η στιγμή δεν σκέφτεσαι τις γιαγιάδες μας από τη Μικρασία. Τον εαυτό σου σκέφτεσαι. Τον εαυτό σου βάζεις στη θέση αυτών των ανθρώπων, με το παιδί στην αγκαλιά να περνάς σύνορα στην Ειδωμένη, χωρίς να ξέρεις πού πας. Και φοβάσαι. Καλύτερα φτωχός στον τόπο σου, παρά ξεσπιτωμένος, σκέφτεσαι. Το ξέρω γιατί κι εγώ το σκέφτομαι.
Δεν αποτελούν οι τζιχαντιστές «υπαρξιακή απειλή» για την Δύση, όχι μόνο για τα συμφέροντα αλλά και για τις αξίες της; Αν ήταν έτσι, θα είχαν εξαχθεί κάπως μονιμότερα συμπεράσματα, αφότου οι «μαχητές της ελευθερίας» του Αφγανιστάν μετατράπηκαν το 2001 σε «απειλή για τον παγκόσμιο πολιτισμό». Συμβαίνει όμως τα τελευταία χρόνια να έχουν και πάλι αναγεννηθεί σε «μαχητές της ελευθερίας», με δυτική υποστήριξη, στη Λιβύη, τη Συρία και αλλού. Η απεξάρτηση από τις υπηρεσίες που προσφέρουν φαντάζει ανέφικτη – όσο και αν ανά τακτά χρονικά διαστήματα αυτοί αποδεικνύονται επιβλαβείς και ανεξέλεγκτοι.
Συμπλήρωνα ότι το λογαριασμό θα τον πληρώσει η Ευρώπη.
Το χτύπημα στη Γαλλία στις 13 Νοέμβρη του 2015 θα μπει στα text book της τρομοκρατίας. Αποτελεί κλασσική τρομοκρατία μεγάλης κλίμακας.
Το μήνυμα ήταν σαφές.
Δεν είστε ασφαλείς.
Όπου και να στε.
Σε εστιατόριο, σε θέατρο, σε στάδιο, δεν είστε ασφαλείς.
Ο τρόπος ζωής σας απειλείται.
Το μήνυμα είναι σαφές και ηχηρότατο. Η διαχείριση του είναι όμως είναι ένα άλλο εξίσου σημαντικό ζήτημα.
Η 11η Σεπτέμβρη της Ευρώπης έχει θέσει τη Γαλλία ουσιαστικά υπό στρατιωτικό νόμο με τα σύνορα της να χουν προσωρινά κλείσει.
Ο ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός περνάει από τα κουφάρια της ανοιχτής Ευρώπης.
Προειδοποιούσαμε για το φαινόμενο των Ευρωπαίων τζιχαντιστών. Μάταια. Η κοινή γνώμη αδιαφορούσε και δεν άσκησε πιέσεις για να σταματήσει το αίσχος στη Συρία.
Υπάρχουν δύο τρόποι να χειρίζεσαι το παράδειγμα στον πολιτικό λόγο. Ο πρώτος είναι να έχεις πολιτική θέση ή να αντιμετωπίζεις μια πολιτική θέση και να χρησιμοποιείς τη δύναμη του παραδείγματος. Ο άλλος είναι να θες να δημιουργήσεις εντυπώσεις και να σύρεις την κοινή γνώμη σε ένα σχήμα φόβου και να βρεις ένα παράδειγμα που σε βολεύει, έναν δράκο ή στην περίπτωση του κυρίου Σαμαρά ένα σοβιετικό κίνδυνο, και στη συνέχεια να κολλήσεις δίπλα στο παράδειγμα πολιτικές θέσεις που θεωρητικά τον δικαιολογούν. Με τον τρόπο αυτό ακόμη και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν τις πολιτικές θέσεις μπορούν ωστόσο να φοβηθούν από το παράδειγμα.
Αφού η Ελλάδα δεινοπάθησε “για να μην γίνει Αργεντινή”, αφού έχασε ό,τι πολύτιμο έχει “για να μη γίνει Βενεζουέλα”, τώρα πρέπει να κάνει κάποιες ακόμη θυσίες για να “μην γίνει Σοβιετία”. Δηλαδή να ψηφίσει Σαμαρά, ούτε καν Βενιζέλο.
Ο, για λίγες μέρες ακόμη πολυχρονεμένος μας πρωθυπουργός, ήταν σαφής: “δεν θα γίνει εδώ Σοβιέτ, δεν θα γίνει κομμουνισμός”.
Ο Σαμαράς ανασύρει από τη φαρέτρα του Ψυχρού Πολέμου και του Εμφυλίου, το φόβο των κακών κομμουνιστών. Πρώτα βέβαια το έκανε πριν από ένα μήνα η εφημερίδα “τα Νέα” με πρωτοσέλιδο την αρκούδα που υποσχόταν πολικό χειμώνα αν έρθει ο Σύριζα, αλλά τελικώς αποδεικνύεται πως ο Σαμαράς είναι σε πολύ δύσκολη θέση, αφού επιμένει σε επιχειρηματολογία που δεν πιάνει και απευθύνεται σε υπέργηρους τηλεθεατές του Mega, άντε και του ΑΝΤΕΝΝΑ.
Ο πρωθυπουργός ήθελε να βάλει στο τραπέζι το φόβο των κομμουνιστών που θα σφάζουν με κονσερβοκούτι, ίσως και με τενεκεδάκια από energy drink, και αναζήτησε το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο θα κόλλαγε ένας τέτοιος φόβος. Έτσι βρήκε την πρόθεση του Τσίπρα , όταν γίνει πρωθυπουργός, να συγκεντρώσει στο πρωθυπουργικό γραφείο την ευθύνη για την ΕΥΠ, το ΑΣΕΠ και άλλους οργανισμούς. Αυτή η κρατική συγκέντρωση λειτουργιών, είναι ο κατά Σαμαρά κομμουνιστικός κίνδυνος. Και αν πιστέψεις πως αυτό είναι κομμουνισμός, στη συνέχεια μπορείς να κολλήσεις όλο το απαρχαιωμένο φοβικό επιχειρηματολόγιο που θα ζήλευε ο Μακάρθυ. Πως ο κομμουνισμός (ο οποίος είπαμε ταυτίζεται με το Σύριζα) θα μας πάρει τα σπίτια, τις γυναίκες και θα μας κακοποιήσει με τενεκεδάκια από coca cola light.
