Άνιση η κατανομή του πλούτου, με τη 'σφραγίδα' της Citi και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

Εντυπωσιακά τα συμπεράσματα για τη διαμόρφωση του πλούτου και την ανισότητα στην κατανομή του. Τι δείχνει μελέτη του ομίλου της Citi σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

Λίλυ Σπυροπούλου

Με τη «σφραγίδα» και τις «υπογραφές» πανεπιστημίων και χρηματοοικονομικών οργανισμών, η ανισότητα του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο εξακολουθεί να ισχύει, αλλά, δυστυχώς, έχει αυξηθεί περαιτέρω. Ο κορυφαίος όμιλος της Citi σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ( ειδικότερα με τη σχολή Oxford Martin), προχώρησε στην εκπόνηση μιας μελέτης, με εντυπωσιακά συμπεράσματα για τη διαμόρφωση του πλούτου και την ανισότητα στην κατανομή του.

Όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων, ο πλούτος είναι πολύ πιο άνισα κατανεμημένος από το εισόδημα στις περισσότερες χώρες του κόσμου, με εξαίρεση τις ΗΠΑ και τη Σουηδία. Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και την τεχνολογική πρόοδο, καθώς και στη δομή της αγοράς εργασίας και προϊόντων.

Το μόνο αισιόδοξο συμπέρασμα της μελέτης, αφορά τη σημαντική μείωση του συνολικού αριθμού των ατόμων που θεωρητικά βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Συγκεκριμένα επ' αυτού, σε διεθνές επίπεδο, η κατάσταση είναι πολύ πιο βελτιωμένη, καθώς τα εν λόγω άτομα έχουν μειωθεί από...1,85 δις στη δεκαετία του ‘ 80, σε 800 εκατομμύρια και μάλιστα, παρά την αύξηση του πληθυσμού.

Σχετικά με την κατανομή του πλούτου, μόλις στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδος, κυκλοφόρησε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έρευνα για το συγκεκριμένο θέμα, που πραγματεύεται και εστιάζει στην Ανισότητα και Ευημερία στον βιομηχανοποιημένο κόσμο. Πρόκειται για μια έρευνα, αποτέλεσμα συνεργασίας της Citi με το σχολή Oxford Martin, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (New Oxford Martin School and Citi GPS report assesses how income inequality has been increasing in rich countries and why this should be taken seriously.).

Είναι ένα από τα πολλά θέματα που διερευνά και αναπτύσσει η ομάδα της Citi Global Perspective & Solutions προκειμένου να προσφέρει στους πελάτες της Citi τις απαραίτητες πληροφορίες και γνώσεις αλλά και προβληματισμούς, ώστε να διαχειριστούν με επιτυχία τις σύγχρονες προκλήσεις.

Η φτώχεια μας, ο πλούτος τους…

Του Δάνη Παπαβασιλείου

Η αβυσσαλέα διαφορά μεταξύ πλούσιων και φτωχών, σ΄ όλο τον κόσμο, μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών οργανισμών. Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η διαφορά εμφανίζεται ως φυσικό φαινόμενο, παραβλέποντας ότι ο πλούτος και η φτώχεια είναι το προϊόν και το αποτέλεσμα ενός συστήματος, του καπιταλιστικού, που έχει ως θεμέλιο λίθο την εκμετάλλευση, την οικονομική και κοινωνική ανισότητα.

Ιδού λοιπόν ορισμένα στοιχεία που αποδεικνύουν, εκτός των άλλων, το πως στην περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και (φυσικά) οι φτωχοί, φτωχότεροι:

Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου

• Το φτωχότερο μισό του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζεται κάτι λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πλούτου, την ώρα που το πλουσιότερο 10% έχει στα χέρια του το 88% του συνόλου του πλούτου(1).
• Το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το μισό παγκόσμιο πλούτο.
• Οι κροίσοι αυτού του κόσμου αυξήθηκαν και έγιναν πλουσιότεροι το τελευταίο 12μηνο, καθώς σύμφωνα με έρευνα της Wealth-X (2) οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη ανήλθαν στους 2.473 (+ 6,4%), ενώ η συνολική τους περιουσία διαμορφώθηκε στα 7,68 τρισ. Δολάρια (+5,4%).
• Σύμφωνα με το Ερευνητικό Ινστιτούτο της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse (3), 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ή το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζονται μόλις 7,4 τρισ. δολάρια, ποσό δηλαδή μικρότερο από την περιουσία των μόλις 2.473 δισεκατομμυριούχων.

Τα γουρούνια δεν πολεμούν

Οι τζιχαντιστές, οι τρομοκράτες, που σκοτώνουν στα αεροδρόμια, στις πλατείες, στα χωριά, είναι ψυχοπαθείς.
Οι πιλότοι, οι στρατιώτες, που βομβαρδίζουν τα νοσοκομεία, τις πόλεις, τα χωριά, είναι ήρωες.

Οι «εγκέφαλοι», αυτοί που σχεδιάζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες, είναι φανατικοί.
Οι στρατηγοί, αυτοί που σχεδιάζουν τις αεροπορικές επιθέσεις, είναι παρασημοφορεμένοι.

Οι φονταμενταλιστές, αυτοί που χρηματοδοτούν τις σφαγές αμάχων, είναι τέρατα.
Οι πολιτικοί, αυτοί που εγκρίνουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι.

Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους ισλαμιστές, είναι έμποροι θανάτου.
Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους χριστιανούς, είναι επιχειρηματίες.

Οι δυτικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αθώα θύματα.
Οι τριτοκοσμικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αριθμοί.

~~

Χολιγουντιακή ταινία β’ διαλογής έχει γίνει ο κόσμος.
Κι οι πεποιθήσεις μας σαν να βγαίνουν από κακογραμμένο σενάριο.

Οι καλοί σκοτώνουν γιατί είναι καλοί και θέλουν να προστατέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Οι κακοί σκοτώνουν γιατί είναι κακοί και θέλουν να καταστρέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Όλοι σκοτώνουν, αλλά κάποιοι σκοτώνουν για καλό σκοπό κι άλλοι για κακό σκοπό. Κι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (μας).

Ισότιμα και με κοινοτική αλληλεγγύη… Ας καγχάσω

Αν ρωτούσαμε κάποιον από τους λάτρεις του συνθήματος «πάση θυσία στο ευρώ» να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητη κάθε θυσία για να μείνουμε στην ευρωζώνη, τί θα μας απαντούσε; Ψάχνοντας λίγο τις κατά καιρούς δηλώσεις και τοποθετήσεις των πάσης φύσεως και προελεύσεως «μενουμευρωπαϊστών», θα μπορούσαμε να σχηματοποιήσουμε τις πιθανές απαντήσεις ως εξής:………..

• (α) Το κοινό νόμισμα εξασφαλίζει την νομισματική ευρρωστία της χώρας και, κατ’ επέκταση, διασφαλίζει την οικονομική της σταθερότητα με τρόπο που ένα εθνικό νόμισμα είναι αδύνατον να καταφέρει.
• (β) Εξ αιτίας του κοινού νομίσματος, οι χώρες της ευρωζώνης συμμετέχουν ισότιμα στις αποφάσεις, άρα η Ελλάδα «ψηλώνει» και φτάνει στο μπόι ισχυρών οικονομικά κρατών, όπως η Γερμανία.
• (γ) Για τον ίδιο λόγο, οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης πρέπει να θεωρούνται θέσει υποστηρικτές των εθνικών μας δικαιωμάτων, εφ’ όσον οποιοδήποτε δικό μας πρόβλημα θα είχε άμεσο αντίκτυπο στις δικές τους οικονομίες.
• (δ) Απόρροια των παραπάνω είναι η κοινοτική αλληλεγγύη, η οποία δεν θα υπήρχε αν ήμασταν εκτός ευρώ.

Επώδυνοι συμβιβασμοί για τον Κάμερον

Πολύ μακριά από τις υποσχέσεις που απλόχερα μοίραζε στους συμπατριώτες του ο βρετανός πρωθυπουργός, χαρακτηρίζοντάς τις μάλιστα ως κόκκινες, απαραβίαστες γραμμές για την παραμονή της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΕ, βρίσκονται οι υποχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει στο πλαίσιο της συνόδου Κορυφής της ΕΕ, που τελείωσε αργά το βράδυ της Παρασκευής. (Εδώ τα συμπεράσματα) Χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση του απέναντι στο αίτημα περιορισμού των κοινωνικών παροχών στους μετανάστες, για να δεχθεί τελικά τη συρρίκνωσή τους σε τέσσερα χρόνια.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αστείο ήταν πώς σε αιχμή του δόρατος για την απαρέγκλιτη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σε ό,τι αφορά τις παροχές που δικαιούνται οι μετανάστες και τα παιδιά τους, ακόμη κι αυτά που δε ζουν κοντά τους, αναδείχθηκαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία. Να σημειωθεί, κάτι που είναι ελάχιστα γνωστό, ότι αυτή τη στιγμή περίπου 100.000 παιδιά στην Πολωνία απολαμβάνουν κρατικών επιδομάτων από τους γονείς τους που ζουν και εργάζονται εκτός των πολωνικών συνόρων. Η ίδια δηλαδή ομάδα χωρών που πιέζει για το σφράγισμα των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ στη συζήτηση για το προσφυγικό, όταν η συζήτηση πέρασε στη Μεγάλη Βρετανία επιτίθονταν εν σειρά στον Κάμερον που ήθελε κι αυτός να σηκώσει τα δικά του οικονομικά τείχη ζητώντας να εξαιρεθεί από την υποχρέωση χορήγησης επιδομάτων στους κοινοτικούς μετανάστες…

Εξ ίσου μεγάλη σημασία στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων που διήρκεσαν 30 ώρες είχαν τρία ακόμη θέματα, πέραν αυτών που σχετίζονται με τη διαφύλαξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: Το πρώτο, και σημαντικότερο θέμα αφορά την εξαίρεση της βρετανικής χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας από τους κανόνες ρύθμισης και εποπτείας που έχει επιβάλει η ΕΕ. Παρότι η Γαλλία επέμενε μέχρι τέλος να μην υπάρξει καμιά εξαίρεση, στο τέλος ο Κάμερον εξασφάλισε τη δημιουργία μηχανισμών («φρένα κινδύνου») που θα ενεργοποιούνται όποτε τίθεται σε κίνδυνο η αυτονομία του Σίτι.

Από τις Μανωλάδες του πλανήτη, στο τραπέζι μας…

 

Συντάκτης: Ελλη Πάνου      

 

Πίσω από τα γεμάτα ράφια στα σουπερμάρκετ, τα φτηνά φρούτα και λαχανικά, τα ακριβά κρασιά, το κρέας, το ψάρι, κρύβεται η ακραία εκμετάλλευση εκατομμυρίων ευάλωτων ανθρώπων: από τα χωράφια της Ιταλίας και της Ισπανίας ως την Μαλαισία, την Ταϊλάνδη ή την Αυστραλία.

«Κανείς δεν θα πρέπει να κρατείται σε καθεστώς δουλείας. Η δουλεία και το εμπόριο σκλάβων απαγορεύονται σε όλες τις μορφές τους».

Αυτό είναι το τέταρτο άρθρο της διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που υπεγράφη στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1948 - ένα έγγραφο για τα ατομικά δικαιώματα που για πρώτη φορά αφορούσε τους πάντες ανά τον κόσμο.

Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι αυτές οι λέξεις παραμένουν κενές περιεχομένου σε καθημερινή βάση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας, το 2012, 21 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν σε καθεστώς δουλείας, εκ των οποίων 5 εκατομμύρια παιδιά.

Το ελληνικό εκμεταλλευτικό θαύμα και η αριστερά

Σημείωνα πριν από τρεις βδομάδες, από την στήλη, πως ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για την περίοδο των μνημονίων θα ήταν: η εποχή της μεγάλης εκμετάλλευσης[1].

Ερέθισμα για εκείνη την τοποθέτηση ήταν η δημοσίευση στοιχείων σχετικά με την αύξηση και την κατανομή της φορολογικής επιβάρυνσης στην Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης. Θυμίζω σχετικά: Τα αποτελέσματα είναι πραγματικά πέρα από κάθε φαντασία. Έτσι, η επιβάρυνση, σε ό,τι αφορά τον φόρο εισοδήματος, των 5 χαμηλότερων εισοδηματικών κατηγοριών στην εν λόγω τετραετία αυξήθηκε κατά 126%, ενώ για τα 5 υψηλότερα είχαμε μείωση 9%!

Αν βάλουμε στον υπολογισμό και τη φορολογία των ακινήτων, εμφανίζεται επιβάρυνση και των υψηλότερων κατηγοριών –κατά 9%. Μόνο που τότε η αύξηση της επιβάρυνσης των χαμηλότερων αγγίζει το 334%!