Το μικρό Πουέρτο Ρίκο διαγράφει τολμηρά το χρέος του. Η εθελόδουλη Ελλάδα προσκυνά και εξαθλιώνεται

Το κράτος του Πουέρτο Ρίκο έχει αποκτήσει πρόσφατα την υπόστασή του, ευρισκόμενο παράλληλα σε ένα είδος πολιτικής εποπτείας από τις ΗΠΑ.

Η σημερινή κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο ευρισκόμενη αντιμέτωπη με ένα μεγάλο, επαχθές και μη βιώσιμο χρέος, αντί να δέχεται να μπει σε έναν ανυπόφορο μνημονιακό ζυγό, όπως έκαναν οι εθελόδουλες και προδοτικές κυβέρνησεις της Ελλάδας, μετά από προσπάθειες να απαλλαγεί με διαπραγματεύσεις από το βάρος των πιστωτών, προχώρησε τολμηρά σε μονομερή και ευρεία αναδιάρθρωση (διαγραφή) τους χρέους του.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο γελοία και αστήρικτη είναι η προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως είναι αδύνατη η διαγραφή χρέους και πως αυτή θα έχει θανάσιμες επιπτώσεις για την Ελλάδα. Το Πουέρτο Ρίκο δεν θα πάθει τίποτα, αντίθετα θα ανακουφιστεί με την διαγραφή, όπως ανάσαναν πρόσφατα το Ιράκ και η Ουκρανία.

Στις 3 Μαΐου 2017 το Πουέρτο Ρίκο αποφάσισε ευρεία αναδιάρθρωση (διαγραφή) του χρέους και υπέβαλε αίτηση στην αμερικανική Δικαιοσύνη για ενεργοποίηση του καθεστώτος προστασίας από τους πιστωτές, με την Ουάσινγκτον υποχρεωμένη πλέον να αποφασίσει την αναδιάρθρωση (διαγραφή) χρέους του κράτους του Πουέρτο Ρίκο, η οποία θα είναι η μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι στιγμής.

Δικαίωση της Ισλανδίας για διαγραφή χρέους χωρίς αποζημίωση

Απόφαση κόλαφος για τους δανειστές της Ισλανδίας. Η Ισλανδία είχε το δικαίωμα, όταν οι τράπεζές της κατέρρευσαν τον Οκτώβριο του 2008, να αρνηθεί να αποζημιώσει τους ξένους επενδυτές, αποφάνθηκε σήμερα το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Ανταλλαγών (AELE).


Το δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που παρουσίασαν η Βρετανία και η Ολλανδία, αναφέρεται στη σχετική δικαστική απόφαση.
   
Η απόφαση αναμενόταν για να γίνει γνωστό αν οι χρεοκοπημένες τράπεζες πρέπει ή όχι να διασώζονται με δημόσιο χρήμα.
   
Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν πάρει στεγαστικά δάνεια σε ξένα νομίσματα, όσο η ισλανδική Κορώνα ήταν σκληρό νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα, και οι κατοικίες τους να αξίζουν πολύ λιγότερο, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες και η οικονομία της χώρας, ενώ έπρεπε να πληρώνουν μεγαλύτερη δόση κάθε μήνα.
   
Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρέθηκαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών που είχαν αγοραστεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, καθώς οι τιμές των κατοικιών και οι μισθοί έπεφταν, ενώ ο πληθωρισμός είχε πάρει την ανιούσα. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε γενική αγανάκτηση, τόσο εναντίον των τραπεζών όσο και της τότε κυβέρνησης.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΠΡΟΫΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΧΘΡΟΣ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Η εαρινή Σύνοδος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που μόλις έλαβε χώρα, επιβεβαίωσε την κατ’ ουσίαν «τριγωνική διαπραγμάτευση» μεταξύ Ελλάδας-ΔΝΤ-ΕΕ. Επιβεβαίωσε επίσης και το ότι οι Θεσμοί (ΔΝΤ-ΕΕ) καταγίνονται σε μια «εσωτερική διαπραγμάτευση». Ασφαλώς δε στο παρασκήνιο δεν είναι αμέτοχος ο Αμερικανικός παράγοντας, ενώ επισταμένως τις εξελίξεις παρακολουθεί και ο ESM.

Οι κυρίως ειδήσεις όμως αφορούν στο ότι όταν οι Έλληνες Ορθόδοξοι θα εορτάζουν την Κυριακή των Βαΐων, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα συναντάται στο Αννόβερο με την Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, οπότε αναμένεται με ενδιαφέρον η εξέλιξη της συνάντησης αυτής. Αναμένεται δηλαδή με ενδιαφέρον εάν ο Αμερικανός Πρόεδρος και η Γερμανίδα Καγκελάριος θα ασχοληθούν σοβαρά με την αντιμετώπιση ή όχι του ελληνικού χρέους, με τη διαγραφή έστω μέρους αυτού ή με την αναδιάρθρωσή του. Σημασία επίσης έχει να αποδειχθεί (από τη συνάντηση αυτή), αφενός πώς εννοείται η αναδιάρθρωση ενός επαχθούς χρέους και αφετέρου εάν ένα χρέος κρίνεται μη βιώσιμο, γιατί δεν διαγράφεται σε επίπεδα βιωσιμότητας.

Στη συγκυρία όμως αξιοποιήσιμη είναι η άποψη του (μη εξαιρετέου) Πολ Τόμσεν ότι ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 3,5% στο ΑΕΠ, σημαίνει λιτότητα και επιβολή νέων μέτρων, πράγμα που ανάγκασε την προϊσταμένη του Κριστίν Λαγκάρντ να τονίσει ότι ο στόχος αυτός θα έχει επιτυχία χάρις «στις ηρωικές προσπάθειες των Ελλήνων»!. Όμως για να είναι κάποιος ήρωας, προϋποτίθεται εχθρός!

Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΦΟΡΟΔΟΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ 

 

Και για να μην προσωποποιούμε τις καταστάσεις ας εστιάσουμε στα εξής:

Η ελληνική συνταγματική τάξη ρυθμίζει τα του φόρου με δέσμη διατάξεων όπως είναι τα άρθρα 4 παρ.5, 36 παρ. 2, 73 παρ. 5, 78, 79 και 80 του Συντάγματος. Αναφέρομαι στο Φορολογικό και Δημοσιονομικό Δίκαιο, που συγκροτείται από αυστηρούς κανόνες δικαίου οι οποίοι εμπλουτίζονται με τις νομολογιακές παραδοχές του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Βασική προϋπόθεση όλων των κανόνων είναι ότι η συνεισφορά στα δημόσια βάρη γίνεται χωρίς διακρίσεις, υπό την προϋπόθεση όμως ότι καθένας/καθεμία προσφέρει αναλόγως των δυνάμεων του. Συνεπώς στις προαναφερόμενες διατάξεις συλλειτουργούν τόσο η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 25 του Συντάγματος (κατά το μέρος που αφορά στην Αρχή της Αναλογικότητας) όσο κα η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 4 του Συντάγματος που ως αυστηρός πυρήνας της συνταγματικής τάξης επιτάσσει την ισότητα ενώπιον των νόμων! Στα προαναφερόμενα συστοιχούνται και Αρχές Δικαίου όπως είναι η Καλή Πίστη, η Χρηστή Δημόσια Διοίκηση και η Δικαιολογημένη Εμπιστοσύνη του Πολίτη απέναντι στη Διοίκηση.

Οι διατάξεις αυτές και οι Αρχές αυτές ασφάλειας δικαίου έχουν πλήρως παραβιασθεί από τις επιλογές των Δανειακών Συμβάσεων και των συνομολογηθέντων Μνημονίων. Κοινός τόπος είναι δε ότι το «κοινωνικό σώμα» και η «δρώσα οικονομία» έχουν εξαντλήσει όλη τη φοροδοτική τους ικανότητα πέραν των ορίων της αναλογίας. Αλλά και στο επίπεδο της μακροοικονομικής επιστήμης ισχύουν τα εξής:

Η ΚΑΜΠΥΛΗ LAFFER

Σύμφωνα με τις προτάσεις εγκρατών οικονομολόγων της προσφοράς, οι μειώσεις στα οριακά ποσοστά φορολογίας μπορούν να προκαλέσουν επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας. Η επέκταση όμως αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα να παραχθούν περισσότερα αγαθά. Συνεπώς η επέκταση αυτή (παρά τη μείωση των φορολογικών συντελεστών) λόγω της παραγωγής περισσότερων αγαθών, αυξάνει τη φορολογητέα ύλη. Ως εκ τούτου η μείωση των φορολογικών συντελεστών δεν ταυτίζεται με μείωση των φορολογικών εσόδων! Περαιτέρω η αύξηση του προϊόντος και του συνολικού εισοδήματος οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων, παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά των φόρων έχουν μειωθεί!

Η καμπύλη Laffer αποδίδει τη σχέση μεταξύ του οριακού ποσοστού φόρου και της ποσότητας των φορολογικών εσόδων που θα πραγματοποιήσει το Δημόσιο. Από την καμπύλη αυτή, (όπως έχει προεκτεθεί), προκύπτει ότι μείωση των φορολογικών συντελεστών οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ κάθε αύξηση στα ποσοστά φορολογίας συνεπάγεται μείωση του επιπέδου των φορολογικών εσόδων. Απόδειξη δε και επιβεβαίωση του παραδεκτού της καμπύλης Laffer είναι η ίδια η ελληνική πραγματικότητα. Και τούτο γιατί σε καθεστώς υπερφορολόγησης η εικόνα που δημιουργείται στην ελληνική οικονομία και κοινωνία έχει ως εξής:

Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προς την εφορία ανέρχονται στα 89 δις ευρώ και προς τα ασφαλιστικά ταμεία στα 16 δις ευρώ. Το 80% των ελληνικών επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων οφείλουν είτε προς τις τράπεζες, είτε προς το Δημόσιο 220 δις ευρώ, ενώ μόνο τα «κόκκινα δάνεια» ανέρχονται στο ύψος των 115 δις ευρώ. Συνεπώς μέσω της κατάστασης αυτής απειλείται κίνδυνος στασιμοχρεοκοπίας. Το δημόσιο χρέος που ήδη ανέρχεται στο ύψος των 340 δις ευρώ σε συνδυασμό με το ιδιωτικό χρέος συνιστούν επικίνδυνο «μείγμα» που από καιρό απειλεί την κοινωνία και την οικονομία.

TO WASHINGTON CLUB

Η προαναφερόμενη εικόνα με συνεκτίμηση του ποσοστού ανεργίας και του αδιστάκτως μη βιώσιμου χρέους, οδηγεί στον άμεσο κίνδυνο διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής. Υπό τις συνθήκες αυτές η όλη προαναφερόμενη ζοφερή εικόνα είναι απορίας άξιο «με ποιούς προβληματισμούς» τέθηκε στο «τραπέζι των διαβουλεύσεων» και των «διεργασιών» του Washington Club. Υπ’ όψιν ότι το συγκεκριμένο forum υφίσταται από το έτος 1956 και είναι μια οργανωμένη λέσχη χωρών δανειστών διαπλανητικού επιπέδου. Συνεπώς αξίζει να γνωρίζουμε εάν στη συνάντηση του Washington Club έγιναν και σε ποιά έκταση συζητήσεις-εκτιμήσεις ευρύτερου περιεχομένου. Εάν δηλαδή έγινε εκτίμηση της κατάστασης στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε «γενικότερο επίπεδο» μιας και κολοσσοί τράπεζες όπως: η UBS, η Deutsche Bank, η Credit Suisse και η Barclays απέτυχαν στα test (τεστ) χρεοκοπίας(!) της Fed.

Επίσης αξίζει να γνωρίζουμε εάν στο ειδικότερο θέμα αναφορικώς με την Ελλάδα, οι «παράγοντες» του Washington Club στάθμισαν-αξιολόγησαν ότι περίπου τα 11 δις που θα έπρεπε ήδη να έχουν χορηγηθεί στην Ελλάδα «διακρατώνται» με διάφορα «προσχήματα» λόγω της λεγόμενης «αξιολόγησης». Αξιοσημείωτο είναι τέλος εάν έχουν εκτιμηθεί αντιστοίχως και οι παρακάτω υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, που αφορούν στα εξής: 1) την 01 Μαΐου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 120 εκ. ευρώ, 2) στις 07 Ιουνίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 306 εκ. ευρώ, 3) στις 13 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 450 εκ. ευρώ και 4) στις 20 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στην ΕΚΤ 2,8 δις ευρώ.

Στα παραπάνω όμως προσφάτως φαίνεται ότι προστίθενται και νέα επαχθή μέτρα για μια κατ’ αρχάς συμφωνία (staff level agreement). Το «πακέτο» μάλλον θα περιλαμβάνει πρόσθετα βάρη 5,4 και 3 δις ευρώ, ήτοι 8,4 δις ευρώ! Οι συνέπειες δε, θα είναι καταιγιστικές με: 1) μείωση συντάξεων, 2) μείωση αμοιβών στο Δημόσιο, κυρίως στα εισαγωγικά κλιμάκια, 3) αύξηση φορολογίας στα τέλη κυκλοφορίας, 4) αύξηση φορολογίας στην αμόλυβδη, στο υγραέριο και στο φυσικό αέριο (στη βιομηχανία!), 5) αύξηση επιβολής φόρου στην κινητή τηλεφωνία, 6) επιβολή τέλους στη χρήση του διαδυκτίου(!), 7) αύξηση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα από το 13% στο 24%!...

Τούτων δοθέντων όμως εγείρεται το ερώτημα εάν είναι σκόπιμη πράξη η εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Εκτός και εάν η έννοια της αλληλεγγύης έχει υποκατασταθεί από τον πατερναλισμό, την εξουσιομανία, το imperium επί προσώπων και το dominium επί πραγμάτων. Εάν όμως η Κριστίν Λαγκάρντ πιστεύει στον ηρωισμό των Ελλήνων, δεν θα πρέπει να αιφνιδιασθεί εάν αυτός ο λαός ηρωικά αφυπνιστεί και τότε ο «λογαριασμός» θα αλλάξει.

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC - EU).

Σάββατο 23 Απριλίου 2016

 

Πηγή: iskra

  

Η Κωνσταντοπούλου ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος. Και το όνομα αυτού «Πλεύση Ελευθερίας»

Στην ανακοίνωση της δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα προχωρά η Ζωή Κωνσταντοπούλου.Θα φέρει το όνομα «Πλεύση Ελευθερίας» ενώ όπως αναφέρει και η σχετική ανακοίνωση, ημέρα εκκίνησης θα είναι η επόμενη Τρίτη. Σε λειτουργία είναι και η ιστοσελίδα του κόμματος.


H ανακοίνωση δημιουργίας του νέου κόμματος:


«Την Τρίτη 19 Απριλίου 2016 ξεκινάμε την πλεύση μας προς το μέλλον.
Ξεκινάμε τον συλλογικό αγώνα μας, για την απελευθέρωση του λαού και της πατρίδας μας από τα μνημονιακά δεσμά.
Ανοίγουμε πανιά προς ένα μέλλον ελευθερίας, δημοκρατίας και δικαιοσύνης.
Με διαφάνεια και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες.
Για τη διαγραφή του δημοσίου χρέους.
Για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών και κάθε αξίωσης της χώρας.
Για την δικαίωση του λαού μας και των αγώνων του, την ανάκτηση της δημοκρατικής κυριαρχίας.
Δημιουργούμε ένα κόμμα, που θέλουμε να αποτελέσει συστατικό κύτταρο ενός κινήματος κι ενός μετώπου, στο οποίο θα συναντηθούμε με κινηματικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες θα μας συνδέουν κοινές αφετηρίες, αξίες και στόχοι.
Δεν είμαστε κόμμα στελεχών, σύμπραξης ή ανακύκλωσης προσωπικοτήτων.
Δεν είμαστε κόμμα μηχανισμών ή εσωτερικών ισορροπιών.
Φιλοδοξούμε να είμαστε κόμμα-κίνημα, μέσα απ’ την κοινωνία, μέσα από τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις και τους ζωντανούς ανθρώπους, που δεν σκύβουν το κεφάλι, δεν υποτάσσονται, αντιστέκονται, διεκδικούν, νικούν.
Λειτουργούμε με ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, έχοντας το διαδίκτυο ως οργανικό εργαλείο επικοινωνίας μας.
Στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και στην κοινωνία.
Δεν λαμβάνουμε χρηματοδότηση παρά μόνο με διαφανή τρόπο, από τα μέλη μας και τους πολίτες που επιθυμούν να υποστηρίξουν τους σκοπούς και τη λειτουργία μας. Δημοσιεύουμε τα στοιχεία της χρηματοδότησής μας.
Δεν χαρίζουμε το μέλλον μας. Το διεκδικούμε και το κερδίζουμε.
Την Τρίτη, 19 Απριλίου, 2016 στις 7μμ, στο Θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44), κάνουμε την αρχή, με μια ανοιχτή εκδήλωση και ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου».

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.

Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.  Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο. Α) Η μεγάλη ιστορία:
Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.
Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.
Εκείνη την στιγμή, οι τρεις μεγαλύτερες, πλήρως ιδιωτικοποιημένες, ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing, Landsbanki, Glitnir) καλούνταν να διαχειριστούν χρέος που υπέρβαινε το 900% του ΑΕΠ.

Η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας αδυνατούσε να συνεισφέρει με ενέσεις ρευστότητας για να καλύψει μια τέτοια φούσκα.

Το δημόσιο χρέος ήταν επίσης αρκετά ανεβασμένο καθώς είχε πάει σε ένα χρόνο από το 30% στο 90% (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο έχοντας χρέος 120% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιρλανδία με 85% περίπου).

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κατέρρευσε μια χώρα με πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ.
Την ίδια περίοδο, εθνικοποιείται η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η Glitnir, με αντίτιμο 600 εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ -το ΑΕΠ της χώρας ήταν περίπου 9 δισ.-, προφανώς με σκοπό να μεταβιβαστεί κάποια στιγμή το χρέος της στον ισλανδικό λαό.

Κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας – Μία νέα «Βάρκιζα»

Δημήτρης Σκαρπαλέζος*

Πηγή:Εφημερίδα των Συντακτών 29/10/2015

Η Επιτροπή αλήθειας για το χρέος υπήρξε για όλη την Ευρώπη που αγωνίζεται ενάντια στη νεοφιλελεύθερη τυραννία ένα εξαίρετο νέο. Σε πολλές χώρες σχηματίζονταν επιτροπές αγωνιστών με στόχο την αποδόμηση της νομιμότητας του χρέους. Ετσι, όταν μια αριστερή Βουλή δημιούργησε την επιτροπή αυτή, αγωνιστές και διανοούμενοι με πείρα, όπως ο Ερίκ Τουσέν, προσέτρεξαν να την επανδρώσουν.

Ενα σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς της χώρας μας, που δεν ήθελε να έρθει σε σύγκρουση με τις δεσπόζουσες απόψεις στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, κοίταζε με καχυποψία αυτές τις προσπάθειες και υποστήριζε ότι η έννοια του επονείδιστου και μη πληρωτέου χρέους είναι αδόκιμη και ότι οποιοδήποτε πόρισμα δεν μπορεί να αλλάξει την απόφαση των δανειστών να μας εξαναγκάσουν να πληρώσουμε.

Είναι η Λιτότητα ο Μόνος Δρόμος Ανάκαμψης για την Ελλάδα; Μαθήματα από την Ισλανδία

Του Ιωάννη Θεοδοσίου
Καθηγητή Οικονομικών, Πανεπιστήμιο του Αμπερντήν

Εισαγωγικά

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ προχώρησαν στην επιβολή ενός τρίτου γύρου βαριάς λιτότητας στο ελληνικό κράτος με την πλήρη συνεργασία της πλειονότητας του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου. Η καταστροφική λιτότητα έχει ήδη προκαλέσει μείωση του ελληνικού ΑΕΠ σε ποσοστό άνω του 25% μέσα σε 5 χρόνια, όταν το ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης μειώθηκε κατά 20% και του Ηνωμένου Βασιλείου κατά 11%. Οι βλαβερές συνέπειες για τον ελληνικό πληθυσμό είναι πρωτοφανείς, καθώς η ανεργία έχει φτάσει στο 28% και η ανεργία των νέων στο 70%, όσοι κατατάσσονται ως φτωχοί ή ότι κινδυνεύουν να βρεθούν σ’ αυτή την κατηγορία αντιστοιχούν στο 56% των Ελλήνων, ενώ το 46% των συνταξιούχων βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας και το ποσοστό της παιδικής φτώχειας ανέρχεται στο 41%.

Οι εγκληματικές πράξεις και οι αυτοκτονίες έχουν πολλαπλασιαστεί, η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε απότομα και η διάδοση των ασθενειών έχει προκαλέσει χάος στο ελλιπώς χρηματοδοτούμενο και άκρως υποβαθμισμένο σύστημα υγείας. Έτσι, η μόνη εναπομένουσα πηγή πλούτου στην Ελλάδα, οι πολίτες της, υπονομεύεται σοβαρά. Τα πέντε τεράστια κακά που αναγνώρισε το 1942 ο σερ Ουίλιαμ Μπέβεριτζ, η ανάγκη, η ασθένεια, η άγνοια, η εξαθλίωση και η αδράνεια, έχουν πλέον ριζώσει βαθιά στην ελληνική κοινωνία του 2015. Αυτός ο πόλεμος εναντίον των φτωχών, όπου οι πιο ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες υποφέρουν προς όφελος της χρηματοπιστωτικής και πολιτικής ελίτ, ονομάζεται, με βάση την οργουελιανή παράδοση, «υγιής οικονομική πολιτική”, η οποία συνιστά τον μόνο δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη, αποκαλούμενη ΤΙΝΑ «There Is No Alternative» (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση).

Ωστόσο, η θεαματική οικονομική ανάκαμψη της Ισλανδίας ύστερα από τη διάρρηξη της δικής της χρηματοπιστωτικής φούσκας, το 2008, δείχνει ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή η εναλλακτική λύση απαιτεί συντονισμένες κυβερνητικές ενέργειες για να αναστραφούν οι καταστροφικές επιπτώσεις της λιτότητας και να καταβληθούν προσπάθειες ώστε να υπάρξει μέριμνα για τις πιο ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας. Απαιτεί πολιτικές μείωσης της ανεργίας και της ανισότητας και προώθησης της οικονομικής μεγέθυνσης, έτσι ώστε να διασφαλίζεται ένας δρόμος για την πρόοδο της χώρας προς μια πιο ευημερούσα και πολιτισμένη κοινωνία. Είναι, λοιπόν, διαφωτιστικό το να παρακολουθήσουμε την ισλανδική εμπειρία: τη μετεωρική, αλλά εύθραυστη άνοδο της ισλανδικής οικονομίας με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, τη θεαματική και ταχύτατη πτώση της και, στη συνέχεια, την εξίσου ταχεία ανάκαμψή της, όταν οι πολιτικοί ηγέτες της Ισλανδίας έθεσαν ως προτεραιότητα τη δημοκρατία και ο λαός ψήφισε υπέρ της διαφύλαξης της κοινωνίας του αντί να ακολουθήσει το δρόμο που συνιστούσαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, το δρόμο της ακραίας λιτότητας.

Κι αν βγούμε απ’ το ευρώ και την ΕΕ;

Ν. Η. Κασίμης

Εισαγωγικά

Η αρχική συμφωνία εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ (Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα το αναφέρω στη συνέχεια …) έγινε στις 09/07/1961 από τον Π. Κανελλόπουλο και τον Ε. Αβέρωφ και … μπροστάρη των διαπραγματεύσεων, τον Κων/νο Καραμανλή. Η αναστολή υλοποίησής της αφορούσε την 7ετή περίοδο της Χούντας των συνταγματαρχών. Η τελική … ευθεία προσχώρησής μας στην ΕΟΚ, την περίοδο 1979-1981, ήταν η υλοποίηση του «οράματος» του … εθνάρχη (!!) Καραμανλή! Στις 28/05/1979 υπογράφεται στο Ζάππειο η συνθήκη προσχώρησης και στις 28/06/1979 επικυρώνεται από το Ελλ. Κοινοβούλιο. Μετά από 2 περιόδους σύγκλισης (1981-1985 και 1985-1995,) πλήρη μέλη γινόμαστε την 3^η περίοδο (1996-σήμερα) και το κοινό νόμισμα αρχίζει να «κυκλοφορεί» στην Ελληνική αγορά στις 01/01/2002, μετά την επίτευξη (!!) των «κριτηρίων σύγκλισης» της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

 

Ας θυμηθούμε όμως …

Τη 10ετία του ΄90, ο Κ. Μητσοτάκης είχε υποστηρίξει:
– Εε, σε 10 χρόνια οι Έλληνες θα το έχουν ξεχάσει (σχετικά με το όνομα των Σκοπίων σε Macedonia, FYROM, κλπ)!
Ο Σημίτης, μεταγενέστερα, υποστήριζε:
– Αυτή είναι η Ελλάδα (σχετικά με τις κομπίνες στην Ελλάδα)!
– Έπαιξαν κι έχασαν! … Ας πρόσεχαν!! (σχετικά με το χρηματιστήριο).
Ο κος Μητσοτάκης δεν έκανε καμία αναφορά όμως για το ξεπούλημα και όχι μόνο, της ιστορίας μας! Έτσι αβίαστα!!
Ο κος Σημίτης δεν ανέφερε πουθενά και ποτέ φυσικά, από ποιους, μέσα σε ποιο (!) πολιτικό-οικονομικό περιβάλλον και πως «εξυπηρετήθηκαν» αυτές οι … κομπίνες!
Όπως επίσης ποτέ δεν ανέφερε τις «πηγές» (!) πληροφόρησης των μικροεπενδυτών για τους επερχόμενους κινδύνους του χρηματιστηρίου από τις επιτρεπόμενες (ποιος έδινε άδεια «εισαγωγής» στο χρηματιστήριο;) κυκλοφορούσες «φούσκες» μέσα σ’ αυτό!
Εισαγωγικά λοιπόν, μπορούμε να πάρουμε μια … πρώτη γεύση και ν’ αντιληφθούμε τι μας επεφύλασσε το Ευρωπαϊκό περιβάλλον που προετοιμαζόμαστε να … εισέλθουμε:
Παραπληροφόρηση, ξεπούλημα, σκληρές κομπίνες … Ευρωπαϊκού επιπέδου, ταξική εξαθλίωση!

 

(Σύντομη) Ιστορική αναδρομή …

• Το 1999 ο μέσος μισθός ήταν 180.000 δρχ. Στις 01/01/2002 έγινε €528,24, αλλά το … στρογγυλοποίησαν στα €520! Σήμερα ανέρχεται στα € 480! Μείωση 4%.
• Το πετρέλαιο θέρμανσης ήταν 62 δρχ./λίτρο (€ 0,18). Σήμερα ανέρχεται στα € 0,90 (307 δρχ.)! Αύξηση 400%!!
• Η βενζίνη πουλιόταν στις 180 δρχ./λίτρο (€0,52). Σήμερα ανέρχεται στα € 1,70 (580 δρχ.)! Αύξηση 227%!!
• Μια τυρόπιττα την αγοράζαμε 100 δρχ. (€ 0,29). Σήμερα θέλουμε € 1,40 (477 δρχ.)! Αύξηση 383%!!
• Το εισιτήριο του λεωφορείου κόστιζε 75 δρχ. (€0,22). Σήμερα κοστίζει, με την πρόσφατη μείωση, € 1,20 (409 δρχ.)! Αύξηση 446%!!
• Για 1 κιλό τομάτες πληρώναμε 100 δρχ. (€ 0,30). Σήμερα πληρώνουμε € 1,50 (511 δρχ.)! Αύξηση 400%!!
• Για το νεράκι (ΕΥΔΑΠ) πληρώναμε 50 δρχ. (€ 0,15). Σήμερα πληρώνουμε € 0,50 (170 δρχ.)! Αύξηση 233%!!
• Στον κουρέα πληρώναμε 800-1100 δρχ. (€ 2,34-3,23) για ένα αντρικό κούρεμα. Σήμερα πληρώνουμε € 10-12 (3046-4090 δρχ.)! Αύξηση 300%!!

Διαγραφή χρέους: η εμπειρία της Λ. Αμερικής

Δημήτρης Καλτσώνης 10/07/2015
Σύλλογος Μαρξιστικής Σκέψης Κορδάτος

Θα επιχειρήσω να επικεντρώσω την προσοχή σας στην εμπειρία διαγραφής του χρέους ιδίως κρατών της Λατινικής Αμερικής, καθώς και σε κάποια συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν. Τα συμπεράσματα αυτά πιθανότατα θα αποδειχθούν χρήσιμα για τη δική μας προσπάθεια.

Είναι εφικτό;

Το πρώτο που διακρίνει κανείς μελετώντας την ιστορική εμπειρία είναι ότι η διαγραφή χρέους δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Δεν αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση. Αντίθετα, συναντιέται συχνά στην ιστορία, παλαιότερη και πρόσφατη, της αμερικανικής ηπείρου. Το Μεξικό, η Κούβα, η Κόστα Ρίκα, το Περού, η Παραγουάη, η Βραζιλία, η Βολιβία, το Εκουαδόρ, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα αλλά και οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς διαγράψει μονομερώς χρέη.

Επομένως, αν σε αυτή την εμπειρία προσθέσει κανείς την εμπειρία άλλων κρατών του πλανήτη και μάλιστα ευρωπαϊκών, τότε γίνεται ολοφάνερο ότι η διαγραφή του χρέους δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο.

ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

«Η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από την ύφεση χωρίς διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους της» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιούργκεν Κάιζερ (Jürgen Kaiser), συντονιστής της ομοσπονδίας «Έτος διαγραφής» των χρεών.

«Το αποφασιστικής σημασίας ζήτημα είναι να καταφέρει η ελληνική κυβέρνηση να κάνει ελκυστικές προτάσεις στους δανειστές της, ώστε να γίνεται μια βήμα-βήμα προσέγγιση» σημειώνει ο κ. Κάιζερ και προσθέτει:

«Μπορεί λ.χ. η Ελλάδα να καταθέσει μιαν ανεξάρτητη ανάλυση περί του ύψους της οφειλής, να προτείνει το ύψος ενός κουρέματος ή μια ανεξάρτητη διαιτησία την οποία να εμπιστεύονται και οι δύο πλευρές. Σε τέτοια θέματα θα έπρεπε να επικεντρώσει η Ελλάδα τις πρωτοβουλίες της, αντί να ακολουθεί τους δρόμους που ελέγχονται από τους δανειστές και να λέει απλώς θέλουμε διαγραφή. Θεωρούμε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ενεργεί με μεγαλύτερη φαντασία, να είναι πιο κινητική και ευέλικτη. Τότε θα μπορούσε να επιτύχει κάτι».

Επιτροπή Αλήθειας: Η αρχή έγινε!

Η συγκρότηση και οι πρώτες εργασίες της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους πιστοποιούν την ανάγκη και τη σημασία της ίδρυσής της. Οι τρεις υπογράφοντες που συμμετέχουμε σε αυτήν, εκφράζοντας τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του κινήματος για τη διαγραφή του χρέους, θεωρούμε ότι είναι αναγκαία μια πρώτη αποτίμηση της λειτουργίας και των εργασιών της η οποία συνιστά και ουσιαστική απάντηση στις ποικίλες επιθέσεις που δέχτηκε η Επιτροπή αυτό το διάστημα.


Λεωνίδας Βατικιώτης, Σπύρος Μαρκέτος, Άρης Χατζηστεφάνου

Η συγκρότηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους δεν αποτελεί μόνο δικαίωμα της Ελλάδας, αλλά και συμβατική της υποχρέωση. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους είναι υποχρεωτικός για χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, όπως προβλέπει και ο Κανονισμός 472 του 2013 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωκοινοβουλίου. Επίσης, στη διακήρυξη του ΟΗΕ αναφέρεται ότι «η αποπληρωμή του χρέους δεν μπορεί να αποτρέψει το κράτος από το να παρέχει στους πολίτες του στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η υγεία ή η παιδεία». Κυρίως όμως αποτέλεσε μια πρώτη νίκη του μαχόμενου εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, των ριζοσπαστών επιστημόνων και οικονομολόγων και των δυνάμεων που μάχονται για άμεση στάση πληρωμών προς τους πιστωτές και τη διαγραφή του χρέους, ενάντια στην αντιδραστική μνημονιακή πολιτική και τους θεσμούς της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

«Αντίσταση» αριστερής… επαιτείας

του Γιώργου Δελαστίκ

Σιγά μη δεν πληρώσει η κυβέρνηση Τσίπρα τη δόση στο ΔΝΤ τη Μεγάλη Πέμπτη!
Με βάση τη λογική που κινείται η κυβέρνηση, θα ήταν αδιανόητο να μην πληρώσει, ορμώμενη πρωτίστως από πολιτικούς λόγους. Όλος ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία για να «σπάσουν» τον Τσίπρα και να τον υποχρεώσουν να γίνει πιόνι τους που θα εκτελεί τυφλά τις εντολές τους, προτού απαλλαγούν από αυτόν και την κυβέρνησή του, αφού όμως πρώτα τον έχουν εξευτελίσει στα μάτια όλων των Ευρωπαίων.

Αφού όμως η σύγκρουση είναι με το Βερολίνο, θα ήταν εντελώς παράλογο –πάντα κατά τη λογική στην οποία κινείται η κυβέρνηση– να προκαλέσει «πιστωτικό γεγονός», με άλλα λόγια τη χρεοκοπία της χώρας, μη πληρώνοντας το ΔΝΤ, το οποίο όλοι ξέρουν ότι είναι όργανο των ΗΠΑ. Σε μια τέτοια περίπτωση θα εμφανίζονταν οι Αμερικανοί υπεύθυνοι της χρεοκοπίας της Ελλάδας και όχι οι Γερμανοί! Μόνον ένας πολιτικά ηλίθιος ή βαμμένος «γερμανοτσολιάς» θα έκανε τέτοιο δώρο στους Γερμανούς!

Τομά Πικετί: Υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα

           

«Υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό» επισημαίνει σε συνέντευξή του στη βελγική εφημερίδα L' Écho o διάσημος Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», Τομά Πικετί.

Συγκεκριμένα, απαντώντας στην ερώτηση αν με τις μεταρρυθμίσεις που έχει ήδη προτείνει η Ελλάδα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, ο κ. Πικετί δίνει την εξής απάντηση:

«Νομίζω ότι πρώτα απ' όλα υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό. Προφανώς θα πρέπει να βελτιωθεί το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Αλλά, από την άλλη, οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες είναι πολύ ευχαριστημένες που δέχονται τις καταθέσεις των πλουσίων Ελλήνων, χωρίς να δίνουν στοιχεία στις ελληνικές φορολογικές αρχές. Και θέλετε, λοιπόν, μόνη της η Ελλάδα να επιβάλει ένα δίκαιο φόρο στους πλούσιους Ελληνες φορολογούμενους; Το ελληνικό φορολογικό σύστημα πρέπει να βελτιωθεί προς την κατεύθυνση της φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, και εδώ απαιτείται μια ευρωπαϊκή λύση. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη που τους αρέσει η ιδέα να πιέζουν την Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη. Και αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό».

Τα αρνάκια του χρέους που έγιναν «στρίγγλες»

  

Η διαπραγμάτευση είναι ένας ευφημισμός για συνθηκολόγηση εάν η σκιά της δύναμής σου δεν καλύπτει όλο των τραπέζι
Τζορτζ Σουλτζ, οικονομολόγος

Οι περισσότεροι από τους ηγέτες που τόλμησαν να τα βάλουν με το ΔΝΤ και ξένους δανειστές, επιβάλλοντας μονομερή διαγραφή χρέους, δεν ήταν επαναστάτες. Ήταν μετριοπαθείς πολιτικοί οι οποίοι συνειδητοποίησαν, υπό το βάρος της λαϊκής οργής, ότι ήταν η μόνη βιώσιμη πολιτική.
«Πού υπογράφω;», έλεγε το συντομότατο μήνυμα της Μπιργκίτα Γιονσντότιρ, όταν διάβασε το κείμενο της πρωτοβουλίας για τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους, που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες στο Ιντερνετ. Για όσους την έχουμε γνωρίσει, η αντίδραση της Ισλανδής βουλευτού ήταν περισσότερο από αναμενόμενη. Έχοντας δώσει τη μάχη στο πλευρό του Ασάνζ για την πρώτη κυκλοφορία των Wikileaks –με κίνδυνο μάλιστα να συλληφθεί από τις αμερικανικές αρχές- η Γιονσντότιρ δεν θα δίσταζε μπροστά σε μια ριζοσπαστική πρωτοβουλία για τη διάσωση μιας χώρας. Αλλωστε ήταν από τους πρώτους Ισλανδούς πολιτικούς που έθεσαν το αίτημα moratorium στην αποπληρωμή των επαχθών χρεών της Ισλανδίας.

Παραδόξως η ριζοσπαστική ψυχή της Γιονσντότιρ αποτελεί μάλλον εξαίρεση μεταξύ των πολιτικών που στήριξαν και πέτυχαν μονομερείς στάσεις πληρωμών και διαγραφές χρεών. Στην πλειονότητά τους ήταν «άνθρωποι του συστήματος» που γνώριζαν από μέσα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καταλάβαιναν ότι οι αγορές όχι μόνο δεν κρατούν κακία σε όσους αμφισβητούν την εξουσία τους, αλλά σχεδόν πάντα παρακολουθούν τις κινήσεις τους ανήμπορες να αντιδράσουν.

Κυρία Λαγκάρντ, κύριε Γιούνκερ, εσείς δεν σέβεστε τις δεσμεύσεις σας!

Σκίτσο του Rodrigo

του Renaud Vivien*

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές στην Ελλάδα, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξαναχτύπησαν και υποτροπίασαν, εφιστώντας προσοχή ενάντια σε οποιοδήποτε απόπειρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, δήλωσε πως «ένα χρέος παραμένει ένα χρέος . Πρόκειται για μια σύμβαση», ενώ ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, διακήρυξε ότι «η Ευρώπη περιμένει από την Ελλάδα να σεβαστεί τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι των εταίρων της».

Για να πιέσουν λοιπόν την επερχόμενη κυβέρνηση να συνεχίσει να εφαρμόζει τα προγράμματα λιτότητας και να αποπληρώνει το χρέος της, ο κύριος Γιούνκερ και η κυρία Λαγκάρντ επικαλούνται την ηθική και τη νομιμότητα (το σεβασμό των δεσμεύσεων που ανέλαβαν τα κράτη και το δίκαιο των συμβάσεων). Ωστόσο, το Διεθνές Δίκαιο υπαγορεύει κάτι εντελώς διαφορετικό και επιτρέπει σε ένα κράτος να αποκηρύξει τα χρέη του.

Στην έκθεση για το «απεχθές χρέος» που συνέταξε για λογαριασμό των Ηνωμένων Εθνών, ο νομικός σύμβουλος Ρόμπερτ Χόουζ (Robert Howse)** υπενθυμίζει ότι η υποχρέωση για ένα κράτος να αποπληρώσει τα χρέη του ουδέποτε έχει αναγνωριστεί στην ιστορία ως μια άνευ όρων και ασυνθηκολόγητη αρχή. Η υποχρέωση εξόφλησης ενός χρέους δεν είναι απόλυτη και υπόκειται σε δύο θεμελιώδεις περιορισμούς.

"Προϊόν απάτης το χρέος της Ελλάδας"

Να προχωρήσει η Ελλάδα σε μονομερή διαγραφή του χρέους προς την Τρόικα (περίπου 86% του συνολικού χρέους) τεκμηριώνοντας ότι είναι αντισυνταγματικό, παράνομο και προϊόν απάτης, προτείνει η Ανεξάρτητη Κίνηση Οικονομολόγων Ελλάδας, που πραγματοποίησε την Τετάρτη εκδήλωση με θέμα “Είναι δυνατή η ανάπτυξη της Οικονομίας χωρίς τη μείωση του Δημόσιου χρέους;” στην αίθουσα διαλέξεων της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων.

“Γίνονται πρωτοφανή πράγματα. Από το 2009, συντελείται μια κοινωνική και ανθρωπιστική καταστροφή χωρίς αποτέλεσμα ή καλύτερα… με αντίθετο αποτέλεσμα, αφού το χρέος μεγαλώνει και σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το χρέος δεν θεωρήθηκε ότι ήταν βιώσιμο, όταν έφτανε το 115% το ΑΕΠ και τώρα έχει φτάσει να είναι 175% του ΑΕΠ! Ήταν 299 δις και μετά από διαγραφή 105 δις είναι 321 δις!” σχολίασε ο Κωνσταντίνος Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, επισημαίνοντας ότι την ίδια ώρα η Ιταλία αλλά και η Ιρλανδία και η Ισλανδία ενώ είχαν πολύ μεγαλύτερο χρέος, δεν ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο που στην Ελλάδα παρουσιάστηκε ως μονόδρομος”.

Ο ίδιος, προτείνει, διαγραφή του χρέους κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χωρίς να μπλοκαριστεί η ικανότητα ανάπτυξης της χώρας: “Ο ρυθμός ανάπτυξης πρέπει να είναι ανώτερος από το επιτόκιο δανεισμού ώστε το υπόλοιπο ποσοστό να μπορεί να πληρώνεται. Τώρα έχουμε επιτόκιο 3% και ανάπτυξη 0. Αυτό θα πει ότι πληρώνουμε το χρέος με τα υπάρχοντά μας κι όχι με τα εισοδήματά μας, δηλαδή γινόμαστε όλο και φτωχότεροι”.

Η νομική οδός για την διαγραφή του χρέους

Του κ. Γιώργου Κατρούγκαλου*

Η διαγραφή του χρέους είναι, προφανώς, θέμα πολιτικής απόφασης. Όσα ακολουθούν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τις νομικές πλευρές του ζητήματος. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινισθούν τα εξής βασικά:

• Τα μνημόνια καθ’ εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις.
Συνεπώς δεν θεμελιώνουν, από μόνα τους, διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε η εφαρμοστική τους νομοθεσία έχει τυπική ισχύ ανώτερη από τον κοινό νόμο.

• Τα μνημόνια δεν αποτελούν κανόνες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού δικαίου.

• Ούτε από τις δανειακές συμβάσεις απορρέουν δεσμεύσεις με υπερνομοθετική ισχύ, εφόσον αυτές δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα.

• Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με νέο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία καμιάς σύμβασης.

ΝΙΚΗΤΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ -ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ 2001

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ

Το παράδειγμα της Αργεντινής έλεγαν να αποφύγουμε οι επικεφαλής των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων, Σαμαράς και Βενιζέλος, κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Δεν είναι βέβαια λίγος, ο κόσμος που τους έχει πιστέψει. Έτσι και η τελευταία πράξη του χρεοστάσιου του 2001, που κήρυξε η Αργεντινή, πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και των καθεστωτικών ΜΜΕ. Αντίθετα, μας βομβάρδιζαν επί ημέρες με την υποτίμηση που έκανε προ καιρού λόγω διεθνούς οικονομικής κρίσης (υποτίμηση που έκανε για ανάλογους λόγους η Τουρκία, η Ν. Αφρική κλπ), και ήθελαν να μας παρουσιάσουν την κατάσταση ως συνέπεια της στάσης πληρωμών του 2001. Η Αργεντινή σήμερα έχει ανεργία λίγο πάνω από 7%,ενώ η ιδιωτική κατανάλωση αυξάνεται με μεγάλους ρυθμούς και η χώρα μόνο σε ύφεση δεν βρίσκεται. Μετά την στάση πληρωμών η Αργεντινή -και έως το 2010-, υπερδιπλασίασε το ΑΕΠ της και οι ρυθμοί ανάπτυξής της συγκρινόταν διεθνώς μόνο με την Κίνα. Αν και φυσικά δεν έχει λύσει όλα της τα προβλήματα και θα μπορούσε να έχει μια πιο «εργατική» κυβέρνηση, μόνο παράδειγμα προς αποφυγή δεν είναι, αλλά αντίθετα, για την Ελλάδα, είναι το παράδειγμα προς μίμηση.

Το 2001 η Αργεντινή προχώρησε σε στάση πληρωμών, απελευθέρωση του νομίσματός της από το δολάριο και σε μεγάλη υποτίμηση. Χρωστούσε περίπου 98 δις δολάρια σε ξένους πιστωτές, όπου 82 βρίσκονταν σε ιδιώτες, 10 προς το Δ.Ν.Τ. και 6,3 προς την Λέσχη των Παρισίων.

Το 2005 ο Νέστωρ Κίρχνερ αφού δεν μπορούσε να βρει αμοιβαία λύση με τους πιστωτές προχώρησε σε μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους προς τους ιδιώτες διαγράφοντας 63 δις χρέους. Με μια περήφανη πράξη ξόφλησε το 2006 το Δ.Ν.Τ., και το έδιωξε τελείως από την Αργεντινή. Η πλειοψηφία αυτών των ιδιωτών που δεν αποδέχτηκαν το κούρεμα του 2005 (χρέος 18 δις δολάρια) αποδέχτηκε την δεύτερη πρόταση αναδιάρθρωσης προς αυτούς, που έγινε το 2010 για τελικό κούρεμα 67%. Έμεινε ένα μικρό μόνο κομμάτι κερδοσκοπικών ομολογιούχων, των λεγόμενων «γυπών» τους οποίους η Αργεντινή δεν πρόκειται να εξοφλήσει, παρότι τα κεφάλαια που διεκδικούν δεν είναι τόσο σημαντικά (6 δις δολάρια). Αυτοί όμως δεν έχουν ούτε την υποστήριξη της αμερικάνικης κυβέρνησης, που δεν επιθυμεί δικαστικές αποφάσεις που στην πραγματικότητα θα αναιρούν την δυνατότητα, αναδιάρθρωσης των χρεών.

Διπλή έξοδος από ευρώ και ΕΕ: αναγκαία και πολιτικά δυνατή

Η ΕΕ συγκλονίζεται από τη δίνη σημαντικών εξελίξεων και γεγονότων με τελευταία όσα απρόβλεπτα και οριακά συμβαίνουν στην Κύπρο.

Είναι προφανώς εξελίξεις που προδικάζουν ανατροπές και μετασχηματισμούς στο σημερινό ευρωπαϊκό στάτους, αντανακλώντας τους βίαιους και βαθείς μετασχηματισμούς που συντελούνται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Οι αντιθέσεις στην ΕΕ φαίνεται να οξύνονται σε όλα τα επίπεδα. Αποκαλύπτεται πλήρως, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, η πυραμιδοειδής εσωτερική δομή της ΕΕ, όπου ο ηγεμονικός πυρήνας χωρών και κεφαλαίων δε διστάζει να εφαρμόσει πρακτικές εσωτερικής ιμπεριαλιστικής επιβολής και εκμετάλλευσης στις χώρες της περιφέρειας. Η ρητορική περί ισότιμων κοινοτικών εταίρων έχει προ πολλού ακυρωθεί. Ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός ανάμεσα στις χώρες ανώτερης βαθμίδας αρχίζει κι αυτός να εκτραχύνεται, όπως συμβαίνει τελευταία π.χ. με τις σχέσεις ΕΕ-Βρετανίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εξωτερικούς ανταγωνισμούς με τα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά-καπιταλιστικά κέντρα, όπως είναι προφανώς οι ΗΠΑ, αλλά και ελάσσονες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.


Όλες αυτές οι πολυεπίπεδες αντιθέσεις διασταυρώνονται και επιδεινώνονται από ένα πρωτοφανές κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας και απαξίωσης, όχι μόνο στις χώρες που δοκιμάζονται εντονότερα από τις βάναυσες πολιτικές κοινωνικής εξόντωσης, αλλά και στις επικυρίαρχες χώρες εντός της ΕΕ. Δραματικές είναι οι κραυγές και οι οιμωγές του φιλο-ΕΕ και φιλομνημονιακού τύπου στη χώρα μας. «Σώζουν το ευρώ, αλλά χάνουν τους ευρωπαίους» είναι ένας τέτοιος τίτλος που αναφέρεται στις δημοσκοπήσεις του ευρωβαρόμετρου μετά το σοκ των ιταλικών εκλογών, όπου το πρώτο κόμμα του Μπέπε Γκρίλο δηλώνει πως «η Ιταλία είναι ήδη εκτός ευρώ». Σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο στην Ελλάδα μέσα σε πέντε χρόνια, σε μια χώρα με παράδοση υψηλής αποδοχής του ευρωπαϊσμού τα πράγματα αντιστρέφονται. Έτσι το 2007 το 63% δήλωνε ότι εμπιστεύεται πλήρως την ΕΕ και την ευρωπαϊκή πορέια της χώρας. Αντίθετα σήμερα το 81% δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται καθόλου πλέον την ΕΕ. Αν εξαιρέσουμε μάλιστα τη Μάλτα και την Εσθονία, η πλειοψηφία των λαών ακόμα και στις χώρες του Βορρά δε συμμερίζεται πλέον τις πολιτικές της ΕΕ.

Η ριζική μεταστροφή της λαϊκής κοινής γνώμης για την ΕΕ συνολικά, τη σαθρή ιδεολογική κατασκευή για το «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» και τις απροκάλυπτα κοινωνικά βάρβαρες πολιτικές της, δεν είναι μόνο ελληνικό και κυπριακό φαινόμενο. Από κοντά ακολουθούν φυσικά οι βίαια πληττόμενες χώρες, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία κι η Ιρλανδία, αλλά και χώρες με φιλοευρωπαϊκή μέχρι πρότινος κοινή γνώμη, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, αλλά κι η ίδια η Γερμανία.

Οι εξελίξεις φαίνεται πως θα είναι ραγδαίες κι η απογειωμένη πολιτική αλαζονεία των επικυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ μπορεί σύντομα, όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, να πληρωθεί με το κατάλληλο «λαϊκό νόμισμα».


ΕΕ: Παράδεισος για τους ισχυρούς και «λάκκος λεόντων» για τους λαούς.


Ζούμε σε εποχές δύσκολες, ασυνήθιστες γι’ αυτό και αποκαλυπτικές. Το γνωστό ερώτημα αν υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ και την ΕΕ φαίνεται να αντιστρέφεται από την ίδια την πραγματικότητα. Φαίνεται πως αντιστρέφεται από τη λεηλασία της ζωής και των δικαιωμάτων των απλών ανθρώπων εντός του ευρώ και της ΕΕ, που η ίδια η ΕΕ ενορχηστρώνει! Η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι το σπίτι των λαών για τον κόσμο της εργασίας και τους λαϊκούς ανθρώπους στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αλλά αντίθετα φαντάζει καθαρά πλέον σαν σφαγείο των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, που ταυτόχρονα κλονίζεται από τα κύματα της μεγάλης ύφεσης και φαίνεται να μην έχει μέλλον.

Τσακραμπόρτι: Ακολουθήστε το δρόμο των Βίκινγκς

Στάση πληρωμών, υποτίμηση, εθνικοποίηση τραπεζών. Ο αναλυτής του Guardian αναλύει τα μυστικά επιτυχίας των Ισλανδών.

Πριν από μερικούς μήνες η βρετανική εφημερίδα Guardian αποφάσισε να στρέψει το βλέμμα της στην περιφέρεια της ΕΕ – στα λεγόμενα γουρούνια (PIGS) της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αντί να στείλει όμως έναν ακόμη δημοσιογράφο προτίμησε να αναθέσει τις αποστολές στον επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας. Ο Αντίτια Τσακραμπότρι, έχει μετατραπεί σε ένα είδος “πολεμικού ανταποκριτή” των οικονομικών κρίσεων ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του πλανήτη που βλέπει την οικονομία να καταρρέει. Έζησε από κοντά την κατάρρευση των τίγρεων της ανατολικής Ασίας, πριν από μια δεκαετία, και τώρα βλέπει τα φαινόμενα κρίσης της παγκόσμιας οικονομικής περιφέρειας να χτυπούν την καρδιά των οικονομικών μητροπόλεων της Δύσης.

Αφού ταξίδεψε στην Ισπανία και την Ιρλανδία, έφτασε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Και όπως εξηγούσε στα “Ε” η τελευταία αυτή στάση άλλαξε για πάντα την αντίληψή του όχι μόνο για την ελληνική οικονομία αλλά και για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Για τον ίδιο, η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται στον ευρωπαϊκό νότο αλλά στα σύνορα με τον αρκτικό κύκλο… στην παγωμένη Ισλανδία, η οποία κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή λαμβάνοντας δραστικά και ριζοσπαστικά μέτρα: Αθέτηση πληρωμών, έλεγχος της ροής κερδοσκοπικού κεφαλαίου, εθνικοποίηση των τραπεζών και υποτίμηση του νομίσματος. Το πρόβλημα όμως για τον Τσακραμπότρι είναι ότι σχεδόν καμία από αυτές τις επιλογές δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στην ευρωζώνη. Και αν δεν βρεθεί σύντομα μια λύση, μας εξηγεί, η Ελλάδα κινδυνεύει με ολοκληρωτική διάρρηξη του κοινωνικού αλλά και του πολιτικού της ιστούς.

Έχει νόημα να ομαδοποιούμε τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα; Μπορεί να βρεθεί μια κοινή λύση για τα λεγόμενα PIGS;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές, σημαντικές διαφορές και μια ομοιότητα. Ας ξεκινήσουμε όμως με τις διαφορές. Θεωρώ ότι ο όρος PIG είναι υποτιμητικός. Το να τσουβαλιάζεις χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ελλάδα και ενδεχομένως και η Ιταλία δείχνει ένα είδος αναλυτικής τεμπελιάς από την πλευρά των οικονομολόγων και των πολιτικών της βόρειας Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και για τον χαρακτηρισμό BRIC – στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα που να συνδέει την Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα εκτός από το γεγονός ότι παρουσιάζουν σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση άλλωστε ο ρυθμός ανάπτυξης της Ρωσίας δεν είναι και τόσο μεγάλος. Τέτοιου είδους ομαδοποιήσεις δείχνουν αδυναμία σκέψης και άγνοια της ιστορίας.

Αν κοιτάξουμε τις χώρες, που χαρακτηρίζονται ως PIGS, διαπιστώνουμε ότι όλες είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν φτηνές πιστώσεις αλλά κάθε μια το έκανε με διαφορετικό τρόπο. Στην Ισλανδία λόγου χάρη είχαμε μια ιδιότυπη αναβίωση του πνεύματος των Βίκινγκς καθώς οι επιχειρηματίες, γεμάτοι τεστοστερόνη, άρχισαν να αγοράζουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Οι Ισπανοί οδηγήθηκαν στην τεράστια ανάπτυξη της αγοράς κατοικίας στην οποία ενεπλάκησαν οι τράπεζες με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν. Στην Ιρλανδία είχαμε μια μικρή χώρα με ένα γιγαντιαίο τραπεζικό σύστημα το οποίο τελικά έφαγε ολόκληρη τη χώρα. Και ύστερα έρχεσαι στην Ελλάδα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα χρέους στον ιδιωτικό τομέα, όπως συμβαίνει στην Ισπανία και την Ιρλανδία αλλά ένα πρόβλημα δημοσίου χρέους.