ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΠΡΟΫΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΧΘΡΟΣ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Η εαρινή Σύνοδος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που μόλις έλαβε χώρα, επιβεβαίωσε την κατ’ ουσίαν «τριγωνική διαπραγμάτευση» μεταξύ Ελλάδας-ΔΝΤ-ΕΕ. Επιβεβαίωσε επίσης και το ότι οι Θεσμοί (ΔΝΤ-ΕΕ) καταγίνονται σε μια «εσωτερική διαπραγμάτευση». Ασφαλώς δε στο παρασκήνιο δεν είναι αμέτοχος ο Αμερικανικός παράγοντας, ενώ επισταμένως τις εξελίξεις παρακολουθεί και ο ESM.

Οι κυρίως ειδήσεις όμως αφορούν στο ότι όταν οι Έλληνες Ορθόδοξοι θα εορτάζουν την Κυριακή των Βαΐων, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα συναντάται στο Αννόβερο με την Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, οπότε αναμένεται με ενδιαφέρον η εξέλιξη της συνάντησης αυτής. Αναμένεται δηλαδή με ενδιαφέρον εάν ο Αμερικανός Πρόεδρος και η Γερμανίδα Καγκελάριος θα ασχοληθούν σοβαρά με την αντιμετώπιση ή όχι του ελληνικού χρέους, με τη διαγραφή έστω μέρους αυτού ή με την αναδιάρθρωσή του. Σημασία επίσης έχει να αποδειχθεί (από τη συνάντηση αυτή), αφενός πώς εννοείται η αναδιάρθρωση ενός επαχθούς χρέους και αφετέρου εάν ένα χρέος κρίνεται μη βιώσιμο, γιατί δεν διαγράφεται σε επίπεδα βιωσιμότητας.

Στη συγκυρία όμως αξιοποιήσιμη είναι η άποψη του (μη εξαιρετέου) Πολ Τόμσεν ότι ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 3,5% στο ΑΕΠ, σημαίνει λιτότητα και επιβολή νέων μέτρων, πράγμα που ανάγκασε την προϊσταμένη του Κριστίν Λαγκάρντ να τονίσει ότι ο στόχος αυτός θα έχει επιτυχία χάρις «στις ηρωικές προσπάθειες των Ελλήνων»!. Όμως για να είναι κάποιος ήρωας, προϋποτίθεται εχθρός!

Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΦΟΡΟΔΟΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ 

 

Και για να μην προσωποποιούμε τις καταστάσεις ας εστιάσουμε στα εξής:

Η ελληνική συνταγματική τάξη ρυθμίζει τα του φόρου με δέσμη διατάξεων όπως είναι τα άρθρα 4 παρ.5, 36 παρ. 2, 73 παρ. 5, 78, 79 και 80 του Συντάγματος. Αναφέρομαι στο Φορολογικό και Δημοσιονομικό Δίκαιο, που συγκροτείται από αυστηρούς κανόνες δικαίου οι οποίοι εμπλουτίζονται με τις νομολογιακές παραδοχές του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Βασική προϋπόθεση όλων των κανόνων είναι ότι η συνεισφορά στα δημόσια βάρη γίνεται χωρίς διακρίσεις, υπό την προϋπόθεση όμως ότι καθένας/καθεμία προσφέρει αναλόγως των δυνάμεων του. Συνεπώς στις προαναφερόμενες διατάξεις συλλειτουργούν τόσο η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 25 του Συντάγματος (κατά το μέρος που αφορά στην Αρχή της Αναλογικότητας) όσο κα η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 4 του Συντάγματος που ως αυστηρός πυρήνας της συνταγματικής τάξης επιτάσσει την ισότητα ενώπιον των νόμων! Στα προαναφερόμενα συστοιχούνται και Αρχές Δικαίου όπως είναι η Καλή Πίστη, η Χρηστή Δημόσια Διοίκηση και η Δικαιολογημένη Εμπιστοσύνη του Πολίτη απέναντι στη Διοίκηση.

Οι διατάξεις αυτές και οι Αρχές αυτές ασφάλειας δικαίου έχουν πλήρως παραβιασθεί από τις επιλογές των Δανειακών Συμβάσεων και των συνομολογηθέντων Μνημονίων. Κοινός τόπος είναι δε ότι το «κοινωνικό σώμα» και η «δρώσα οικονομία» έχουν εξαντλήσει όλη τη φοροδοτική τους ικανότητα πέραν των ορίων της αναλογίας. Αλλά και στο επίπεδο της μακροοικονομικής επιστήμης ισχύουν τα εξής:

Η ΚΑΜΠΥΛΗ LAFFER

Σύμφωνα με τις προτάσεις εγκρατών οικονομολόγων της προσφοράς, οι μειώσεις στα οριακά ποσοστά φορολογίας μπορούν να προκαλέσουν επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας. Η επέκταση όμως αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα να παραχθούν περισσότερα αγαθά. Συνεπώς η επέκταση αυτή (παρά τη μείωση των φορολογικών συντελεστών) λόγω της παραγωγής περισσότερων αγαθών, αυξάνει τη φορολογητέα ύλη. Ως εκ τούτου η μείωση των φορολογικών συντελεστών δεν ταυτίζεται με μείωση των φορολογικών εσόδων! Περαιτέρω η αύξηση του προϊόντος και του συνολικού εισοδήματος οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων, παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά των φόρων έχουν μειωθεί!

Η καμπύλη Laffer αποδίδει τη σχέση μεταξύ του οριακού ποσοστού φόρου και της ποσότητας των φορολογικών εσόδων που θα πραγματοποιήσει το Δημόσιο. Από την καμπύλη αυτή, (όπως έχει προεκτεθεί), προκύπτει ότι μείωση των φορολογικών συντελεστών οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ κάθε αύξηση στα ποσοστά φορολογίας συνεπάγεται μείωση του επιπέδου των φορολογικών εσόδων. Απόδειξη δε και επιβεβαίωση του παραδεκτού της καμπύλης Laffer είναι η ίδια η ελληνική πραγματικότητα. Και τούτο γιατί σε καθεστώς υπερφορολόγησης η εικόνα που δημιουργείται στην ελληνική οικονομία και κοινωνία έχει ως εξής:

Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προς την εφορία ανέρχονται στα 89 δις ευρώ και προς τα ασφαλιστικά ταμεία στα 16 δις ευρώ. Το 80% των ελληνικών επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων οφείλουν είτε προς τις τράπεζες, είτε προς το Δημόσιο 220 δις ευρώ, ενώ μόνο τα «κόκκινα δάνεια» ανέρχονται στο ύψος των 115 δις ευρώ. Συνεπώς μέσω της κατάστασης αυτής απειλείται κίνδυνος στασιμοχρεοκοπίας. Το δημόσιο χρέος που ήδη ανέρχεται στο ύψος των 340 δις ευρώ σε συνδυασμό με το ιδιωτικό χρέος συνιστούν επικίνδυνο «μείγμα» που από καιρό απειλεί την κοινωνία και την οικονομία.

TO WASHINGTON CLUB

Η προαναφερόμενη εικόνα με συνεκτίμηση του ποσοστού ανεργίας και του αδιστάκτως μη βιώσιμου χρέους, οδηγεί στον άμεσο κίνδυνο διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής. Υπό τις συνθήκες αυτές η όλη προαναφερόμενη ζοφερή εικόνα είναι απορίας άξιο «με ποιούς προβληματισμούς» τέθηκε στο «τραπέζι των διαβουλεύσεων» και των «διεργασιών» του Washington Club. Υπ’ όψιν ότι το συγκεκριμένο forum υφίσταται από το έτος 1956 και είναι μια οργανωμένη λέσχη χωρών δανειστών διαπλανητικού επιπέδου. Συνεπώς αξίζει να γνωρίζουμε εάν στη συνάντηση του Washington Club έγιναν και σε ποιά έκταση συζητήσεις-εκτιμήσεις ευρύτερου περιεχομένου. Εάν δηλαδή έγινε εκτίμηση της κατάστασης στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε «γενικότερο επίπεδο» μιας και κολοσσοί τράπεζες όπως: η UBS, η Deutsche Bank, η Credit Suisse και η Barclays απέτυχαν στα test (τεστ) χρεοκοπίας(!) της Fed.

Επίσης αξίζει να γνωρίζουμε εάν στο ειδικότερο θέμα αναφορικώς με την Ελλάδα, οι «παράγοντες» του Washington Club στάθμισαν-αξιολόγησαν ότι περίπου τα 11 δις που θα έπρεπε ήδη να έχουν χορηγηθεί στην Ελλάδα «διακρατώνται» με διάφορα «προσχήματα» λόγω της λεγόμενης «αξιολόγησης». Αξιοσημείωτο είναι τέλος εάν έχουν εκτιμηθεί αντιστοίχως και οι παρακάτω υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, που αφορούν στα εξής: 1) την 01 Μαΐου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 120 εκ. ευρώ, 2) στις 07 Ιουνίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 306 εκ. ευρώ, 3) στις 13 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 450 εκ. ευρώ και 4) στις 20 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στην ΕΚΤ 2,8 δις ευρώ.

Στα παραπάνω όμως προσφάτως φαίνεται ότι προστίθενται και νέα επαχθή μέτρα για μια κατ’ αρχάς συμφωνία (staff level agreement). Το «πακέτο» μάλλον θα περιλαμβάνει πρόσθετα βάρη 5,4 και 3 δις ευρώ, ήτοι 8,4 δις ευρώ! Οι συνέπειες δε, θα είναι καταιγιστικές με: 1) μείωση συντάξεων, 2) μείωση αμοιβών στο Δημόσιο, κυρίως στα εισαγωγικά κλιμάκια, 3) αύξηση φορολογίας στα τέλη κυκλοφορίας, 4) αύξηση φορολογίας στην αμόλυβδη, στο υγραέριο και στο φυσικό αέριο (στη βιομηχανία!), 5) αύξηση επιβολής φόρου στην κινητή τηλεφωνία, 6) επιβολή τέλους στη χρήση του διαδυκτίου(!), 7) αύξηση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα από το 13% στο 24%!...

Τούτων δοθέντων όμως εγείρεται το ερώτημα εάν είναι σκόπιμη πράξη η εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Εκτός και εάν η έννοια της αλληλεγγύης έχει υποκατασταθεί από τον πατερναλισμό, την εξουσιομανία, το imperium επί προσώπων και το dominium επί πραγμάτων. Εάν όμως η Κριστίν Λαγκάρντ πιστεύει στον ηρωισμό των Ελλήνων, δεν θα πρέπει να αιφνιδιασθεί εάν αυτός ο λαός ηρωικά αφυπνιστεί και τότε ο «λογαριασμός» θα αλλάξει.

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC - EU).

Σάββατο 23 Απριλίου 2016

 

Πηγή: iskra

  

Υψηλή πολιτική και δημοσιογραφική διαπλοκή, μόνο στα ... Ιμαλάια

Το παράδειγμα της εφημερίδας μικρής κυκλοφορίας Ακρόπολη δεν είναι άνευ προηγουμένου. Οι εκβιαστές της, με μεγάλη πολιτική και κοινωνική κινητικότητα, επικαλούνταν στενές σχέσεις με την πολιτική εξουσία για να εκβιάζουν όποιον έβρισκαν στο διάβα τους, θέτοντας τους το δίλλημα να πληρώσουν για να φτιάξει η εφημερίδα το προφίλ τους, ειδάλλως να τους το καταστρέψει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που «δημοσιγράφοι» κι εκδότες λειτουργούν κατ’ αυτό τον τρόπο: τουλάχιστον μία οικονομική εφημερίδα τη δεκαετία του 90 εκβίαζε εισαγμένους στο ΧΑ επιχειρηματίες απειλώντας τους πως αν δεν πλήρωναν για να κάνει η εφημερίδα εκτιμήσεις ανόδου για τις μετοχές των εταιριών τους, θα τις κατακρήμνιζαν στα Τάρταρα με δυσοίωνες εκτιμήσεις για τις τιμές τους, δημιουργώντας έτσι αυτοεκπληρούμενες προφητείες που είχαν τη δική τους συμβολή στη φούσκα του χρηματιστηρίου.

Λίγο μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου της Ακρόπολης, ο διαφθορέας της Κύπρου, Ανδρέας Βγενόπουλος, το χρησιμοποίησε για να συκοφαντήσει τον Κώστα Βαξεβάνη, περιγράφοντας πως ο δεύτερος τον εκβίασε για να του κάνει την αγιογραφία.

Πολλά έχει κάποιος να καταλογίσει στον Βαξεβάνη μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική ηγεσία, αρκεί όμως να διαβάσει το περιοδικό του για να κατανοήσει πως το περιεχόμενο του είναι καταγγελτικό και δεν αρέσκεται στις αγιογραφίες.

«ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΣΚΟΥΜΑ*

Μας ζήτησαν να τους πούμε την εναλλακτική, αφού είχαν συμφωνήσει. Αλλιώς να σωπάσουμε. Μόνο που σε πέντε μήνες διαπραγμάτευσης, δεν μας ρώτησαν. Και κατέληξαν, ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική από τα μνημόνια. Δηλαδή: “There is no alternative” (ΤΙΝΑ). Δεν υπάρχει εναλλακτική. Με απλά λόγια ο νεοφιλελευθερισμός, η λιτότητα, η συντριβή των ταξικά κυριαρχούμενων είναι η μόνη οδός. Μας λένε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα ανάταξης για τα λαϊκά στρώματα. Μετά από 5 μήνες διαπραγμάτευσης, εκτός οποιασδήποτε συλλογικής κατεύθυνσης και έγκρισης, ήρθε η ΤΙΝΑ. Αφού πρώτα έγινε το δημοψήφισμα. Που βροντοφώναξε ΟΧΙ. Αυτή η λαϊκή βούληση, η δημοκρατία, δεν εφαρμόστηκε. Όπως θα έλεγαν κάποιοι, “This is coup” (αυτό είναι πραξικόπημα)!!!. Γιατί ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα αρνήθηκε την λιτότητα και τη συμφωνία-πρόταση Γιούνκερ και είδε ότι το ΟΧΙ σε αυτή την συμφωνία, (που λίγες μέρες μετά συνάφθηκε ακόμα πιο επώδυνη) έγινε ΝΑΙ, κατά την αυθαίρετη προτίμηση της ελληνικής κυβέρνησης και όχι κατά την προτίμηση του ελληνικού λαού.

Δύο βάρκες , μια συμφωνία και μια ρήξη

Του n.kefi

Λέει το σύνθημα-κάλεσμα για αύριο :

η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, η αξιοπρέπεια δεν παζαρεύεται.

Η δημοκρατία εκβιάζεται κάθε φορά που ένας υπουργός μιλά για κομματική πειθαρχία στο ότι αποφασίσει μια κυβέρνηση. Στις ΠΝΠ που πέρασαν. Στην διατήρηση του κατάπτυστου Πανούση. Στη διατήρηση των σκαιών καναλιών και καναρχών.

Η αξιοπρέπεια παζαρεύτηκε και παζαρεύεται πολλάκις ήδη. Διατήρηση ΕΝΦΙΑ, μη προστασία Α κατοικίας , προτεινόμενες αυξήσεις ΦΠΑ, βαριά πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2016, ιδιωτικοποιήσεις, ίδια και απαράλλαχτη δημοσιονομική και φορολογική πολιτική. Διαρκείς αναβολές σε ένα σωρό νόμους και ρυθμίσεις που εξαγγέλθηκαν με στόμφο και κομπασμό και είτε έχουν ξεχαστεί για ένα αόριστο μέλλον, είτε καθυστερούν λόγω της οικονομικής ασφυξίας του πλαισίου που κινούμαστε.

Τρίτο μνημόνιο «αριστερά»

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος – «Realnews»

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πληροφορίες που έρχονταν από τις Βρυξέλλες μιλούσαν για το ενδεχόμενο νέας, 9μηνης αυτή τη φορά, παράτασης των μνημονίων και για προώθηση συμφωνίας με τους «εταίρους» που ανεβάζει το κόστος των επαπειλούμενων για τον λαό νέων μέτρων στο ύψος των 5 δισ. ευρώ.

Ανεξαρτήτως του αν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν και σε ποιο βαθμό, ανεξαρτήτως του πώς συγκεκριμένα θα επιμεριστούν τα βάρη τόσο στον τομέα των δαπανών όσο και στον τομέα των δημοσιονομικών μέτρων από το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συμφωνίας, για να κρίνουμε πού βρίσκονται (και πού πάνε) τα πράγματα έχουμε κάτι στέρεο και συγκεκριμένο: Τις «47 σελίδες» της πρότασης της κυβέρνησης προς «εταίρους» και «φίλους».

Ομοφώνως «απαισιόδοξοι» οι θεσμοί

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Συντονισμένη απαξίωση της κυβερνητικής αισιοδοξίας για συμφωνία, με στόχο να αποσπάσουν τις μέγιστες υποχωρήσεις – Η Δρέσδη, το G7 και τα διλήμματα του Grexit

Δεν ξέρω πόσοι και πόσο έχετε σε εκτίμηση των νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν. Προσωπικώς δεν κρέμομαι από τα γραπτά και τα λόγια του. Κυρίως για την ευκολία με την οποία προσαρμόζει τις απόψεις του στο κοινό που απευθύνεται. Αυτό λέγεται και τυχοδιωκτισμός. Προ μηνός, μιλώντας στο κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα, περιέγραψε το ενδεχόμενο μιας εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ως σενάριο ολοσχερούς καταστροφής. Πριν από λίγες ημέρες, όμως, διατύπωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση σε άρθρο του στους New York Times: «Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι τι θα συμβεί ένα ή δύο χρόνια μετά το Grexit, όπου ο πραγματικός κίνδυνος για το ευρώ δεν είναι ότι η Ελλάδα θα αποτύχει, αλλά ότι θα πετύχει», λέει ο Κρούγκμαν και καταλήγει με το ερώτημα: «Σκεφτείτε το, Θεσμοί- IFKAΤ (σ.σ. Institutions Former Known As Troika): Είστε πραγματικά βέβαιοι ότι θέλετε να ξεκινήσετε να πηγαίνετε προς αυτή την κατεύθυνση;».

Μελετώντας τους όρους υποταγής

του Γιώργου Δελαστίκ

 Διαφήμιζε η κυβέρνηση Τσίπρα ότι η συνάντηση της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκ. Μέρκελ και του γάλλου προέδρου Φρ. Ολάντ με τον έλληνα πρωθυπουργό θα συνιστούσε σταθμό στην εξασφάλιση λύσης. Θα προέκυπτε δηλαδή από τις συζητήσεις των τριών ηγετών η ποθούμενη συμφωνία «έντιμου συμβιβασμού», η οποία θα επικυρωνόταν απλώς τυπικά στη συνέχεια από την Ευρωομάδα. Τίποτα τέτοιο δεν έγινε. Ναι μεν η συνάντηση διεξήχθη σε «εξαιρετικά φιλικό κλίμα», κατά τα λεγόμενα της ελληνικής κυβέρνησης, στην οποία κανείς πλέον δεν δίνει βάση στα ζητήματα προπαγάνδας, αλλά καμιά συμφωνία δεν υπήρξε.

Οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ και η «τιμωρητική λογική» των Γερμανών

Του Γιώργου Δελαστίκ

Εκατό ολόκληρες μέρες πέρασαν από τις 25 Ιανουάριου, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά με χαρακτηριστική άνεση, ξεπερνώντας τη κατά οχτώμισι μονάδες και σχηματίζοντας κυβέρνηση με το συνεπές αντιμνημονιακό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου. Εκατό μέρες αντιμνημονιακών ελπίδων έχουν περάσει, χωρίς όμως την παραγωγή αντίστοιχου αντι-μνημονιακού έργου, θα έλεγε εντελώς καλοπροαίρετα κανείς.

Απολύτως καμία από τις φιλολαϊκές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ που συμπεριλαμβάνονταν στις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στη Βουλή δεν έχει υλοποιηθεί στον βαθμό που στην υπόσχεση αυτή συμπεριλαμβάνεται η μεταφορά πόρων από το κράτος προς τους πολίτες.

Απολύτως κανένας νόμος τέτοιας φύσης δεν έχει περάσει ακόμη από τη Βουλή στις εκατό μέρες που κύλησαν! Ούτε ο ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε ούτε το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ νομοθετήθηκε ούτε η 13η σύνταξη για τους χαμηλοσυνταξιούχους με σύνταξη κάτω των 700 ευρώ τον μήνα πέρασε από τη Βουλή.

Στα άκρα το «τεστ κοπώσεως»

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Υπό τον διαρκή χρηματοδοτικό εκβιασμό των δανειστών, η κυβέρνηση υποβάλλει τη λίστα μέτρων- Σε διπλή δοκιμασία, εντός και εκτός, οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις

Στο τεστ κοπώσεως ενίοτε συμβαίνει και το «ατύχημα». Γι’ αυτό κι οι γιατροί είναι διαρκώς παρόντες και κατεβάζουν τον ασθενή από το διάδρομο, όταν η πίεσή του ανεβαίνει σε επικίνδυνα επίπεδα. Ειδάλλως, μετατρέπουν ένα σωτήριο διαγνωστικό μέσο σε φονικό όπλο. Οι δανειστές εξακολουθούν και αντιμετωπίζουν τη χώρα ως πολλαπλό εμφραγματία τον οποίο υποβάλλουν σε παρατεταμένο τεστ κοπώσεως, χωρίς φρένο και σημείο συναγερμού. Η μόνη σωτηρία για τον ασθενή είναι να πετάξει τα βύσματα από το σώμα του και να κατέβει μόνος του από τον διάδρομο.

Παρά τη βελτίωση του πολιτικού σαβουάρ βιβρ μετά την οκταμερή των Βρυξελλών και τη συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα στο Βερολίνο, οι «θεσμοί» πίσω από τους οποίους κρύβονται οι δανειστές συνέχισαν την ακραία δοκιμασία αντοχής προς την κυβέρνηση, με κύριο μοχλό τη χρηματοδοτική ασφυξία. Η ΕΚΤ εξακολουθεί να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτό το παιχνίδι, υπενθυμίζοντας «ποιος κυβερνά αυτή την Ένωση». Η διπλή της απόφαση να διευρύνει την πρόσβαση των τραπεζών στον ELA κατά 1,3 δισ. ευρώ (στα 71,1 δισ.), αλλά ταυτόχρονα να τους «απαγορεύσει» τη συμμετοχή στις επόμενες εκδόσεις εντόκων γραμματίων περιέχει το σαφές μήνυμα: «στηρίζω τη ρευστότητα των τραπεζών ΜΟΥ και σφίγγω τη θηλιά στη ρευστότητα του δημοσίου ΣΑΣ».

ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «Η ΕΥΡΩΠΗ»

Με ποιους διαπραγματεύεται αυτή η κυβέρνηση? Τι ειναι αυτοί οι άνθρωποι που παρελάζουν καθημερινά από τους δέκτες της τιβούλας, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, στους εφιάλτες εκατομυρίων Eλλήνων?

Τι περισσότερο είναι από υπάλληλοι εισπρακτικών εταιρειών που έχουν προσλάβει οι τραπεζίτες για να τακτοποιήσουν τους "κακούς οφειλέτες"? Δεν χρειάζεται κανείς να κάνει πολύπλοκες σκέψεις, να προσπαθήσει να κατανοήσει δυσνόητους οικονομικούς όρους και μεγέθη.

Γνωρίζετε όλοι πολύ καλά τι σημαίνει να χρωστάς σε τράπεζα, να είσαι στο κόκκινο, στο Τειρεσία.

Πως είναι η ζωή ενός "κακού" δανειολήπτη? ΚΟΛΑΣΗ. Σε παίρνουν τηλέφωνο ότι ώρα τους καπνίσει, βάζουν μπρος αισχρούς εκβιασμούς, στέλνουν φιρμάνια για κατασχέσεις, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ, του ενδιαφέρει να εισπράξουν, να σε ταπεινώσουν αν δεν υπακούσεις, να σε εκβιάσουν με κάθε τρόπο νόμιμο και μη.

Ώρα να γίνετε άντρες

Του Γιάννη Λαζάρου
Τα παντελόνια κάτω ήταν η διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Οι σφαλιάρες έπεφταν απανωτά από όλες τις πλευρές, οι απειλές εκτοξευόταν από όλες τις μπάντες, ο χοιροβοσκός Γερούν κουνούσε το δάκτυλο απέναντι στον αντιπρόσωπο της ελληνικής πλευράς.

Σε εκείνη ακριβώς την στιγμή περιμέναμε την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας. Να φύγει το χέρι του Γιάννη Βαρουφάκη και να πάρει πολλά μάγουλα σβάρνα. Να πει ένα «ρε, άιντε στο διάολο» και να γίνει το έλα να δεις, γιατί και η διπλωματία έχει τα όρια της. Δυστυχώς, η αξιοπρέπεια είναι λάστιχο για όσους δεν ξέρουν τι πραγματικά εστί. 

Μεγάλα παιδιά είμαστε, ρε γαμώτο. Είναι κρίμα να μάς συμπεριφέρονται σαν μεταξεταστέους της ζωής. Κρυφτό πίσω από τις λέξεις. Το μισό Γιουρογκρούπ να αναφέρει Τρόικα και οι δικοί μας να διορθώνουν απλά την λέξη σε «Θεσμούς» χωρίς να διορθώσουν την ουσία: Ότι θα ελέγχεσαι σαν σκλάβος για τις αποδόσεις κέρδους της αποικίας είτε λένε τον επιστάτη Τροϊκανό, είτε Θεσμοφύλακα. 

Από τη μια η θεωρία ότι πήραμε χρεοκοπημένη χώρα και σε έναν χρεοκοπημένο δάνεια δεν δίνεις διότι τον χώνεις πιο βαθιά, ενώ από την άλλη ο αναλυτής της συγκεκριμένης θεωρίας να στέκεται στο ένα πόδι ζητώντας ψίχουλα δόσης δανείου για να πληρώσει τις δόσεις του δανείου του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της Ε.Ε, δηλαδή των Θεσμών που θα του λένε τι να κάνει. Να υποστηρίζει ότι τα ελληνικά ομόλογα που έχει στα χέρια της η ΕΚΤ- Θεσμός είναι εθνικό προϊόν! Αέρα αγόραζουν, αέρα πωλούν, αέρα δανείζονται και από κάτω ο λαός σε ασφυξία.

Το κράτος χρωστάει στο λαό

Το κράτος χρωστάει στο λαό

του Δημήτρη Δημούλη

Το κοινωνικό χρέος

Επισημαίνει ο Bruno Théret[1] ότι τα αστικά κράτη συγκροτούνται και νομιμοποιούνται ως οφειλέτες του λαού τους. Οφείλουν παροχές για ικανοποίηση των αναγκών του λαού. Πρόκειται για το κοινωνικό χρέος. Χρέος πρωταρχικό, διηνεκές (άρα απροσδιόριστου ύψους) και αμοιβαίο (ο λαός χρωστάει στον ίδιο το λαό με βάση κανόνες αναδιανεμητικής δικαιοσύνης).

Αντιθέτως, το “κυριαρχικό” ή κρατικό χρέος είναι παροδικό (συγκεκριμένου ύψους), με φορείς που δεν συμμετέχουν στη συγκρότηση του κράτους, είναι αποκλειστικά δανειστές και αποσταθεροποιούν το κράτος αφού αφαιρούν πόρους. Πολύ συχνά οι δανειστές είναι εγχώρια νομικά πρόσωπα. Ωστόσο δεν συμπεριφέρονται ως μέλη της εν λόγω κοινωνίας, αλλά ως ατομικοί κερδοσκόποι (με την κυριολεκτική σημασία του όρου).

Ψιλό Γαζί!

Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού ιερατείου, προ καιρού μας είχε ομολογήσει ότι οι θεσμοί θα προτιμούσαν «οικεία πρόσωπα στην εξουσία και όχι ακραίες δυνάμεις». Δεν ήταν να απορεί κανείς, ποιος δεν θέλει να συναλλάσσεται με οικείους.

Τώρα που ο ελληνικός λαός δεν δέχτηκε την επιθυμία του ως προσταγή, μίλησε και μύρισε, πάλι, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Επανήλθε ο εκπρόσωπος του θεσμού, για να μας θυμίσει ότι δεν ψήφιζαν οι Ολλανδοί και οι Γερμανοί, Πα.Σο.Κ. και Νέα Δημοκρατία, τα τελευταία σαράντα χρόνια, θεωρώντας κατά συνέπεια αυτονόητο, ότι όλες οι υποχρεώσεις απέναντι στους Ευρωπαίους και τους διεθνείς εταίρους της Ελλάδας πρέπει να τηρηθούν. 

Α, Β, Γ, Δ και πάει λέγοντας

 

Του Στέφανου Λίβου

 

Χωρίς περιττούς προλόγους, απαριθμίζω τις σκέψεις μου:

1.Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η κυβέρνηση του βουνού ούτε κανένας δούρειος ίππος που θα ανατρέψει τον καπιταλισμό. Είναι μια εκλεγμένη κυβέρνηση που εκφράζει το 4% αυτών που τον ψήφιζαν ανέκαθεν και ένα 33% ανθρώπων που προέρχονται από άλλους δημοκρατικούς χώρους. Αυτά λοιπόν που θα εφαρμόσει οφείλουν να είναι αντίστοιχα, γι’ αυτό καλό θα είναι να λείπουν από τώρα οι επαναστατικές χοντράδες, για να μην ζαλιστούμε μετά από τις κωλοτούμπες.

2.Οι ΣΥΡΙΖΑίοι που δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τη διαπραγμάτευση και υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα πρέπει να φύγει από το ευρώ ας ψήφιζαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία εξουσιοδότηση να μας βγάλει εκτός Ευρωζώνης ούτε και θυμάμαι να την ζήτησε ποτέ. Αν κάποιοι σημερινοί βουλευτές ήθελαν ένα τέτοιο σενάριο, ας μιλούσαν προεκλογικά ανοιχτά για το ενδεχόμενο Grexit αντί να το αποφεύγουν ως απίθανο.

3.Από την άλλη, όταν άνθρωποι σαν τον Γλέζο εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων, οι ΣΥΡΙΖΑίοι οφείλουν να ακούν. Δεν χρειάζεται να απαντήσουν. Ειδικά όταν προσπαθούν να αποδομήσουν τον επικριτή με επιχειρήματα τύπου “ίσως δεν ενημερώθηκε σωστά”, “τον σεβόμαστε, αλλά ο χρόνος δεν ήταν κατάλληλος” κλπ. Ακόμα χειρότερο δε είναι κάποιοι να ζητάνε την παραίτησή του επειδή τόλμησε να κάνει κριτική στην κυβέρνηση.

ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΑΠΕΙΛΗ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Αγωνία διακατέχει αυτές τις μέρες τον ελληνικό λαό. Διαισθάνεται ότι η κυβέρνηση Τσίπρα αρχίζει να υποχωρεί στη γερμανική πίεση και έχει την ακαθόριστη αίσθηση ότι αυτό μπορεί να πάει πολύ μακριά. Ο κόσμος ανησυχεί. Στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο υπάρχει εδραιωμένη η πεποίθηση ότι οι Γερμανοί δεν πιάνονται φίλοι κατά κανέναν τρόπο. Με δεδομένη δε την επιθετικότητα και τη φυλετική υπεροψία τους, αλίμονο σε όποιον αρχικά αντιστάθηκε στις εντολές τους και στη συνέχεια υποχωρεί! Θα τον κατασπαράξουν κυριολεκτικά! Η κυβέρνηση της Αθήνας έχει ήδη κάνει πολλές υποχωρήσεις, οι οποίες αντανακλώνται στο κείμενο που υπέβαλε στις Βρυξέλλες για την επέκταση της δανειακής σύμβασης.

Ο (αστάθμητος) λαϊκός παράγοντας…

Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έχασε τις εκλογές γιατί υποστήριξε, ως μόνο δρόμο και επιλογή, ένα «πρόγραμμα» το οποίο, παρ’ ότι κόστισε «αίμα» στην ελληνική κοινωνία, απέτυχε. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές γιατί υποσχέθηκε στην ελληνική κοινωνία πως υπάρχει εναλλακτική, ένας άλλος δρόμος. Αμέσως μετά τη νίκη του στις εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας διακήρυξε πως θα πρωτοτυπήσει σε σχέση με τους προκατόχους του και θα τηρήσει τη «βασική» προεκλογική του δέσμευση: Το τέλος του «προγράμματος», το τέλος της λιτότητας...

Αυτή η μετεκλογική τοποθέτηση του Τσίπρα και της κυβέρνησής του (ότι δηλαδή θα πρωτοτυπήσουν και θα τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις) δημιουργεί ένα νέο δεδομένο: την αφύπνιση της κοινωνίας, μεγάλο μέρος της οποίας μάλλον με έκπληξη άκουσε τις μετεκλογικές και επινίκιες διαβεβαιώσεις του νέου πρωθυπουργού. Αυτό το νέο δεδομένο, που έχει να κάνει με την κινητοποίηση ενός λαού, είναι μια απροσδιόριστη και για κάποιους ενοχλητική παράμετρος, καθώς υπενθυμίζει τα αυτονόητα: Οι πολιτικές εφαρμόζονται υπέρ του κοινού συμφέροντος και οι πολιτικοί δεν είναι τίποτε περισσότερο από αντιπρόσωποι της λαϊκής βούλησης...