Η μεγάλη εβδομάδα της Ρουμανίας

Το «πεζοδρόμιο» υποχρέωσε τη νέα κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση


Του Γιώργου Τζαφέρη


Χωρίς να έχει μειωθεί στο ελάχιστο η ένταση και οι αντιθέσεις που προκαλούν το συνεχές ενδιαφέρον μας για τα Δυτικά Βαλκάνια, τις τελευταίες ημέρες είναι η Ρουμανία, μια χώρα των Ανατολικών Βαλκανίων, που βρέθηκε στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Προηγήθηκαν εδώ και δύο σχεδόν μήνες βουλευτικές εκλογές από τις οποίες προέκυψε αλλαγή της κυβέρνησης, με τη συμμετοχή των πολιτών όμως σε αυτές να μην ξεπερνάει το 40%. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), το οποίο επιστρέφει ουσιαστικά στην εξουσία μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, και ένα μικρό κόμμα της Κεντροδεξιάς, το Συνασπισμό Φιλελεύθερων Δημοκρατών (ALDE).
Η πρώτη εμπλοκή αφορούσε την άρνηση του προέδρου της χώρας (και ηγετικού στελέχους της δεξιάς παράταξης) να δώσει εντολή σχηματισμού στον ηγέτη του PSD, ο οποίος ήταν υπόδικος για σκάνδαλα διαφθοράς – όπως και χιλιάδες ακόμη κρατικοί αξιωματούχοι, δικαστικοί λειτουργοί και πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν την περασμένη δεκαετία στην πολιτική ζωή. Η συμβιβαστική λύση βρέθηκε (αφού ο πρόεδρος αρνήθηκε και δεύτερη φορά να δεχτεί μια γυναίκα μουσουλμάνα που υπέδειξε το PSD ως πρωθυπουργό) στο πρόσωπο ενός σχετικά άφθαρτου στελέχους του κόμματος, του Σορίν Γκριντεάνου, ο οποίος και σχημάτισε τη νέα κυβέρνηση.

Βούτυρο ή όπλα;

 

Συντάκτης: Άρης Χατζηστεφάνου      

Η είδηση ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης η Ελλάδα αύξησε (έστω και οριακά) τις πολεμικές της δαπάνες για το 2015 πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Συμπτωματικά συμπίπτει με τη συμπλήρωση μισού αιώνα από τη μάχη του Τζόνσον με τον Κένεντι για το αν η χώρα χρειαζόταν περισσότερο βούτυρο ή όπλα.


Ακούω να μιλάνε για όπλα και βούτυρο… Καλύτερα να σωπάσεις, εδώ δεν χωράνε αντιρρήσεις Gang of four


Ηταν μέσα Απριλίου του 1966 όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον πρότεινε τον σταδιακό περιορισμό των κοινωνικών δαπανών καταργώντας, μεταξύ άλλων, το δωρεάν φαγητό και το γάλα που διανέμονταν στα σχολεία όλης της χώρας. Αιτία ήταν η τρομακτική αύξηση των κρατικών δαπανών για τον πόλεμο του Βιετνάμ, η οποία μεταξύ άλλων είχε προκαλέσει υπερθέρμανση της αμερικανικής οικονομίας με έντονες πληθωριστικές πιέσεις.

Για τη γενιά των Baby Boomers, που έζησαν τα χρυσά χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης, μια τέτοια απόφαση ισοδυναμούσε με κήρυξη κοινωνικού πολέμου. Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κένεντι, που -όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του- δεν μπορούσε να φανταστεί ένα μέλλον το οποίο θα ήταν χειρότερο από το παρελθόν, απάντησε αμέσως ότι η αμερικανική οικονομία ήταν σε θέση να προσφέρει «και όπλα και βούτυρο» συνεχίζοντας τον πόλεμο στο εξωτερικό χωρίς περικοπές δαπανών στο εσωτερικό.

Το καρβέλι της εξουσίας

     

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

 

Ο Γιώργος Μιχαήλ, αρχιτέκτων και βιομηχανικός σχεδιαστής, μας έθεσε ένα απλό ερώτημα*: «Μπορούμε να πούμε ''χρόνια πολλά'';».

Και είναι αλήθεια. Αυτές οι μέρες είναι γιορτινές. Σχεδόν σαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και χωρίς να έχει βγει κανένα διάταγμα, είναι σαν να ήρθε ένα χαρτί, όχι για να παρουσιαστείς στον στρατό, αλλά για να σου πει να γιορτάσεις. Ολοι από συνήθεια αυτό κάνουμε. Αλλά όσοι από μας έχουμε ακόμα ως το πιο σίγουρο μεταφορικό μέσα τα πόδια μας, τότε ο δρόμος μας είναι δύσκολος.

Και τι δεν βλέπουμε. Δρόμους παλιούς, κάποτε ανθηρούς με τα ανοιχτά τους μαγαζιά, τώρα κλειστά σαν κενοτάφια, με ένα απελπισμένο «πωλείται» ή «ενοικιάζεται». Οι ιδιοκτήτες ξέρουν πως αυτό είναι μάταιο, αλλά ποιος ξέρει, ίσως και μέσα στη ματαιότητα να βρίσκεται κάπου χωμένη η ελπίδα.

Οπως όλοι αυτοί που ψάχνουν στους κάδους των απορριμμάτων. Για τις πλατείες δεν γίνεται λόγος. Ατυπα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αποσαφηνίζουν τον κόσμο όπου ζούμε. Κέρδος και άνθρωποι δεν πάνε μαζί. Αν ο καθένας από μας ήταν πρόθυμος να μιλήσει με κάποιον πρόσφυγα, θα καταλάβαινε καλύτερα τον κόσμο όπου ζούμε.

Πληροφορούμαι, όπως λένε, από έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές, πως έχουμε μια κυβέρνηση της Αριστεράς, και μάλιστα για πρώτη φορά. Και ποιος δεν χαίρεται. Αλλά σκέφτομαι πόσο αγνώμων ήμουν ή τουλάχιστον πόσο είχα εθελοτυφλήσει που δεν είχα καταλάβει πως από την εποχή του Γ. Παπανδρέου και στη συνέχεια, με Καρατζαφέρη, Κουβέλη, Βενιζέλο, Σαμαρά, και αυτοί ήταν αριστεροί που δεν τολμούσαν να πουν το όνομά τους.

Ο Φίλης και η ... Φυλής

Νομίζαμε ότι είχαμε ξεμπερδέψει από το παλιό πολιτικό κατεστημένο.

 

Το “καινούριο” όμως, όπως άλλωστε είχαμε προ καιρού προειδοποιήσει, το βγάζει ασπροπρόσωπο και συχνά το ξεπερνά.

 

Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο ο ξεπεσμός του πολιτικού προσωπικού μεγαλώνει. Άπατο το βαρέλι της ξεφτίλας.

 

Νομίζαμε ότι είχαμε ξεφορτωθεί τον Πάγκαλο και να σου άξιος διάδοχος του ο Νίκος Φίλης.

Ο άνθρωπος που τα χει κάνει όλα … Φυλής, πουτάνα δηλαδή.

 

Μετά τον Μαριαντουανετισμό των μακαρονιών του και των πενταροδεκάρων του, ο Φίλης κατακτά όλη την προσοχή της κοινής γνώμης με την επιμονή στη θέση του πως δεν υπήρξε γενοκτονία των ποντίων. απλά εθνοκάθαρση, λειτουργώντας ως ζωντανός αντιπερισπασμός – για μια ακόμη φορά.

Το κάνει αυτό από το πόστο του Υπουργού παιδείας.  

 

Καθώς γνωρίζω ότι η ιστορία γράφεται από τους κάθε φορά νικητές, κρίνω τον ιστορικό αναθεωρητισμό ως κάτι το επιστημονικά ωφέλιμο.

 

Όταν όμως ο αναθεωρητισμός κινείται από πολιτικά έλυτρα, τότε είναι απλά προπαγάνδα, χυδαία όσο και η προηγουμένως κυρίαρχη μορφή της.

 

Μάταια λοιπόν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την επιστημονικότα ο κος Φίλης όταν πάσχει από ανίατο ρεπουσισμό που όχι απλά αλλοιώνει ή επιχειρεί να διαγράψει την ιστορική μνήμη αλλά και δίνει πατήματα σε χώρες κακοποιούς.

Σουρεαριστερισμός

 

 

Προχωρώντας με σταθερά βήματα την πορεία τους προς την πλήρη μετάλλαξη σε ένα υβρίδιο μετα-φιλελευθερισμού με πολλές δόσεις πασοκισμού και αυριανισμού, τα στελέχη της κυβέρνησης συνεχίζουν ακάθεκτα το έργο που ξεκίνησαν τον περασμένο Αύγουστο όταν οι μύγες ήταν ακόμη παχιές.

 

Μετά το μνημόνιο του καλοκαιριού, τις εκλογές του Σεπτέμβρη –που ο Τσίπρας απέκλειε ενώ ήδη είχε προαποφασίσει από τον Ιούλη- και την ανανέωση του χριστιανοταλιμπανικού συμφώνου συμβίωσης με τον Πάνο Καμμένο, ετοιμαζόμαστε τώρα να ζήσουμε την επόμενη φάση του δράματος της διαπραγμάτευσης των 17 ωρών: την κηδεία του κοινωνικού κράτους όπως το μάθαμε στα βιβλία της ιστορίας.

Καναρίνια και γάτες

(Γεια σου, πιτσιρίκο,)

Όταν ήμουν μικρός, μου είχαν πάρει καναρίνι για κατοικίδιο. Σκεφτόμουν για λογαριασμό του τη μιζέρια της ζωής στο κλουβί, να τρως ό,τι σου βάζουν, να πίνεις ό,τι σου βάζουν και, όταν σου κλείνουν το φως, να νομίζεις ότι νύχτωσε και να κοιμάσαι.

Θυμάμαι ένα πρωί που βρήκα το κλουβί ανοιχτό γιατί εγώ το είχα ξεχάσει. Και το πουλί ήταν μέσα.

Με το γνωστό κενό βλέμμα, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Η πόρτα έκλεισε και δεν ξανάνοιξε.

Δεν ξαναπήρα ποτέ καναρίνια από τότε.

Το γύρισα στις γάτες που τη μία στιγμή σε λατρεύουν και την άλλη σε παρατάνε σύξυλο και εξαφανίζονται. Όμως πάντα σε θυμούνται.

Και σε ανύποπτο χρόνο, όταν αυτές το αποφασίσουν, τις ξαναβλέπεις μπροστά σου.

Είναι αυτό ακριβώς που τις κάνει ξεχωριστές: ότι αποφασίζουν. Δεν δέχονται ως νομοτέλεια το γεμάτο μπολ.

Βαθύς ΣΥΡΙΖΑ, ρηχός ΣΥΡΙΖΑ

Mark Rothko, “White over red” (1957)

 

Έχουμε και λέμε: Φλεβάρης, Μάρτης, Απρίλης και Μάης. Τέσσερις μήνες. Κάτι λιγότερο από την ηλικία της κυβέρνησης. Το μπλογκ έπιασε αράχνες. Μια ανάρτηση μπας και βγάλει το καλοκαίρι.

Τέσσερις μήνες από τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, μερικές δεύτερες σκέψεις, σωρευμένες σαν σκουπίδια ξεχασμένα στο μπαλκόνι. Δυσώδη και σε προχωρημένη σήψη. Ή σαν λουλούδια μαραμένα στο βάζο- για να το κάνω πιο τρυφερό.  

«Αντίσταση» αριστερής… επαιτείας

του Γιώργου Δελαστίκ

Σιγά μη δεν πληρώσει η κυβέρνηση Τσίπρα τη δόση στο ΔΝΤ τη Μεγάλη Πέμπτη!
Με βάση τη λογική που κινείται η κυβέρνηση, θα ήταν αδιανόητο να μην πληρώσει, ορμώμενη πρωτίστως από πολιτικούς λόγους. Όλος ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία για να «σπάσουν» τον Τσίπρα και να τον υποχρεώσουν να γίνει πιόνι τους που θα εκτελεί τυφλά τις εντολές τους, προτού απαλλαγούν από αυτόν και την κυβέρνησή του, αφού όμως πρώτα τον έχουν εξευτελίσει στα μάτια όλων των Ευρωπαίων.

Αφού όμως η σύγκρουση είναι με το Βερολίνο, θα ήταν εντελώς παράλογο –πάντα κατά τη λογική στην οποία κινείται η κυβέρνηση– να προκαλέσει «πιστωτικό γεγονός», με άλλα λόγια τη χρεοκοπία της χώρας, μη πληρώνοντας το ΔΝΤ, το οποίο όλοι ξέρουν ότι είναι όργανο των ΗΠΑ. Σε μια τέτοια περίπτωση θα εμφανίζονταν οι Αμερικανοί υπεύθυνοι της χρεοκοπίας της Ελλάδας και όχι οι Γερμανοί! Μόνον ένας πολιτικά ηλίθιος ή βαμμένος «γερμανοτσολιάς» θα έκανε τέτοιο δώρο στους Γερμανούς!

Αμερικανάκια!!!!!!

Του Γιάννη Λαζάρου

Να το κάνουμε όπως Αμερική. Κανένα πρόβλημα κύριε Βαρουφάκη, αλλά πες μας ποιος θα κάνει τον Ινδιάνο να έχουν να σφάζουν οι στρατηγοί Κάστερ της νέας πατρίδας που μας στέλνεις. Της Ευρώπης. Διότι όλοι οι Ευρωπαίοι είχαν φοβερούς μακελάρηδες στην Ιστορία τους που μόνο με εισβολή σε γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες μπορούσαν να έχουν κυριαρχία. Από τους Ρωμαίους και τους Βίκινγκς, από τον Φίλιππο τον Β’ της Ισπανίας και τους Χιτλερομουσολίνηδες μέχρι και τελευταία τους Μπλερ και Χέλμουντ Κολ που εισέβαλαν στην ευρωπαϊκή χώρα Γιουγκοσλαβία.

Λαοί που δεν έχουν κοινή εξωτερική πολιτική πώς θα μπορούν να έχουν κοινή πολιτική; Όταν ο ένας κάνει εισβολή με όλα τα μέσα καταστρέφοντας τον διπλανό, πώς μπορεί να έχουν θύτης και θύμα κοινή ηθική; Όταν ακόμα δεν έχει κλείσει το θέμα της δικαίωσης της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, ποιος θα βγει κερδισμένος από μία κοινή πορεία ως κοινός λαός; 

Δεν σου έδωσαν τα δίκαια σου όταν σε έσφαξαν, θα σου δώσουν τα δίκαια στο μοίρασμα όταν σε θεωρούν υπαίτιο μιας “οικονομικής κρίσης” που μπορεί να είναι η αρχή της αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας οικονομίας, όπως είπε χθες στον κ. Δραγασάκη η γενική γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ;

Για ποιόν εργάζεται ο χρόνος; - Του Στάθη Κουβελάκη

 

 

Οταν άρχισε να υποχωρεί κάπως το επικοινωνιακό μπαράζ που επιχείρησε να παρουσιάσει την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη μεταξύ κυβέρνησης και Eurogroup (και την «λίστα μεταρρυθμίσεων» που τη συμπληρώνει) ως περίπου νίκη, το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της είναι ότι «αγόρασε χρόνο».

Για να το επιτύχει, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, χρειάστηκε βέβαια να προβεί σε υποχωρήσεις, οι οποίες όμως έγιναν στα πλαίσια όμως ενός «προωθητικού συμβιβασμού» για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Γιάννη Δραγασάκη[1] . Το επιχείρημα εδώ είναι ότι για αυτούς τους τέσσερις μήνες δεν θα παρθούν νέα μέτρα λιτότητας τύπου μέηλ Χαρδούβελη, ενώ λύνεται το πρόβλημα της ρευστότητας που είχε φέρει το τραπεζικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης πριν συναφθεί η συμφωνία και δίνεται ένα περιθώριο ώστε η κυβέρνηση να προετοιμαστεί για τον νέο γύρο διαπραγματεύσεων του Ιούνη χωρίς να εγκαταλείπει τους στρατηγικούς της στόχους. Δεν πρόκειται λοιπόν περί ήττας αλλά περί τακτικής υποχώρησης και ανακωχής που λειτουργεί προς όφελος της ελληνικής πλευράς.

Χωρίς να μπούμε εδώ σε μια λεπτομερή ανάλυση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση υπογράφοντας τη συμφωνία[2] , τα βασικά σημεία του προηγούμενου επιχειρήματος δεν άργησαν να διαψευστούν από την πραγματικότητα.

Μέσα στο «σιδερένιο κλουβί»

Εγινε κατ’αρχήν εμφανές ότι η κυβέρνηση έχει στην ουσία τα χέρια της δεμένα. Δεν θέλει μεν να εφαρμόσει τα περιοριστικά μέτρα για τα οποία πιέζουν οι Ευρωπαίοι, και όντως κατάφερε ως τώρα να τα αποτρέψει, αδυνατεί ωστόσο να εφαρμόσει το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχτηκε. Πράγματι, ο πυρήνας αυτών των μέτρων, όπως σύντομα φάνηκε, ενέχει δημοσιονομικό κόστος και για οποιοδήποτε τέτοιο μέτρο – και όχι μόνο – απαιτείται η έγκριση της τρόϊκας (ας σταματήσουμε εδώ μια και καλή με τα φύλλα συκής περί «θεσμών» και «Brussels Group»). Αυτό αφορά ειδικότερα τα μέτρα για τη ρύθμιση των χρεών, την επαναφορά του αφορολόγητου στα 12 χιλιάδες ευρώ και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αλλά και η επαναφορά του κατώτατου στα 751 μετατίθεται σε ορίζοντα διετίας, με ασάφεια στις προθεσμίες, και οι διαβεβαιώσεις για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της εργατικής νομοθεσίας προσκρούουν σε αντιρρήσεις ουσίας, ενώ η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για συνέχιση της ιδιωτικοποίησης.

Η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν σε φάλτσο ρε-μι

 

Του kefinikos apofis

 

Η χθεσινή απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν η κατάληξη μιας επίπονης διαδικασίας κανονικής διαπραγμάτευσης μέσα όμως σε καθορισμένα θεσμικά πλαίσια.

Οι λεγόμενοι θέσμοι που αποτελούσαν την τρόικα και στο εξής θα αποκαλούνται institutions (θεσμοί) δεν άλλαξαν δραστικά θέσεις, πράγμα απολύτως λογικό. Οι νεοφιλελέδες δεξιοί που τους διαφεντεύουν και κυριαρχούν δεν αντιμετωπίζονται θεσμικά όταν αυτό που επιζητάς είναι η αλλαγή πορείας. Όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο όταν έχουν απέναντι τους συμπαγείς δυνάμεις και πραγματική εξουσία. Ακόμα και τότε όμως έχουν τον τρόπο τους, έχοντας οικοδομήσει ένα πανίσχυρο πλέγμα διοικητικής & οικονομικής εξάρτησης , αυτό που ονομάζεται «Βρυξέλλες».  Τι έγινε λοιπόν όλες αυτές τις μέρες ;

Η νέα ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να χει στη φαρέτρα της ένα αραγές εσωτερικό πολιτικό μέτωπο (με δεδομένη τη φιλογερμανική θέση της προηγούμενης κυβέρνησης και του νεοφιλελέ φερεντζέ του βοθρολύματος θεοδωράκη,αλλά και την απολυταρχία του «ορθόδοξου» κομμουνισμού του πολιτικού Αγίου όρους του ΚΚΕ), και με δεδομένη τη θέση της για «να βρεθεί λύση εντός Ευρώ πάση θυσία, αλλά χωρίς περαιτέρω θυσίες του λαού» προσπάθησε να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.  Τα κατάφερε ως ένα μικρό βαθμό για την ώρα, κερδίζωντας χρόνο και κάποια περιορισμένη ευελιξία , πράγμα που αντιβαίνει λεκτικά και ουσιαστικά για τους 4 επόμενους μήνες τις προεκλογικές διακυρήξεις.

ΜΕΓΑΛΗ Η ΘΗΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΜΙΚΡΗ» ΧΩΡΑ

Είναι κάποιοι τίτλοι ζηλευτοί που χωράνε όλο το νόημα του κειμένου, σε λίγες λέξεις. Όπως αυτός τουnews247.gr που κάνει λόγο για τον διπολικό Σουλτς, ο οποίος «Το πρωί εξυμνεί τον Έλληνα πρωθυπουργό που μάχεται για όλη την Ευρώπη και το βράδυ τρίζει τα δόντια στην κυβέρνηση ώστε να τηρήσει τις δεσμεύσεις της».

Αυτή η «συμπεριφορά Σουλτς» ακολουθείται πιστά από σχεδόν όλους τους αξιωματούχους με τους οποίους έχουν συναντηθεί μέχρι σήμερα οι Βαρουφάκης και Τσίπρας. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που έχεις την αίσθηση ότι οι συναντήσεις είναι πενταπλάσιες από αυτές που πραγματικά έχουν γίνει.

Όταν ανεβαίνουν διαρκώς ειδήσεις, με διαφορετικές δηλώσεις των ίδιων ανθρώπων και αφορούν στην ίδια συνάντηση, κάπου χάνεται η μπάλα. Κι αν έχεις όρεξη να τη βρεις, τη βρίσκεις. Η μπάλα είναι πάντα χωμένη κάτω από τα φούστα της Μέρκελ. Εκεί δηλαδή που ζουν και οι διάφοροι Σουλτς, Ολάντ, Γιούνκερ, Ρέντσι, Ραχόι και λοιποί ικέτες της γερμανίδας αυτοκράτειρας.

Εκεί που μέχρι πριν λίγες ημέρες σέρνονταν ως ψείρες του μερκελικού εφηβαίου ο Σαμαράς και οι συνεργάτες του. Κι αυτές οι λίγες μέρες δίχως αυτούς στην ηγεσία της χώρας, είναι αρκετές για να με κάνουν να νιώσω λίγο υπερήφανος. Ας ντρέπονται πλέον οι Ισπανοί, οι Ιταλοί και άλλοι λαοί που υπομένουν τους Αδώνιδές τους.

Ένας δεύτερος λόγος που μπερδεύει τα πράγματα σχετικά με τα αποτελέσματα των συναντήσεων Τσίπρα και Βαρουφάκη με αξιωματούχους άλλων χωρών και της Ε.Ε. είναι η οπτική και τα συμφέροντα των ελληνικών ΜΜΕ. «Ρέντσι: Είμαι οπαδός της ελληνικής προσπάθειας» έγραφαν κάποια ΜΜΕ ανακαλύπτοντας στήριξη από τον Ιταλό πρωθυπουργό.

«Ρέντσι: Πρέπει όλοι να σεβόμαστε τους κανόνες» έγραφαν τα περισσότερα ΜΜΕ τονίζοντας τον σκεπτικισμό με τον οποίο ο Ιταλός πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τις κινήσεις Τσίπρα. Και τι να πιστέψει ο αναγνώστης; Έχουμε Ρέντσι για όλα τα γούστα. Επιχειρήματα για όλες τις πλευρές. RT στο twitter που βολεύουν υστερικούς δεξιούς και πωρωμένες βαρουφακίτσες. Κι όλα αυτά, πνιγμένα στα καρυκεύματα της ιταλικής γραβάτας και του πανωφοριού γκάγκστερ των 90’s. Για να χάνεται ακόμη περισσότερο η ουσία της γεύσης.

Η ουσία είναι ότι πλέον φαίνεται πεντακάθαρα πως έχει γίνει ένας πόλεμος τον οποίο δεν πήραμε χαμπάρι. Η ουσία είναι ότι τον πόλεμο τον κέρδισε ολοκληρωτικά η Γερμανία. Η ουσία είναι ότι η Μέρκελ μαζί με τον Σόιμπλε δίνουν ξεκάθαρες εντολές για εκτελέσεις χωρών και λαών. Η ουσία είναι ότι αποδεικνύεται ξεκάθαρα πως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είχαν υποταχθεί στις απαιτήσεις της Μέρκελ, υπάκουγαν τυφλά στις εντολές της και εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά της. Ήταν οι εκπρόσωποί της στην Ελλάδα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Δημήτρης Κουσουρής: «Η εγχώρια ελίτ διέσωσε χιλιάδες δωσίλογους»

Ολα αυτά θα μπορούσαν απλώς να είναι ιστορίες από ένα μακρινό παρελθόν, αν οι δωσίλογοι και οι άνθρωποι των ταγμάτων ασφαλείας δεν στελέχωναν αργότερα τον κρατικό μηχανισμό της χώρας

Συντάκτης: 

Ντίνα Δασκαλοπούλου

Σε αντίθεση με όλα όσα θα θέλαμε να πιστεύουμε για το ηρωικό μας παρελθόν, δεν ήταν καθόλου λίγοι κι αμελητέοι εκείνοι οι Ελληνες που συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις κατοχής. Εκατοντάδες χιλιάδες έγιναν δωσίλογοι. Ελάχιστοι έφτασαν στα δικαστήρια και απειροελάχιστοι καταδικάστηκαν. Στις δίκες τους, συντεταγμένη η εγχώρια ελίτ τούς διέσωσε, άλλωστε ανάμεσά τους βρίσκονταν και ηχηρά ονόματα της οικονομικής και πολιτικής άρχουσας τάξης της χώρας.

Ολα αυτά θα μπορούσαν απλώς να είναι ιστορίες από ένα μακρινό παρελθόν, αν οι δωσίλογοι και οι άνθρωποι των ταγμάτων ασφαλείας δεν στελέχωναν αργότερα τον κρατικό μηχανισμό της χώρας. Οπως και μετά τη χούντα, η πολιτεία δεν έκοψε ποτέ τις σχέσεις με τα «σταγονίδια» (για να τα βρίσκει και τώρα η δημοκρατία ξανά μπροστά της). Ο δρ Ιστορίας, Δημήτρης Κουσουρής, στο καινούργιο του βιβλίο (Οι δίκες των δωσιλόγων, εκδόσεις «Πόλις») ξεδιπλώνει μια ιστορία που φωτίζει φαινόμενα που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας.

• Υπάρχει η αίσθηση πως εδώ οι δωσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, όπως π.χ. έγινε στη Γαλλία. Ισχύει

Αυτή η ιδέα συναντάται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα δεν αποτέλεσε εξαίρεση, αλλά παραδειγματική περίπτωση: εδώ εμφανίστηκε νωρίτερα και καθαρότερα η «σκοτεινή όψη» των ευρωπαϊκών δημοκρατιών, η απουσία δηλαδή συστηματικής κάθαρσης των φορέων των φασιστικών ή δωσιλογικών καθεστώτων και η αυθαίρετη χρήση της κρατικής εξουσίας για την περιθωριοποίηση και υπονόμευση των κομμουνιστών και των λοιπών αντιφρονούντων.

Κυβέρνηση Αριστεράς

Όποιος έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί όσο το δυνατόν από ανεξάρτητες πηγές ενημέρωσης και να επεξεργάζεται λογικά τα δεδομένα της συνθήκης, την οποίαν βιώνουμε αυτή την εποχή, τα βασικότερα των οποίων είναι η αδιάλλακτη στάση των δανειστών και η εμμονή τους σε νέα ισοπεδωτικά μέτρα, δεν μπορεί παρά να δει τα εξής ενδεχόμενα για το άμεσο μέλλον:

1. Οι δωσιλογικές κυβερνήσεις οι οποίες εγκλώβισαν τη χώρα στις δανειακές συμβάσεις, στα μνημόνια και στο αγγλικό δίκαιο, μετακυλίοντας το χρέος που δημιούργησαν οι πολιτικές τους στις πλάτες των πολιτών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι άμοιροι ευθυνών, θα συνεχίσουν να υφίστανται με υπερψήφιση ΠτΔ από τους απαραίτητους φιλοτομαριστές με δήθεν θεωρητικό υπόβαθρο, ώστε να ολοκληρώσει κατόπιν το έργο της.

2. Η Αριστερά θα έρθει στην κυβέρνηση κατόπιν εκλογών λόγω αδυναμίας εκλογής ΠτΔ, οπότε θα βρεθεί εξαρχής αντιμέτωπη με την αδιαλλαξία και την σκληρή στάση των δανειστών και μάλιστα έχοντας πολύ λίγο χρόνο στην διάθεσή της ώστε να αλλάξει πλεύση.

Επειδή το πρώτο ενδεχόμενο μού είναι προσωπικά τελείως αδιάφορο προς σχολιασμό λόγω του ότι αφενός το έργο το έχουμε ματαδεί πολλές φορές, αφετέρου δε διότι απαξιώ να ασχολούμαι με αμόρφωτους και μηδενικής συναισθηματικής τουλάχιστον νοημοσύνης, παρωχημένους πολιτικάντηδες, θα πω λίγες σκέψεις επί του δεύτερου σεναρίου.

Βασικά την Αριστερά την αναγράφω στο παρόν άρθρο δίχως εισαγωγικά μόνο και μόνο διότι είναι όντως αριστερότερα σε σχέση με την ακροδεξιά που κυβερνάει μεταλλάσσοντας τα προσωπεία της επί πέντε τουλάχιστον έτη, παρόλο που τρέφει στον κόρφο της κι αυτή κάθε είδους όμοιο με τους δεξιούς πολιτικάντη, από επενδυτές σε πολυεθνικές του θανάτου και της απόλυτης καταστροφής του οικοσυστήματος μέχρι ρηχούς τω πνεύμα αδιάφορους αλλά και μέχρι γελοίους, οι οποίοι εξευτελίζουν αγώνες και αγωνιστές, θέλω όμως να ελπίζω ότι όταν θα έρθει η στιγμή της τελικής αναμέτρησης με την κρίση και το αδιέξοδο, θα χαράξει πορεία διαφορετική, πορεία αξιοπρέπειας και όχι αναξιοπρεπούς και προδοτικής αναδίπλωσης όπως ο προκάτοχος αυτής πρωθυπουργός το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, οπόταν και έπαθε, προφανώς εκ της κωλοτούμπας αποκόλληση αμφιβληστροειδούς.

ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ

Να είσαι παράνομος και να κρύβεσαι, λογικό. Να επιμένεις όμως ότι είσαι νόμιμα εκλεγμένος στην εξουσία και να κρύβεσαι είναι ολίγον παράλογο. Γι’ αυτό, δε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε λογικά την κυβέρνηση. Πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος. Δε μπορείς να αντικρούσεις κάποιο από τα «επιχειρήματά» τους με τη λογική. Δε μπορείς να αντιληφθείς με τη λογική τις κινήσεις που κάνουν, τα όσα λένε.

Κρύβονται από τη λογική, από την πραγματικότητα, από τις εκλογές κι από τον λαό. Διαδίδουν ότι είναι νόμιμη κυβέρνηση, αλλά καταγγέλλουν τις εκλογές. Επιμένουν ότι το δικαίωμα να καταστρέφουν τη χώρα τούς το έδωσε ο λαός, όμως στον λαό δεν απευθύνονται. Ψιθυρίζουν ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των πολιτών, όμως κρύβονται από τους πολίτες. Κυβερνούν κρυμμένοι ως παράνομοι. Και ως παράνομους ήρθε η ώρα να τους αντιμετωπίσουμε, τώρα που η λογική δε βρίσκει χώρο να σταθεί.

Πριν μόλις 5 ημέρες η Ντόρα Μπακογιάννη ρωτήθηκε «Αν θα περάσουν από τη Βουλή τα νέα μέτρα». Η κ. Μπακογιάννη απάντησε λέγοντας: «Από τη στιγμή που έχουμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής, δεν μπορούμε να τα τινάξουμε στον αέρα. Και αν θέλετε, προτιμώ να πέσω ηρωικώς, από το να πέσω ξεφτυλισμένη». Πριν μόλις 7 ημέρες ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος δήλωνε «Ας υπογράφαμε λιγότερα, αλλά αυτά που υπογράψαμε, πρέπει να τα εφαρμόζουμε».

Πού βρίσκεται, λοιπόν, η διαπραγμάτευση σε όλο αυτό; Τι μπορεί να διαπραγματευτεί ο πρόεδρος ενός κόμματος από τη στιγμή που το κόμμα του δηλώνει ότι δεν πρέπει να διαπραγματευτεί τίποτα κι ότι πρέπει να αποδεχτεί τα πάντα; Σε ποια λογική στηρίζεται η πολιτική μιας συγκυβέρνησης από τη στιγμή που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δηλώνει ότι το μεγάλο πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα είναι το δημοσιονομικό κενό ενώ ο πρόεδρος του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ;

Πόσο λογικά να αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι το δημοσιονομικό κενό, έρχεται ο Άδωνις Γεωργιάδης να δηλώσει ότι «Για την αύξηση του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμφωνεί στην προεδρική εκλογή» και εντελώς συμπτωματικά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι το ίδιο πρόσωπο; Αυτόν τον διχασμό πώς μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με τη λογική;

Ποιός θέλει να πεθάνει;

 

 

σα δε μπορείς άλλο να παλέψεις
θα πεθάνεις
 Μπρεχτ

του Κώστα Ξ. Γιαννόπουλου

Τι ζητά ο Ρωμανός που βρίσκεται στην 24^η ημέρα απεργίας πείνας; Να σπουδάσει στην φυλακή.

Τι ζητούν οι συνομήλικοί του; Σπουδές, Εργασία, ένα μέλλον στον κόσμο.

Τι προσφέρει η κυβέρνηση, το κράτος; Ανεργία, αφαίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων, φτώχεια, περιθωριοποίηση, εξαναγκασμό στην παραβατικότητα.

Τι θέλουν οι γονείς των νέων; Δικαίωμα στη ζωή για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.

Τι επιδιώκει η κυβέρνηση;  Να παραμείνει στην εξουσία. Δεν το καταφέρνει όσα και να δώσει.