Φασισμός=Ναζισμός=Κομμουνισμός. Όχι δα!

Σήμερα στην Εσθονία ξεκινά η πανευρωπαϊκή μέρα ανάμνησης των θυμάτων των κομμουνιστικών και ναζιστικών καθεστώτων σε μια συνέχεια μιας πάγιας απόπειρας ιστορικού αναθεωρητισμού της ΕΕ που αποτελεί ξεκάθαρη ιστορική διαστρέβλωση.

Η απάντηση σε αυτή την ιστορική προσβολή έρχεται από τα απομεινάρια και τα λείψανα της Αριστεράς και δυστυχώς είναι δομημένη με τα κατάλοιπα της πάλαι ποτέ σοβιετικής προπαγάνδας. Στην Ελλάδα άλλωστε, το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστερής ηγεσίας ήταν Σοβιετική μαριονέτα όσο το μεγαλύτερο κομμάτι της δεξιάς ηγεσίας ήταν δυτική μαριονέτα, με το δεύτερο φυσικά να έχει πράξει ειδαχθέστατα εγκλήματα εις βάρος του πρώτου.

Όπως στο παρελθόν ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός συνέπραξε με την αριστερά στην ταύτιση του ιστορικού φασισμού με τον Ναζισμό προκειμένου να δαιμονοποιηθεί πλήρως το παρελθόν των ηττημένων και να εξωραϊσθεί το παρόν και το μέλλον των νικητών, έτσι και σήμερα, με το μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής αριστεράς να έχει μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αφομοιωθεί ή αυτόβουλα υπηρετήσει τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, ο δεύτερος επιχειρεί για τους ίδιους λόγους να ταυτίσει κομμουνισμό και ναζισμό για να κρύψει τα δικά του διαρκή εγκλήματα.

Ο ιστορικός Ναζισμός και ο ιστορικός Φασισμός, έχουν συμπράξει, αλληλεπιδράσει, είχαν κοινά σημεία στοιχεία μεταξύ τους αλλά σε επίπεδο ιδεολογίας δεν ταυτίζονται.

Πόσο μάλλον ο κομμουνισμός με τον ναζισμό, ασχέτως αν κατ΄ εξαίρεση έχουν όπως θα δούμε συμπράξει και αλληλεπιδράσει. 

Σε αυτό το μέτωπο κατά της νεοφιλέλευθερης προπαγάνδας, στέκομαι μαζί με την αριστερά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα καθίσω να καταπιώ αμάσητη την δικιά της προπαγάνδα.

Όπως έχει γραφεί, το blog αυτό είναι κατά της προπαγάνδας, από όπου κι αν προέρχεται. Κι απ το θεό τον ίδιο.

Ανίερες συμμαχίες 1: η συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Στις 3 Μαρτίου του 1918 υπογράφεται η συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάμεσα στην Μπολσεβικική Ρωσία και τις κεντρικές δυνάμεις (Γερμανία ,Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βουλγαρία) με την οποία εκχωρήθηκαν σε αυτές το ένα τέταρτο της επικράτειας της Τσαρικής Ρωσίας και τα 9/10 των ανθρακωρυχείων της.

Οι διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει από την πλευρά των Μπολσεβίκων με τη θέση «ειρήνη άνευ προσαρτήσεων-άνευ αποζημιώσεων», μέσα όμως από διάφορα στάδια και υπό την πίεση της οξείας οικονομικής και επισιτιστικής κρίσης στη Ρωσία και την προέλευση των γερμανικών στρατευμάτων, παρά τις πολλές εσωτερικές ενστάσεις, οι Μπολσεβίκοι καταλήγουν σε αυτή την ατιμωτική συμφωνία από τις συνέπειες της οποίας θα σωθούν από την έκβαση του 1^ου παγκοσμίου πολέμου και την ήττα των κεντρικών δυνάμεων.

Ιδιαίτερα ευαίσθητος στις παράλογες γερμανικές απαιτήσεις υπήρξε ο Λένιν.

Νωρίτερα ο ίδιος έχει μεταφερθεί από την Ελβετία στη Ρωσία με τη βοήθεια των Γερμανών ενώ οι επαναστατικές δραστηριότητες των μπολσεβίκων έχουν χρηματοδοτηθεί από εταιρία «off shore» που έκανε rebranding σε φάρμακα, μολύβια και προφυλακτικά γερμανικής εταιρίας και τα πουλούσε σε χώρες που είχαν κηρύξει εμπάργκο κατά της Γερμανίας.

Για ποιο λόγο όμως η Γερμανική ηγεσία χρηματοδοτεί τους μπολσεβίκους;

Θα βρούμε αντιστοιχία με τους εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους στην οθωμανική αυτοκρατορία:

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, φοβούμενες μήπως οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες εμπνεύσουν κοινωνικές επαναστάσεις τύπου γαλλικής επανάστασης στο εσωτερικό της Ευρώπης, είναι αρχικά πολύ διστακτικοί. Μόνο όταν έχουν ζυγίσει πως τα οφέλη τους από την εν μέρει διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι μεγαλύτερα από τον κίνδυνο εσωτερικής ανάφλεξης άλλαξαν την στάση τους.

Ο Κοντονής, η “ανανεωτική Αριστερά”, ο “ευρωκομμουνισμός” και το άνευ ορίων θράσος

Χωρίς αιδώ και με απέραντο θράσος εμφανίζεται ο Κοντονής στα μέσα ενημέρωσης ως γνήσιος εκφραστής της λεγόμενης “ανανεωτικής Αριστεράς” και υπερασπιστής της αμόλυντης “ευρωκομμουνιστικής” ορθοφροσύνης απέναντι στους υποτιθέμενους ή μη “δογματικούς” και “Σταλινικούς” της Αριστεράς.

Το μόνο που δεν μας είπε, ακόμα, υποκριτικά ο αθεόφοβος, είναι ότι αποτελεί και τον φυσικό διάδοχο του μακαρίτη του Γιάννη Μπανιά.

Έλεος κκ. Κοντονήδες του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μνημόνια, οι περικοπές συντάξεων, η υποτέλεια, η κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της χώρας, οι ολοκληρωτικοί αντιτρομοκρατικοί νόμοι, τα ΜΑΤ και οι χημικοί πόλεμοι, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση έχουν τόση σχέση με κάθε μορφής Αριστερά όσα ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Τι να σου πω, γιε μου, για τους κομμουνιστές;

Η χαρά είναι το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Σοβιετικής Ένωσης.Ιωσήφ Στάλιν

Ο κομμουνισμός δεν έπιασε επειδή στους ανθρώπους αρέσει να τους ανήκουν πράγματα.Frank Zappa

Ξέρετε τι είναι ένα κουαρτέτο στη Σοβιετική Ένωση; Είναι μια συμφωνική ορχήστρα που επέστρεψε από περιοδεία στην Αμερική.René Coluche

Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να κάνω λάθος.
Μπέρτραντ Ράσελ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

«Οι κομμουνιστές είναι καλοί ή κακοί;» με ρωτάει ο Τηλέμαχος.

Είμαστε στο αυτοκίνητο κι αποχωρούμε από μια παραλία όπου η πλειονότητα των λουόμενων είναι τουρίστες απ’ τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, πρώην κομμουνιστικές.

Προσπαθώ να του εξηγήσω, με λίγα λόγια, ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λάθος. Όλοι οι γκέι, όλοι οι Κινέζοι, όλοι οι μουσουλμάνοι. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μόνο ως ξεχωριστή περίπτωση μπορούμε να τον κρίνουμε. Και -κυρίως- όχι γι’ αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτά που κάνει.

«Εντάξει, όχι εκείνοι οι ίδιοι. Αυτό που πιστεύουν; Αυτό που πιστεύουν είναι καλό ή κακό;» λέει ο Τηλέμαχος.

«Το πρόβλημα δεν είναι σ’ αυτό που πιστεύουν. Το πρόβλημα είναι… ότι το πιστεύουν.»

~~

Το πρόβλημα με τον κομμουνισμό είναι ίδιο με κάθε άλλο -ισμό. Συνοψίζεται σε μια φράση, ίδια για όλους τους -ισμούς: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».

Δεν χρειάζεται να μελετήσουμε την κυβερνητική πολιτική του Στάλιν για να το καταλάβουμε. Αρκεί να αναφερθούμε σ’ εκείνον, αυτή είναι η λυδία λίθος. Κάθε αληθινός κομμουνιστής, μόλις ακούσει κάτι άσχημο για τον «Πατερούλη» (ακόμα και τα εισαγωγικά μπορεί να τον ενοχλήσουν) θα βγάλει άμεσα το συμπέρασμα ότι είσαι αντικομμουνιστής.

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα…

     Η πραγματικότητα διέψευσε τον Κάρολο και τη Ρόζα       

Διονύσης Χαριτόπουλος*

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ενωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.


Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

«Ο κοσμοπολιτισμός χωρίς πατρίδα, που αρνείται τα εθνικά αισθήματα και την ιδέα της πατρίδας, δεν έχει τίποτα κοινό με τον προλεταριακό διεθνισμό«…

Γκεόργκι Δημητρόφ

Γράφει ο Θανάσης Τσιριγώτης

Τελευταία ­και μ’ αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους ,της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ’ αζήτητα της ιστορίας. Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία… φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ’ ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος – συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ’ ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Το έθνος

Τι είναι το έθνος; Το έθνος σύμφωνα με τον  «αριστοτελικά» συμπυκνωμένο ορισμό του Στάλιν είναι ομάδα ανθρώπων με κοινή γλώσσα καταγωγή και παράδοση, που ζει σ’ ένα ορισμένο χώρο και έχει κοινό οικονομικό τρόπο ζωής κι έχει ίδια συνείδηση για το είναι του. Όπως εύκολα διαπιστώνουμε ο Ι.Β. Στάλιν θέτει ως προσδιορισμό του έθνους τον «κοινό οικονομικό τρόπο ζωής» εμμένοντας στον υλικό τρόπο παραγωγής κι αποφεύγοντας έτσι τα ιδεαλιστικά σχήματα περί ηθών και εθίμων που αφήνουν κολοβό τον ορισμό του έθνους. Σ’ αντίθεση με τους αστούς δημοσιολόγους και ιστορικούς ο μαρξισμός θεωρεί τα έθνη «ιστορικό αποτέλεσμα», δεν είναι αιώνια και αμετάβλητα, δημιουργούνται και αναπτύσσονται κατά τις αστικες επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα είναι δηλαδή απότοκα του καπιταλισμού. Όπως κάθε πράγμα που γεννιέται θάχει το τέλος του αν εκλείψουν όλοι οι λόγοι της δημιουργίας του. Η ντόπια ιστορική και πολιτική θεωρία για το αμετάβλητο αρχαίο έθνος των Ελλήνων είναι μία δοξασία και μία αυθαιρεσία. Στον ελλαδικό χώρο στους κλασικούς χρόνους υπήρχε κοινή γλώσσα και θρησκεία αλλά οι πόλεις – κράτη και φυσικά οι πολίτες τους δεν είχαν καμία ενιαία συνείδηση ούτε φυσικά ενιαίο τρόπο οικονομικής και κοινωνικής συγκρότησης. Ενοποιούνται αμυντικά απέναντι στους Πέρσες υποτάσσονται στον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και συνυπάρχουν στο πλαίσιο Ρωμαϊκής κατοχής της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κυριαρχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το «έθνος των Ρωμιών» αφουγκράζεται τη συνείδησή του τον 18ο και 19ο αιώνα όταν στα σπλάχνα της οθωμανικής κυριαρχίας συγκροτούνται τα πρώτα σπέρματα της αναδυόμενης αστικής τάξης με κορμό τους εφοπλιστές – καραβοκυραίους. Για την ακρίβεια έχουμε «τριπλή σύμπτωση».

Μανιφέστο ενάντια στην εργασία (Ομάδα Krisis)

Από την έκδοση «Κείμενα για την εργασία και την κρίση» του Ξενοδοχείου των ξένων
1. Η κυριαρχία της νεκρής εργασίας
Ένα πτώμα κυριαρχεί στην κοινωνία – το πτώμα της εργασίας. Όλες οι δυνάμεις της υφηλίου συμμάχησαν προκειμένου να υπερασπίσουν την κυριαρχία του: ο πάπας και η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Τόνυ Μπλερ και ο Γιεργκ Χάιντερ, συνδικάτα και επιχειρηματίες, γερμανοί οικολόγοι και γάλλοι σοσιαλιστές. Το μόνο σύνθημα που ξέρουν είναι: δουλειά, δουλειά, δουλειά! Όποιος δεν έχει ξεχάσει ακόμη να συλλογίζεται, θα συνειδητοποιήσει εύκολα τον παραλογισμό μιας τέτοιας στάσης. Διότι η κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η εργασία δεν αντιμετωπίζει κάποια προσωρινή κρίση· έρχεται αντιμέτωπη με το απόλυτο όριό της. Την επαύριο της μικροηλεκτρονικής επανάστασης, η παραγωγή πλούτου έγινε ολοένα και πιο ανεξάρτητη από την πραγματική ανάλωση της ανθρώπινης εργασιακής δύναμης σε βαθμό που στο πρόσφατο παρελθόν μόνο η επιστημονική φαντασία θα μπορούσε να διανοηθεί. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρίζεται πλέον ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να σταματήσει ή πόσο μάλλον να αντιστραφεί. Η πώληση του εμπορεύματος εργασιακή δύναμη στον 21o αιώνα είναι τόσο πολλά υποσχόμενη όσο αποδείχτηκε ότι ήταν η πώληση ιππήλατων ταχυδρομικών αμαξών στον 20ό αιώνα. Ωστόσο, όποιος δεν είναι ικανός να πουλήσει την εργασιακή του δύναμη σ’ αυτήν την κοινωνία θεωρείται «πλεονάζων» και θα πεταχτεί στον κάλαθο των κοινωνικών αχρήστων.

Ο δε μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω. Αυτή η κυνική αρχή βρίσκεται ακόμα σε ισχύ· κι ακόμη περισσότερο στις μέρες μας, ακριβώς επειδή καθίσταται απελπιστικά απαρχαιωμένη. Είναι στ’ αλήθεια ένας παραλογισμός: ποτέ στο παρελθόν η κοινωνία δεν ήταν τόσο πολύ κοινωνία της εργασίας όσο είναι σήμερα που η ίδια η εργασία έχει γίνει πλεονάζουσα. Πάνω στο νεκροκρέβατό της η εργασία αποδεικνύεται μία ολοκληρωτική εξουσία που δεν ανέχεται άλλους θεούς δίπλα της. Καθώς διαποτίζει μέσα από τους πόρους της καθημερινής ζωής την ψυχή, η εργασία ελέγχει τόσο τη σκέψη όσο και την πράξη. Οποιαδήποτε δαπάνη ή κόπος είναι θεμιτός αρκεί να παραταθεί τεχνητά η διάρκεια ζωής του «ειδώλου της εργασίας». Η παρανοϊκή κραυγή για «απασχόληση» δικαιολογεί την καταστροφή των φυσικών πόρων με πιο εντατικούς ρυθμούς, παρ’ όλο που οι ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα έχουν γίνει αντιληπτές εδώ και πολύ καιρό. Ακόμη και τα έσχατα εμπόδια για την πλήρη εμπορευματοποίηση οποιασδήποτε κοινωνικής σχέσης μπορεί να αρθούν άκριτα, αρκεί να υπάρχει η πιθανότητα να δημιουργηθούν κάποιες άθλιες «θέσεις εργασίας». Το σύνθημα «μια οποιαδήποτε δουλειά είναι καλύτερη από το να μην υπάρχει δουλειά» έγινε η ομολογία πίστης που απαιτείται από τον καθένα στις μέρες μας.

Όσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι η κοινωνία της εργασίας πλησιάζει στο τέλος της, τόσο και πιο βίαια απωθείται η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος από τον δημόσιο λόγο. Οι μέθοδοι της απώθησης μπορεί να διαφέρουν, αλλά μπορούν να συνοψιστούν σ’ έναν κοινό παρονομαστή. Το παγκοσμίως προφανές γεγονός ότι η εργασία αποδεικνύεται ένας παράλογος αυτοσκοπός, επανερμηνεύεται πεισματικά ως ατομική ή συλλογική αποτυχία ατόμων, εταιρειών, ή ακόμα και ολόκληρων «αναπτυξιακών» περιοχών, λες και ο κόσμος έχει καταληφθεί από μία καθολική έμμονη ιδέα. Ο αντικειμενικός δομικός φραγμός της εργασίας οφείλει να εμφανιστεί ως υποκειμενικό πρόβλημα όσων έχουν ήδη αποκλειστεί.

Κι ενώ μερικοί άνθρωποι θεωρούν την ανεργία αποτέλεσμα υπερβολικών απαιτήσεων, χαμηλών επιδόσεων ή έλλειψης ευελιξίας, για άλλους οφείλεται στην ανικανότητα, τη διαφθορά ή την απληστία των πολιτικών ή των διευθυντικών στελεχών “τους”, συμπεριλαμβανομένης της ροπής αυτών των “ηγετών” να ακολουθούν πολιτικές “απάτης”. Στο τέλος, όλοι συμφωνούν με τον Ρόμαν Χέρτσογκ, πρώην πρόεδρο της Γερμανίας, ο οποίος είπε: «Σ’ ολόκληρη τη χώρα όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε», λες και το πρόβλημα ήταν η παρακίνηση, ας πούμε, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή μιας πολιτικής σέχτας. Ο καθένας και η καθεμία οφείλει να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ακόμα κι αν οι δουλειές έχουν γίνει αέρας κοπανιστός. Το ζοφερό μετα-μήνυμα αυτών των προτροπών δεν μπορεί να παρερμηνευτεί: όσοι παρ’ όλα αυτά αποτύχουν να εξασφαλίσουν την εύνοια του «ειδώλου της εργασίας» θα επωμιστούν τις ευθύνες, θα ξεγραφτούν και θα παραγκωνιστούν.

Ο νόμος αυτός της ανθρωποθυσίας ισχύει σε παγκόσμια κλίμακα. Η μια χώρα μετά την άλλη συνθλίβεται κάτω από την μπότα του οικονομικού ολοκληρωτισμού, αποδεικνύοντας έτσι τη μία και μοναδική “αλήθεια”: Η χώρα παραβίασε τους λεγόμενους «νόμους της οικονομίας της αγοράς». Η λογική της κερδοφορίας θα τιμωρήσει όποια χώρα δεν εναρμονιστεί απολύτως, χωρίς ενδοιασμούς για τις απώλειες, με τις τυφλές διεργασίες του καθολικού ανταγωνισμού. Οι λαμπροί ελπιδοφόροι τού σήμερα είναι τα επιχειρηματικά σκουπίδια τού αύριο. Ωστόσο, οι κυρίαρχοι ψυχωτικοί της οικονομίας διατηρούν ακλόνητη την αλλόκοτη κοσμοθεωρία τους. Εν τω μεταξύ, τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού ανακηρύχτηκαν λίγο-πολύ κοινωνικά απόβλητα. Το ένα καπιταλιστικό «αναπτυξιακό» κέντρο μετά το άλλο συντρίβεται. Μετά την καταστροφική κατάρρευση των αναπτυσσόμενων χωρών του Νότου και μετά την αποτυχία του κρατικο-καπιταλιστικού τμήματος της παγκόσμιας κοινωνίας της εργασίας στην Ανατολή, οι υποδειγματικοί μαθητές του οικονομικού μοντέλου της Ανατολικής Ασίας παραδόθηκαν στην λήθη. Ακόμα και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ήδη ο κοινωνικός πανικός. Παρ’ όλα αυτά, οι δονκιχώτες της πολιτικής και του μάνατζμεντ συνεχίζουν όλο και πιο αδυσώπητα τη σταυροφορία στο όνομα του «ειδώλου της εργασίας».
Το προτεινόμενο αξίωμα είναι ότι καθένας θα πρέπει να μπορεί να ζήσει από την εργασία του. Επομένως, το να μπορεί να ζήσει κανείς υπόκειται σ’ έναν όρο, και δεν υπάρχει κανένα δικαίωμα όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις.

Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, Βάσεις του φυσικού νόμου σύμφωνα με τις αρχές της επιστημονικής θεωρίας, 1797

2. Η νεοφιλελεύθερη κοινωνία του απαρτχάιντ

Καθώς η επιτυχημένη πώληση του εμπορεύματος «εργασιακή δύναμη» γίνεται η εξαίρεση παρά ο κανόνας, μια κοινωνία προσηλωμένη στην παράλογη αφηρημένη έννοια της εργασίας οδηγείται αναπόφευκτα στο να αναπτύξει μια τάση για κοινωνικό απαρτχάιντ. Όλες οι φράξιες της ευρείας διακομματικής συναίνεσης σχετικά με την εργασία, με άλλα λόγια το στρατόπεδο της εργασίας, αποδέχτηκαν στα κρυφά εδώ και καιρό αυτή τη λογική και τη στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Δεν υπάρχει καμία διαμάχη για το αν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού θα εξωθηθούν στο περιθώριο και θα αποκλειστούν από την κοινωνική συμμετοχή· υπάρχει διαμάχη μόνο για το πώς θα επιβληθεί αυτή η κοινωνική επιλογή.

Η νεοφιλελεύθερη φράξια εμπιστεύεται αυτή τη βρόμικη κοινωνικοδαρβινιστική δουλειά στο «αόρατο χέρι» των αγορών. Η αντίληψη αυτή αξιοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, εξοστρακίζοντας όσους αδυνατούν να ακολουθήσουν την ξέφρενη κούρσα του ανταγωνισμού. Η ποιότητα του να είσαι άνθρωπος απονέμεται μόνο σε όσους ανήκουν στην ξιπασμένη αδελφότητα των νικητών της παγκοσμιοποίησης. Περιττό να πούμε ότι ο καπιταλιστικός αυτοσκοπός απαιτεί όλους τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Κι όταν αυτοί δεν μπορούν πλέον να επιστρατευτούν στην υπηρεσία του κέρδους, πρέπει να μείνουν αχρησιμοποίητοι ακόμη κι αν ολόκληροι πληθυσμοί εξολοθρεύονται από την πείνα.

Η δύναμη της εγωπάθειας

Πώς είναι δυνατόν μια εντελώς αποτυχημένη και απάνθρωπη ιδεολογία, όπως ο καπιταλισμός, να έχει τόσους οπαδούς -ακόμα και μετά την κατάρρευσή του- και να συνεχίζει να ταλαιπωρεί δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο;

 

Τίποτα δεν έχει αποτύχει περισσότερο από τον καπιταλισμό. Το μόνο που κατάφερε είναι να πείσει για την ανάγκη του σοσιαλισμού.

 

Είναι γνωστό σε όλους πως ο καπιταλισμός δεν μπορούσε να είναι παραγωγικός σε όλο τον πλανήτη· διαφορετικά, δεν θα υπήρχε καλύτερο σύστημα από τον καπιταλισμό.

Για το μαλάκα τον νεοέλληνα, τον παρτάκια, τον βολεμένο, τον ηλίθιο, τον νοικοκυραίο…

«Είμαι κομμουνιστής
Είμαι αγάπη απ' τη κορφή ως τα νύχια,
αγάπη θα πει βλέπω, σκέφτομαι, κατανοώ, …
αγάπη θα πει να χύνεις τ' ατσάλι μ' απέραντο μόχθο
Είμαι κομμουνιστής.
Είμαι αγάπη απ' την κορφή ως τα νύχια…»

Ναζίμ Χικμέτ

Ευτυχώς ο Χικμέτ πέθανε προτού οι αριστεροί βαλθούν να αντιγράφουν την ανυπομονησία που χαρακτηρίζει άλλους χώρους. Προτού αρχίσουν κι αυτοί – δίπλα σε άλλους – τη χλεύη και το βρίσιμο στους βολεμένους, στους μαλάκες και στους μικροαστούς. Γιατί ο Χικμέτ ήταν κομμουνιστής και καταλάβαινε ότι για «να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», αλλά και ότι «Σε κάθε ιστορική περίοδο, οι κυρίαρχες ιδέες είναι οι ιδέες της άρχουσας τάξης».

Και αντί να τα χώνει κάθε τρεις και λίγο στην κοινωνική πλειοψηφία που βρωμάει συντηρητισμό, μικροαστίλα, καναπέ, κατανοούσε τη σχέση κεφάλαιο και πάσχιζε να την αλλάξει. Καταλάβαινε ότι η φύση του ανθρώπου είναι ιστορικά διαμορφωμένη. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί παρά να κουβαλά αθλιότητες, μιζέριες και αναπηρίες. Αυτό το πράγματα το κατανοούσε αλλά δεν το αποδεχόταν. Και αντί να ξεσπάσει στο φαινόμενο (το παθητικό και αμέτοχο μαλάκα μικροαστό), πάλευε να ανατρέψει τον νόμο (τις σχέσεις και τις συνθήκες που τον διαμορφώνουν).

Ο Χικμέτ ήταν κομμουνιστής.

Μία από τις ερωτήσεις που τα επαναστατικά κινήματα θέτουν στον εαυτό τους, είναι αν πιστεύουν ότι ο λαός της χώρας τους μπορεί να κάνει επανάσταση. Αν έχουν εμπιστοσύνη στο λαό υπέρ του οποίου αγωνίζονται. Αν έχουν πίστη στις δυνατότητές του. Πίστη όχι μεταφυσική ούτε ιδεαλιστική. Ρεαλιστική πίστη που φυτρώνει πάνω στην υλική πραγματικότητα των άθλιων κοινωνικών σχέσεων που πρέπει να ανατραπούν. Αυτή η πίστη θα τροφοδοτεί με δύναμη κάθε νέα προσπάθεια που γεννιέται στις στάχτες και στα αποκαΐδια των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών. Αλλιώς ο κομμουνισμός για τους κομμουνιστές θα ήταν χόμπι. Και το αποτέλεσμα θα ήταν βράστα και άστα. Γιατί είναι αμέτρητες οι απογοητεύσεις, οι ήττες και οι διαψεύσεις των προσδοκιών. Και η μόνη γραμμή άμυνας σε αυτή την κατάσταση, είναι η αστείρευτη πίστη στις δυνατότητες του λαού, ξανά και ξανά, μετά από κάθε προδοσία, ήττα, άπνοια, ύπνωση.

Μπαίνουμε ήδη στον τρίτο χρόνο μιας παρατεταμένης αδράνειας. Είναι από κάθε άποψη κατανοητή η οργή, η αγανάκτηση, η τσαντίλα και ο θυμός των αριστερών για την κατάσταση. Όμως οι ευθύνες δεν βαραίνουν γενικώς και αορίστως την κοινωνία που δεν αλλάζει. Βαραίνουν αυτούς που λένε ότι θέλουν να αλλάξουν την κοινωνία και δεν μπορούν ή στο βάθος δεν θέλουν. Το εντυπωσιακό είναι ότι η αντιεξουσιαστική ανυπομονησία ταυτίζεται απόλυτα με τις δικαιολογίες μιας ενσωματωμένης Αριστεράς: «Μα η κοινωνία δεν αγωνίζεται». Και κάθε απαίτηση προς την Αριστερά να αποκτήσει θέσεις ρήξης και ανατροπής, θα προσκρούσει στο χιλιοειπωμένο επιχείρημα: «Βλέπετε εσείς κανένα λαό που να θέλει ρήξεις και ανατροπές»;

Και από εκεί που η Αριστερά θα όφειλε να διαμορφώνει την κοινωνία και τους συσχετισμούς, αρκείται απλά να τους φωτογραφίζει και φιλοδοξεί να τους εκφράζει: Δεξιός ο κόσμος; Δεξιά και η Αριστερά. Συντηρητικός ο κόσμος; Συντηρητική και η Αριστερά. Φοβάται ο κόσμος; Φοβάται και η Αριστερά. Και από κοινού και ομοθυμαδόν οι οπαδοί της επερχόμενης κυβέρνησης της Αριστεράς με τους αντιεξουσιαστές: «Δεν ξεκολλάει από τον καναπέ ο νεοέλληνας»…

Με αφορμή την απεργία πείνας του Ρωμανού και την ηρωική του στάση, προέκυψε – φυσιολογικά – ένας ορισμένος θαυμασμός. Το πρόβλημα προκύπτει όταν ο θαυμασμός περιλαμβάνει την κοσμοθεωρία του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου. Γιατί όσο ηρωική και αγωνιστική είναι η στάση του Ρωμανού, αυτό δε σημαίνει ότι τα αδιέξοδα και η αυτοκαταστροφικότητα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου παύουν να υπάρχουν. Δεν σημαίνει ακόμα ότι έχει αλλάξει ο δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και από εκεί που ήταν έργο των μαζών, έγινε έργο των επαναστατών. Μια φορά κι έναν καιρό στην Ελλάδα υπήρχε ένας Μπελογιάννης. Σήμερα υπάρχει ένας Ρωμανός. Όμως, με κάθε σεβασμό σε κάθε αγωνιστή, οι ιδεολογίες τους δεν ταυτίζονται.

Η Ιστορία ως Εργαλείο

Του Περικλή Κοροβέση

Από το 2011 στα γαλλικά λύκεια διδάσκεται στο μάθημα της Ιστορίας: «Οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα». Εκ πρώτης όψεως αυτό το κεφάλαιο της Ιστορίας μοιάζει δημοκρατικό. Είναι όμως έτσι; Ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, όλα είναι στο ίδιο κεφάλαιο. Αποτελούν μια ομοούσια και αδιαίρετη τριάδα. Και ο άριστος ο μαθητής δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί η κομμουνιστική ΕΣΣΔ πολέμησε τόσο σκληρά τον ναζισμό. Στο σχολειό, όλοι πρέπει να παίρνουμε ως σωστό αυτό που λένε οι δάσκαλοι. Αν έχεις μια άλλη άποψη, όσο σωστή και να είναι, τότε μένεις στην ίδια τάξη. ‘Η θεωρείσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως.

Ο γνωστός ιστορικός Ενζο Τραβέρσο υποστηρίζει πως αυτή η αντίληψη είναι ένα εργαλείο για να «νομιμοποιηθεί η θριαμβεύουσα Δύση». Δηλαδή ο μαφιόζικος αρπαχτικός καπιταλισμός να αποτρέψει ακόμα και την ελάχιστη κοινωνική αλλαγή. Και αυτά στη δημοκρατική Γαλλία που δεν αποκλείεται να μας δώσει μια ακροδεξιά κυβέρνηση με τη Μαρίν Λεπέν. Και κάτι προσωπικό. Εγώ υπήρξα άριστος μαθητής. Μου πήρε δεκαετίες να ξεμάθω ό,τι είχα μάθει στο σχολειό. Και ακόμα μένω έκπληκτος με το πόσα στραβά έχω στο μυαλό μου.

Αλλά δεν είναι μόνο το σχολειό. Είναι και οι κυριαρχούσες απόψεις της κοινωνίας. Αν πεις τη δική σου αλήθεια, που είναι διαφορετική από των άλλων, σε τρώει ο λύκος. Κατά κανόνα η άγνοια και η βλακεία είναι τα σίγουρα καταφύγια που έχουν οι άνθρωποι. Είναι πιο εύκολο να πιστέψεις έναν μύθο, από ό,τι να αναλύσεις την πραγματικότητα. Γιατί αυτό είναι επώδυνο. Προτιμούμε να έχουμε ψευδείς βεβαιότητες, γιατί αυτή είναι η άμυνά μας. Και ψηφίζουμε αυτά που ψηφίζουμε.

Ο Κομμουνισμός δεν συμβιβάζεται µε τη δημοκρατία;;;

* Του Υβόν Κινιού

«Ο Κομμουνισμός δεν συμβιβάζεται µε τη δημοκρατία»

Ο σοσιαλισμός οδηγεί στον αντίποδα της ελευθερίας.

Φ. Χάγιεκ, Ο δρόµος προς τη δουλεία, 1985

Π ΟΛΛΟΙ πιστεύουν ότι Ο μαρξισμός είναι το αντίθετο της δημοκρατίας και ότι οδηγεί στην πολιτική τυραννία, ιδέα η οποία φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τις εμπειρίες που αναφέρθηκαν στη θεωρία του Μαρξ. Η επανάσταση των Μπολσεβίκων του Οκτώβρη 1917, που έγινε µε πρωτοβουλία του Λένιν, έσπευσε να παραμερίσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, οι οποίοι είχαν δημιουργηθεί τον Φεβρουάριο του 1917 και στους οποίους πλειοψηφούσαν οι Μενσεβίκοι. Το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε στη συνέχεια, µε επικεφαλής τον Στάλιν, ήταν αναμφισβήτητα µια δικτατορία την οποία µόνο ο τροτσκισμός, στους κόλπους του κομουνιστικού κινήματος, είχε την οξυδέρκεια να καταγγείλει: μονοκομματισμός, πολιτική εξουσία που υποκαθιστά τον λαό, κυριαρχία ενός ανθρώπου επί του κόμματος, επίσημη ιδεολογία που επιβάλλει τον νόμο της στην πνευματική ζωή, συµπεριλαµβανόµενου και του τομέα των επιστημών, στυγνά μέτρα καταπίεσης, µε θλιβερό σύμβολο το Γκούλαγκ. Ασφαλώς, το καθεστώς που ακολούθησε τον θάνατο του Στάλιν θα καταργήσει βαθμιαία τα πιο ακραία χαρακτηριστικά του, µε την πρωτοβουλία του Χρουστσόφ.