Άνιση η κατανομή του πλούτου, με τη 'σφραγίδα' της Citi και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

Εντυπωσιακά τα συμπεράσματα για τη διαμόρφωση του πλούτου και την ανισότητα στην κατανομή του. Τι δείχνει μελέτη του ομίλου της Citi σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

Λίλυ Σπυροπούλου

Με τη «σφραγίδα» και τις «υπογραφές» πανεπιστημίων και χρηματοοικονομικών οργανισμών, η ανισότητα του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο εξακολουθεί να ισχύει, αλλά, δυστυχώς, έχει αυξηθεί περαιτέρω. Ο κορυφαίος όμιλος της Citi σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ( ειδικότερα με τη σχολή Oxford Martin), προχώρησε στην εκπόνηση μιας μελέτης, με εντυπωσιακά συμπεράσματα για τη διαμόρφωση του πλούτου και την ανισότητα στην κατανομή του.

Όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων, ο πλούτος είναι πολύ πιο άνισα κατανεμημένος από το εισόδημα στις περισσότερες χώρες του κόσμου, με εξαίρεση τις ΗΠΑ και τη Σουηδία. Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και την τεχνολογική πρόοδο, καθώς και στη δομή της αγοράς εργασίας και προϊόντων.

Το μόνο αισιόδοξο συμπέρασμα της μελέτης, αφορά τη σημαντική μείωση του συνολικού αριθμού των ατόμων που θεωρητικά βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Συγκεκριμένα επ' αυτού, σε διεθνές επίπεδο, η κατάσταση είναι πολύ πιο βελτιωμένη, καθώς τα εν λόγω άτομα έχουν μειωθεί από...1,85 δις στη δεκαετία του ‘ 80, σε 800 εκατομμύρια και μάλιστα, παρά την αύξηση του πληθυσμού.

Σχετικά με την κατανομή του πλούτου, μόλις στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδος, κυκλοφόρησε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έρευνα για το συγκεκριμένο θέμα, που πραγματεύεται και εστιάζει στην Ανισότητα και Ευημερία στον βιομηχανοποιημένο κόσμο. Πρόκειται για μια έρευνα, αποτέλεσμα συνεργασίας της Citi με το σχολή Oxford Martin, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (New Oxford Martin School and Citi GPS report assesses how income inequality has been increasing in rich countries and why this should be taken seriously.).

Είναι ένα από τα πολλά θέματα που διερευνά και αναπτύσσει η ομάδα της Citi Global Perspective & Solutions προκειμένου να προσφέρει στους πελάτες της Citi τις απαραίτητες πληροφορίες και γνώσεις αλλά και προβληματισμούς, ώστε να διαχειριστούν με επιτυχία τις σύγχρονες προκλήσεις.

Ο καπιταλισμός της ντομάτας

Η δύναμη ενός οικονομικού συστήματος βρίσκεται στην ικανότητά του να παρεισφρέει στις παραμικρές πτυχές της ύπαρξης και ιδιαίτερα στα πιάτα μας. Μια απλή κονσέρβα ντομάτας περιέχει, έτσι, δύο αιώνες από την ιστορία του καπιταλισμού. Για το νέο του βιβλίο, ο Ζαν-Μπατίστ Μαλέ διεξήγαγε μια μακρόχρονη έρευνα σε τέσσερις ηπείρους. Μια γεωπολιτική του «πρόχειρου φαγητού», που μας αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική οπτική στο θέμα.  

Μετάφραση: Ελίνα Σταματάκη. 

Στην καρδιά της κοιλάδας του Σακραμέντο, στην Καλιφόρνια, σε ένα εστιατόριο διακοσμημένο με κόμπρες και βαλσαμωμένες αρκούδες, ένας άντρας δαγκώνει το μπέργκερ του μπροστά σ’ ένα μπουκάλι κέτσαπ. Είναι ο Κρις Ρούφερ, ιδιοκτήτης της Morning Star Company, της ηγετικής εταιρίας παγκοσμίως στον τομέα της βιομηχανικής ντομάτας. Με τρία μόνο εργοστάσια, τα μεγαλύτερα στον κόσμο, η επιχείρησή του παράγει 12% του συμπυκνωμένου τοματοπολτού που καταναλώνεται στον πλανήτη.

«Είμαι ένα είδος αναρχικού», εξηγεί ο κ. Ρούφερ, συνεχίζοντας το φαγητό του. «Γι’ αυτό, δεν υπάρχουν πια διευθυντές στην εταιρία μου. Έχουμε υιοθετήσει την αυτοδιαχείριση» –μια «αυτοδιαχείριση» όπου η πληροφορική αντικαθιστά τα στελέχη, αλλά όπου οι εργαζόμενοι δεν ελέγχουν το κεφάλαιο της εταιρίας. Χορηγός του κόμματος των φιλελευθεριστών (1), ο Ρούφερ αφήνει στους εργαζόμενους τη διανομή των καθηκόντων που ακόμα δεν γίνονται από μηχανές. Στα εργαστήρια της πόλης Ουίλιαμς, η Morning Star μεταποιεί κάθε ώρα 1.350 τόνους φρέσκιας ντομάτας σε πολτό. Το πλύσιμο, η πολτοποίηση και η διαδικασία εξάτμισης είναι απολύτως αυτοματοποιημένες, ενώ ένα σμήνος φορτηγών με διπλές καρότσες, γεμάτες κόκκινους καρπούς, διασχίζουν συνεχώς τον χώρο των υπερσύγχρονων εγκαταστάσεων της πιο ανταγωνιστικής εταιρείας στον κόσμο. Η μονάδα λειτουργεί με τρεις οκτάωρες βάρδιες και δεν απασχολεί πάνω από 70 εργαζόμενους σε καθεμία. Οι περισσότερες θέσεις για εργάτες και στελέχη έχουν καταργηθεί και αντικαταστάθηκαν από μηχανές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Από την επεξεργασία της «πρώτης μεταποίησης» προκύπτουν μεγάλα κιβώτια που περιέχουν διαφορετικές ποιότητες τοματοπολτού.

Τοστιέρες, τερμινατορ και τράμπ (μέρος πρώτο και δεύτερο)

Τοστιέρες, τερμινατορ και τράμπ (μέρος πρώτο) Το κουίζ!


Αντί να προσφέρω έτοιμη τροφή στο πολυπληθές κοινό μου, αποφάσισα να σας κάνω να κουνήσετε λίγο τα κωλαράκια σας. Συμφωνώ θα σας πάρει λίγο περισσότερο χρόνο από το να διαβάζετε ένα ακόμα πόνημά μου, θα ζορίσει το μυαλουδάκι σας ίσως λίγο παραπάνω, αλλά εμπιστευτείτε με, μόλις τα καταφέρετε θα νιώσετε μια ικανοποίηση που δεν θα έχετε πάρει ποτέ παρακολουθώντας το timeline σας στο facebook ή το twitter. Θα νιώσετε έξυπνες σε αντίθεση με το timeline.
 
Εδώ σας βάζω μία έρευνα που είναι πολύ της μόδας με τα καλύτερα πεντιγκρί (η μακίνσει καβλώνει τρελά, η οξφόρδη βάζει τη βαριά σφραγίδα της κλπ κλπ). Και σας καλώ να τη διαβάσετε. Είναι 70κάτι σελίδες αλλά το ζουμί βρίσκεται στις πρώτες 35. Όποια θέλει μπορεί να την υπερασπιστεί (επιτρέπετε να τη στείλετε και σε φιλελέ startup εξυπνοπούλια στο reddit και στο protagon), εγώ όμως θα σας δώσω ένα τίπ. Η έρευνα θα έκανε τον στουρνάρα περήφανο. Το κούιζ είναι να την καταρρίψετε βάζοντας μικρά αποσπάσματα για να δείξετε την παπαρολογία της έρευνας. Για εργαλεία και οδηγό χρησιμοποιείστε αυτά που χρησιμοποίησα στην αντίστοιχη έρευνα του IOBE του κυρίου κυρίου κεντρικού τραπεζίτη γιάννη στουρνάρα.
 
Να πω εδώ ότι δεν χρειάζεται να την αποδομήσετε σε όλα τα σημεία της υπάρχουν μπόλικα στις πρώτες 35 σελίδες για να πιαστείτε, πιάστε αυτά που σας φαίνονται πιο βατά στην αρχή και μετά προχωρήστε στα υπόλοιπα. Εκεί που θα κολλήσετε οι περισσότεροι των μη θετικών επιστημών, είναι στα “μαθηματικά”. Έχει κάτι μακρινάρια, αλλά σας προκαλώ να μη ζαλιστείτε με το που τα δείτε μπροστά σας, αλλά να προσπαθήσετε να τα “διαβάσετε”. Όχι τις βλακίες με τα σύμβολα που παριστάνουν τα μαθημάτικά αλλά πως τα περιγράφουν. Γιατί η περιγραφή είναι μια κανονική περιγραφή του τύπου η τα έφτιαξε ο μηνάς (χ) με την αλέκα (ψ)  και άρα γέννησαν τον νίκο (Δ)  που τα έφτιαξε με τη ζωζώ (Ζ). Διότι φυσικά αυτά που βάζουν δεν είναι μαθηματικά, αλλά μαθηματικωιδείς εκφράσεις λογικών εννοιών για να πουλάνε μούρη.
 
Όμως όπως και στη στουρνάρια έρευνα, δεν χρειάζεται να φτάσετε στα μαθηματικά για να ξεβρακώσετε το κείμενο. Τα μαθηματικά άλλωστε είναι τα ταχυδακτυλουργικά προκειμένου να προσδώσουν μια αίγλη για τους άσχετους που θα διαβάσουν απλά το executive summary.
 
τα λέμε σε μια βδομάδα με τα αποτελέσματά σας, και μετά από μια βδομάδα ακόμα θα προσπαθήσω να περιγράψω, εγώ που έχω μισή ντουζίνα ρομπότ στο σπίτι μου να με υπηρετούν,  γιατί όλες αυτές οι παπάτζες είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες και γιατί τον τελευταίο καιρό αυτά τα φύκια ξανα-έγιναν της μόδας. Οι λόγοι όπως πάντα είναι το πολιτικό μάρκετινγκ.
 
Ααα και σε περίπτωση που αναρωτιέστε για εκείνο το υπεραυτόματο εργοστάσιο της apple που δεν θα απλώνει ανθρώπου χέρι, δεν είναι η πρώτη φορά που η άππλ πουλάει το όνειρο στους πελάτες της. Το έκανε ήδη μια φορά το μακρινό 1984 για να το κλείσει λίγο αργότερα.
 
happy hunting λοιπον και περιμένω στα σχόλια τα ευρήματά σας


Τοστιέρες, τερμινατορ και τράμπ (μέρος δεύτερο)

Κι αφού όλες όσες ασχολήθηκαν κατάλαβαν πόσο εύκολο είναι να καταρρίψεις μια στουρανρο-έρευνα, ας πάμε και στο διαταύτα. Γιατί ασχολούμαστε εμείς μαζί της, γιατί όλοι οι άλλοι και γιατί τώρα.

 

 

Adidas Speed Factory

Αν ψάξετε στο youtube τον παραπάνω τίτλο θα βρείτε διάφορα βιντεάκια από το σουπερ αυτόματο πιλοτικό εργοστάσιο παραγωγής παπουτσιών της adidas. Σε αυτά τα καβλερά βιντεάκια μπορείτε να δείτε μερικά industrial 3d printers (από αυτά που κυκλοφορούν εδώ και 20 χρόνια), ένα πολύ εντυπωσιακό laser engraver που γράφει Made in Germany πάνω στο ελπίζω δέρμα του παπουτσιού (έχω ένα τέτοιο μεγέθους Α3 που έφτιαξα με 150ευρώ ακριβώς δίπλα μου αυτή τη στιγμή) και μερικά ακόμα καθρευτάκια για ιθαγενείς.

Φυσικά τα adidas που φοράτε δεν έχουν καμία σχέση με το εν λόγω “πιλοτικό” εργοστάσιο το οποίο έφτιαξε μόνο 500 ζευγάρια και μάλιστα εντελώς διαφορετικά από αυτά που φτιάχνουν τα μαυριδερά βιετναμεζικα χεράκια. Διότι τα ρομποτικά παπούτσια δεν είναι ίδια με τα κλασικά (σύμφωνα με την ίδια την adidas). Καλύτερα χειρότερα θα σας γελάσω.

Τα ταϊλανδέζικα ή κινέζικα χεράκια που έφτιαξαν τα adidas σας από την άλλη μεριά τα έφτιαξαν με τον ίδιο λίγο πολύ τρόπο που φτιάχνουμε παπούτσια τα τελευταία 100 χρόνια. Η παραγωγή παπουτσιών είναι μια κλασική εντάσεως εργασίας υπόθεση (όπως και σωβράκων, πουκαμίσων κλπ). Με λίγα λόγια το βασικό κόστος του προϊόντος είναι η εργασία. Γι’ αυτό και η adidas έχει μόλις 3 σημεία παραγωγής στη γερμανία και ένα στη γαλλία (και δεν ξέρουμε καν τι φτιάχνουν εκεί).

Και το ρομποτικό εργοστάσιο δεν πρόκειται να ξεκινήσει σύντομα να κλέψει τις δουλειές από τα χέρια φτωχών βιετναμέζων, καθώς αυτά τα ρομποτικά εργοστάσια θα αρχίζουν να εμφανίζονται “μεσοπρόθεσμα”. Θέλετε να σας το κάνω και κακάκια ή σας φτάνει και μόνο η λέξη (θυμηθείτε πλατείες, παπανδρέου το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα εεε?).

Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο πανικός με τα ρομπότ, τα drones και γενικά τον terminator που μας έχει κατακλύσει τον τελευταίο χρόνο στα γνωστά fake news?

 

 

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Από το 2008 γράφουμε σχεδόν μια δεκαετία σε κρίση, και ενώ στις επίσημες αφηγήσεις προσπαθούσαν να κρατήσουν τα πάντα σταθερά με συνδετήρες και QE, στην ουσία η πλατιές μεσαίες τάξεις της δύσης είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένες, ακριβώς διότι βυθίζονται αύτανδρες προς την ανυπαρξία. Την δυσαρέσκειά τους αυτή προσπάθησαν να διαχειριστούν διάφοροι τσίπρες, μπάμιες και ποδέμος με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.

Αλλά ο ελέφαντας ήταν πάντα εκεί. Η παγκοσμιοποίηση κι όχι η αυτοματοποίηση ήταν ο κινητήριος μοχλός της πτώσης του κόστους των επιχειρήσεων τα τελευταία 25 χρόνια. Αυτό το ιερό τέρας της μετά το 1990 τάξης πραγμάτων πρέπει να σωθεί με πάση θυσία, γιατί σε αυτό είναι βασισμένη ολόκληρη η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Η αντίφαση λοιπόν υπήρχε, το μόνο που δεν υπήρχε ήταν η φωνή που να την εκφράσει. Ο τραμπ δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κηρύξει τον πόλεμο στο σημερινό κατεστημένο χρησιμοποιώντας ως κινητήριο μοχλό τη δυσαρέσκιά της κοινωνίας του για τα 8 χρόνια ομπαμικής καταστροφής.

Το πρόβλημα του μπάμια στο εσωτερικό δεν ήταν ότι κατέστρεψε περισσότερες χώρες από οποιονδήποτε άλλο αμερικάνο πρόεδρο. Οι αμερικάνοι παραδοσιακά δεν ενδιαφέρονται για χώρες που συχνά πυκνά δεν ξέρουν καν να δείξουν στο χάρτη. Ούτε ήταν ότι απέλασε περισσότερους μαυριδερούς από οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο. Ακόμα κι αν οι μη πολίτες μπορούν να ψηφίσουν σε κάποιες πολιτείες (ανεπίσημα), παραδοσιακά οι ψηφοφόροι στη δύση δεν ενδιαφέρονται για τους μη-ψηφοφόρους.

Το πρόβλημα του μπάμια στο εσωτερικό ήταν πως παρέλαβε τις ΗΠΑ στην απαρχή της κρίσης και 8 χρόνια αργότερα παραδίδει ένα ακόμα χειρότερο μπάχαλο. Και ο dow jones που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, είναι μέρος αυτού του μπάχαλου.

Πραγματικά δεν υπήρχε καλύτερος πρόεδρος που να μπορούσε να περάσει επί 8 χρόνια τις ίδιες πολιτικές που ευθύνονται για την κρίση ως λύσεις. Το ότι ήταν μαυριδερός και έλεγε και ωραία αστεία ήταν σαφώς στα προτερήματα αυτού του ταχυδακτυλουργικού.

Όταν όμως τον ρωτούσες για τα πράγματα που καίνε τις μεσαίες τάξεις, όπως οι δουλειές που τις δημιούργησαν εξαρχής, ο μπάμιας θα σου χτυπούσε φιλικά στην πλάτη θα σου έλεγε tough luck και θα σου πρότεινε να αρπάξεις μια από τις νέες ευκαιρίες πλουτισμού που ανοίγονται μπροστά σου.

Το 1997 το σύστημα αυτό δούλεψε περίφημα και δημιουργήθηκαν οι λεγόμενες dot-com bubbles. Το 2002 που έσκασαν αυτές η νέα ευκαιρία ήταν η κτηματαγορά, αλλά το 2008 το μόνο που μπορούσε να προτείνει ο μπάμιας ήταν να φτιάξεις μια startup για το apple ή το android market. Ή να φτιάξει ένα kickstarter. Το πόσο καλά λειτούργησαν αυτές οι ιδέες δεν χρειάζεται να το αναφέρω (καλά να επιμένετε εδώ και εδώ).

Την ίδια στιγμή λοιπόν που το γιατρικό του μπάμια δεν έδειχνε να πείθει κανέναν, ο μπέζος της άμαζον δεκαπλασίαζε την περιουσία του και έγινε πιο πλούσιος και από τον ίδιο τον warren buffet. Με λίγα λόγια η πόλωση στις ΗΠΑ αυξανόταν με την ίδια επιτάχυνση που τα πυραυλάκια του μπέζος χρειάζονται για να βγούν από τη γήινη ατμόσφαιρα.

Οι ΗΠΑ δεν είναι κανένα φλωρομέρος, η βία είναι πολύ βασικό στοιχείο της ταυτότητάς της. Είναι ο bill clinton που βάζει όλους τους μαύρους στη φυλακή, αλλά είναι ο μπάμιας που κατέχει το ρεκόρ μαζικών πυροβολισμών, ένα είδος δημόσιας διαμαρτυρίας που φαίνεται να ανθεί ιδιαίτερα υπό την προεδρία του νομπελίστα της ειρήνης.

 

 

Trumpzilla

Κάπως έτσι λοιπόν ο τράμπ εκμεταλλεύεται αυτή την τεράστια δημόσια δυσαρέσκεια προκειμένου να τοποθετηθεί στην κορυφή του συστήματος, την ίδια στιγμή που το σύστημα προτείνει έναν πραγματικά κακό υποψήφιο, δηλαδή τη χίλαρη. Η μαρκετινίστικη συνταγή ήταν ίδια με του μπάμια. Βγάλτε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο, τώρα βγάλτε την πρώτη γυναίκα πρόεδρο. Υπόσχεται δημόσια ότι θα φέρει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά είναι γυναίκα κι αν δεν την υποστηρίξετε είστε σεξιστές γιατί δεν θέλετε μια μούτζα στο ύπατο αξίωμα.

Εδώ δεν ισχυρίζομαι πως ένας καλός υποψήφιος θα κέρδιζε απαραίτητα τον τράμπ. Ο τράμπ είχε πιάσει μαγαζάκι γωνία και παρότι ο ίδιος δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας καλός υποψήφιος, ήταν o μόνος στο πολιτικό σύστημα που έπιασε το zeitgeist (μην ακούσω για μπέρνι, να πάτε να διαβάσετε το πως έγλυφε εκεί που υποτίθεται έφτυνε).

Σε αυτό το μάρκετινγκ κολλάνε και τα identity politics που το δημοκρατικό κόμμα και ο σόρος (ως κύριος μαίκινας του) προωθούν. Ας ασχοληθούμε με το μουνί μας, με τις πούτσες μας, το χρώμα των μαλλιών μας ή τελοσπάντων τα δικαιώματα. Μήπως είμαι φτωχός γιατί είμαι αδερφή ή μήπως όχι? Μήπως φταίει η πατριαρχία για το ότι ο λάτε μου φαίνεται να εχει αρχίδια στον αφρό?

Ακριβώς τα ίδια λευκά ρούχα, δείχνουν προεδρικότητα όταν τα φοράει η χίλαρι, την KKK όταν τα φοράει η φτωχή μετανάστης μελάνια 10 μέρες νωρίτερα.

Σε αντίθεση με τις παραπάνω τρίχες ο τραμπ μιλάει ξεκάθαρα για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Και είναι μια καταπληκτική ιστορική ειρωνεία πως ο άνθρωπος που μιλάει για τον ελέφαντα είναι ο ίδιος άνθρωπος που έγινε γνωστός ως ένας χαρακτηριστικά κιτς αμερικάνος στα μακρινά 80s.

 

 

Κάτσε ρε φίλε τι δουλειά έχουν τα ρομπότ με τον τράμπ?

Καμία, αυτό άλλωστε δείξαμε και με την έρευνα του προηγούμενου άρθρου. Ότι τα ρομπότ δεν έχουν καμία σχέση με τον τράμπ ή με την πραγματικότητα. Αλλά εξυπηρετούν ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Να προσπαθήσουν να πείσουν τις μεσαίες τάξεις στη δύση, πως για τη μιζέρια τους εδώ και 10 χρόνια δεν φταίει η παγκοσμιοποίηση, αλλά τα drones της άμαζον. Σαν ένα άλλο είδος identity politics, η αυτοματοποίηση και τα ρομπότ λειτουργούν ως καθρευτάκια προκειμένου η συζήτηση να μην ξεπέσει ποτέ στον ελέφαντα.

Την ημέρα της ορκομωσίας χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τον μισογυνισμό του τράμπ. Όχι για το πρόγραμμά του, όχι για τους δασμούς που απειλεί να βάλει, όχι για την υπόσχεσή του να σταματήσουν οι ΗΠΑ να καταστρέφουν χώρες έτσι για το γινάτι της χίλαρι (υποσχέθηκε ότι θα το κάνει μόνο όταν πραγματικά τους συμφέρει, που θα είναι τεράστια πρόοδος σε σχέση με την προεδρία του μπάμια), αλλά γιατί ο τραμπ είναι “μισογύνης”.

Το ίδιο ακριβώς τέχνασμα χρησιμοποιείται και με την αυτοματοποίηση. Δεν υπάρχει λόγος τα εργοστάσια να επιστρέψουν στη δύση, γιατί η adidas θα παράγει παπούτσια αυτόματα έτσι κι αλλιώς. Άρα οι δασμοί και τα άλλα μέτρα που θα χτυπήσουν την παγκοσμιοποίηση θα είναι παντελώς άχρηστα. Η αυτοματοποίηση είναι η πρόοδος και το να πας κόντρα στην πρόοδο σε βάζει κατευθείαν στη θέση του μισητού λουδίτη. Την ίδια στιγμή είναι απρόσωπη. Δεν φταίει ο τραμπ, οι κινεζοί ή κανείς άλλος, αλλά για μία ακόμα φορά οι αόρατες δυνάμεις της ιστορίας

Η μακίνσευ στο νταβός διαφήμιζε πριν μια βδομάδα ότι 1δις δουλειές μπορούν να χαθούν σήμερα από την αυτοματοποιήση. Δεν διάβασα την σεπτή τους έρευνα αλλά δεν χρειάζεται να είστε μάντεις για να καταλάβετε το περιεχόμενό της. Στην ινδία κάθε εστιατόριο έχει 7 πιατάδες, αν αγοράζαμε 7 πλυντήρια πιάτων θα χρειαζόμασταν μόνο 2. Η ινδία έχει 8εκ εστιατόρια, άρα 40εκ θέσεις εργασίας μόλις εξαφανίστηκαν και η bosch επιτέλους βρήκε που θα πουλήσει όλα αυτά τα πλυντήρια πιάτων

 

McDonld’s: Οι άνθρωποι πάνω από τα χάμπουργκερ

Έχουν περάσει πλέον δεκαετίες από τη στιγμή που χιλιάδες μοσχοβίτες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Πούσκιν για να αποτίσουν φόρο τιμής σε ένα Big Mac! Για τη Δύση, το άνοιγμα του πρώτου καταστήματος MacDonald’s στη Ρωσία σηματοδότησε το τέλος του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Και όσοι έλληνες έσπευσαν να γελάσουν χαιρέκακα, σώπασαν όταν ένα χρόνο αργότερα μια ανάλογη ουρά ξεδιπλωνόταν στην Πλατεία Συντάγματος.

Μπορεί για την Ελλάδα το άνοιγμα του πρώτου καταστήματος McDonald’s να μη σηματοδότησε το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού» αναμφισβήτητα όμως συνέπεσε χρονικά με το τέλος του «υπαρκτού παπανδρεϊσμού».

Ο πρώην και μετέπειτα πρωθυπουργός, καλούνταν στο εδώλιο του ειδικού δικαστηρίου για το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Μητσοτάκης μιλούσε στο βήμα του 13ου συνεδρίου του…ΚΚΕ στο πλαίσιο της συγκυβέρνησης ενώ ο Τζορτζ Μπους γινόταν ο δεύτερος αμερικάνος πρόεδρος που θα επισκεπτόταν την Αθήνα. Την ώρα που τα «κακά παιδία» του ΣΚΑΙ 100,4 σατίριζαν από μικροφώνου τους εκατοντάδες αθηναίους που συνωστίζονταν για να γευτούν το πολυπόθητο Big Mac, η χώρα ένοιωθε τις πρώτες δονήσεις από το κύμα νεοφιλελευθερισμού που σύντομα θα σάρωνε την πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου. Η ελληνική κοινωνία ζούσε αυτό που ορισμένοι κοινωνιολόγοι έχουν ονομάσει… μακντοναλντοποίηση.

Παραδόξως, η Ελλάδα και η Ρωσία δεν αποτελούν τις μοναδικές χώρες όπου το άνοιγμα ενός καταστήματος McDonald’s συνέπεσε με ιστορικές εξελίξεις. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η εξάπλωση της συγκεκριμένης αλυσίδας εστιατορίων έχει απασχολήσει εδώ και δεκαετίες αρκετούς καταξιωμένους αναλυτές. Από στατιστικολόγους, που καταγράφουν τις τιμές των Big Mac σε διαφορετικές χώρες του κόσμου για να συγκρίνουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τους, έως οικονομικούς αναλυτές που θεωρούν την εξάπλωση της αλυσίδας ως τον πολιορκητικό κριό των αμερικανικών επενδύσεων.

Χαρακτηριστικότερο όλων, βέβαια, είναι το παράδειγμα του αμερικάνου «γκουρού του νεοφιλελευθερισμού» Πολ Φρίντμαν ο οποίος ισχυριζόταν ότι «δύο χώρες που έχουν McDonald’s δεν πρόκειται να εμπλακούν ποτέ σε πόλεμο». Η επιτυχία του συγκεκριμένου τσιτάτου ήταν τόσο μεγάλη ώστε ακόμη και το διαφημιστικό τμήμα των McDonald’s δεν δίστασε να το χρησιμοποιήσει σε αρκετές συνεντεύξεις τύπου. Οταν μάλιστα το ΝΑΤΟ βομβάρδισε περιοχές του Βελιγραδίου όπου υπήρχαν καταστήματα της αλυσίδας, εκπρόσωπος των McDonald’s έσπευσε να υποστηρίξει τον Φρίντμαν λέγοντας ότι «το ΝΑΤΟ δεν έχει McDonald’s» και συνεπώς η θεωρία δεν καταρρίπτεται. Η θεωρία βέβαια είχε καταρριφθεί πολύ νωρίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ινδίας-Πακιστάν αλλά κανείς δεν είχε δώσει σημασία.

Εκτός όμως από τον Φρίντμαν, τα έργα και οι ημέρες των McDonald’s ενέπνευσαν όπως φαίνεται και τον Τζόρτζ Ρίτζερ, καθηγητή κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Μέριλαντ ο οποίος στο βιβλίο του «Η μακντοναλντοποίηση της κοινωνίας» παρουσιάζει ένα λιγότερο ειδυλλιακό κόσμο. Ο Ρίτζερ, συγκρίνει τη μακντοναλντοποίηση με την εξάπλωση της γραφειοκρατίας που είχε περιγράψει ο Μαξ Βέμπερ στις αρχές του αιώνα ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο έργο του Οργουελ και του Φουκό. «Σε αντίθεση με το Μεγάλο Αδερφό στο «1984» όπου περιγράφεται ένα σύστημα κεντρικού ελέγχου, η μακντοναλντοποίηση είναι ένας είδος μικρο-συστημάτων ελέγχου. Είναι παρόμοια με τις μικρο-πολιτικές ελέγχου για τις οποίες είχε μιλήσει ο Φουκό. Στην περίπτωσή μας, δηλαδή» συνεχίζει ο Ρίτζερ «δεν έχουμε ένα σιδηρούν παραπέτασμα άλλα αναρίθμητα μικρά παραπετάσματα που έχουν διασκορπιστεί με τέτοιο τρόπο σε ολόκληρο τον πλανήτη ώστε δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να εισέλθεις σε ένα από αυτά».

Οι ντομάτες Πολωνίας και η... κορυφή του παγόβουνου

 

 

Η περί τοπικών προϊόντων φιλολογία καλά κρατεί εδώ και χρόνια, με ασκήσεις επί χάρτου, δηλώσεις, μελέτες και κάθε είδους πανηγύρεις. Με ελάχιστο αντίκρισμα βεβαίως στον απολογισμό αυτών των δράσεων, οι οποίες έχουν “καταπιεί” καθόλου ευκαταφρόνητα ποσά και εκείνο που τελικά μένει είναι η δημοσιότητα και η ανάμνηση του... πανηγυριού.

Η έχουσα μυθολογικές διαστάσεις υπόθεση, κατέρρευσε με πάταγο τον τελευταίο καιρό με αφορμή την υπόθεση της... ντομάτας. Ναι, απίστευτο κι όμως αληθινό, μέσα στο κατακαλόκαιρο με χιλιάδες επί χιλιάδων επισκέπτες, σε μεσογειακή χώρα με ιδανικές καιρικές συνθήκες, το τοπικό αυτό προϊόν κατετάγη στην κατηγορία των “ειδών εν ανεπαρκεία”. Και αντ' αυτού κατακλύσθηκε η αγορά από ντομάτες Πολωνίας (και Βελγίου πληροφορήθηκα προσφάτως), προφανώς από θερμοκήπια. Και μάλιστα σε υψηλότατες τιμές για την εποχή. Εννοείται δε ότι μόνον... ντομάτες δεν θύμιζαν και αρκετοί από τους συνεπείς επαγγελματίες έψαχναν εναγωνίως να βρουν μικροκαλλιεργητές για να σερβίρουν τουλάχιστον τη σαλάτα που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν του ελληνικού καλοκαιριού ως “χωριάτικη” (μια άλλη πονεμένη ιστορία). Το σχετικό ρεπορτάζ αποδίδει τις ελλείψεις με βάση τις δηλώσεις παραγωγών, σε εχθρό της ντομάτας που προκάλεσε καταστροφές. Πρόκειται για μια υπόθεση η οποία απασχολεί έτσι και αλλιώς τα τελευταία χρόνια τους παραγωγούς, αλλά μια προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων -και των πληροφοριών που έρχονται από διάφορες περιοχές- αναδεικνύει μια άλλη πολύ σημαντική πλευρά: Η καλλιέργεια της υπαίθριας ντομάτας είναι ασύμφορη καθώς εμφανίζει αυξημένο κόστος, έχει πολλούς εχθρούς και οι τιμές για μαζική πώληση είχαν ήδη φθάσει πέρυσι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Ως εκ τούτου οι έχοντες τη δυνατότητα ασχολούνται με την τομάτα θερμοκηπίου που πλεονεκτεί καλλιεργητικά από όλες τις απόψεις. Με κριτήριο το “τι συμφέρει” (με συνυπολογισμό όλων των παραμέτρων) επικρατεί πλέον το παράδοξο της άφθονης ντομάτας το χειμώνα από θερμοκήπια σε χαμηλές σχετικά τιμές και της κραυγαλέας έλλειψης του προϊόντος κρίσιμες περιόδους το καλοκαίρι. Η τοπικότητα πάει περίπατο και κανένας δεν εμφανίζεται πρόθυμος να την υπερασπιστεί... από την τσέπη του.

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα…

     Η πραγματικότητα διέψευσε τον Κάρολο και τη Ρόζα       

Διονύσης Χαριτόπουλος*

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ενωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.


Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Το προφίλ ενός σίριαλ κίλερ και ο τρόμος της «υπερβολικής δημοκρατίας»

Γελωτοποιός

Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Τζον Ντάγκλας, είναι ο ιδρυτής της profiling σχολής του FBI, (της εφαρμοσμένης ψυχολογίας του εγκλήματος για να είμαστε πιο σαφείς).

Η ευστοχία στις προβλέψεις του είναι τέτοια που τον παρομοιάζουν με τον Σέρλοκ Χολμς –με μια δόση από μέντιουμ. Χωρίς να βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος, χωρίς να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ακούγοντας μόνο τις συνθήκες στις οποίες διαπράχτηκε το έγκλημα μπορεί να προβλέψει τι χρώμα αυτοκίνητο οδηγάει ο δολοφόνος και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, όπως ότι είναι ψευδός.

Ο Τομ Χάρις, ο συγγραφέας που έγινε διάσημος από την κινηματογραφική διασκευή της «Σιωπής των Αμνών», έμαθε τα πάντα για τους σίριαλ κίλερ από εκείνον.

Γράφει, λοιπόν, ο Ντάγκλας ότι τα τρία βασικά κίνητρα των κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων είναι: Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

Ο κύριος στόχος του δολοφόνου και βιαστή δεν είναι να σκοτώσει ή να βιάσει, αλλά να ελέγξει, να χειριστεί, να κυριαρχήσει πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο –ή μη- ον.

~~

Τάκης Φωτόπουλος: Η Ρωσία σε σταυροδρόμι (Pravda, 30 Νοεμβρίου 2014)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Περίληψη: Σε αυτό το βαρυσήμαντο άρθρο, εξετάζεται ―υπό το πρίσμα των αποφάσεων που ελήφθησαν στην τελευταία σύνοδο του G20 στο Brisbane― η παρούσα εγκληματική Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία, μέσω της στρατιωτικής και οικονομικής βίας, έχει οδηγήσει σε απόγνωση την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού προς όφελος μιας μικρής μειοψηφίας. Το άρθρο συμπεραίνει ότι οι χώρες του BRICS, οι οποίες προσυπέγραψαν το επίσημο ανακοινωθέν που σαφώς υιοθετεί την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και εκθειάζει τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται η ΝΔΤ, ουσιαστικά δεν έχουν δικαίωμα μετά από αυτό να μιλούν για έναν εναλλακτικό πόλο σε ένα νέο πολυπολικό κόσμο. Η μόνη πιθανή εξαίρεση είναι η Ρωσία, η οποία, ακριβώς λόγω της άνισης σχέσης της με αυτή την εγκληματική Διεθνή Τάξη, είναι σήμερα ο κύριος στόχος της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που την διαχειρίζεται. Με αυτή την έννοια, η Ρωσία βρίσκεται, για μια ακόμη φορά μετά την επανάσταση του 1917, σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι, και από τις αποφάσεις που θα πάρει θα κριθεί όχι μόνο η δική της τύχη, αλλά επίσης, και η τύχη όλου του κόσμου. Δηλαδή, αν θα ανατείλει μια νέα μακρά σκοταδιστική περίοδος, ή αν, αντίθετα, θα τεθούν οι βάσεις για μια πραγματική κοινωνία αυτοκαθορισμού.

 

Η σύνοδος κορυφής του G20, που μόλις έληξε, αποκάλυψε πολλά, με τις πράξεις και τις παραλείψεις της, για τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και, ακόμη πιο σημαντικό, για την άνιση σχέση της Ρωσίας με αυτή την εγκληματική Τάξη. Εγκληματική, με διπλή έννοια. Πρώτον, λόγω των εκατομμυρίων θυμάτων της, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής βίας που χρησιμοποιεί η Υ/Ε (δηλαδή το δίκτυο των ελίτ που εδράζονται κυρίως στις χώρες του G7, το οποίο διαχειρίζεται τη ΝΔΤ)¹ στη συστηματική της προσπάθεια να ενσωματώσει κάθε γωνιά της γης σε αυτή την Τάξη. Δηλαδή, τα θύματα των πολέμων που εξαπέλυσε η Υ/Ε κατά το τελευταίο περίπου τέταρτο του αιώνα με αυτό τον στόχο (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), καθώς και των πολέμων που εξαπέλυσε «διά αντιπροσώπου» (Συρία και Ουκρανία). Δεύτερον, λόγω του ακόμη μεγαλύτερου αριθμού θυμάτων ως αποτέλεσμα της οικονομικής βίας που θεσμοθέτησε σε όλο τον κόσμο η ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Αυτό ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του ανοίγματος ή/και της απελευθέρωσης των αγορών για τα εμπορεύματα, το κεφάλαιο και την εργασία, και της επακόλουθης καταστροφής των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας που επιβάλλεται μέσω των διαφόρων προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής από τους διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ.) που ελέγχονται από αυτή την ελίτ, καθώς και από οικονομικές ενώσεις, όπως η ΕΕ. Αυτά τα προγράμματα εξανάγκαζαν τους ανθρώπους στον Νότο να προσπαθούν να μεταναστεύουν μαζικά στον Βορρά, όπου είχαν να ανταγωνιστούν ντόπιους εργαζόμενους για χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας κάτω από εξαντλητικές συνθήκες εργασίας, χάρις στην «ευελιξία» της εργασίας ―ένα άλλο βασικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Πράγμα που μείωνε γενικά τους μισθούς, κάνοντας αναπόφευκτα τους μετανάστες αποδέκτες της εχθρότητας των (απληροφόρητων) ντόπιων εργατών.