J59 ο Τυραννοκτόνος

Ξενοφώντας Ερμείδης

Ο Δημήτρης Τσαφέντας ήταν μιγάς. Δεν τον δέχτηκε ποτέ ούτε το κίνημα των Μαύρων του Μαντέλα (επειδή, ακριβώς, ήταν μιγάς) και ίσως γι αυτό να ξεχάστηκε από τους πάντες. 

Ο ίδιος ο Μαντέλα ειρωνεύτηκε και υποτίμησε την πράξη του “μπάσταρδου” Τσαφέντα, θεωρώντας μόνο τη δική του στάση ζωής (αναμένοντας να πέσει από μόνος του ο εχθρός) ως υπόδειγμα αντίστασης στο Απαρτχάιντ. 

Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1918 από τον Κρητικό Μιχάλη Τσαφαντάκη και την ντόπια Αμίλια Βίλιανς. Γεννιέται έξω από το Λορέτζο Μάρκες την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Ο πατέρας του δουλεύει σαν επιστάτης σε κτήματα και η μάνα του είναι, όπως όλοι οι μαύροι, εργάτρια σε αυτά. Τα κτήματα τα είχε κάποιος Έλληνας Στρουθίδης. Με το που γεννιέται, η μάνα τον παρατάει , υπάρχει και μια πληροφορία πως πέθανε στην γέννα μα δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Ο πατέρας Μιχάλης δεν είναι ακόμη παντρεμένος βλέπει το μωρό (δεν είναι μαύρο) και αποφασίζει να το αναγνωρίσει. Το στέλνει και μεγαλώνει με τη γιαγιά του, Κατερίνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί παίρνει ελληνική παιδεία, γίνεται με λίγα λόγια ελληνόπουλο, τραγουδά τον Ερωτόκριτο και λατρεύει την γιαγιά του. 

Στην εφηβεία δουλεύει ως εργάτης και βρίσκεται οργανωμένος στο κομμουνιστικό κόμμα και αυτό γιατί το Κ.Κ. είναι το μόνο που δέχεται τους μιγάδες, τους κολοράτους όπως τους αποκαλούσαν. Όλοι οι άλλοι π.χ. το νοτιοαφρικανικό κογκρέσο που κυβερνά σήμερα (Μαντέλα) δεν αναγνώριζαν τους κολοράτους. Στην ενηλικίωση ξεκινά -ως ναυτεργάτης- τα ταξίδια του, που θα κρατήσουν 20 ολόκληρα χρόνια. 

Το καρναβάλι των Ολυμπιακών και ο αποκλεισμός της Ρωσίας…

Σε λίγες μέρες αρχίζει το πλανητικό καρναβάλι των Ολυμπιακών Αγώνων: Καρναβάλι του ανελέητου κερδοσκοπικού ανταγωνισμού των ΥΠΕΡ-εθνικών μονοπωλίων…Θυμάστε αυτόν τον Αθάνατο Φρανκιστή, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ; Ήταν ο πιο ωμός, δηλαδή ο πιο «ειλικρινής», από τους Αθάνατους. Δεν έκρυβε την απόλυτη επιρροή των πολυεθνικών στον αθλητισμό.
Αυτό που καθορίζει την «Ολυμπιακή Αγορά» είναι η κυριαρχία των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων και ο μανιασμένος πόλεμος των πολυεθνικών για τον έλεγχο αυτής της «Ολυμπιακής Αγοράς».

 

Το συστατικό στοιχείο και ο κινητήριος μοχλός αυτής της εμπορευματικής αγοράς των μονοπωλίων (που αγκαλιάζει ΟΛΟΥΣ τους επιχειρηματικούς κλάδους) είναι η «ντόπα»: Η παραγωγή όλο και πιο εξελιγμένων και ΜΗ ανιχνεύσιμων αναβολικών.

Και εδώ ακριβώς, στην ΑΓΟΡΑ του ΥΠΕΡ-κέρδους της «ντόπας», ο πόλεμος μεταξύ των πολυεθνικών, για τον έλεγχο της Ολυμπιακής Αγοράς», παίρνει λυσσώδεις διαστάσεις.

Ο αδυσώπητος αυτός ανταγωνισμός των πολυεθνικών βιομηχανιών είναι που οδηγεί και στην αποκάλυψη κάποιων κρουσμάτων ντοπαρισμένων αθλητών.

Αυτό που αποκρύβεται επιμελώς είναι τούτο: Ότι το ντοπάρισμα των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων, είναι ο ΓΕΝΙΚΟΣ κανόνας και όχι η εξαίρεση, ΟΧΙ κάποια μεμονωμένα κρούσματα…

Το αιώνιο παραμύθι της Θάτσερ, τα αστεία μέτρα και η βία που έγινε Κυπριακό

"Η Θάτσερ νίκησε τους χούλιγκανς, τους εξαφάνισε με συνοπτικές διαδικασίες. Απέκλεισε τις αγγλικές ομάδες απ’την Ευρώπη, έφτιαξε τις συνθήκες του πρωταθλήματος, απέβαλε τη βία στα γήπεδα, άλλαξε το ποδόσφαιρο και το έκανε αυτό που βλέπουμε σήμερα".

Με πάνω-κάτω αυτά τα λόγια γίνεται για δεκαετίες η αφήγηση των κατορθωμάτων της Θάτσερ ενάντια στη βία στα αγγλικά γήπεδα τη δεκαετία του 80. Αφήγηση που επανέρχεται στην εγχώρια καθημερινότητα κάθε φορά που γίνονται επεισόδια, κάθε φορά που επιβάλλονται ποινές, κτλ.

Ένας μύθος χωρίς βάση

Εννιά στα δέκα κείμενα που γράφονται για τη βία έχει μέσα το όνομα της Θάτσερ και κατορθώματά της. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η αναφορά στα κατορθώματα της Θάτσερ όσον αφορά τη βία έχει την ίδια ακρίβεια με την αναφορά στους άθλους του Ηρακλή. Πρόκειται για μύθο.

Για τον Ηρακλή δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πραγματικά υπήρξε και τι ακριβώς έκανε. Όμως, η Θάτσερ υπήρξε και ξέρουμε τι έκανε: τίποτα απολύτως απ’την αφήγηση που τη συνοδεύει.

Πάνε δυόμιση χρόνια από τότε που σε σχετικό κείμενο εξηγήσαμε αναλυτικά γιατί είναι απλώς ένας μύθος όλα όσα αποδίδονται στη Θάτσερ. Θα το κάνουμε ξανά, όχι μόνο γιατί καλό είναι να πάψουμε να πιστεύουμε σε παραμύθια, αλλά γιατί θα μας βοηθήσει να δούμε, με ρεαλιστικές και όχι ψεύτικες βάσεις, το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος.

Δεν τιμώρησε η Θάτσερ τις ομάδες

Ο μύθος πάντα ξεκινάει με το “η Θάτσερ δεν λογάριασε τίποτα, έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο, πέταξε τις ομάδες έξω απ’την Ευρώπη μετά την τραγωδία στο Χέιζελ”. Απορίας άξιον πως συντηρείται αυτή η κουβέντα μέχρι τις μέρες, αφού η Θάτσερ ουδέποτε έκανε κάτι τέτοιο. Η UEFA ήταν αυτή που μετά το Χέιζελ απέκλεισε συλλήβδην τις αγγλικές ομάδες (επ’αόριστον αρχικά) απ’τις διοργανώσεις της, εξαιρώντας την Εθνική Αγγλίας, με τους συλλόγους να μένουν τελικά εκτός για πέντε χρόνια και τη Λίβερπουλ για έξι.

Η Θάτσερ ουδέποτε επέβαλε κάποια ποινή. Δύο μέρες πριν την τιμωρία της UEFA επικοινώνησε με την Αγγλική Ομοσπονδία και τους ζήτησε να επιβάλούν αυτοί την τιμωρία. Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν και απλώς θα έπρεπε να περιμένει την απόφαση της UEFA.