Ο Καπιταλισμός σού πάει πολύ

Αηδιάζω με όσους ειρωνικά λένε "και οι άνεργοι τι κάνουν; Γιατί δεν κατεβαίνουν στους δρόμους; Γιατί δεν επαναστατούν;".

Για να λες κάτι τέτοιο σημαίνει ότι έχεις βολέψει την κωλάρα σου κάνοντας κάργα υποχωρήσεις για μία σύμβαση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα ή ότι την ημέρα της συνταξιοδότησής σου από τον δημόσιο τομέα θα αποχωρήσεις μαζί με την καρέκλα, που έχει γίνει το έξτρα μέλος του σώματός σου.

Ούτε μία φορά βέβαια δεν πέρασε από τον βλαμμένο εγκέφαλό σας ότι αν ΟΛΟΙ εσείς οι εργαζόμενοι αρνούσαστε να εργάζεστε με τον πρώτο νόμο που βάλλονταν τα εργασιακά-ανθρώπινα δικαιώματα ΟΛΩΝ και η στέρηση του δικαιώματος του πολίτη να εργάζεται και όχι να βολεύεται προσωπικώς, τότε τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.

Θέλετε λοιπόν, μία εξέγερση ανθρώπων οι οποίοι ήδη δεν κάνουν βήμα πίσω κι ας πεινάνε μπας και να προστεθούν περισσότερα στα δικά σας δικαιώματα χωρίς να κουνήσετε το δάκτυλό σας.

Πάρτε το χαμπάρι, λαπάδες. Έγινε προνόμιο η εργασία από την ώρα που υπογράφηκε το 1ο Μνημόνιο και μόνο όσοι έχουν εύκολη την προσαρμογή σε κάθε νόμο και σε κάθε καθεστώς μπορούν να το έχουν. Είστε προνομιούχοι και όχι εργαζόμενοι.

Μην νομίζετε δηλαδή ότι είστε κάτι λιγότερο από αυτούς που σας πληρώνουν, είτε πολλά και σίγουρα, είτε λίγα και μη σίγουρα.
Φταίει ο Καπιταλισμός; Αλήθεια;

Η ΣΙΧΑΜΕΝΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ...

Υπάρχει μια φράση που δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω. Οχι το νοημα της. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται πράξη. " Ξεπέρασε το" Η φράση κλειδί της επιβίωσης. Ο χρυσός κανόνας της ύπαρξής μας. "Ξεπέρασε το" Οτι και νάναι αυτό, πάει πέρασε. Αρχίζω να πιστεύω πως μου λείπει κάποιο βασικό ανθρώπινο γονίδιο γιατί "κολλάω" Κολλάω άσχημα και δεν μπορώ να το ξεπεράσω...

Βλέπω μια είδηση π.χ. για ένα κτήνος που βίαζε το παιδάκι του για χρόνια, και τα σχετικά ρεπορτάζ που αναλύουν όλες τις λεπτομέρειες μέχρι που το μαχαίρι να φθάσει τόσο βαθειά στο μυαλό που να πονάς... Να πονάς αφόρητα... Κοιτάζω δίπλα μου, και ο διπλανός μου κουνάει για λίγο το κεφάλι και το ξεπερνάει, κατεβάζει την επόμενη μπουκιά στο άνετο και αλλάζει θέμα.

Εγώ μένω κολλημένη εκεί, μια αηδία θα μου αφαιρέσει την ικανότητα να "γεύομαι" το οτιδήποτε για μέρες. Μια σιχασιά θα συνοδεύει τις καλημέρες και στο τέλος μια θλίψη θα με ακολουθεί  για πολύ καιρό... Κι οι ειδήσεις φρίκης συσσωρεύονται. Ερχονται κι άλλες κι άλλες από το πρωινό ξύπνημα μέχρι να κλείσει κάποιος τα μάτια το βράδυ, ειδήσεις φρίκης, απανθρωπιάς, αίμα, θάνατος, απίστευτα διεστραμμένη ανθρωπότητα...

Κι ο διπλανός τρώει την επόμενη μπουκιά σαν να μην τρέχει τίποτα...

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.. είναι γονιδιακό το θέμα. Υπάρχουν οι ξεκάθαρα σταρχιδιστές που σίγουρα γενιούνται με πρόσθετα γονίδια, υπάρχουν οι μεσαίοι συνήθεις άνθρωποι που τους τσιμπάει κάπου και περνάει κι υπάρχουν οι λιγότεροι που υποφέρουν... Που δεν έχουν  αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορουν να "το ξεπεράσουν" και καταλήγουν καταθλιπτικοί, αυτοκτονικοί, ή στη καλύτερη περίπτωση απίστευτα οργισμένοι.. Υπάρχει και μια τελευταία μοντέρνα κατηγορία που έχουν πείσει τον εαυτό τους πως όλα αυτά δεν υπάρχουν είναι ένα παιχνίδι του μυαλού, και αισθάνονται - λένε - μακριά από όλα αυτά τα τιποτένια πραγματάκια που βασανίζουν τις ανώριμες προσωπικότητες...

Ο κυρ-Παντελής (και οι χιλιάδες όμοιοί του)

Ο Παντελής είναι νοικοκύρης. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ μπερδευτεί σε καμμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος («όλοι ίδιοι είναι», «βρες εσύ τον καλύτερο», «όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;» κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού («εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ’ όπου κι αν προέρχεται), γι’ αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις παραδόσεις, θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων τής φυλής. Γι’ αυτό παντρεύτηκε στην ώρα του κι έκανε δυο παιδιά. Για την ακρίβεια, έκανε ένα παιδί κι ένα κορίτσι. Κι ανάθρεψε το παιδί σαν άντρα και το κορίτσι σαν κορίτσι που θα φοβόταν τον άντρα όταν θα γινόταν γυναίκα, καθ’ ότι τα φεμινιστικά ποτέ δεν του άρεσαν. Άλλωστε, ξέρει ότι μόνο με τέτοια ανατροφή θα γυρίσει το κορίτσι του να τον κοιτάξει όταν γεράσει και καταπέσει. Το παιδί είναι άντρας, θα κοιτάει την δικιά του οικογένεια.

Ο Παντελής νοσταλγεί τον κόσμο όπως τον έζησε στα νιάτα του και θλίβεται που βλέπει πώς τον κατάντησαν οι νεώτεροι. Γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να μη ξεθωριάσει τελείως εκείνος ο «παλιός, καλός καιρός». Αν και δεν πολυφοβάται την κόλαση (στο κάτω-κάτω, δεν έχει κάνει φόνο), πάει κάπου-κάπου στην εκκλησία επειδή από την μια δεν βλάφτει να έχουμε και την βοήθεια του θεού κι από την άλλη καλό κάνει στο μαγαζί να βλέπουν οι πελάτες του ότι εκκλησιάζεται. Αν και δεν είναι προληπτικός, δεν κόβει τα νύχια του μεσοβδόμαδα, δεν λούζεται τις Κυριακές και ρίχνει πάντα μια ματιά στο ωροσκόπιό του, μιας και τα ίδια έκαναν και οι γονείς του και οι παππούδες του, άσε που δεν πρέπει να προκαλείς την κακοτυχία.

Ο Παντελής είναι άνθρωπος σύγχρονος, που ενδιαφέρεται για τα πάντα και θέλει να έχει γνώμη για τα πάντα. Γι’ αυτό παρακολουθεί με μανία όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και ξεκοκκαλίζει 3-4 μεγάλες εφημερίδες κάθε Κυριακή. Σ’ αυτή την φιλομάθειά του χρωστάει ότι όλοι τον σέβονται όταν μιλάει και όλοι ζητούν την άποψή του σε οποιοδήποτε θέμα, από την λαθρομετανάστευση μέχρι την κρίση χρέους κι από την υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι τις τιμές τού πετρελαίου. Λογικό είναι να καμαρώνει για την μόρφωσή που απέκτησε, έστω κι αν ποτέ στην ζωή του δεν άνοιξε οποιοδήποτε βιβλίο.

Γίναμε οι κατσαρίδες της ιστορίας

Φίλε πιτσιρίκο,
Χτες θυμήθηκα μία μελαγχολική, αλλά απόλυτα πετυχημένη, ατάκα που μου έχει πει ένας καλός μου φίλος σε ανύποπτη στιγμή, αν και εκεί τη στιγμή μου φάνηκε πολύ αστεία. Αλλά μάλλον είναι από τις πιο σωστές κουβέντες που έχω ακούσει στη ζωή μου:

  

«Η γενιά μας είναι οι κατσαρίδες της σύγχρονης ιστορίας».

Αφού επιβιώνουμε στις συνθήκες που υπάρχουν αυτή την εποχή, μπορούμε να την βγάλουμε καθαρή σχεδόν σε οποιεσδήποτε συνθήκες.

Σαν τις κατσαρίδες, που θα επιβίωναν μέχρι και σε πυρηνικό πόλεμο.

Προφανώς και η ατάκα του φίλου μου δεν περιλαμβάνει την περίπτωση του πολέμου. Εκεί πάμε σε άλλη πίστα και κάθε σύγκριση πεθαίνει.

Αλλά, αν το καλοσκεφτείς για όλα τα υπόλοιπα, είχε δίκιο ο φίλτατος.

Ζήσαμε την ανεργία.

Πήγαμε σε αμέτρητες συνεντεύξεις, κυνηγώντας μία δουλειά της πλάκας για να βγάζουμε λεφτά λιγότερα και από όσα χρειάζονται για να επιβιώσεις.

Φάγαμε στη μάπα κάτι απίθανους τύπους στις συνεντεύξεις που κάνανε ερωτήσεις που ούτε σε κωμωδία δεν θα γραφόντουσαν.

Και μας κοιτάζανε με ένα ύφος υπερβολικά συγκαταβατικό.

Σχεδόν λύπησης, σαν να σου λέει «χάρη σου κάνω και μόνο που είσαι εδώ».

Αν και αυτοί είναι τελικά για λύπηση. Αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

Παρ’όλα αυτά διατηρήσαμε την ψυχραιμία μας. Και δεν τους φέραμε το τραπέζι στο κεφάλι.

Είδαμε γονείς, συγγενείς και φίλους να χάνουν τη δουλειά τους από τη μία μέρα στην άλλη. Και μαζί την αξιοπρέπεια της αυτοσυντήρησης.

Να παρακαλάνε για δανεικά όποιον ξέρουν. Όχι για να πληρώσουν ταξιδάκι στο Μπάνσκο.

Αλλά για να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο και να πληρώσουν το νοίκι.

50 χρονών άνθρωποι να περιμένουν τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, για να πάνε σουπερ μάρκετ.

Μνημονιακή κανονικότητα και «κατάσταση πνευμάτων»

Τάσος Βαρούνης

Στο περασμένο φύλλο καταπιαστήκαμε με ορισμένα ζητήματα σε σχέση με την κοινωνική συνείδηση και την ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό πρότυπο. Σε αυτό το σημείωμα, προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η κοινωνία, χωρίς βέβαια να αναφερθούμε στα προφανή και τα «αντικειμενικά», δηλαδή το ζόρισμα και την καταστροφή.

 

Πώς θα περιγράφαμε συνοπτικά την «κατάσταση πνευμάτων» που κυριαρχεί αυτήν τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία; Έστω, να ανιχνεύσουμε σε χοντρές γραμμές το τι είναι αυτό που δίνει τον τόνο, αυτό που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μιλώντας πάντα από μια σκοπιά και όχι σαν εταιρεία δημοσκοπήσεων, ούτε εμμένοντας στην ποικιλία στάσεων και συμπεριφορών του καθενός ή και όλων μας. Γιατί αν είναι αναγκαίος ένας «νέος κύκλος αγώνων», αυτός δε θα προκύψει σε κενό διαθέσεων, αντιλήψεων, πεποιθήσεων, όσο ρευστές και ευμετάβλητες κι αν είναι σήμερα αυτές. Μερικές σκέψεις:

Πρώτον. Το μνημονιακό καθεστώς τείνει να μετατραπεί σε μια κανονικότητα. Δεν νιώθουμε πια ότι ζούμε σε μια πρόσκαιρη κατάσταση, ένα διάλειμμα, σ’ έναν εφιάλτη ή και σε κάτι προς άμεση ανατροπή ή ξεπέρασμα. Κινδυνεύουμε να εθιστούμε σε αυτό το περιβάλλον. Η ζωή μας, οι ανάγκες, η καθημερινότητά μας προσαρμόστηκε σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες μα ταυτόχρονα παγιδεύτηκε και το μυαλό μας σε αυτό το πλαίσιο που με τον καιρό –και όχι μόνο- μοιάζει «φυσιολογικό». Μα κι επιπλέον, είναι διάχυτη η σκέψη και η αίσθηση ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Πίσω από το «όλοι μαζί θα/ας προσπαθήσουμε» κρύβεται συχνά το «όλοι μαζί θα βουλιάξουμε». Δεν είναι ωστόσο μια ολοκληρωτική παραίτηση ή ένας συμβιβασμός με την κακιά τη μοίρα μας. Είναι περισσότερο μια προσωρινή αδυναμία να δούμε κάποιο φως στο τούνελ, ίσως και η επίγνωση ότι εμείς πρέπει να το ανάψουμε.

«Δεν είναι αυτό που νομίζεις»

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
‘Επεσε και το πρώτο ξύλο για τους πλειστηριασμούς κατοικιών στη Θεσσαλονίκη, έξω από τα δικαστήρια, που έρχεται μια βδομάδα μετά την ματαίωση άλλου πλειστηριασμού για σπίτι εξαμελούς οικογένειας.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος φώναζε συνέχεια τα γνωστά συνθήματα «λαέ μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής» και το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», ενώ παραλίγο να τον συλλάβουν τα ΜΑΤ όταν τους προκάλεσε με το σύνθημα «μπάτσοι, TVνεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύετε μαζί.»

Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας, διαμαρτυρήθηκε κατά της ελληνικής κυβέρνησης της οποίας ηγείται, η οποία όπως είπε καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό μαζί με το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο.

Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε αγώνα με τα ΜΑΤ σε αντίστοιχες απόπειρες πλειστηριασμών στην Αθήνα και υποσχέθηκε όταν γίνει πρωθυπουργός πως οι πλειστηριασμοί θα γίνονται ηλεκτρονικά για να μην ενοχλούνται οι πολίτες στο άκουσμα τέτοιων δυσάρεστων ειδήσεων, γιατί ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο θλιβερό, μωρό μου.

Οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων, δεν έκαναν δηλώσεις αυτή την φορά, αφού οι πλειστηριασμοί δεν πουλάνε στο προτεκτοράτο όπως οι τηλεοπτικές άδειες ή το ερωτικό φιλί του Βερύκιου με τον Κοντομηνά on camera.

Σίγουρα δεν μου αρέσει να προεξοφλώ τυχόν αντιδράσεις, αλλά δεν είμαι και χθεσινός.

Χωρίς την αντίδραση του συνόλου της κοινωνίας, τέτοιες μεμονωμένες αντιδράσεις θα έχουν την τύχη που είχαν στην Ισπανία ή την Πορτογαλία.

Πολύ ξύλο στην αρχή, ΜΑΤ να μπουκάρουν για να ξεσπιτώσουν οικογένειες, συλλήψεις, κούραση των αγωνιστών και συνέχιση των εξώσεων σαν να ήταν κάτι που συνέβαινε πάντοτε.

Μπορεί αυτό να μην είναι δεδομένο, γιατί τίποτα δεν είναι άλλωστε, αλλά σίγουρα αυτό θα συμβεί αν δεν υπάρχει πραγματική, έμπρακτη υποστήριξη από την κοινωνία.

Τουλάχιστον, ισχύει και το άλλο, πως χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν.

Κάποιες μάχες πρέπει να δοθούν, απλά για να δοθούν.

Μην με βλέπετε, βέβαια, που δεν εντυπωσιάζομαι.

Καλές οι μάχες, αλλά πιο καλές ακόμα είναι και οι νίκες.

Το να ματαιώσεις έναν πλειστηριασμό είναι προσωρινή νίκη.

Η πραγματική νίκη είναι να τον ακυρώσεις, να μην επαναληφθεί ποτέ.

Οι μάχες είναι σημαντικές από μόνες τους, αλλά να δοθούν όμως και όσο πιο σωστά γίνεται.

Βαρέθηκα να τρώμε και τα μούτρα μας ξανά και ξανά και να συζητάμε έξι χρόνια για την γενική απάθεια των Ελλήνων.

Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο υποτακτικό (99 και φέτος)

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Πανικοβλήθηκαν σήμερα τα βλήτα των ΜΑΤ, όταν συνταξιούχοι πήγαν να τους λιντσάρουν, οπότε προχώρησαν σε περιορισμένη χρήση χημικών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταδίκασε το γεγονός και συμβούλεψε τους συνταξιούχους να κάθονται σπίτια τους άλλη φορά, γιατί διαδήλωση χωρίς δακρυγόνο είναι σαν χωριάτικη χωρίς ντομάτα.

Μάλιστα, πρόσθεσε ότι αυτά είναι τα αποτέλεσματα της μείωσης των αδειών για τα τηλεοπτικά κανάλια, ενώ σήκωσε τη γροθιά του στον αέρα, θυμίζοντας μας τη γνωστή σκηνή από το δελτίο του MEGA, όταν ο Γιάννης Πρετεντέρης ζήτησε από τον ελληνικό λαό να μην αντισταθεί, γιατί θα πονέσει λιγότερο.

Και ο Κούλης συνέχισε λέγοντας πως: «Οι συνταξιούχοι τώρα έχουν λιγότερα κανάλια για να δουν, οπότε βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και έχουν περισσότερο χρόνο να διαδηλώσουν.»

«‘Ασε που», τόνισε, «τόσα χρόνια μνημόνια και ακόμα ψηφίζετε τα ίδια κόμματα, ενώ περιμένετε να σας ξεματιάσουν -το κακό μάτι φταίει που είστε χάπατα-, οπότε ποιος ο λόγος να κουράζεστε και να τρώτε ήλιο;»

«Η δουλειά των συνταξιούχων είναι να ξεσκατίζουν τα εγγόνια τους», είπε με στόμφο ο Σταύρος Θεοδωράκης.

«‘Οταν ήταν ακόμα το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, βγαίνανε στους δρόμους χιλιάδες συνταξιούχοι και γέμιζαν την Πανεπιστημίου με ντομάτες, μαρούλια και κουνουπίδια γιατί δεν χώραγαν στα ψυγεία τους. Πού τους έχει κρύψει ο κύριος Τσίπρας; Να μας το πει.», είπε η Φώφη Γεννηματά.

«Σας τα έλεγα εγώ δεν σας τα έλεγα; Οικουμενική τώρα. ‘Ενας άχρηστος μονάχος του είναι απλά άχρηστος. Αλλά δυο άχρηστοι μαζί κάνουνε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και άμα πουν και μένα κάνουμε παρτούζα», σχολίασε ο Βασίλης Λεβέντης.

«Ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός…» και μετά δεν θυμάμαι τι άλλο είπε ο Κουτσούμπας γιατί είχα σκάσει από τα γέλια.

Ακούς εκεί «ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός», να ‘ναι καλά ο άνθρωπος.

Κάτι είπαν και οι χρυσαυγίτες, αλλά πρέπει να είσαι παντελώς καθυστερημένος για να τους ακούς· αλλά εντάξει έχουμε πολλούς τέτοιους στην Ελλάδα οπότε ρώτα κάποιον άλλον να σου πει χαχα.

Τέλος, ο Αλέξης Τσίπρας εξέφρασε την αγανάκτησή του για το συμβάν -όχι, αλήθεια αυτό έκανε- και υποσχέθηκε ότι, όταν θα εκλεγεί πρωθυπουργός, με το καλό, θα καταργήσει τα ΜΑΤ και θα απαγορεύσει τη περιορισμένη χρήση χημικών στις διαδηλώσεις.

Ελλάδα μου, μου τα ‘πρηξες.

Επίσης, πολύ μου αρέσει αυτή η έκφραση, δεν ξέρω αν το είπα:

«Περιορισμένη χρήση χημικών».

Γεμίζει το αυτί σου, όταν την ακούς.

Ακούγεται και πολύ καλύτερα από το να λες αλόγιστη χρήση.

Αλόγιστη, περιορισμένη, τι να λέμε τώρα, η μέρα με τη νύχτα.

Αχ, αυτή η ωραιοποίηση των λέξεων κάνει θαύματα.

Κάποτε έλεγαν πχ μέτρα λιτότητας.

Τώρα τα λέμε μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ή εξυγίανση της οικονομίας.

Η μερική απασχόληση έγινε ευέλικτο ωράριο εργασίας.

Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους -άρα, μικρότερο επιτόκιο με περισσότερες δόσεις που αν έχετε αγοράσει ποτέ κάτι με δόσεις ξέρετε τι σημαίνει στο τέλος- έγινε ελάφρυνση του χρέους.

Good Morning Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau…

Συνήθως αποφεύγω τους πολύ προκλητικούς , ίσως και ακραίος τίτλους . Αλλά σήμερα είναι μια μέρα που θα παραβιάσω τον κανόνα,γιατί κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους αποφεύγοντας τα πολλά πολλά…

Μοναδική αφορμή για το άρθρο δεν είναι ένα γεγονός.   Είναι η βαθιά σήψη που έχει κυριέψει την ζωή μας. 

Σαπίσαμε.

Σας φαίνεται σκληρό ή εξωπραγματικό; Όχι φίλες και φίλοι. Σαπίσαμε με όλη την σημασία της λέξης. Βρωμάει ο τόπος, από  τα πτώματα και  τα κρεματόρια ιδεών, αρχών ακόμα και ανθρώπων. 

Φτιάξαμε και εδώ και διεθνώς ένα τεράστιο και τρομακτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, με αιχμαλώτους όλους μας και επόπτες και δεσμώτες πάλι όλους μας.

Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες;

Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στο ξεπούλημα της χώρας τους. Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωση της χώρας τους και την δική τους. Απορεί ο ένας Έλληνας για τον άλλον Έλληνα. Για τον εαυτό του δεν απορεί κανείς.
  

Αλήθεια, γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν;
Είμαστε στον 7ο χρόνο από την χρεοκοπία -η χώρα διαλύθηκε και η ασφυξία είναι πια απόλυτη-, δεν θα έπρεπε να έχουν αντιδράσει οι Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν αντιδρούν γιατί τους αρέσει αυτό που τους συμβαίνει.
Ναι, τους αρέσει.
Θα το εξηγήσω.


Ξεχάσαμε πως οι Έλληνες μεγαλώνουν με μια κουλτούρα παράπονου και καημού.
Οι Έλληνες μεγαλώνουν με το αίσθημα του αδικημένου.
Πάντα αδικημένοι οι Έλληνες.
Αδικημένοι στη ζωή, στον έρωτα, από φίλους, από την οικογένεια, «ούτε αδερφός αγόρι μου δεν νοιάστηκε για σένα».


Ακούστε τα μεγάλα ελληνικά τραγούδια, είναι όλα θρήνοι. Πένθος. Μοιρολόγια.
Φτώχεια, αδικία, καημός, δάκρυα, στεναγμοί, γκρίνια, κλάψα, θάνατος.
Το περίεργο είναι πως αυτά τα τραγούδια τα τραγουδούν οι πάντες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ -επί κυβέρνησης Σημίτη- να τραγουδούν στις Πρέσπες την Φτωχολογιά και την Άπονη Ζωή.
Πλούσιοι άνθρωποι, με όλα τα οικονομικά τους προβλήματα λυμένα για πάντα, τραγουδούσαν για τη ζωή που τους αδίκησε και την φτώχεια που τους δέρνει.

Ή θα γυαλίζει το μάτι σου ή θα κλωσσάς τα αυγά σου

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Λίγο το επερχόμενο Brexit, λίγο το -πλέον- απίθανο Grexit και λίγο το πόσο μπαλόνια μας τα έχουν κάνει, με οδηγούν στο συμπέρασμα πως το «διάλειμμα» 70 χρόνων μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου φτάνει πανηγυρικά στο τέλος του.

Το κοινωνικό κράτος πέθανε, ζήτω οι αγορές.
Όπως οι γιατροί προετοιμάζουν διεξοδικά τον ασθενή πριν το χειρουργείο, έτσι και οι αγορές μας προετοίμασαν για τη στιγμή που θα πετάξουν στη θάλασσα όλες τις κοινωνικές διεκδικήσεις.
Με τη διαφορά ότι ο γιατρός παλεύει να σώσει τον ασθενή.
Οι αγορές, από την άλλη, θα κάνουν τα πάντα για να μην ξανασηκωθεί από τη χειρουργική κλίνη.
Την ίδια στιγμή, δισεκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο δείχνουν ανήμποροι ή αδιάφοροι μπροστά στον επερχόμενο ολοκληρωτισμό.

Είναι εύκολο να πούμε πως είναι όλοι χάπατα και να ξεμπερδεύουμε, αλλά έχω την εντύπωση πως απλά ζούμε ακόμα το παραμύθι του αμερικάνικου όνειρου.
Πραγματικά σατανικό.
Μας έδωσαν μια μικρή γεύση από τη ζωή που δεν θα ζήσουμε ποτέ μας και θα καθόμαστε τώρα έξω από τη βιτρίνα να θυμόμαστε τη γλύκα εκείνης της μπουκίτσας.
Δισεκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι παρηγοριούνται με το να ονειρεύονται πως μια μέρα θα γίνουν ο επόμενος Ρονάλντο ή η επόμενη Σουίφτ.
Πως θα συνωμοτήσει το σύμπαν να το πετύχουν, γιατί το θέλουνε πολύ και με όλη τους την ψυχή.
Βέβαια, σε έναν κόσμο που το 80% των ανθρώπων ζει με λιγότερα από 10 δολάρια τη μέρα -με τον αριθμό αυτόν να αυξάνεται συνεχώς- μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις και σύντομα.
Και σε πόσους θα χαμογελάσει η τύχη;
Αν μας έχει διδάξει κάτι η ιστορία, είναι πως το ασχημόπαπο δεν θα γίνει ποτέ του κύκνος.
Και αν καταφέρει και γίνει, ε δεν θα γίνει απαραίτητα το ίδιο με τα υπόλοιπα ασχημόπαπα.
Σ’ έναν κόσμο με άνισες ευκαιρίες και το παιχνίδι στημένο από την αρχή, είσαι καταδικασμένος να φας τα μούτρα σου.
Για τον ίδιο λόγο που κανείς δεν είναι ασφαλής στην Ελλάδα, καθώς ο πήχης ανέβηκε πολύ ψηλά.
Δεν είναι δα και πυρηνική φυσική.
Είναι το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες, ηλίθιε.

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ

Το ερώτημα γίνεται όλο και πιο βασανιστικό. Γιατί δεν αντιδρούμε δυναμικά? Γιατί βέβαια οι περίπατοι με τα κραξίματα και τις μούτζες δεν ενοχλούν κανένα. Οι μισο-απεργίες, και οι μισο-απειλές τους προκαλούν μειδιάματα... Η απάντηση, νομίζω, πως είναι εντελώς ξενέρωτη όπως και οι δήθεν επαναστατικότητα μας. Είμαστε εγκλωβισμένοι στην κανονικότητα της ανωμαλίας. Οπου ανωμαλία είναι όλο αυτό το οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό σύστημα που λουζόμαστε, και κανονικότητα είναι η ανάγκη μας για μια καθημερινή ασφάλεια έστω και μίζερη.

Είναι το σύνδρομο των θυμάτων που παραμένουν πολύ καιρό στο υπόγειο κάποιου κατά συρροή δολοφόνου, και στο τέλος δεν αντιδρούν καν στον πόνο, στα βασανιστήριο. Ο καθημερινός τους Γολγοθάς είναι η "κανονικοτητα τους" γιατί συνειδητοποίησαν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να ξεφύγουν από τα χέρια του παρανοϊκού θύτη τους. Πολλοί μάλιστα κάνουν και πιο πολλά από ότι τους ζητάει για να κρατηθούν λίγο περισσότερο ζωντανοί ή για να μην τον τσαντίσουν..

Οι κοινωνίες όπως διαμορφώθηκαν δεν έχουν πλέον εξουσία και πολίτες απέναντι αλλά θύτες και θύματα ενός εντελώς παρανοϊκού παιχνιδιού που με κάθε τρόπο, έντεχνα και πολύ καλά ψαγμένα, προωθεί την ιδέα πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΙΑΦΥΓΗΣ. Τυχαίες οι επαναλαμβανόμενες με καθε μέσο ιστορίες των πανίσχυρων της γης όπου κινούν όλη την ανθρωπότητα σαν μαριονέτες? Στα μάτια του απλού κοσμάκη μοιάζουν πανίσχυροι θεοί ή δαίμονες που τα έχουν όλα κανονίσει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Οι άνθρωποι πολεμούν σε στημένους πολέμους και το ξέρουν. Πίσω στα χαρακώματα, ψιθυρίζουν όλοι για τα στημένα παιχνίδια κι όμως ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να συμμετέχουν.

Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο αποφάσισαν για πρώτη φορά να συγκεντρωθούν μια ομάδα πεντακοσίων και πλέον Ελλήνων καλλιτεχνών δεν ήταν ούτε η φτώχεια κι η ανεργία του χώρου τους, ούτε καν το μνημόσυνο της καλλιτεχνικής έκφρασης που κήρυξαν οι πολιτικές λιτότητας καθώς η τέχνη κι ο βιοπορισμός των ανθρώπων της αποτέλεσαν σύγχρονες μνημονιακές πολυτέλειες. Ήταν ένας Βέλγος, ένας Μπαλτάς, και η απειλή να «αφελληνιστεί» το Φεστιβάλ Αθηνών.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες αγρότες σε όλη την Ελλάδα έκλεισαν τους δρόμους, τα σύνορα, τα περάσματα και τα τελωνεία, δεν ήταν οι εγκληματικές πολιτικές που έριξαν τα παιδιά τους και τα παιδιά των γειτόνων τους στην ανεργία, την εκμετάλλευση και την αναγκαστική μετανάστευση, ούτε γιατί τα χτυπημένα και σαπισμένα αγαθά της γης τους έγιναν προϊόντα πλιάτσικου από φτωχές γριές και γέρους μετά το τέλος κάθε λαϊκής αγοράς σε όλες τις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Ήταν γιατί κάποιος αποφάσισε να στείλει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των 40 τελευταίων ετών (και βάλε) στη δική τους πόρτα, φέρνοντάς τους στην ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ κι έξι χρόνια σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες αυτής της χώρας.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εισαγγελείς και δικαστικοί εξεγέρθηκαν κι άρχισαν να βγάζουν τη μια ανακοίνωση μετά την άλλη, δεν είναι ούτε η καθολική αθώωση όλων των υπευθύνων της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της χώρας και του λαού της, ούτε η εξόφθαλμη εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών και πολιτικών αφεντικών μιας μερίδας συναδέλφων τους με αντάλλαγμα τις γενναίες τους προαγωγές, ούτε η κατά συρροήν παραβίαση εγχώριων και διεθνών νομοθεσιών αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Ήταν μια συζήτηση στη βουλή για το ρόλο της δικαιοσύνης σε έναν τόπο ο οποίος κατέρρευσε επειδή οι λειτουργοί της απέτυχαν παταγωδώς να πράξουν τα αυτονόητα.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο η συντεχνία των δημοσιογράφων εξεγείρεται δεν είναι τα χρυσά παιδιά-πολυθεσίτες της μεγάλης μάσας από την εποχή Σημίτη μέχρι τις μέρες μας, ούτε τα απανωτά ψέματα των χρεοκοπημένων εκδοτικών ομίλων και των καναλιών, ούτε η απόλυτη ασυδοσία των αφεντικών των ΜΜΕ που προκάλεσε την κατρακύλα της ελευθερίας του Τύπου σε παγκόσμιο επίπεδο, ούτε τα ψεύτικα στημένα ρεπορτάζ για τους ναζί που βοηθούσαν γιαγιάδες στα ΑΤΜ, ούτε το μασκάρεμα του φασισμού σε «κοινωνικό ακτιβισμό» με την απανωτή προβολή διαφόρων «πολιτών» που αποδείχθηκαν εγκληματίες ναζί, ούτε η χρήση τους ως όργανα διαπόμπευσης οροθετικών που τις οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, ούτε η αποδοχή των στημένων δημοσκοπήσεων που γελοιοποίησαν κάθε έννοια τεκμηρίωσης, ούτε η καταφανέσταστη παραβίαση κάθε είδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα τερατουργήματα της εβδομάδας του δημοψηφίσματος. Ήταν η απόπειρα να παύσουν οι πολυθεσίτες του ΑΠΕ και της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, η προβολή βίντεο «στοχοποίησης» του Γιάννη Πρετεντέρη, της Όλγας Τρέμη και του Μπάμπη Παπαδημητρίου από την ΕΡΤ, το ξεφώνημά τους σε κάθε κινητοποίηση με το εύηχο, εύστοχο και πάντοτε διαχρονικό «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», και η υπόθεση αποκαλύψεων των κυκλωμάτων εκβιαστών και μαφιόζων που σχεδόν όλοι γνώριζαν αλλά κανείς δεν μιλούσε.

Φωτιά στα σαββατόβραδα

Μυρίζει φωτιά. Τρέξε λες στον εαυτό σου χωρίς να χρειάζεσαι τα δεκανίκια των extreme sprots.

 

Ένα στενό πάνω από το σπίτι που σε φιλοξενεί.

 

Ξερνάει φωτιές το σπίτι.

 

Η ένοικος έξω, βαριά εγκαύματα μόνο στην παλάμη. Ξεφλουδίστηκε σαν φρούτο.

 

Μικρό το κακό.

 

Όχι. Δεν είναι μικρό το κακό.

 

 Είχε ζωές στο σπιτάκι.

 

Σκυλάκια σου είπε.

 

Τα σκυλάκια για κάποιους ανθρώπους είναι η μόνη ζωή που έχουν.

 

Και τους κακολογούν αυτοί που τους έκλεισαν όλη την αγάπη σε αγαπησιάρες τετράποδες γούνινες υπάρξεις πως δεν αγαπούν τους ανθρώπους.

 

Πως θα μπορούσαν;