Ο δρόμος σπάει φράχτες

     
 

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

     

Αν κάποιος αρχάγγελος έβγαινε από έναν πίνακα του Ραφαήλ, ζωντάνευε και άκουγα το γλυκό του φτερούγισμα πίσω από τις πλάτες μου, θα του ζητούσα, χωρίς δισταγμό, μία και μόνο χάρη: να μου δοθεί το χάρισμα να μην πεθάνω ηλίθιος.


Και ξέρω τι θα μου απαντούσε: «Αυτό είναι δικιά σου δουλειά. Οχι δικιά μου. Εγώ βρίσκομαι στο επέκεινα». Και φυσικά ο αρχάγγελος θα ξαναγύριζε απογοητευμένος στο καναβάτσο του. Και εγώ θα αισθανόμουν φοβερά αμήχανα. Να έχω δει για πρώτη φορά στη ζωή μου ζωντανό αρχάγγελο και αντί να κάτσω να χαρώ το πέταγμά του, να του ζητάω ρουσφέτι.


Σαν να ήμουν για πρώτη φορά αριστερός, δηλαδή πρωτάρης, και όχι πεπαλαιωμένος που μετράει αρκετές δεκαετίες. Αλλά, όπως φαίνεται, η ζωή από μόνη της δεν μας διδάσκει τίποτα αν οι ίδιοι δεν θελήσουμε να διδαχτούμε.


Αν σε κάτι πάμε καλά ως χώρα, είναι στις κηδείες. Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να μετρήσω περίπου μία κηδεία κάθε εβδομάδα, καμιά φορά και δύο. Οπως πήγαινα παλιά στον κινηματογράφο. Μπορεί οι δικές μου εμπειρικές παρατηρήσεις να μην έχουν επιστημονική εγκυρότητα, αλλά τα στατιστικά στοιχεία είναι αδιάσειστα. Εχουμε μέγα δημογραφικό πρόβλημα.

Το καρβέλι της εξουσίας

     

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

 

Ο Γιώργος Μιχαήλ, αρχιτέκτων και βιομηχανικός σχεδιαστής, μας έθεσε ένα απλό ερώτημα*: «Μπορούμε να πούμε ''χρόνια πολλά'';».

Και είναι αλήθεια. Αυτές οι μέρες είναι γιορτινές. Σχεδόν σαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και χωρίς να έχει βγει κανένα διάταγμα, είναι σαν να ήρθε ένα χαρτί, όχι για να παρουσιαστείς στον στρατό, αλλά για να σου πει να γιορτάσεις. Ολοι από συνήθεια αυτό κάνουμε. Αλλά όσοι από μας έχουμε ακόμα ως το πιο σίγουρο μεταφορικό μέσα τα πόδια μας, τότε ο δρόμος μας είναι δύσκολος.

Και τι δεν βλέπουμε. Δρόμους παλιούς, κάποτε ανθηρούς με τα ανοιχτά τους μαγαζιά, τώρα κλειστά σαν κενοτάφια, με ένα απελπισμένο «πωλείται» ή «ενοικιάζεται». Οι ιδιοκτήτες ξέρουν πως αυτό είναι μάταιο, αλλά ποιος ξέρει, ίσως και μέσα στη ματαιότητα να βρίσκεται κάπου χωμένη η ελπίδα.

Οπως όλοι αυτοί που ψάχνουν στους κάδους των απορριμμάτων. Για τις πλατείες δεν γίνεται λόγος. Ατυπα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αποσαφηνίζουν τον κόσμο όπου ζούμε. Κέρδος και άνθρωποι δεν πάνε μαζί. Αν ο καθένας από μας ήταν πρόθυμος να μιλήσει με κάποιον πρόσφυγα, θα καταλάβαινε καλύτερα τον κόσμο όπου ζούμε.

Πληροφορούμαι, όπως λένε, από έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές, πως έχουμε μια κυβέρνηση της Αριστεράς, και μάλιστα για πρώτη φορά. Και ποιος δεν χαίρεται. Αλλά σκέφτομαι πόσο αγνώμων ήμουν ή τουλάχιστον πόσο είχα εθελοτυφλήσει που δεν είχα καταλάβει πως από την εποχή του Γ. Παπανδρέου και στη συνέχεια, με Καρατζαφέρη, Κουβέλη, Βενιζέλο, Σαμαρά, και αυτοί ήταν αριστεροί που δεν τολμούσαν να πουν το όνομά τους.

Το θέαμα της πληροφορίας

Του Περικλή Κοροβέση

Αυτό που λέμε «έξω», όχι πάντοτε με καλή έννοια, είναι ένας βαθύτατος κοινωνικός θεσμός, με πανίσχυρες ιστορικές ρίζες, που κατά τη φτωχή μου άποψη θεμελίωσε τον πολιτισμό της Μεσογείου - και όχι μόνο. Σε αντίθεση με τις χώρες του Βορρά, όπου ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται κλεισμένος μέσα για να προφυλαχθεί από τις απάνθρωπες καιρικές συνθήκες, οι χώρες του Νότου θεωρούσαν το έξω σαν το σπίτι τους.

Να είναι τυχαίο άραγε πως ό,τι έχει διασωθεί από την αρχαία Ελλάδα είναι δημόσιοι χώροι; Θέατρα, ναοί, νεκροταφεία ή αγάλματα που δεν ανήκαν σε καμιά ιδιωτική συλλογή. Υπάρχει έστω και ένα μέγαρο πλουσίου από την αρχαία Ελλάδα (δεν μιλάω για τα ρωμαϊκά μνημεία) που να μας έχουν μείνει κάποια κατάλοιπα επισκέψιμα; Από ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, τα καταλύματα των προγόνων μας ήταν ευτελείς κατασκευές, γιατί επικρατούσε το κοινό. Αυτό που τους χωρούσε όλους.

Φτώχεια και φυλακή του Περικλή Κοροβέση

Εχω σπουδάσει και στις δύο αυτές σχολές. Και χωρίς να φανεί πως περιαυτολογώ, είναι όμως πραγματικότητα, έχω πάρει και δύο ντοκτορά με άριστα. Αρα εκ των πραγμάτων έχω την άδεια να μιλήσω και για τα δύο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορώ να τα πω και σωστά. Συνήθως στο περίπου μιλάμε, όχι γιατί θέλουμε να αποφύγουμε την αλήθεια, αλλά για έναν και μόνο λόγο.

Καταλαβαίνουμε αυτά που χωράει το κεφάλι μας. Αλλά δυστυχώς δεν τα χωράει όλα ή δεν θέλουμε να του φορτώσουμε και πολλά. Και ας αρχίσω με τη φυλακή. Πήγα σε δύο διάσημα ιδρύματα, στις Εγκληματικές Φυλακές Αβέρωφ και Αίγινας επί χούντας. Και για τους νεότερους, η χούντα ήταν η Χρυσή Αυγή στην εξουσία και το γνήσιο παιδί των ένοπλων δωσίλογων, δηλαδή η «Δεξιά Χειρ» των ναζί κατακτητών.

Υπάρχει ο μύθος πως στη φυλακή πας επειδή τέλεσες κάποια αξιόποινη πράξη. Αυτό εν γένει είναι σωστό. Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Ποιος χαρακτηρίζει μια ανθρώπινη ενέργεια αξιόποινη δράση; Ποια συμπεριφορά θεωρείται καταδικαστέα; Ποια θρησκεία θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως; Ποιο χρώμα δέρματος θεωρείται απόδειξη ενοχής;

Σίγουρα υπάρχουν εγκληματικές πράξεις. Αλλά ποιος από όλους μας, τους ήσυχους νοικοκυραίους, δεν έφτασε σε κάποια στιγμή παροξυσμού; Οι άνθρωποι που είχα γνωρίσει στη φυλακή και εξέτιαν ποινή για ανθρωποκτονία, δεν είχαν κάτι διαφορετικό από όλους εμάς. Ολοι τους κατηγορούσαν την κακιά στιγμή. Και ίσως να είχαν δίκιο. Σε άλλους τυχαίνει η κακιά στιγμή και σε άλλους δεν συμβαίνει. Αλλά όλοι άνθρωποι είναι. Εκτός βέβαια από την εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή της. Εκεί πάντα υπάρχει κάποιος ένοχος που πρέπει να εξοντωθεί.