ΟΣΟΙ ΕΡΧΕΣΤΕ ΕΔΩ ΑΦΗΣΤΕ ΕΞΩ ΚΑΘΕ ΕΛΠΙΔΑ…

Το παρακάτω κείμενο έχει λίγη λογική και αρκετή παράνοια. Μπερδεύει καταστάσεις ρουτίνας με υποθετικά σενάρια. Αυτή είναι και η μαγεία του διαδικτύου. Ο κάθε τρελαμένος μπορεί να λέει ότι θέλει. Είναι ακριβώς όπως η ψευτοδημοκρατία που ζούμε. Οτι και να πούμε στο τέλος οι ακροατές, όπως οι πολίτες θα πιστέψουν και θα ασπαστούν αυτό που είναι πιο.. ήσυχο, βολικό, ασφαλές. Σσσσστ…. οι πλατείες ερημώνουν, και τα πανώ πετιούνται στα σκουπίδια. Η πόρνη ιστορία έγραψε ότι ξοφλήσαμε και ω….είχε δίκιο !

Ας σχηματίσουμε για μια στιγμή στο μυαλό μας μια μεγάλη εταιρεία. Η οποία λειτουργεί με ένα πολύ συγκεκριμένο σενάριο . Τόσο συγκεκριμένο όσο ο σχεδιασμός μιας μηχανής που βρήκες το τρόπο από τη μια να βάζεις σκατά και από την άλλη να βγάζει χρήμα. Υπάρχουν τα μεγάλα αφεντικά που τους ΑΝΗΚΕΙ το μαγαζί , τα τσιράκια τους που είναι από κάτω και λέγονται γενικοί του κάτι , κάτω από αυτούς τα υποτσιράκια και κάτω από αυτούς οι δούλοι. Οι γενικοί με τα τσιράκια φτιάχνουν ΠΛΑΝΑ πως θα κονομήσει πιο πολύ το αφεντικό. Τα πλάνα ετοιμάζονται νυχθημερόν από τους δούλους κι όποιος τα πιάσει τσιμπάει κι ένα δωράκι ανάλογα με τη θέση του. Οι δούλοι μπορεί να πάρουν κανα χιλιάρικο. Τα αφεντικά τους ένα πενηντοχίλιαρο – κατοστάρικο (ανάλογα με το μέγεθος της κρεατομηχανής) και τα αφεντικά των αφεντικών φτάνουν το πεντακοσάρικο ή και το μύριο.

Οργάνωση Απεχόντων

 

του Ιάκωβου Πέτρου

 

Πάνε και αυτές οι εκλογές. Πέρασαν επτά μήνες, το πείραμα ανέβηκε επίπεδο, όπως λέγαμε πιτσιρικάδες παίζοντας Super Mario, αλλά αντί να τερματίσεις και να σώσεις την πριγκίπισσα, βλέπεις πάλι τον ίδιο δράκο μπροστά σου. 

 

Τρεις φορές κλήθηκες να «αποφασίσεις», επέλεξες ό,τι ακριβώς σου ζήτησε ο Αλέκος, το πήρες όλο «αριστερά», αλλά το «κοίτα μαλάκα τι έκανες» ακόμα δεν το άκουσες. 

Θα το ακούσεις από Οκτώβρη. Το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο, που προέκυψε από την τελευταία κάλπη, είναι ετούτο το αυτοδύναμο 45% απεχόντων. Εάν αυτό το μέγεθος εκφραζόταν συνειδητά μη επιλέγοντας κανέναν πολιτικό σχηματισμό, τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε με άλλους όρους για τα μελλούμενα. Δυστυχώς όμως, σε αυτό το 45% συγκαταλέγονται πολλοί τύποι «πολιτικών χαρακτήρων». Οι απογοητευμένοι, οι αδιάφοροι, οι απολίτικοι, οι χαβαλέδες, οι «δε βαριέσαι», αλλά σίγουρα και αρκετοί «δε με εκφράζει κανείς», «δε συμφωνώ με κανέναν». 

 

Προσωπικά, αν και ψηφίζω έως τώρα ανελλιπώς, θα ήθελα να προκύψει μια Οργάνωση Απεχόντων με σύνθημα «οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα, δε θέλω διαχειριστές της ζωής μου, ήρθε η ώρα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου». Τότε, η εκλογική αποχή θα μετατρεπόταν αυτόματα σε υπαρξιακή ανατροπή. Απάντηση στο πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο δεν έχω. Μπορώ όμως να δηλώσω με σιγουριά, ότι ανεξαρτήτως συμμετοχής ή αποχής, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η εξουσία θα εφαρμόσει το σχέδιό της. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από την εκλογή «πλανητάρχη» με ποσοστά συμμετοχής που ίσα ίσα ξεπερνούσαν το 40%. 

Ο Ατάλαντος Κύριος Τσίπρας

Στην ταινία "Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ", που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα, ο Ρίπλεϊ (Ματ Ντέιμον) σκοτώνει τον Ντίκι (Τζουντ Λο) και στη συνέχεια του κλέβει την ταυτότητα και τη ζωή. Κάτι τέτοιο συμβαίνει τώρα με τον Αλέξη Τσίπρα.

Αφού πρώτα εξόντωσε όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, τώρα συμπεριφέρεται σαν αυτούς.

Παρακολούθησα την προχθεσινή συνέντευξή του στην ΕΡΤ και νόμιζα ότι άκουγα τον Παπανδρέου, το Βενιζέλο και το Σαμαρά μαζί - με μερικές πινελιές από Κουβέλη. Ίδιες θλιβερές δικαιολογίες και ίδια απεγνωσμένη προσπάθεια να πείσει ότι κάθε επόμενο μνημόνιο δεν είναι καταστροφικότερο του προηγούμενου. Ότι όλα γίνονται για να σωθεί η χώρα.

Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Τσίπρας όντως έφερε το τρίτο μνημόνιο ως έσχατη λύση - αφού 3 χρόνια ψωλοβρόνταγε και δεν είχε καμία απολύτως στρατηγική -, ενώ οι προηγούμενοι πήγαιναν στις Βρυξέλλες, υπέγραφαν ό,τι χαρτί ερχόταν μπροστά τους και μετά πήγαιναν για μύδια και τηγανητές πατάτες - που ομολογουμένως γαμάνε.

Αυτό φυσικά ελάχιστη σημασία έχει, αφού τα πάντα  - πόσω μάλλον οι πολιτικοί - κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και ο Αλέξης Τσίπρας επί 6 μήνες αιθεροβατούσε. Πλέον είναι πιο επικίνδυνος από τους προκατόχους του.

Ο ΜΠΛΕ ΧΟΙΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ

Πριν τις εκλογές είχαμε γράψει ότι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα είναι δεδομένη και για αυτό δεν περιμένουμε τίποτα διαφορετικό απο μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, είχαμε επισημάνει ότι τώρα είναι η ιδανική ευκαιρία για κοινωνικές αλλαγές που, ίσως, βοηθήσουν τον κόσμο να κάνει μερικές διαφορετικές σκέψεις προς μία πιο ανοιχτόμυαλη κατεύθυνση.

Σήμερα (και αφού έχουν περάσει πάνω απο 100 μέρες με νέα κυβέρνηση) έχουμε ένα ικανοποιητικότατο δείγμα γραφής για το τι θα ακολουθήσει. Αντί για άμεση έναρξη του διαλόγου για οριστικό διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, έχουμε την υποδοχή των λειψάνων κάποιας Βαρβάρας με τιμές αρχηγού κράτους. Αντί για άμεσο διαχωρισμό ελαφριών και σκληρών ναρκωτικών, έχουμε το φεστιβάλ στο Σύνταγμα. Αντί για άμεσο ξερίζωμα των ναζί απο την αστυνομία, έχουμε τις δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού για ραδιοφωνικό σταθμό της αστυνομίας με το όνομα "ο μπλε χοίρος". Αντί για νομοθετικές διατάξεις που θα στηρίξουν ένα διαφορετικό σωφρονιστικό σύστημα, έχουμε ασπιρίνες για τον καρκίνο. 

Η Ισλανδία ανακτά την πλήρη κυριαρχία της οικονομίας της

Νέο πλήγμα κατά των τραπεζιτών κερδοσκόπων από τη δεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας! Επίσημη έκθεση προετοιμάζει το έδαφος για απαγόρευση της έμμεσης «δημιουργίας» ανύπαρκτου χρήματος από τις ισλανδικές τράπεζες, όταν αυτές δανείζουν χρήματα που δεν έχουν. «Λείψανο του παρελθόντος θα αποτελέσει το χρήμα που δημιουργείται από «αέρα κοπανιστό» - αυτό το διαβολικό μυστικό που βρίσκεται στην καρδιά της έμμεσης έκδοσης τραπεζικού χρήματος» έγραφαν την περασμένη Παρασκευή στο κύριο άρθρο τους οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, αναφερόμενοι στο θέμα. Εχοντας αποφασίσει τελικά να κρατήσει ως νόμισμα την ισλανδική κορόνα, αφού προηγουμένως η χώρα ταλαντεύτηκε μήπως η σωτηρία βρίσκεται στην ένταξη στο ευρώ, η κυβέρνηση του Ρέικιαβικ παίρνει με συνέπεια τις αποφάσεις της. «Μετά το θεαματικό σπάσιμο της φούσκας (σ.σ. της οικονομίας και του τραπεζικού της συστήματος), η Ισλανδία επιθυμεί να μελετήσει οποιαδήποτε δράση που θα εμπόδιζε την επανάληψη της κατάρρευσης» γράφει η αγγλική εφημερίδα. «Οι Ισλανδοί μπορεί απλώς να ξανακερδίσουν κάποιον έλεγχο στην οικονομική τους μοίρα» ρίχνοντας βαρύ τον πέλεκυ σε αυτή την τραπεζική δραστηριότητα, αναγκάζονται να ομολογήσουν ως και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Αυτή η πολιτική «μπορεί να υποχρεώσει τις τράπεζες και τους μετόχους τους να σκέφτονται περισσότερο τα δάνεια που χορηγούν» καθώς υποστηρικτές αυτής της πολιτικής λένε ότι κατ' αυτόν τον τρόπο «αλλάζουν πορεία τα δάνεια και κατευθύνονται προς τις αξιόλογες επιχειρηματικές επενδύσεις και όχι προς την ανούσια κερδοσκοπία» γράφει η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Ευρώπης.

Η Αριστερά του μέλι-μέλι και τηγανίτα τίποτα

από τον Πολύφημο

---

Ξύλο, χημικά και πετροπόλεμος υπό την προστασία των ΜΑΤσυνόδευσαν το πρωί της Κυριακής τους διαδηλωτές της Χαλκιδικής που για μια ακόμη φορά προσπάθησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη δηλητηρίαση και την καταστροφή των δασών, της θάλασσας και της ζωής τους.
Όπως καταγγέλλουν πολίτες που βρέθηκαν στην πορεία –μεταξύ αυτών και η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη- η αστυνομία έδρασε συναδελφικά με τους εργαζόμενους των μεταλλείων της περιοχής που πετούσαν πέτρες και καδρόνια στους διαδηλωτές. Την επίθεση καταδίκασε και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δύο μέρες πριν τις μαφιόζικες επιθέσεις στις Σκουριές υπήρξε επώνυμη καταγγελία γιατρού για κολπικό έλεγχο συζύγου ενός απεργού πείνας μέσα στο μπάνιο του κελιού του! Το «φαινόμενο» αυτό απασχολεί τις κρατούμενες εδώ και χρόνια, όμως συνεχίστηκε ακόμη και στην περίπτωση των απεργών πείνας, που τόση δημοσιότητα έχει πάρει το θέμα τους και από την καλή αλλά και από την ανάποδη.

Ο Α(ρι)στερίξ και οι Γερμανοί

By Johnny Brokovich

Με συγχωρείτε προκαταβολικά για την αγοραία γλώσσα και την χοντροκομμένη αλληγορία.

Μια αλληγορία, για την οποία δεν διεκδικώ δάφνες πρωτοτυπίας, αφού πολλοί την έχουν σκεφτεί και λιγότεροι την έχουν ξεστομίσει.

Ας υποθέσουμε ότι κάπου ζει μια φτωχή κοπέλα. Οι πρόγονοι της έζησαν σχετικά πλουσιοπάροχα, άνετα πάντως. ”Σχετικά” γιατί κάποιοι έφαγαν πολλά -και όχι μαζί με τους άλλους. Τώρα οι πρόγονοι γέρασαν, αποσύρθηκαν και της άφησαν πολλά χρέη.

Την έπιασε ο νταβατζής μαφιόζος και της είπε ή κάθεσαι εδώ στον οίκο ανοχής να δουλεύεις, να μου δίνεις όλα τα λεφτά που βγάζεις κι εγώ θα σου δίνω στέγη και τροφή, για όλη σου τη ζωή (γιατί δεν πρόκειται ποτέ να το ξεπληρώσει με αυτούς τους όρους) ή φεύγεις και θα είσαι για καιρό άνεργη και δεν ξέρω τί θα τρως, που θα μένεις, μπορεί να γίνεις άστεγη ζητιάνα για μήνες και ίσως και να σε κυνηγήσω.

Μ’ένα νομοσχέδιο ξεχνιέμαι

 

Καλά κάνει η κυβέρνηση και φτιάχνει επιτροπές για το πώς μπήκε η χώρα στο μνημόνιο και για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ας λένε ό,τι θέλουν αυτοί που υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση δημιουργεί τις αντίστοιχες επιτροπές για εσωτερική κατανάλωση. Ας τις είχαν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις τις επιτροπές να μην είχε τώρα υλικό ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το έπραξαν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επί 15 χρόνια κανείς υπουργός Δικαιοσύνης δεν υπέγραφε την απόφαση του Αρείου Πάγου που δικαίωνε τα θύματα των ναζί. Αντί να μιλάνε, λοιπόν, καλύτερα να το βουλώσουν.

 

Να το βουλώσουν για το θέμα της επιτροπής για τις ευθύνες του Μνημονίου και να σταματήσουν τις μπούρδες περί «διαρκούς χαρακτήρα της επιτροπής ώστε να εξεταστούν τυχόν ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης αν μας ξαναχώσει σε τρίτο Μνημόνιο». Να κάνουμε λοιπόν μία επιτροπή αθάνατη, στο διηνεκές, στο άπειρο. Ουσιαστικά να μη βγάλει ποτέ αποτέλεσμα. Θα βόλευε, ιδιαίτερα τον Βενιζέλο και τον Σημίτη τους οποίους οι δικαστές δεν τολμούν να καλέσουν ούτε καν ως μάρτυρες σε δίκη.

Φτώχεια και φυλακή του Περικλή Κοροβέση

Εχω σπουδάσει και στις δύο αυτές σχολές. Και χωρίς να φανεί πως περιαυτολογώ, είναι όμως πραγματικότητα, έχω πάρει και δύο ντοκτορά με άριστα. Αρα εκ των πραγμάτων έχω την άδεια να μιλήσω και για τα δύο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορώ να τα πω και σωστά. Συνήθως στο περίπου μιλάμε, όχι γιατί θέλουμε να αποφύγουμε την αλήθεια, αλλά για έναν και μόνο λόγο.

Καταλαβαίνουμε αυτά που χωράει το κεφάλι μας. Αλλά δυστυχώς δεν τα χωράει όλα ή δεν θέλουμε να του φορτώσουμε και πολλά. Και ας αρχίσω με τη φυλακή. Πήγα σε δύο διάσημα ιδρύματα, στις Εγκληματικές Φυλακές Αβέρωφ και Αίγινας επί χούντας. Και για τους νεότερους, η χούντα ήταν η Χρυσή Αυγή στην εξουσία και το γνήσιο παιδί των ένοπλων δωσίλογων, δηλαδή η «Δεξιά Χειρ» των ναζί κατακτητών.

Υπάρχει ο μύθος πως στη φυλακή πας επειδή τέλεσες κάποια αξιόποινη πράξη. Αυτό εν γένει είναι σωστό. Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Ποιος χαρακτηρίζει μια ανθρώπινη ενέργεια αξιόποινη δράση; Ποια συμπεριφορά θεωρείται καταδικαστέα; Ποια θρησκεία θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως; Ποιο χρώμα δέρματος θεωρείται απόδειξη ενοχής;

Σίγουρα υπάρχουν εγκληματικές πράξεις. Αλλά ποιος από όλους μας, τους ήσυχους νοικοκυραίους, δεν έφτασε σε κάποια στιγμή παροξυσμού; Οι άνθρωποι που είχα γνωρίσει στη φυλακή και εξέτιαν ποινή για ανθρωποκτονία, δεν είχαν κάτι διαφορετικό από όλους εμάς. Ολοι τους κατηγορούσαν την κακιά στιγμή. Και ίσως να είχαν δίκιο. Σε άλλους τυχαίνει η κακιά στιγμή και σε άλλους δεν συμβαίνει. Αλλά όλοι άνθρωποι είναι. Εκτός βέβαια από την εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή της. Εκεί πάντα υπάρχει κάποιος ένοχος που πρέπει να εξοντωθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αστυνομία

Οι φετινές δυναμικές διαδηλώσεις στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας με αφορμή τα έξι χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έδωσαν ένα από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα για το άμεσο μέλλον. Ο κόσμος ήταν περισσότερος από ποτέ, και τα μπλοκ των συλλογικοτήτων ξεπέρασαν ακόμη και τις συμμετοχές οργανωμένων συνδικάτων και κομμάτων στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Νέοι μαθητές και φοιτητές ήταν εκεί κι έδειξαν ότι δεν φοβούνται. Επιπλέον, δεκάδες...

κείμενα συμπαράστασης στην απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού από εργατικές συνελεύσεις και σωματεία αλλά και πολλές συμβολικές καταλήψεις κτιρίων συνόδευσαν τις κινητοποιήσεις της 6ης Δεκέμβρη.

Αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπουμε συχνά.

Αυτό που βλέπουμε συχνά είναι οι στοχευμένες επιθέσεις της αστυνομίας στους διαδηλωτές. Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2014 πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 200 προσαγωγές. Μεταξύ αυτών ήταν δεκάδες μαθητές και μαθήτριες από τις πρωινές και μεσημεριανές πορείες οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ακόμη και από τα δελτία ειδήσεων «άκρως ειρηνικές».

Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Χανιά, τη Μυτιλήνη και μερικές ακόμη πόλεις, πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη ρίψη χημικών στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης όπου εγκλωβίστηκαν δεκάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ο αντιδήμαρχος που κατήγγειλε το γεγονός.

Αντίστοιχα, στην Αθήνα, η εκτεταμένη χρήση χημικών μετέτρεψε για μια ακόμη φορά τους δρόμους του κέντρου σε θάλαμο αερίων, ενώ χημικά έπεσαν και στο μετρό της Ομόνοιας.

Πολλοί παραδέχτηκαν ότι οι μαζικές κινήσεις δυνάμεων της ασφάλειας στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε σχεδόν πορεία –ανάλογα με τον όγκο της- η ασφάλεια γεμίζει την πόλη. Παρόλα αυτά, φέτος ήταν τόσο απροκάλυπτες οι κινήσεις τους που δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για όσους επιμένουν να αποκαλούν κάθε διαδηλωτή «κουκουλοφόρο», γιατί έτσι του έχουν μάθει τα κανάλια.

Γυναίκες χτυπήθηκαν, περαστικοί συνελήφθησαν, δημοσιογράφοι κρατήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα, παιδιά εκφοβίζονταν μέσα σε κλούβες, δικηγόροι δεν είχαν πρόσβαση στους προσαχθέντες, κι άλλα παρόμοια και καθόλα «δημοκρατικά» περιστατικά έλαβαν χώρα το βράδυ του Σαββάτου.

Επιθέσεις ανδρών της ασφάλειας και μοτοσικλετιστών της αστυνομίας πραγματοποιήθηκαν στο κατειλημμένο κτίριο της ΓΣΕΕ, έξω από το οποίο έγιναν επιδρομές ανδρών των μηχανοκίνητων δυνάμεων σημαδεύοντας με τις μοτοσυκλέτες τους πεζούς διαδηλωτές και αλληλέγγυους. Παρόμοια σκηνικά στήθηκαν και στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και σε άλλα σημεία συγκέντρωσης συλλογικοτήτων.

Προφανής στόχος της αστυνομίας ήταν να μην επιτραπεί στους διαδηλωτές να πλησιάσουν τα γραφεία των οργανώσεων τους μετά το τέλος της διαδήλωσης, κάτι το οποίο συνέβη και μετά την πορεία της 17ης Νοέμβρη, στην οποία χτυπήθηκαν συνδικαλιστές και εγκλωβίστηκαν επί ώρες εκατοντάδες άτομα στην περιοχή των Εξαρχείων. Πρόκειται, προφανώς, για ένα σχέδιο το οποίο θέλει τον περιορισμό των συγκρούσεων μέσα σε μια μικρή περιοχή του κέντρου, αδιαφορώντας για την επικινδυνότητα των καταστάσεων που μπορεί να δημιουργηθούν για όσους κατοικούν σε αυτές τις περιοχές.

Αξιοσημείωτο, βέβαια, παραμένει το γεγονός ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι των Εξαρχείων δείχνουν έμπρακτα και με όλο και μεγαλύτερη πυγμή τη συμπαράστασή τους στους διαδηλωτές. Στα αυτοσχέδια γκέτο που δημιουργούν για πολλές ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις, εκείνοι απαντούν ανοίγοντας τις πόρτες τους για να περιθάλψουν διαδηλωτές και να τους προσφέρουν άσυλο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις διώχνουν από τα σπίτια τους τις αστυνομικές δυνάμεις εκσφενδονίζοντας αντικείμενα από τα μπαλκόνια τους.

Δεν πρέπει, βέβαια, να ξεχνάμε κι όσους καταγράφουν με τις κάμερές τους τις κινήσεις της αστυνομίας και των ανδρών της ασφάλειας. Άλλωστε, ένα βίντεο κατοίκου της περιοχής ήταν κι εκείνο που έδειξε τι πραγματικά συνέβη το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη 2008. Ακόμη κι αν το Μέγκα τού έβαλε ηχητικά από σπασίματα και καταστροφές για να το κάνει περισσότερο δραματικό και προπαγανδιστικό.

Παράλληλα υπήρξαν μερικές πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτή της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνας Ιγγλέζη, η οποία σε ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση μπήκε στην αστυνομική κλούβα μαζί με μια ομάδα από κορίτσια που είχαν προσαχθεί καθώς δεν υπήρχε καμία γυναίκα αστυνομικός για να πραγματοποιήσει σωματικό έλεγχο.

Υπήρξαν κι άλλες παρεμβάσεις «θεσμικών» χθες βράδυ, αλλά δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Άλλωστε οι παρεμβάσεις αυτές δεν χρειάζονται διαφήμιση.

Τώρα μπαίνουμε στο ψητό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται πως ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει δηλώσει ότι μόλις γίνει κυβέρνηση θα καταργήσει τα ΜΑΤ, τους ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, και γενικά κάθε στρατιωτικοποιημένη μονάδα της ελληνικής αστυνομίας η οποία παίζει έναν ιδιότυπο ρόλο στρατού καταστολής των εσωτερικών εχθρών και προστασίας πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων σε πόλεις, χωριά, βουνά, δάση και παραλίες.