Του : Bertrand Russel [1932]
Μετάφραση : Elfkounamouta
Όπως και οι περισσότεροι της γενιάς μου, μεγάλωσα με την παροιμία «Αργόσχολο μυαλό: το εργαστήριο του διαβόλου» (στμ : Satan finds some mischief for idle hands to do). Όντας ένα εξαιρετικά ενάρετο παιδί, πίστευα σε ότι μου λέγανε, αποκτώντας μία συνείδηση, που με συνοδεύει μέχρι το σήμερα. Παρόλο που η συνείδησή μου ήλεγχε τις πράξεις μου, οι απόψεις μου στράφηκαν σε πιο επαναστατική μορφή. Νομίζω ότι πολλά έχουν γίνει στον κόσμο, που έχουν προκαλέσει τεράστια βλάβη βάση της λογικής ότι ζούμε σε έναν ενάρετο κόσμο, και τα κηρύγματα που έχουν ανάγκη οι σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες είναι πολύ διαφορετικά από αυτά του παρελθόντος. Όλοι γνωρίζουν την ιστορία του ταξιδιώτη στην Νάπολη, που είδε δώδεκα ζητιάνους να λιάζονται στον ήλιο (πριν τις ημέρες του Μουσολίνι), και προσέφερε μία λίρα για τον πιο τεμπέλη από αυτούς. Έντεκα από αυτούς πηδήξανε για να την διεκδικήσουν, έτσι τη λίρα την έδωσε στον δωδέκατο. Αυτός ο ταξιδιώτης ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά στις χώρες που δεν έχουν την τύχη να χαίρονται τον Μεσογειακό ήλιο, η τεμπελιά είναι πιο δύσκολη και θα χρειαστεί μεγάλη δημόσια προπαγάνδα για να την εγκαινιάσουμε. Ελπίζω αφού διαβάζοντας τις επόμενες σελίδες, οι ηγέτες του YMCA (στμ : Παγκόσμιος οργανισμός Χριστιανών Νέων, στην Ελλάδα υπάρχει η Χ.Α.Ν.Θεσσαλονίκης) να ξεκινήσουν μία καμπάνια που θα προτρέπουν τους καλούς νέους να μη κάνουν τίποτα. Αν γίνει αυτό, τότε θα ξέρω ότι δεν έζησα άσκοπα.
Πριν προχωρήσω με τα δικά μου επιχειρήματα υπέρ της τεμπελιάς, θα πρέπει να αποκλείσω ένα, το οποίο δεν μπορώ να αποδεχτώ. Οποτεδήποτε κάποιος που ήδη έχει αρκετά για να ζήσει, θελήσει να ασχοληθεί με μία καθημερινή εργασία, όπως η διδασκαλία ή το γράψιμο, τότε λέγεται ότι αυτή του η συμπεριφορά παίρνει το ψωμί από το στόμα κάποιου άλλου ανθρώπου, άρα είναι αισχρή. Αν αυτό το επιχείρημα είχε βάση, τότε απλά θα χρειαζόταν όλοι μας να μην κάνουμε τίποτα για να έχουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί στο στόμα τους. Αυτό που ξεχνάνε οι άνθρωποι που λένε αυτό το επιχείρημα είναι ότι όσα ένας άνθρωπος κερδίζει τόσα συνήθως ξοδεύει και ότι ξοδεύοντας ουσιαστικά προσφέρει εργασία. Όταν ένας άνθρωπος ξοδεύει το εισόδημά του, τότε βάζει τόσο ψωμί στο στόμα των ανθρώπων , όσο παίρνει παράγοντας. Ο πραγματικά «κακός» της ιστορίας μας, από αυτήν την οπτική, είναι αυτός που αποταμιεύει. Αν βάλει τα κέρδη του σε μία μετοχή, σαν τους παροιμιώδης Γάλλους αγρότες, τότε αυτή η πράξη δεν προσφέρει εργασία. Αν επενδύσει τα κέρδη του, τότε το ζήτημα είναι λιγότερο εμφανές και διαφορετικές καταστάσεις δημιουργούνται.
Ένα από τα πιο συνήθη πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει με τις αποταμιεύσεις του είναι να τις δανείσει σε μία κυβέρνηση. Βέβαια υπό το πρίσμα του γεγονότος, ότι ο κύριος όγκος δημόσιων εξόδων στις περισσότερες πολιτισμένες κυβερνήσεις προορίζεται στην πληρωμή είτε παλαιότερων εξόδων πολέμου είτε στην προετοιμασία για μελλοντικούς πολέμους, τότε αυτός που δανείζει σε μία κυβέρνηση δε διαφέρει καθόλου από τους κακούς του Σαίξπηρ που προσλαμβάνανε δολοφόνους. Το καθαρό αποτέλεσμα από την οικονομική συνήθεια ενός ανθρώπου που δανείζει τα λεφτά του στη κυβέρνηση είναι να αυξάνει τη στρατιωτική δύναμη αυτού του κράτους. Αυταπόδεικτα νομίζω θα ήταν καλύτερα να ξόδευε τα λεφτά του, ακόμα και αν ήταν για ποτό ή τζόγο.
