ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κατάγομαι από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, πιο συγκεκριμένα από τη λίμνη Πλαστήρα. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, από το χωριό Νεοχώρι. Είναι ένα χωριό σε υψόμετρο 950-1050 μέτρα, αμφιθεατρικά χτισμένο με θέα την υψηλότερη τεχνητή λίμνη της Ευρώπης.

                Η συνονόματη γιαγιά μου είχε ένα σπίτι με θέα όλη τη λίμνη. Χτισμένο ψηλά σε ένα βράχο και μετά τον μικρό κήπο της υπήρχε κάτι σα χαράδρα και είκοσι μέτρα πιο κάτω ήταν χτισμένα άλλα σπίτια. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, η γιαγιά η Ρία έχει συναντήσει τους προγόνους της. Το σπίτι της γιαγιάς, λοιπόν, έχει ένα μπαλκόνι που η θέα σε μαγεύει. Και να θες δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Δυο μικροί λόφοι που μεταξύ τους είναι ένα μικρό καφενεδάκι, ανάμεσα από τους οποίους ξεπροβάλλει ο ήλιος κάθε πρωί είναι η ανατολική πλευρά της λίμνης. Από τη δική μας, μια στενή λωρίδα πεδιάδας αγκαλιάζει τη λίμνη και είναι η δυτική πλευρά της. Εκεί καλλιεργούνται τα πάντα που μπορούν να αντέξουν το κρύο και το υψόμετρο. Και που και που ξεπροβάλλει δειλά ένα εκκλησάκι που ένα από αυτά, μικρό και γραφικό, γιορτάζει σήμερα. 

                Και όμως, δεν είναι γεμάτο με λουλούδια και δε γίνονται πανηγύρια στην αυλή του. Γιατί; Θα το καταλάβετε αργότερα.

                Ήταν καλοκαίρι, γιατί δυο φορές πήγα χειμώνα στο χωριό, και καθόμασταν με τη γιαγιά μου στη βεράντα του σπιτιού της. Εγώ στηριγμένη στο ξύλο της κουπαστής, αγνάντευα, χάζευα και κοιτούσα μαγεμένη τη θέα που ακόμα και αν έχω τώρα 5 χρόνια να πάω στο χωριό, όταν κλείνω τα μάτια μου ξεχωρίζω πεντακάθαρα όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ομορφιάς. Η γιαγιά μου, καθόταν με τη λίμνη στην πλάτη της. Ρε γιαγιά, έχει τόσο ωραία ημέρα και εσύ αντί να κοιτάς στη λίμνη έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και κοιτάς τις πέτρες του σπιτιού; Και με κοιτά με μια θλίψη και μου λέει: Άει πλάκι μ’, δυο παλικάρια μ’ έφαγε η μαγκούφα κι εγώ θα τη γλιέπω; Και με αποστόμωσε. Μπροστά ήταν και η γιαγιά η Χρυσάνα που και αυτή κοίταγε το σπίτι. Μαυροφορεμένες και οι δυο. Με τσίπα και μαντήλα μαζί. Και μόλις μίλησε η γιαγιά μου και οι δυο σηκώσανε τις γωνίες της μαντήλας τους που κρέμονταν μπροστά τους και σκούπισαν τα δακρυσμένα μάτια τους.

                Δυστυχώς την είχα κάνει τη μαλακία μου και δεν μπορούσα να πάρω πίσω τα λόγια μου. Ξαναθύμισα και στις δυο το μεγαλύτερο πόνο τους. Η γιαγιά μου και η κουνιάδα της είχαν χάσει δυο γιους και το σύζυγό της αντίστοιχα στο μεγαλύτερο ναυτικό ατύχημα της ελληνικής ιστορίας σε γλυκό νερό. Αυτό συνέβει το 1959 και θα διαβάσετε καλύτερα τα γεγονότα και τα αίτια εδώ.

                Δυο αδέρφια του πατέρα μου, ο Βασίλης που γεννήθηκε πρώτος και ήταν παντρεμένος και περίμενε παιδί και ο Νίκος που υπηρετούσε φαντάρος και γύρναγε στο χωριό για να γιορτάσει με τη μάνα του και τα αδέρφια του, πνίγηκαν την ίδια νύχτα, ξημερώματα της 6^η Δεκεμβρίου μαζί με 18 άλλους ανθρώπους. 17 από ο χωριό μου και 3 από άλλα χωριά. Ο Παρασκευάς, το καραβάκι που τους πήγαινε από το τσαρδάκι στη δυτική πλευρά της λίμνης, μπάταρε και πνίγηκαν όλοι...

Η μαύρη λίστα των αδικοχαμένων

Νεοχώρι
Αγρογιάννης Βασίλειος
Αγρογιάννης Γεώργιος
Αγρογιάννης Νικόλαος
Καρακώστας Δημήτριος
Καρακώστας Ευάγγελος
Καραντώνης Βασίλειος
Καραντώνης Γεώργιος
Κελεπούρης Κων/νος
Κορκοντσέλος Αστερ.
Μητσογιάννης Αναστάσιος
Μητσογιάννης Αριστ.
Μητσογιάννης Ηρακλής
Μήτσιου Βασίλειος
Νίκου Ιωάννης
Σάλτης Αθανάσιος
Τέκος Σωτήριος
Φώτας Κων/νος

Μορφοβούνι
Μπαλτάς Βαΐος

Καρίτσα
Ντζιος Γεώργιος
Κερασιώτης Νικόλαος

                Τα ξημερώματα της 6^ης Δεκεμβρίου πέθανε ο πατέρας της μαμάς μου και δυο χρόνια αργότερα, την ίδια μέρα ή μάλλον πιο σωστά, την ίδια νύχτα και η μητέρα της μητέρας μου...

                Σας είπα, μια θλιβερή ιστορία...

                Είχα ασθενή ένα φίλο του πατέρα μου που είχε επισκεφθεί με τον πατέρα μου το χωριό μας το καλοκαίρι του 1960, μου είπε με τρόμο πως πρώτη φορά είχε δει ένα ολόκληρο χωριό να φοράει μαύρα. Ακόμα και τα παιδάκια είχαν πένθος στο μανίκι τους... 

Το μοιρολόι για το συμβάν.

Κάθε χρόνο τελείται επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο που υπάρχει στην είσοδο του χωριού.

 

ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ «ΜΑΜΑΔΕΣ»

Από μικρή μεγάλωσα με ένα φόβο για τις μητριές.

Μια μακρινή ξαδέρφη μου, είχε χάσει τη μαμά της και η δεύτερη γυναίκα του πατέρα της, της φερόταν εξαιρετικά άσχημα. Έχουν περάσει 35 χρόνια και ακόμα θυμάμαι πως ένα απόγευμα που ο πατέρας της και η μητριά της βγήκαν έξω και τη ρώτησαν αν θέλει να της φέρουν κάτι. Ζήτησε μια πάστα σοκολατίνα. Εννοείται πως δεν της την έφεραν. Το κοριτσάκι το εκμυστηρεύτηκε στη μαμά μου το καλοκαίρι που πήγαμε στο χωριό και την είδαμε στην Καρδίτσα.

Άλλα περιστατικά που μας ανέφερε, αφορούσαν το ντύσιμό της που της έκοβε τα χειμερινά παπούτσια στη μύτη και τα φόραγε το καλοκαίρι, και να σκεφτεί κανείς, από τις πιο πλούσιες οικογένειες. Στο γιο που απέκτησε η μητριά με τον πατέρα της ξαδέρφης μου, τα πάντα ήταν εφάμιλλα ενός πριγκιπόπουλου. Εννοείται ότι η επιχείρηση δόθηκε στο δεύτερο υιό και όχι στον ξάδερφό μου, που ήταν και πρωτότοκος.

Η ξαδέρφη μου προκειμένου να ξεφύγει από τη μίζερη ζωή που ζούσε, στα 18 της, παντρεύτηκε έναν νέο, άνεργο μεν, που την αγαπούσε όμως πολύ. Δούλεψαν και οι δυο πολύ, έκαναν περιουσία και τώρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια μόνο με θλίψη.

Όμως, όλες οι μητριές δεν είναι έτσι. Γνωστός συνάδελφος, απόστρατος πλέον, τον παράτησε η γυναίκα του με δυο παιδιά γιατί ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Δεν έγινε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο συνάδελφος, είχε πτήσεις, είχε ρέντινες, αποστολές, και τα παιδιά έμεναν με διάφορες νταντάδες που τα παρατούσαν με την πρώτη δυσκολία, πυρετό, έμμετο. Με χίλιες δυο στερήσεις ο συνάδελφος κατάφερε να τα φτάσει στην εφηβεία, με φοβερά προβλήματα. Πιο πολύ τα έλεγες αγρίμια παρά έφηβα παιδιά. Και πάνω στην τούρλα του έρχεται και μια μετάθεση στο εξωτερικό.

Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, μάζεψε παιδιά και συμπράγκαλα και έφυγε. Όχι ότι εκεί τα παιδιά μπήκαν σε τάξη, ο άνθρωπος ανησυχούσε περισσότερο, γιατί μπορούσαν να μπλέξουν  με ναρκωτικά, με συμμορίες και ούτε μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Ο καημένος, γνώρισε μια ελληνίδα που βρισκόταν και αυτή εκεί αποσπασμένη από την υπηρεσία της. Την ερωτεύτηκε παράφορα, όμως φοβόταν να τη φέρει σε επαφή με τα παιδιά του, γιατί ήξερε τι αγρίμια ήταν. Μετά που εξήντλησε όλες τις δικαιολογίες, τι να κάνει ο άνθρωπος, την έφερε στο σπίτι του. Και τα βλαστάρια του έδειξαν ότι ήταν πράγματι αγρίμια. Οποιαδήποτε άλλη, θα είχε εξαφανιστεί και δε θα τον έβλεπε ξανά. Αυτή όμως όχι. Όχι μόνο κατάφερε να τα συμμαζέψει, να τα βάλει σε τάξη, αλλά έγιναν και πολύ καλοί μαθητές. Και παντρεύτηκε το συνάδελφο, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, και  έφτιαξαν μια υποδειγματική οικογένεια.

Η μητριά αυτή, λοιπόν, όχι μόνο 

αρνήθηκε να κάνει δικά της παιδιά, αγάπησε τα παιδιά του άντρα της τόσο πολύ που τα ίδια τα παιδιά αγαπούν και σέβονται τη μητριά περισσότερο από τον πατέρα. Τον πατέρα τους μπορεί να τον στενοχωρήσουν, τη «μανούλα» τους με τίποτα.

Όταν η φυσική τους μητέρα αποφάσισε να τα συναντήσει, τα παιδιά αρνήθηκαν, πήρε μια βδομάδα στη μητριά να τα πείσει να τη συναντήσουν και ότι κρατούσαν μέσα τους τόσα χρόνια να τα πουν. Και φυσικά τα παιδιά έπραξαν το λογικό. Είδαν τη φυσική μητέρα τους, της τα έχωσαν κανονικά και είπαν πως μάνα τους είναι αυτή που ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι τους όταν ήταν άρρωστα, που ξενυχτούσε μαζί τους όταν έδιναν πανελλαδικές, που τους κρατούσε το χέρι όταν είχαν εξετάσεις.

Και η «μητριά» μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι απλό και ρουτίνας. Πιο αγχωμένα παιδιά δεν έχω ξαναδεί. Δεν την άφησαν μόνη της στιγμή, της συμπαραστάθηκαν όσο δεν παίρνει άλλο. Εντυπωσιάστηκα.

Το να αγαπήσουν τα παιδιά τόσο πολύ μια ξένη, το βρίσκω φυσιολογικό, γιατί αγάπη πήραν, αγάπη δίνουν.

Το εντυπωσιακό είναι η αγάπη που έδωσε η ξένη γυναίκα σε δυο  παιδιά που μόνο αξιολάτρευτα δε θα τα έλεγες. Πόση προσπάθεια να τα πλησιάσει έκανε, πόση θέληση είχε μέσα της, πόση προσφορά και διάθεση αυτοθυσίας είχε αυτή η γυναίκα καριέρας, δεν μπορώ να καταλάβω.  

Παραιτήθηκε από το να γίνει και η ίδια μάνα ενός δικού της παιδιού για να μην πληγώσει τα μεγάλα παιδιά, αγωνιούσε μαζί τους, ξενυχτούσε στα καρδιοχτύπια τους, τα παρηγορούσε, τα καθοδηγούσε, τα αγάπησε περισσότερο από δέκα φυσικές μητέρες. Γι αυτό, η γυναίκα αυτή, θα έχει πάντα το σεβασμό μου.

Λυπάμαι μόνο που δεν είναι πολλές σαν αυτή.

Λυπάμαι που και η ξαδέρφη  μου δεν είχε την ίδια καλοτυχία όταν παντρεύτηκε ο πατέρας της ξανά. Λυπάμαι που άλλα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς στοργή και τρυφερότητα μέσα σε φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες αλλά στην ουσία τα παιδιά είναι αναγκαίο κακό – υποχώρηση – βάρος, προκειμένου η μητριά να παντρευτεί για να μην την ακολουθεί το στίγμα της γεροντοκόρης.

Γυναίκες που είναι μητέρες της καρδιάς, για μένα είναι πολύ καλύτερες από τις φυσικές μητέρες. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, ηρωίδες και άγγελοι καθημερινότητας. 

8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ...

   18 Οκτωβρίου 1981 εκλέγεται το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνών κόμμα της χώρας μας.

    21 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, ο πατέρας μου έπρεπε να παρουσιαστεί στη νέα του μονάδα που είχε τον ίδιο βαθμό με το διοικητή, αλλά φυσικά δεν ήταν διοικητής αλλά τρίτος στην ιεραρχία. Ήταν η πρώτη μετάθεση της Π.Α. μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ.

   Ο αρχηγός της αεροπορίας που υπέγραψε τη μετάθεση του πατέρα μου, ήταν σόι της μαμάς μου. Ήξερε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις και το θεώρησε σωστό να πάρει έναν άνθρωπο από την οικογένειά του που τα παιδιά του ήταν στο γυμνάσιο και το λύκειο και να τον στείλει σε κάποια μονάδα στην Πελοπόννησο.

    Το επόμενο καλοκαίρι, παντρευόταν ο αδερφός της μάνας μου και φυσικά ο αρχηγός της αεροπορίας ήταν καλεσμένος με τη γυναίκα του στο χωριό μου. Τους φιλοξενούσαμε εμείς στο σπίτι μας γιατί το δικό τους ήταν ερείπιο και γιατί το δικό μας ήταν το μοναδικό σπίτι που ήταν σύγχρονο. Είχε μόνο ένα χρόνο που το είχαμε φτιάξει.

   Το Σάββατο πριν το γάμο, κάθονταν ο μπαμπάς μου με τον αρχηγό και πίνανε καφέ στη βεράντα αγναντεύοντας τη λίμνη. Εγώ διάβαζα στην κούνια.

Λέει ο αρχηγός στο μπαμπά μου: «Θανάση, ξέρεις, για τη μετάθεσή σου…»

Και ο μπαμπάς μου τον κόβει: «Κύριε αρχηγέ, τώρα εδώ είστε φιλοξενούμενος. Δε θα μιλάμε για υπηρεσιακά θέματα. Ήρθαμε να διασκεδάσουμε. Αυτά θα τα πούμε αν έρθετε κάποτε στη μονάδα.»

    Εγώ έμεινα μαλάκας. Ήταν η τέλεια ευκαιρία να πετύχουμε τη μετάθεση, είχαμε στραγγίξει οικονομικά με τα φροντιστήρια και δυο σπίτια, ένα στην Αθήνα ένα στην Πάτρα και χώρια οι βενζίνες και τα έξοδα πέρα δώθε κάθε σαββατοκύριακο.

    Ρωτώ τον μπαμπά μου όταν ο αρχηγός πήγε με τη γυναίκα του επίσκεψη σε γνωστούς του,  γιατί δεν τον άφησε να απολογηθεί και γιατί δεν το συζητούσε το θέμα μπας και καταφέρναμε να έρθει πίσω στο σπίτι μας.

  -Γιατί κορίτσι μου, εγώ τον κάλεσα να μείνει σπίτι μας για να τον εξυπηρετήσω επειδή και αυτός και η γυναίκα του είναι μαθημένοι αλλιώς. Δε θα το εκμεταλλευτώ ποτέ, είναι ανήθικο, ανίερο και κυρίως δεν ταιριάζει με τις αρχές μου. Και αυτό να σου γίνει μάθημα παιδί μου!

    Όταν χώρισα, πήγα στο μπαμπά μου και του το είπα. Αυτός πήρε το γιο μου αγκαλιά και του είπε: «παλικάρι μου, πάμε βόλτα στο Διόνυσο.» Εκεί έμενε ο αδερφός του ο εισαγγελέας. Θα μας έλεγε τι πρέπει να κάνουμε από δω και εμπρός.

   Φτάνουμε στο Διόνυσο και εκεί που εξιστορώ στο θείο τι έγινε και πως κατέληξα στην απόφαση αυτή, λέει η θεία μου: «Μόνη σου τον διάλεξες, μόνη σου επέμενες να τον πάρεις. Δεν άκουσες κανέναν, τώρα τι θες;»

    Τσατίζεται ο πατέρας μου που πάντα μίλαγε πάρα πολύ ήρεμα και υψώνει τον τόνο της φωνής του και της λέει: «Ναι, μόνη της τον πήρε, μόνη της τον διάλεξε, μόνη της πήρε και την απόφαση να τον χωρίσει. Δεν τον θέλαμε αλλά τον δεχτήκαμε. Και τώρα που το παιδί μου με έχει ανάγκη και μου απλώνει το χέρι για βοήθεια, εγώ θα του δώσω μια να πάει παρακάτω; Όχι. Είναι παιδί μου και θα το βοηθήσω. Πάμε κορίτσι μου, 150.000 δικηγόρους έχει η Αθήνα, δε θα βρούμε ένα να μας βοηθήσει!»

    Αυτός ήταν ο πατέρας μου. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που ήταν για μένα και φίλος και μέντορας και συντροφιά. Σα σήμερα με άφησε. Σα σήμερα, για οκτώ χρόνια είμαι μόνη. Και όχι μόνο εγώ…

Δεν έχει περάσει μέρα που δε σε σκέφτηκα μπαμπά...

ΠΑΡΑΔΟΧΗ

Παραδοχή.

Μια μικρή λέξη με ένα μεγάλο νόημα.

Μια κουβέντα που πρέπει κάποια στιγμή όλοι να καταλάβουμε. Ότι μερικές φορές, τα γεγονότα είναι έτσι και δεν παίρνουν αλλαγή όσο και αν θέλουμε εμείς να τα τροποποιήσουμε.

Κάποια στιγμή πρέπει να δεχτούμε ότι εξ ορισμού έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι τα πράγματα.

Και οφείλουμε να το αποδεχτούμε.

Μας αρέσει ή όχι.

Το θέλουμε ή όχι.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το συμβιβασμό αυτό. Να το πάρουμε απόφαση, να το κατανοήσουμε. Να πάψουμε να το πολεμάμε ή να ελπίζουμε.

Παραδεχόμαστε, αφηνόμαστε και εξελισσόμαστε.

Δε γίνεται αλλιώς.

Είναι ο ρους των γεγονότων.

Αν πραγματικά θέλουμε να πάμε μπροστά, πρέπει να παραδεχτούμε κάποια πράγματα. Να τα αποδεχτούμε και να κοιτάξουμε από εκεί και πέρα πως θα εξελιχθούμε.

Η παραδοχή είναι το πρώτο βήμα που οφείλουμε να κάνουμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας, όποιος και αν είναι αυτός.

Δεν παραδεχτήκαμε, όλα μας τα βήματα θα γυρνάνε γύρω από ένα νοητό σημείο και το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να κάνουμε αέναους κύκλους γύρω από μια υποτιθέμενη κατάσταση που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Είναι επώδυνο, είναι λυπηρό, αλλά δεν παύει να είναι αληθινό.

Ή θα παραδεχτούμε, ή θα ζούμε σε μια φανταστική πραγματικότητα δίνοντας αξία σε πράγματα που δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Θα υποτιμούμε γεγονότα και θα υπερτιμούμε αμυδρές ενδείξεις.

Και θα δημιουργήσουμε μια εικονική πραγματικότητα που ουδεμία σχέση θα έχει με ότι είναι η αλήθεια.

Και όταν γκρεμιστείς από το όνειρο, απλά θα ξυπνήσεις με τραύματα. Άλλοτε βαριά, τις πιο πολλές φορές, άλλοτε ελαφρά, σπάνια…

Και η ανάρρωση θα είναι μακροχρόνια και επίπονη. Και ίσως μοιραία. Γιατί τα χρόνια περνούν, γιατί οι συνθήκες αλλάζουν. Γιατί παρέβλεψες, γιατί αξιολόγησες λάθος.

Και μετά θα αλλάξεις και εσύ. Θα γίνεις πικρόχολος, θα είσαι κυνικός, θα είσαι φοβισμένος και κυρίως, μόνος!

ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ...

Επειδή με τις αναρτήσεις για τους καμένους έχει δημιουργηθεί μια περίεργη κατάσταση και στα σχόλια λέγονται πολύ σωστά πράγματα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω λίγο την κατάσταση.

Ως άνθρωπος είμαι πολύ κοινωνική και χαίρομαι να κάνω καινούργιες γνωριμίες. Αυτό όσοι με ξέρουν μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Επίσης είμαι πολύ δοτική και φιλική. Άτομα που δε γνωρίζω προσωπικά, αν ζητήσουν τη βοήθειά μου και μπορώ να εξυπηρετήσω, θα το κάνω. Άσχετα αν τους γνωρίζω ή όχι. Ακόμα και μπλόγγερς που ποτέ δε συνάντησα, μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό.

Όσον αφορά τα προξενιά, είναι παρεξηγημένη κατάσταση. Και εξηγούμαι. Το να θέλει να φέρει σε επαφή δυο ανθρώπους κάποιος, είναι εξαιρετικά ευγενές. Γιατί κανείς δε γνωρίζει τη μοναξιά καλύτερα από μένα. Διήνυσα περιόδους που ήμουν πολύ μόνη είτε από επιλογή είτε από καταστάσεις. Όμως, προσωπικά μπορώ να τη διαχειριστώ (τη μοναξιά).  Η αλήθεια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι πως αυτές οι περίοδοι δεν ήταν πολύ μεγάλες.

Μερικοί μήνες και αυτοί περισσότερο από επιλογή ή θρήνο. Χειρότερες ήταν οι περίοδοι μοναξιάς που πέρασα όταν φαινομενικά δεν ήμουν μόνη. Αυτές οι μοναξιές ήταν πολύ πιο επώδυνες.

Επειδή, λοιπόν, ξέρω τη μοναξιά, προσωπικά θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι. Και το πρώτο βήμα είναι να μην είναι μόνοι τους. Έχω φέρει σε επαφή γνωστούς μου για να δημιουργήσουν μια όμορφη σχέση, πολλούς. Κάποια, λοιπόν, προξενιά, είχαν επιτυχία και κατέληξαν σε γάμο, άλλα όχι. Η προσπάθεια έγινε. Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, εξαρτάται από τους δυο τους.

Όταν εγώ θέλω να φέρω δυο ανθρώπους σε κοινωνική επαφή και ότι ήθελε προκύψει, ελέγχω εξονυχιστικά και τους δυο. Θέλω να έχουν κοινά ενδιαφέροντα, να είναι κοντά κοινωνικά, να ταιριάζουν εμφανισιακά, να μην έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας. Και συνήθως φροντίζω να τους ξέρω καλά, ώστε ακόμα και αν δε γίνουν ζευγάρι, να μπορούν να κάνουν παρέα.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι και οι άλλοι, σκέφτονται όπως εγώ. Για τους άλλους, όχι όλους, αλλά τους περισσότερους, το μείζον θέμα που τους απασχολεί, είναι να είναι κάποιος αδέσμευτος. Εγώ προσωπικά δε θα γνώριζα σε κάποιον φίλο μου μια γυναίκα που χώρισε γιατί είχε παράλληλες σχέσεις. Άλλοι, δεν το εξετάζουν. Σου λένε, θα τους φέρω σε επαφή και ας τα βρούνε μόνοι τους. Και καλά κάνουν. Εγώ πάλι σκέφτομαι διαφορετικά.

Οι φίλοι και οι γνωστοί μου, και οι συγγενείς μου μη σου πω, επειδή δε θέλουν αν είμαι μόνη μου, επειδή έχω και το κουσούρι να μη λέω αν έχω σχέση ή όχι, θεωρούν υποχρέωσή τους λόγω της εκτίμησης και της αγάπης που μου έχουν, να μου κάνουν γνωριμίες. Άλλες φορές τις δέχομαι, άλλες όχι. Όλα αυτά που περιγράφω στις αναρτήσεις των καμένων, έχουν πράγματι συμβεί. Όχι μέσα σε δυο μήνες, σε 14 χρόνια που είμαι χωρισμένη επίσημα από τον πατέρα του γιου μου.

Επειδή όμως, τις περισσότερες φορές που πάω σε ένα τέτοιο ραντεβού, στην ουσία τυφλό, έχω σχέση και είμαι καλυμμένη συναισθηματικά, είμαι πολύ αυστηρή και περνάω από κόσκινο τους υποψήφιους! Θα μου πεις τότε γιατί πάω; και δίκιο θα έχεις! Γιατί κανείς δεν ξέρει που είναι η τύχη του! Και αν το προξενιό της Άννας πχ είναι ο κύριος τέλειος; Το απόλυτο ιδανικό μου; Η αδελφή ψυχή; Συν Αθηνά και χείρα κίνει, λέγαν οι αρχαίοι. Η Αθηνά μου στέλνει κάποιον. Αν δεν τον γνωρίσω μπορεί το σύμπαν να μου κάνει ένα δώρο και εγώ να το πετώ. Τρελή θα με πείτε, αλλά σκασίλα μου! Αυτή είναι η άποψή μου. Δεν επιδέχεται κριτικές.

Έχω κάνει σχέση με άντρες που είναι πολύ χειρότεροι από τα καμένα προξενιά που σας αναρτώ. Όμως, επειδή αυτούς τους διάλεξα εγώ, είτε για το πνεύμα τους, είτε για το νυχάκι του αριστερού της παράμεσου, παραβλέπω πράγματα που αν τα είχαν οι υποψήφιοι γαμπροί, θα τους έφτυνα με τη μία. Όμως έχω μάθει να δίνω ευκαιρίες και να ανέχομαι πράγματα (μέχρι ενός ορίου βεβαίως βεβαίως), επειδή και οι άλλοι παραβλέπουν πράγματα και ανέχονται σε μένα. Οι σχέσεις είναι δούναι και λαβείν. Μέχρι να μου γυρίσει το μάτι. Μπορεί να κάνω υπομονή χρόνια ολόκληρα και να παραβλέπω τα μύρια όσα. Αν όμως κάτι, έστω και τόσο δα, γυρίσει το διακόπτη μου, τότε, πολύ απλά με ενοχλεί ο άλλος ακόμα και που αναπνέει, όχι και να πει ο έρμος!

Οι άνθρωποι που περιγράφω στους καμένους, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μορφωμένοι ως επί το πλείστον, καταξιωμένοι στην κοινωνία, για κάποιες και κάποιους από εσάς, κάποιοι θα ήταν ιδανικοί σύντροφοι.

Όταν, όμως, πας σε ένα τυφλό ραντεβού, εκτός και αν είσαι εντελώς απελπισμένος και θες σχέση όπως και να είναι μόνο και μόνο για να πεις ότι έχεις σχέση, πας με το σκεπτικό σου εντελώς καθαρό και αναλύεις τα πάντα χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις που θα σε τύφλωναν. Και έτσι σας παρουσιάζω τις κρίσεις μου που με έκαναν να μη θέλω να ξαναβγώ με τους ανθρώπους αυτούς. Πχ. Ο γυμναστής ήταν μεθυσμένος όταν μου είπε ότι μου είπε. Ήταν από το πρωί στο γυμναστήριο, δεν είχε φάει και μέχρι να πάω εγώ, είχαν πιει μερικά ποτηράκια για να με περιμένουν πριν καθίσουν στο τραπέζι. Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι μεταξύ μας. Όπως και με τον τραπεζικό. Οι καθυστερήσεις και το ντύσιμο μπορεί μια γυναίκα να τα αλλάξει. Αλλά εμένα με ενόχλησαν γιατί είχα σχέση, και έκανα αβαρία να πάω γιατί με έπρηξε το κοινωνικό περιβάλλον. Θα μπορούσα να είμαι ακόμα μαζί του.

Οι αναρτήσεις, είναι για να γελάσουμε. Δε χρειάζεται να ξέρετε περισσότερα, απλά μετά από προτροπή φίλου άρχισα να βάζω αυτήν την ενότητα. Είδα πως διασκεδάζατε και θα αναφέρω όλα τα ευτράπελα που έχω ζήσει.

Δεν είναι τόσο άχρηστοι όλοι τους. Εγώ τους έβγαλα άχρηστους. Εμένα πειράξανε κάτι που κάνανε και είπαν. Σε κάποιες άλλες γυναίκες, θα ήταν το ιδανικό τους. Για μένα όχι. Δε σημαίνει πως έχω το μαλακομαγνήτη (που τον έχω, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα), σημαίνει πως αυτοί που μου τους γνωρίσανε δεν ελέγξανε καλύτερα.

Ακόμα όμως και αυτό  έχει την ιδιαιτερότητά του. Γιατί ένας άντρας ή μια γυναίκα άλλα χαρακτηριστικά έχει ως φίλος και άλλα ως σύντροφος. Το να είναι άτσαλος κάποιος στο σπίτι του, την παρέα δεν την ενοχλεί, το σύντροφο όμως; Ο καθένας κρίνει τον άλλο ως φίλο και γνωστό και αγαπάει το φίλο του με τα ελαττώματά του, όμως αυτά τα ελαττώματα σε μια σχέση μπορεί να είναι καθοριστικά.

Μην κρίνουμε άσχημα του καημένους καμένους. Θα μπορούσαν να είναι οι καλύτεροι φίλοι σας. Απλά δεν μπορούν να είναι οι σύντροφοί μου.

Και μην κρίνετε και εμένα άσχημα που δέχομαι τα προξενιά. Έχει την πλάκα του, έχει σασπένς, έχει να κάνει με την έμφυτη περιέργειά μου και φυσικά έχει να κάνει και με τις πιέσεις που δέχομαι. Σε δυο ή τρία θα πήγαινα μέχρι τώρα σε όλα τα 14 χρόνια που είμαι επισήμως αδέσμευτη. Έχω πάει όμως σε πολύ περισσότερα. Πάρα πολύ περισσότερα! Και δεν έχω μετανιώσει. Με μερικούς είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι. Ως σύντροφοι δε μου κάνανε, ως φίλοι όμως είναι εξαιρετικοί. Και σε αυτό μένω.

Στην αγάπη που μου έχουν κάποιοι και που δε θέλουν να με βλέπουν μόνη, λες και ξέρουν αν είμαι ή όχι μόνη, στο ευγενικό αυτό σκοπό. Το διακρίνω και το εκτιμώ. Και από τη στιγμή που κάποιος φίλος ή γνωστός μπει στη διαδικασία να με σκεφτεί και να απασχολήσει το μυαλό του για μένα και να μου φέρει ένα άτομο να το γνωρίσω, το θεωρώ προσβολή στον πνευματικό του κόπο να αρνηθώ την προσφορά του. Δεν είναι ευγενικό από μέρους  μου και είναι και αχάριστο. Ο άλλος σε σκέφτεται και θέλει το καλύτερο για σένα και συ τον φτύνεις; Δεν είναι ανάγωγο;;;

Αυτά το ολίγα τα εξομολογητικά. Φιλιά και τα λέμε με νέο επεισόδιο καμένων!

ΛΙΓΟ ΑΣΤΕΙΑ, ΛΙΓΟ ΣΟΒΑΡΑ, ΛΙΓΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΙ ΜΑΣ!

Είμαι μπλόγγερ εδώ και έξι σχεδόν χρόνια.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα, έχω πάρει χαρές και λύπες από το χόμπυ μου αυτό.

Υπήρχαν αναρτήσεις μου που αναδημοσιεύτηκαν από άλλα μπλογκς ή διαδικτυακές εφημερίδες. Αναρτήσεις μου διαβάστηκαν στο ραδιόφωνο. Αναρτήσεις που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και ξεπέρασαν τα 100 σχόλια (όποιος πει ότι δεν τον νοιάζει αν έχει σχόλια, λέει ψέματα. Τα σχόλια δείχνουν ότι ό,τι έγραψες έχει ή δεν έχει απήχηση, δείχνει μια επαφή που μπορεί να είναι απρόσωπη, έχει όμως τη χάρη της.).

Αλλά υπήρχαν και φορές που μερικοί ψυχανώμαλοι άρχισαν να με κατηγορούν, να με βρίζουν, να με απειλούν.

Όταν έμαθαν στη δουλειά μου ότι διατηρώ μπλογκ, με απείλησαν για να το κλείσω (δεν ήξεραν με ποια είχαν να κάνουν!).

Γνώρισα πολλούς μπλόγγερς. Με άλλους διατηρήσαμε επαφές, με άλλους χαθήκαμε λόγω διάστασης απόψεων ή αποστάσεως. Άλλοι ζουν, άλλοι πέθαναν.

Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους. Άνδρες και γυναίκες. Νέους και πιο ηλικιωμένους. Μορφωμένους και όχι. Αλλά πάνω από όλα, ανθρώπους.

Που κάποιοι με στήριξαν όταν το είχα ανάγκη, που με εμπιστεύτηκαν, που με εκτίμησαν. Το ίδιο προσπάθησα να στηρίξω και εγώ και να βοηθήσω, όπου μπορούσα, όπως μπορούσα και εγώ. Το ίδιο εμπιστεύτηκα και εγώ αυτούς. Έκλαψα στον ώμο τους, γέλασα μαζί τους, τους κράτησα το χέρι και μοιράστηκα μαζί τους μύχιες σκέψεις τους. Και το εκτίμησα αυτό. Πολύ. Όπως και το ότι μου άνοιξαν το σπίτι τους, με περιποιήθηκαν, με παρηγόρησαν, με έκαναν να γελάσω.

Μέσω αυτών των υπέροχων ανθρώπων, γνώρισα και άλλους το ίδιο εξαιρετικούς και υπέροχους.

Και σήμερα, πέρα από το να θέλω να διαχωρίσω τη θέση μου από έριδες και μαχαιρώματα πισώπλατα και μη, θέλω περισσότερο να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τη Νατάσσα. Που δε με είχε δει παρά μόνο μια φορά, που δε με ήξερε, που δε διάβασε ποτέ το μπλογκ μου πριν με γνωρίσει, που πριν ακόμα διαβάσει για να σχηματίσει μια ιδέα του τι περίπου άνθρωπος ήμουν, ασχολήθηκε μαζί μου. Περισσότερο από περιέργεια τη ρώτησα για κάτι βιβλία και μια εβδομάδα μετά, μου τα έφερε. Δεν τα πλήρωσε, για να μη νομίσετε ότι την εκμεταλλεύτηκα, εκμεταλλεύτηκα τις γνωριμίες της. Και η γυναίκα με μια κουβέντα που είπαμε στο πόδι, μου χάρισε μια σειρά βιβλίων που δεν περίμενα ποτέ πως θα κατάφερνα να συγκεντρώσω σε dt!!! Χίλια ευχαριστώ Νατάσσα. Σου το είπα και δια ζώσης, αλλά νιώθω την ανάγκη να το πω και από το ταπεινό (που λέει ο λόγος), ιστολόγιόν μου!

          ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑΤΑΣΣΑ!

Ευχαριστώ όλους σας που όλα αυτά τα χρόνια με συντροφεύετε!

Και τώρα στα πιο σοβαρά.

Τα ιστολόγια, δεν είναι σκοπός της ζωής μας. Τα ιστολόγια είναι για να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας, να εκφραζόμαστε και να μοιραζόμαστε ότι θέλουμε. Όχι να τσακωνόμαστε, να τα κάνουμε σκοπό ζωής, να μας κυριαρχούν πνευματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να αναλωνόμαστε σε καυγάδες, ξεκατινιάσματα και έχθρες στα μπλογκς.

Ρε παιδιά, χαλαρώστε.

Μόδα είναι, θα περάσει… Κανείς δεν πέθανε επειδή τον έβρισε κάποιος σε ένα μπλογκ. Ούτε έβγαλε κέρατα ή ουρά. Για μένα λίγα έχουν σούρει; Σιγά. Και τι έπαθα; Στο χωριό μου λένε, πετροβολούν το δέντρο που έχει καρπούς.

Ηρεμήστε, ξεχάστε έριδες και λόγια. Χαρείτε τη ζωή, τους γκόμενους και τις γκόμενές σας, τα παιδιά σας και αν μπορείτε να αλληλοβοηθηθείτε, έχει καλώς. Αλλιώς, καλή καρδιά!!!

Άντε φιλούθια!