ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ.

... αν και δεν είναι σωστό, θα την κάνω.

          Διαβάζοντας ένα καινούργιο μπλογκ, louizaganouta.blogspot.com, ζήλεψα. Και επειδή μερικά χρόνια πριν με έκλεψαν και πλέον η συλλογή κοσμημάτων μου είναι ανύπαρκτη, είπα να την επαναδημιουργήσω.

          Ενημερωτικά, τα ελάχιστα κοσμήματα που έχω, βρίσκονται σε θυρίδα τράπεζας. Ψάχνοντας να βρω πράγματα που ικανοποιούσαν τις προτιμήσεις μου και συζητώντας με φίλες μου, έμαθα για μια αλυσίδα καταστημάτων, τρία κανονικά και ένα ιντερνετικό, που έχει ο ξάδερφος μια φίλης μου.

          Και πήγα μαζί της στο πιο κοντινό. Βασικά δε σου γεμίζει το μάτι. Όμως σε κερδίζουν η ευγένεια, η φιλοξενία και η εξυπηρέτηση της κοπέλας που είναι και η κόρη του ιδιοκτήτη.

          Η ποικιλία με άφησε άναυδη. Ότι μπορείς να φανταστείς υπάρχει. Και ότι έχεις φανταστεί και δεν υπάρχει, στο φτιάχνουν. Και οι τιμές; Πάνω από ικανοποιητικές. Κοσμήματα για όλες τις περιστάσεις. Για όλα τα βαλάντια και τα γούστα. Μοντέρνα, κλασσικά, ακριβά, φτηνά, εκκεντρικά, μοναδικά, με διαμάντια, με σμαράγδια, με ρουμπίνια, με ζαφείρια μέχρι και με τανζανίτη.

Ελληνικά, δικής τους κατασκευής, εισαγώμενα, και φυσικά, ότι θες να έχεις το περιγράφεις ή τους το δείχνεις με φωτογραφία και στο φτιάχνουν και όχι στην τιμή που το βρήκες κάπου αλλού.

          Πήγαμε τρεις γυναίκες, ψωνίσαμε για μια γνωστή μας ένα κόσμημα που σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα θα το βρίσκαμε γύρω στα 1200 ευρώ χωρίς την αλυσίδα, το πήραμε 500 με την αλυσίδα. Και φεύγοντας μας κάνανε και δώρα. Ναι! Και φυσικά ψωνίσαμε και για μας.

          Στο δε ιντερνετικό μαγαζί, αν ψωνίσεις πάνω από 70 ευρώ, εκτός από τα μεταφορικά, σου κάνουν δώρο και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια ασημένια που τα επιπλατίνωσαν για να μην κάνουν αλλεργίες!

       

   Το μαγαζί βρίσκεται σε μια περιοχή που δε φανταζόμουν πως θα έβρισκα τέτοια ποικιλία και τέτοια ποιότητα. Η δε φαντασία των κατασκευαστών, είναι το κάτι άλλο. Για να καταλάβετε πόσο εντυπωσιάστηκα, ενώ έχω κινητό με φανταστική φωτογραφική μηχανή, δε μου πέρασε το μυαλό να τραβήξω μερικές φωτογραφίες για να σας δείξω!

          Εννοείται πως από αυτή τη μέρα, θα είμαι πιστή τους αγοράστρια. Και με το που θα πάρω σύνταξη, θα πάω να μάθω την τέχνη κοντά τους.

          Ευχαριστώ πολύ Δήμητρα και ελπίζω Ρούλα, ο διαμαντένιος σταυρός που σου πήραμε ως δώρο για την αποστρατεία σου να σου αρέσει τόσο όσο άρεσε και στις τρεις μας!

          Όσοι ενδιαφέρονται για αγορές, ας μου στείλουν μέηλ.

ΧΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΠΡΩΙΑΣ...

Η Ρία απόψε θα χορέψει ταγκό με τον

Λουστράκο!

Στις εννέα θα αρχίσει η εκπομπή και θεωρητικά θα τελειώσει στις έντεκα. Αλλά εσείς μην το δέσετε και κόμπο. Γιατί με εμένα, κανείς, ποτέ, δεν είναι σίγουρος!

Ελληνικά ταγκό κυρίως και μερικά αγαπημένα ξένα θα μας συντροφεύουν όσο θα κάνουμε το βραδυνό μας κους κους με τον Παύλο.

Πατήστε το λινκ παρακάτω, θα σας βγάλει στο μπλογκ του Λουστράκου, εκεί παίζει αυτόματα το πρόγραμμα του SIN radio, ο Παύλος δίνει οδηγίες πως μπορείς να μπεις και να γίνεις μέλος του σταθμού αλλά επειδή δεν είστε όλοι ξεφτέρια στα κομπιουτερίστικα, αν θέλετε, μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας και τα σχολιανά σας στο δικό μου μπλογκ ως σχόλια!!!

 http://loustrakosradio.blogspot.gr/2013/01/tango.html

Τι να σας πω, το λινκ δε δουλεύει, κάντε το αντιγραφή και επικόλληση σε νέα καρτέλα. Άχρηστη είμαι καλέ, θέλω και ραδιοφωνικές εκπομπές, τρομάρα μου!!! Σας περιμένω όλους, να κάνουμε μια παρέα και να σχολιάσουμε τα πάντα! Φιλιά!

ΤΟΥΜΠ, ΔΙΠΛΗ ΤΟΥΜΠ, ΤΡΙΠΛΗ ΤΟΥΜΠ…

Αν το καινούργιο ριάλιτι με τον χορό στον πάγο, είναι σαν το ρώσικο, τότε θα είναι ένα πολύ ωραίο θέαμα.

Τυχαία έπεσα σε ένα βιντεάκι και γέλασα πολύ.

Διάλεξα μερικά να δείτε και εσείς. Ξεκινήστε τα γύρω στα δυο λεπτά, εκτός αν ξέρετε ρώσικα και καταλαβαίνετε τι λένε οι παρουσιαστές.

Παρακολουθήστε τις ιστορίες στον πάγο, είναι εξαιρετικές!!! Ο χορευτής, είναι διάσημος ρώσος ηθοποιός, η κοπέλα είναι χρυσή ολυμπιονίκης πριν χρόνια στο καλλιτεχνικό πατινάζ και χρυσή στον χορό στον πάγο.

Καλή διασκέδαση.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ...

...και δεν κάνω καθόλου πλάκα. 

Πριν είκοσι χρόνια, διάβασα ένα καταπληκτικό βιβλίο. Η συγγραφέας ήταν η Jean M. Auel. Ο τίτλος του βιβλίου, ήταν  Ούρσους, το μεγάλο πνεύμα των σπηλαίων. Εκπληκτική η υπόθεση, αφορούσε ένα μικρό κοριτσάκι homo sapiens  που το περιμάζεψαν και το ανέθρεψαν μια φυλή neadertal στην περίοδο του πλειστόκαινου. Περιγράφει τη ζωή στη φυλή και τις διαφορές  των δυο ειδών. Την αποδοχή και την απόρριψη της του ενός είδους από το άλλο. Το διωγμό της μικρής από τη φυλή όταν αναλαμβάνει άλλος αρχηγός. Και εδώ τελειώνει το πρώτο βιβλίο. 

Πέντε χρόνια αργότερα έπεσε στα χέρια μου η συνέχεια. Η μοναχική ζωή της πρωταγωνίστρια και ο αγώνας της για επιβίωση σε μια μικρή κοιλάδα αποτέλεσε την αρχή του δεύτερου βιβλίου. Εκεί έσωσε ένα άλογο, ένα λιοντάρι και έναν άλλον άνθρωπο του δικού της είδους και έμαθε να μιλάει και να σκέφτεται με ειρμό όπως όταν ήταν μικρό κορίτσι και μιλούσε με τους δικούς της ανθρώπους. Και αποφασίζουν να φύγουν από την κοιλάδα για να συναντήσουν και άλλους ανθρώπους. Αυτό το βιβλίο είχε τίτλο, Η κοιλάδα των αλόγων. 

Έψαχνα απεγνωσμένα το τρίτο βιβλίο, Οι κυνηγοί των μαμούθ, και σε αυτό, παρατηρούμε την ενσωμάτωση της πρωταγωνίστριας σε άλλες φυλές και τα έθιμά τους, ένα εκπληκτικό κυνήγι μαμούθ, την προκατάληψη των σάπιενς εναντίον των νεάντερταλ τους οποίους αποκαλούν ζώα ή πλατυκέφαλους. 

Και ξαφνικά το ζευγάρι αποφασίζει να επιστρέψει στη γη των προγόνων του συντρόφου της πρωταγωνίστριας. Ο ποταμός της μεγάλης μητέρας, περιγράφει τις περιπέτειες του ζεύγους που ταξιδεύει κατά μήκος του ποταμού με την παράδοξη συντροφιά του, ένα ζευγάρι άλογα που τα καβαλούν ή τα φορτώνουν και έναν εξημερωμένο λύκο. Τη συνάντησή τους με ένα ζευγάρι πλατυκεφάλων, το πέρασμά τους από το μεγάλο παγετώνα. 

Όταν  βγήκε και το πέμπτο βιβλίο, Τα πέτρινα καταφύγια, είπα, ότι μάλλον όλοκληρώθηκε ο κύκλος με τίτλο Τα παιδιά της γης. Όμως η συγγραφέας μας προετοίμαζε για το επόμενο βιβλίο με τίτλο Η γη των ζωγραφισμένων σπηλαίων.

Γνωρίζαμε τον τίτλο εδώ και δέκα χρόνια.  Αλλά βιβλίο γιοκ! Η απήχηση των βιβλίων έφερε διαμάχη μεταξύ της συγγραφέως και του εκδοτικού της οίκου στη Αμερική. Έτσι οι απανταχού αναγνώστες, περιμέναμε να τα βρουν για να διαβάσουμε το τελευταίο βιβλίο της σειράς. Και επιτέλους κυκλοφόρησε. 

Μόνο που εκτός από εμένα, το βιβλίο το περίμεναν και πολλοί άλλοι έλληνες και η εταιρεία που το εκδίδει στα πάτρια εδάφη, το ήξερε. Και το βιβλίο έχει τη διπλή τιμή από όλα τα άλλα της ίδιας εταιρείας.  Προσωπικά και διακόσια ευρώ να είχε, θα τα έδινα. Σήμερα μου έφεραν τα βιβλία που παρήγγειλα στη δουλειά. Πλήρωσα ευχαρίστως τα χρήματα (150 ευρώ για 17 βιβλία) και έλεγξα την παραγγελία. Εννοείται πως βασικά έψαχνα το συγκεκριμένο βιβλίο. Από το μεσημέρι, είμαι στη βεράντα διαβάζοντας. Αν δεν το τελειώσω, δεν το αφήνω από το χέρι μου.

Ήδη ειδοποίησα τη φίλη μου τη Βίκυ για το βιβλίο και που θα το βρει στα αγγλικά, γιατί είναι και αυστραλέζα και τη δυσκολεύει η ανάγνωση στα ελληνικά.

Ευχαριστώ την κυρια Σταθοπούλου που με ενημέρωσε για την πορεία της παραγγελίας μου, την είχα δώσει ιντερνετικά, και για την γρήγορη εξυπηρέτησή μου. Έχω να λέω τα καλύτερα για τη γυναίκα αυτή και την ευγένειά της.

ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΕΦΙΑ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ!

Χθες, έψαχνα μια εξαιρετική διαφήμιση, βραζιλιάνικη, για το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Και έπεσα πάνω σε μερικές εκπληκτικές διαφημίσεις.

Με χιούμορ,  έξυπνες, διαχρονικές. Μερικές είναι πολύ τρυφερές. Άλλες πάλι, σε κάνουν να δακρύζεις.

Πάρτε μια γεύση.

 Και αυτή που δεν είναι για γέλια, αλλά χτυπάει κατευθείαν κέντρο!

passepARTout

Χθες, ήταν η πρώτη μέρα μετά από οκτώ εβδομάδες συνεχούς εργασίας που δεν είχα να ξυπνήσω στις 05:30. Δούλευα με ένα ρεπό την εβδομάδα και οι αντοχές μου είχαν εξαντληθεί.

Αλλά άμα είσαι άτυχη, είσαι άτυχη. Από τις 07:30 το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά. Έτσι στις έντεκα είπα τέρμα οι ξάπλες και σηκώθηκα. Με το ένα μάτι κλειστό, έφτιαξα καφέ και από την κρεβατοκάμαρα άπλωσα την ατέλειωτη κορμάρα μου στον καναπέ. Σε κανένα μισάωρο άνοιξε και το άλλο μάτι και είπα να δω ποιος τηλεφωνούσε από τα χαράματα. Και οποία έκπληξις!!! Δεν ήταν κανένα τηλεφώνημα σημαντικό.

Αποφάσισα να βγω στα μαγαζιά γιατί την τελευταία φορά που πήγα, ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και πέρα από ένα ρολόι, που δεν ήταν και για μένα, δεν είχα αγοράσει κάτι!

Μετά από τρεις ώρες περπάτημα, χάζεμα στις βιτρίνες και 500 ευρώ ελαφρότερο το πορτοφόλι μου, ανέβαινα την ανηφόρα για το σπίτι μου.

Εδώ και μερικά χρόνια παρακολουθούσα ένα μαγαζάκι που πριν δέκα χρόνια ήταν παπουτσάδικο (μάλιστα είχα γίνει φίλη και με την ιδιοκτήτρια), να αλλάζει συνεχώς. Τη μια ήταν φωτογραφείο, την άλλη ψιλικατζίδικο, μετά ίντερνετ καφέ… αυτό είχε αντέξει δυο χρόνια και δεν έκλεισε αμέσως. Χθες διαπίστωσα ότι είχε αλλάξει πάλι και ήταν καφέ – μπαρ.

Σταμάτησα λίγο στην πόρτα προκειμένου να δω πως διαμορφώσανε το χώρο και μου έκανε εντύπωση το γούστο που είχε. Και πριν προλάβω να σχολιάσω μέσα μου το πόσο χαριτωμένο, είναι ακούω να με φωνάζουν από μέσα! Κοιτάζω και τι να δω! Η φίλη μου η Στέλλα, που είχε αρχικά το μαγαζί με τα παπούτσια, το είχε αποφασίσει τελικά και το έκανε αυτό που πάντα ονειρευόταν! Ένα art-café!!!

Εννοείται ότι τις επόμενες τρεις ώρες τις πέρασα εκεί ακούγοντας μουσική και γευόμενη υπέροχα σπιτικά κουλουράκια που φτιάχνει μόνη της η Στέλλα.

Ο χώρος είναι ζεστός, περιποιημένος με φοβερή εξυπηρέτηση και φυσικά φιλικός προς τον καπνιστή! Στους τοίχους υπάρχουν έργα ελλήνων ζωγράφων που μπορούν να πουληθούν, υπάρχει έκθεση χειροποίητου κοσμήματος και τα τραπεζάκια είναι διακοσμημένα με αφίσες από παλιές ελληνικές ταινίες.

Χάρηκα πάρα πολύ που το όνειρο της Στέλλας έγινε πραγματικότητα και που πάει και τόσο καλά.

Το όνομα του μαγαζιού είναι passepARTout, παρακάτω σας έχω και μερικές φωτογραφίες. Βρίσκεται στην οδό Ιππάρχου στο Νέο Κόσμο και πραγματικά είναι μια όαση στην καθημερινότητά μας.