Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

Ποια είναι αυτή; Εγώ βέβαια. Μετά την εβδομάδα που έκλαιγα από το πρωί ως το βράδυ, γιατί ο κανακάρης μου πήρε το πτυχίο του με 8,3, ήρθε ένας άλλος γολγοθάς για τη δόλια μάνα.

Αλλά, ας τα εξιστορίσω με τη σειρά. Μόλις το γιοκαρίνι μου έδωσε το τελευταίο μάθημα και παρέδωσε την πτυχιακή του, που σημειωτέον πήρε 10 γιατί πρόκειται για αυθεντική και πρωτότυπη σκέψη δική του, περιμέναμε να δούμε αν πέρασε το μάθημα, γιατί είχε βάλει και όρο πως αν ήταν η βαθμολογία του κάτω από 8 να κοπεί. Το πήρε με 10, αλλά μεχρι να το μάθουμε έκανε ήδη τα σχέδιά του!

Και βγαίνει το μάθημα πως το πέρασε και μου τηλεφωνεί ο μάγκας να πάμε στη στρατολογία να κόψει την αναβολή. Βρε πουλάκι μου, περίμενε να την κόψουμε το Μάιο, όχι τώρα, ο υιός! Και πάμε στου Ρουφ και κόβουμε την αναβολή. Και περιμένουμε να του έρθει χαρτί να παρουσιαστεί.

Και έρχεται το χαρτί. Και αρχίζουμε τις προετοιμασίες. Να αγοράσουμε σώβρακα, κάλτσες, σετ σεντόνια, σετ πετσέτες, και λοιπά χρειαζούμενα, αλλά ο υιός μας έβαλε φρένο. Σώβρακα είχε, κάλτσες είχε, σεντόνια ότι έχουμε, πετσέτες ότι έχουμε. Δε με έπαιρνε και πολύ, ότι ήθελε θα έκανα. Και το έκανα.

Και έρχεται η μέρα που πρέπει να παρουσιαστεί. Κάνω μια έρευνα να δω πως πάμε στην εξωτική Τρίπολη, και το πρωί της 11^ης Ιουλίου, ξεκινώ όλο χαρά να πάω το βλαστάρι μου για κατάταξη.

Ξεκινάμε αχάραγα, γύρω στις 11 το πρωί. Για μένα ήταν μεσημέρι, γι αυτόν ξημερώματα...

Εγώ να του δίνω συμβουλές, η γιαγιά να κλαίει, ο ίδιος ατάραχος. Μέχρι την Τρίπολη, όλο το σόι είχε τηλεφωνήσει τουλάχιστον δυο φορές να του ευχηθεί καλή θητεία.

Φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το

στρατόπεδο και βλέπουμε λεφούσι έξω από την πύλη. Μας χαιρετά και μας φεύγει.

Εκεί δάκρυσα. Να χέσω όλη τη στρατιωτική μου εκπαίδευση... όλα αυτά έχουν νόημα όταν είναι για άλλους, όχι για το παλικάρι μου! Να έχω και τη μάνα μου να κλαίει από την Τρίπολη ως την Κόρινθο.

Εντυπώσεις: έξω από το στρατόπεδο έψηναν σουβλάκια, μου έσπασαν τη μύτη, αλλά με τη γιαγιά να κλαίει που να πω ότι τα ζήλεψα. Ήταν ένα μαγαζί με όλα τα απαιτούμενα για να πας φαντάρος ή σμηνίτης. Και τίποτα να μην του είχα πάρει, (είχα μιλήσει με το διοικητή και ήξερα τι άκριβώς να έχει μαζί του), θα τα παίρναμε όλα από εκεί. Η Τρίπολη πρέπει να είναι ευγνώμων στη μονάδα. Οι ταξιτζήδες χρεώνουν πέντε ευρώ από το ΚΤΕΛ ως την 124 ΠΒΕ, όταν βγαίνουν τα παιδιά που θα πάνε; στις καφετέριες, στα φαγάδικα και στα ξενοδοχεία της πόλης. Οι μανάδες όλες με ένα χαρτομάντηλο στο χέρι. Τα παιδιά μας είχαν μπει στη μονάδα, αλλά αυτές, όπως και εγώ, δεν έφευγαν. Πέρασε καμιά ώρα μέχρι να το πάρουμε απόφαση να φύγουμε.

Και φτάνει η μέρα του πρώτου επισκεπτηρίου. Φτάνουμε μισή ώρα πριν ανοίξουν οι πύλες. Με το που με βλέπει ο φρουρός μου ζητάει την ταυτότητα, βλέπει το όνομα, με χαιρετά στρατιωτικά (με πολιτικά ήμουν), και μου λέει ότι με περιμένει ο διοικητής. Με κοιτούσαν οι άλλοι οι γονείς με μισό μάτι. Πάω στο διοικητήριο, πιάνω κουβέντα με το διοικητή, αξιολογότατος άνθρωπος, ξεχνιέμαι και κάποια στιγμή βλέπω πως άρχισε το επισκεπτήριο. Χαιρετώ, βγαίνω και βλέπω τον πιο όμορφο σμηνίτη  ever. Του πάει η στολή αγγαρείας, κούκλος ήταν. Μου τραβάει και μια χαιρετούρα και με παίρνει αγκαλιά και με φέρνει και μια σβούρα. Έλιωσα. Εκεί να δεις κλάμα... πολύ συγκίνηση, περηφάνεια και καμάρι! Το αγόρι μου, άντρας, σμηνίτης και τυπικότατος μάλιστα. Δε χόρταινα να τον βλέπω και να τον καμαρώνω. Αδυνάτισε κανά πεντόκιλο, γιατί δεν του άρεσαν τα φαγητά, ήταν κλειστό και το ΚΨΜ. Το πως πέρασαν οι πέντε ώρες που τον έβλεπα, δεν κατάλαβα. Τον φίλησα, τον αγκάλιασα και επιστροφή. Στο επόμενο επισκεπτήριο δεν πήγα, θα πήγαινε η κοπέλα του και μας έδωσε απαγορευτικό.

Στο τρίτο επισκεπτήριο είχαμε έξοδο 8 ωρών, πάω τον παίρνω και τον ρωτώ που θέλει να πάμε. Στο Ναύπλιο μου λέει. Και πάμε Ναύπλιο. Και πάω με τις πινακίδες. Και μας πάει στο Ναύπλιο η πινακίδα από έναν κωλόδρομο, μα έναν κωλόδρομο! Όλο στροφές, χωρίς σήμανση, με το δρόμο σκαμένο για να του περάσουν καινούργια άσφαλτο... χάλια. Φτάνουμε στον προορισμό μας, κάνουμε τη βόλτα μας, ψωνίζουμε, τρώμε, πίνουμε καφέ και ξεκινούμε για πίσω... και χάνομαι. Πως το κατάφερα αυτό, ούτε που το κατάλαβα. Ξαναγυρνάμε πίσω, ξαναχανόμαστε. Οι πινακίδες άφαντες. Και βρισκόμαστε σε ένα δρόμο που δεν το είχαμε ξανακάνει, και επιτέλους βάζουμε το navigator και μας λέει στρίψτε αριστερά. Αλλά αριστερά ήταν χωράφια με ένα υποτυπώδη δρόμο. Και τον παίρνουμε το δρόμο και μπαίνω με αυτοκίνητο και βγαίνω με κουδουνίστρα. Μετά που πέρασα όλον τον αργολικό κάμπο και τα χωριά του όλα, βγαίνουμε επιτέλους στον κόμβο της Στέρνας και επανήλθαμε στον πολιτισμό. Φτάνουμε τελικά στην Τρίπολη, αφήνουμε το σπλάχνο και επιστρέφουμε με τη γριά μητέρα στην Αθήνα. Τρίπολη – Κόρινθο η μάνα μου έκλαιγε. Η απόσταση ως την Τρίπολη είναι 162 χιλιόμετρα αντί τα 380 που έπρεπε να κάνω με την παράκαμψη του Ναυπλίου, εγώ εκείνη τη μέρα έκανα μόνο 600! Βάλτε με το μυαλό σας τί βόλτα κάναμε!

Και έρχεται η μέρα της ορκομωσίας. Φτάνουμε νωρίς, είχα φροντίσει η μαμά μου να κάθεται στους επισήμους, εγώ στη θέση των ανωτέρων και με πολιτικά. Ορκίστηκαν οι χριστιανοί, οι μουσουλμάνοι και οι άθεοι, εκπληκτικό το σμήνος ασκήσεων ακριβείας, ωραία η παρέλαση και περιμένουμε το παιδί. Όλα τα άλλα έρχονταν και τα παίρνανε οι γονείς τους και έφευγαν το δικό μου όχι. Ρε που είναι, γιατί δεν έρχεται και από τους τελευταίους σκάει μύτη με τα συμπράγκαλά του. Είχε πάει να χαιρετήσει τους εκπαιδευτές. Ειδικά έναν ανθυποσμηναγό που τις πρώτες μέρες τον είδε που είχε βαρέσει μπιέλα και ήταν έτοιμος να την κοπανήσει από το συρμοτόπλεγμα!

Έχω όμως πολύ καλό παιδί. Ο υιός μου ήτο τρελλός βυσματίας. Αλλά δεν αρνήθηκε ποτέ αγγαρεία και κάθε φορά που θέλανε εθελοντή για θελήματα, πάντα πρώτος ήταν. Αυτό μου το είπε ο εκπαιδευτής τους. Ο ίδιος δε μου ανέφερε κάτι. Μόνο όταν ο θαλαμάρχης του ζήτησε τη γνώμη ποιον να βάλει σκοπιά 2-4, ο δικός μου είπε να βάλει αυτόν. Και η σκοπιά που έκανε ήταν γερμανικό νούμερο... Όλα τα παιδιά του θαλάμου του ήρθαν να τον χαιρετίσουν και να ανταλλάξουν τηλέφωνα.

Και επιστρέψαμε στην Αθήνα, χωρίς τη γιαγιά του να κλαίει αυτή τη φορά και τώρα έχει άδεια μέχρι να παρουσιαστεί στη μονάδα του. Ποια μόναδα;;; θέλει και ερώτημα; Στο τριεθνές Παπάγου-Χολαργού-Γουδίου! Στο ΓΝΑ. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα πέθαινε η μάνα μου. Αν το παιδί πήγαινε κάπου αλλού, Λάρισα, Σαντορίνη, Εβρο, θα την έχανα. Μέχρι να δει τη μετάθεσή του με έπρηζε. Αν δε φέρεις το παιδί εδώ, δε σου ξαναμιλάω. Να ξέρεις θα πεθάνω αν το παιδί πάει κάπου και στενοχωριέται. Κάθε μεσημέρι που πήγαινα εκεί, με έψελνε. Ένα φαγητό μου έφτιαχνε, από τη μύτη μου το έβγαζε...

Αυτά τα ολίγα από τη μάνα του στρατιώτη που έχει τον πιο όμορφο σμηνίτη!!!

υ.γ. έξω από το στρατόπεδο, έχει μια αλάνα, όποιος φτιάξει ξενοδοχείο για τις μανάδες, θα χεστεί στο τάληρο!

…ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ

Το ποστ αυτό, είναι αφιερωμένο σε μια συνάδελφο. Όπως λέει και πασίγνωστος αείμνηστος αοιδός, μια σωστή κυρία…

Μια ευγενική, χαμογελαστή (πολύ σημαντικό τόσο για τους συναδέλφους όσο και για τους ασθενείς), με χιούμορ (δες παραπάνω παρένθεση), εργατική (αυτό και αν είσαι σημαντικό), πανέξυπνη και διορατική συνάδελφος που μετά από 35 χρόνια πλήρους απασχόλησης, μας αποχαιρέτησε.

Μια αξιοπρεπής και συνετή παρουσία, που έστω και στο λίγο αυτό διάστημα που υπήρξα επόπτρια υπό τας διαταγάς της (πως τα λέω έτσι, το άτιμο!), χάρηκα ιδιαίτερα.

Πέτυχε μέσα σε επτά μόνο μήνες, πράγματα που άλλες δεν κατάφεραν σε οκτώ χρόνια. Δεν υπάρχει ένα άτομο που να έχει να της προσάψει κάτι αρνητικό.

Αγαπούσε αυτό που έκανε, το υπηρέτησε πιστά όλα τα χρόνια, κατάφερε να περάσει σχολεία ιδιαίτερα απαιτητικά για την ειδικότητά μας και τα πήγε και πάρα πολύ καλά και τώρα είναι παρελθόν.

Προσωπικά, είχα συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν αρκετό καιρό και είχα πολύ καλή γνώμη. Απλά την επιβεβαίωσα το τελευταίο τρίμηνο.

Μας αντιμετώπιζε ως ίσους, άσχετα αν η βαθμολογική  μας διαφορά ήταν σεβαστή. Ήρεμη, καθόλου μα καθόλου εκδικητική, ευγενική και τυπική, η πόρτα της ανοιχτή στον καθένα και κυρίως και αυτό έχει σημασία, δίκαιη…

Για μένα έστω και αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξε μέντορας. Με έκανε να δω πως ο σωστός ηγέτης δε φροντίζει μόνο την καθημερινότητα αλλά βλέπει και ενεργεί μακροπρόθεσμα. Τώρα που ήμουν τόσο κοντά στα κέντρα λήψεως αποφάσεων, είδα ότι να διοικείς από ένα τέτοιο πόστο, είναι πολύ δύσκολο και πολύπλευρο. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον με δέκα κεφάλια που το καθένα να έχει ένα διαφορετικό θέμα επεξεργασίας. Είναι εν ολίγοις, πονοκέφαλος…

Την ευχαριστώ για τα φώτα της και θα έχει εσαεί το σεβασμό και την εκτίμησή μου!

Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Όταν υπηρετούσα στο πεντάγωνο, στο ΓΕΕΘΑ, ήμουν στο ίδιο γραφείο με δυο αξιωματικούς του στρατού. Και οι δυο συμμαθητές και φίλοι. Με διαφορετική ειδικότητα. Ο ένας στο πυροβολικό, ο άλλος στο πεζικό. Είναι φίλοι μου και οι δυο στο φέιςμπουκ.

Ο ένας, ο πεζικάριος, εξήντλησε την ιεραρχία και αυτό που έκανε όλα τα χρόνια που φορούσε στολή, το έκανε με την ψυχή του. Ένας αληθινός πατριώτης που υπηρετούσε τη σημαία ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Και αυτό με κάνει και τον σέβομαι ακόμα περισσότερο από το σεβασμό που του είχα γιατί καθημερινά διαπίστωνα πόσο εξαίρετος αξιωματικός ήταν. Σήμερα έγραψε στο φέισμπουκ το παρακάτω κείμενο. Μια πραγματικά εξαιρετική ανάλυση του να είναι κάποιος αξιωματικός και κυρίως στρατιώτης. Στρατιώτης μιας ιδέας που ονομάζεται πατρίδα, έθνος, Ελλάδα.

          Σε αυτήν την χώρα υπάρχουν οι Στρατιώτες, οι οποίοι είναι οι ορκισμένοι φύλακες της χώρας, πρόθυμοι να δώσουν την ζωή τους χωρίς δεύτερη σκέψη, και να θυσιαστούν για το καλό του Έθνους...          Κάποιοι για να υποβαθμίσουν την αξία τους, τους αποκαλούν «Ένστολους» λες και είναι ο σεκιουριτάς της γειτονιάς..

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ ΜΕΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΜΠΕΡΔΕΨΕΙ!
          - Είναι οι στρατιώτες και όχι οι δημοσιογράφοι που εξασφαλίζουν την ελευθερία του τύπου! διότι χωρίς εθνική ελευθερία, δεν υπάρχει ελευθερία τύπου.
          - Είναι οι στρατιώτες και όχι οι ποιητές και οι λόγιοι που εξασφαλίζουν την ελευθερία του λόγου.... γιατί χωρίς την ελευθερία του Έθνους, δεν υπάρχει ελευθερία λόγου..
     - Είναι οι στρατιώτες και όχι οι συνδικαλιστές, που εξασφαλίζουν την ελευθερία της διαμαρτυρίας, γιατί χωρίς την ελευθερία του Έθνους, δεν υπάρχει το δικαίωμα του συνδικαλισμού και της διαμαρτυρίας..
         - Είναι οι στρατιώτες και όχι το Σύνταγμα, που δίνει τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του πολίτη, διότι χωρίς Ελευθερία του Έθνους δεν υπάρχει Σύνταγμα...
        - Είναι ο στρατιώτης που χαιρετά την σημαία, που γι’ αυτόν σημαίνει Έθνος και Πατρίδα, και με αυτήν τυλίγεται το φέρετρό του, ή το σώμα του, πριν τον σκεπάσει το χώμα, όταν θα χρειασθεί να δώσει την ζωή του για την ανάγκη σωτήριας του Έθνους... Την ίδια σημαία, που κάποιος διαδηλωτής την καίει αδιαφορώντας για το τί σημαίνει και το τί συμβολίζει... Την ίδια την σημαία, που του έδωσε το δικαίωμα της ελευθερίας να διαμαρτύρεται.

Τα είπα αυτά διότι πάλι άκουσα ένα παπαγαλάκι της εξουσίας του βρώμικου κράτους, να αποκαλεί τους ΟΡΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ως «ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ»...
          Διότι θυμήθηκα την ερώτηση του διαχειριστή μου κατά την διάρκεια της θητείας μου ως διοικητής Τάγματος, πριν την αναχώρηση μας για εκστρατευτικές επιχειρήσεις στο Κόσσοβο...
          Με ρώτησε: «Τι τις θέλουμε 550 σημαίες κύριε Διοικητά;»
          Του απάντησα: «Αυτές θα χρειασθούν, αν δεν γυρίσουμε όρθιοι»

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΙΛΟΤΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...

Σαν αντικρίσω το άσπρα άλογα του Αιγαίου, χάνεται η σκέψις  μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου του Αληθινού!

Δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας!

Έχω τους φόβους μου, έχω τις αναστολές μου, έχω τις ανασφάλειες μου!

Μπορεί να μην είναι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου, μπορεί να μην είμαι καν ικανός για αυτά που παίρνω!

Όλες  αυτές  οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, σφίγγουν το λαιμό και ξεραίνουν το στόμα μου!

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου έχεις και μένα... Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο ίσως και άχρηστο για πολλούς εκεί κάτω να είναι αυτό που κάνω!

 Ίσως και να έχουν δίκιο, βλέπεις εγώ δεν κατεβάζω διακόπτες, εγώ δεν οδηγώ λεωφορείο με 50 ψυχές, εγώ δεν βγάζω φωτοτυπίες στα βουλευτικά έδρανα ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη στη ζεστασιά της Βουλής!

Εγώ κάθομαι, σκέπτομαι, μελετάω και περιμένω τον Τούρκο...Μπορεί και εγώ να μην έχω να πληρώσω τα κοινόχρηστα αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει, μπορεί να μην έχω να πληρώσω το χαράτσι στο Πατρικό του χωριού μου, αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει... Ούτε και πρέπει!

Εγώ όμως πρέπει να αδειάσω το μυαλό μου να κλειδώσω το υποσυνείδητο,να μην σκεφτώ ότι με περιμένουν και εμένα στο σπίτι μου, όπως τόσους και τόσους άλλους που δεν γύρισαν ποτέ πίσω από μια ακόμη καθημερινή αποστολή... Ίσως και κάποιοι να πουν ότι τα ήθελε και να έπαθε! 

Εγώ όμως δεν πετάω για αυτούς, πετάω για τον Πατέρα μου που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι όταν περνούν τα μαχητικά μας, πετάω για το παιδί στη Φλώρινα που περπατάει στο χιόνι να πάει στο σχολειό του, πετάω για τον Παπά μας  που κάνει χιλιόμετρα να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους  στο ύψωμα της Παναγιάς!

Πετάω για το ψαρά που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα να φέρει το μεροκάματο  στη φαμελιά του, πετάω για το δασκαλάκο που πληρώνει απο την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Άγραφα της Καρδίτσας ...

Για αυτούς πετάω... Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια κάνουν και να κρατάνε την Πατρίδα ζωντανή!

Ούτε αυτοί, ούτε εγώ θα ζητήσω υπερωρίες γιορτές και Κυριακές, γιατί εγώ πετάω για την Πατρίδα μου... Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους, ζούν για μιά στιγμή και όταν  πεθαίνουν  ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλήν αντάμωση !
 

Ίσως κάποιο  πρωί  όταν κοιτάξεις ψηλά θα με δεις γιατί...

Εκεί που Ισιώνει ο Αετός ...Οι Γλάροι δεν πετάνε ! 
  κλεμένο είναι από το μπλογκ του Βετεράνου...
 http://www.veteranos.gr/2013/01/blog-post_1775.html#more

 

ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΞΗ ΕΥΦΥΙΑΣ

Και να γιατί γουστάρω τους στρατιωτικούς, πέραν του ότι είμαι μια από αυτούς. Έχω ξαναβάλει φωτογραφίες με το στρατιωτικό χιούμορ, τώρα σας βάζω βιντεάκια!

West Point παρακαλώ!

Εδώ η εκδοχή της American Naval Academy

Και φυσικά δε θα έμενε πίσω η αεροπορία τους!

Αυτό θα πει χιούμορ! Άλλο σοβαροφάνεια και άλλο σοβαρότητα!!!

Πάρτε μια δόση και από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Καναδά!

 

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ;;; ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ;

Πριν λίγες μέρες έγινε μια πορεία διαμαρτυρίας των στρατιωτικών για τις περικοπές στους μισθούς μας.

Με ρώτησαν αν θα παρευρεθώ.

Και απάντησα όχι.

Και όχι απλώς όχι, όχι σαν του Μεταξά. ΟΧΙ, διαμαρτυρίας και ένστασης.

Και εμένα μου έκοψαν πολλά χρήματα. Μέχρι στιγμής έχω χάσει σχεδόν το 40% των αποδοχών μου. Έχω ακούσει πως είμαι αντιπαραγωγική, πως είμαι αρρωστημένο μυαλό που είμαι στις ένοπλες δυνάμεις, πως είμαι τακτοποιημένη και για αυτό δε διαμαρτύρομαι.

Διαμαρτύρομαι. Όχι όμως στους δρόμους.

Όμως εγώ δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος.

Δε θα κατέβω στο δρόμο να διεκδικήσω το δίκιο μου. 

Είμαι αξιωματικός. 

Εξ ορισμού έχω θέση και την πήρα με την αξία μου. 

Αν η πολιτεία δεν το καταλαβαίνει αυτό, αυτό είναι δικό της πρόβλημα.

Αν η πολιτεία θεωρεί πως ο αξιωματικός πρέπει να ψάχνει τρόπους να συμπληρώνει το εισόδημά του, τότε το πρόβλημα δεν είναι δικό μου. Είναι της πολιτείας.

Οι στρατιωτικοί έχουμε ηγεσία που υποτίθεται πως πρέπει να υποστηρίζει τα δικαιώματά μας και να προστατεύει τα κεκτημένα μας. Αν η ηγεσία δεν είναι η κατάλληλη για τους υφιστάμενους, δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι της πολιτείας που επέλεξε αυτά τα άτομα να με υπερασπιστούν. Να με προστατέψουν, να με καθοδηγούν.

Οι στρατιωτικοί, δεν είναι τσιράκια της κάθε παράταξης που τους κατεβάζει στο δρόμο να πλακωθούν με τα ΜΑΤ. Και ο σωστός αξιωματικός δεν πήγε στην πορεία.

Η πορεία δεν είναι για τους αξιωματικούς. Είναι για τους απελπισμένους. Εφ όσον η χώρα μου δεν μπορεί να μου δώσει παραπάνω χρήματα, θα πορευτώ με αυτά που μου δίνει. Λίγα. Δε μου φτάνουν. Αλλά θα μαζέψω τα πόδια μου να χωρούν στο πάπλωμά μου. Αλλιώς θα κρυώσουν. Απελπισμένη δεν είμαι. Απελπισμένη θα ήμουν αν δεν είχα πατρίδα. Και η πατρίδα μου τώρα με έχει ανάγκη. Και για αυτό έγινα αξιωματικός. Για να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Όχι για να με βάζει ο κάθε έξυπνος αρχηγός κόμματος να ξεφτιλίζομαι στο δρόμο.

Η διαμαρτυρία μου δεν είναι στο να κάνω πορείες. Η διαμαρτυρία μου μπορεί να γίνει αλλιώς. Να αγοράζω ελληνικά προϊόντα. Να μην κλέβω το κράτος. Να είμαι εγώ σωστή.

Το έχω ξαναγράψει. Η συλλογική ευθύνη είναι η ευθύνη η δική μου, η δική σου, του άλλου. Αν ο κάθε ένας από μας ήταν πιο σωστός απέναντι στο κράτος, θα ήταν και το κράτος μας καλύτερο. Αλλά αν κοιτάξουμε ποιοι ήταν βουλευτές πριν τρία χρόνια και ποιοι είναι τώρα, θα καταλάβετε πολύ απλά, ότι δε διδασκόμαστε από τα λάθη μας. Αυτό μας έχει φάει. Η έλλειψη γνώσης και το ότι είμαστε ανιστόρητοι. Δυστυχώς, όμως, χώρα που δε θυμάται την ιστορία της, αναγκάζεται να την ξαναζήσει!

Εννοείται, πως δεν πήγα στην πορεία. Και κανείς γνωστός μου, σώφρων, δεν πήγε! Δεν ξέρω τι έγινε. Δε με ενδιαφέρει. Δεν ειμαι υπέρ του να συνδικαλίζεστε στο στράτευμα. Όποιος συνδικαλίζεται, δεν είναι αντικειμενικός. Καθοδηγείται από τους εκάστοτε αρχηγούς του που συνήθως πρόσκεινται σε κάποια παράταξη. Στο στράτευμα δεν έχει θέση η πολιτική. Αν κυβερνά το ΣΥΡΙΖΑ, παραδείγματος χάριν, και γίνει πόλεμος, εγώ που δεν θα έχω ψηφίσει το κόμμα αυτό, δε θα πολεμήσω; Ο στρατιωτικός δεν ανήκει σε πολιτικά κόμματα. Δεν ανήκει σε παρατάξεις. Δεν καθοδηγείται από πολιτικάντηδες.

Δες τε τα χάλια των εργατικών συνδικάτων. Αποτελούν δεκανίκι στα σχέδια των κάθε λογής πολιτικών. Αυτό εμένα δε μου αρέσει και το λέω χωρίς φόβο. Γιατί έγινε ο κώλος μου σαν την Πελοπόννησο για να περάσω στη σχολή μου. Γιατί απέκτησα μυωπία στα 33 όταν έκανα ειδικότητα. Γιατί διαβάζω κάθε μέρα. Δε μου χάρισαν τη θέση. Δε με διόρισε κανείς. Δε με  βόλεψε κανείς. Δεν έχω υποχρέωση σε κανέναν. Και για αυτό μπορώ να μιλώ!

Αν μπορεί, ας το πει και αυτός που τον τακτοποίησε ο βουλευτής του στη θεσούλα του. Μόνο που αυτός, θα πρέπει να τρέχει πίσω του κάθε φορά που θα του κάνει νεύμα ο βουλευτής του!

Αυτά. Τώρα που έγινε το μπλογκάκι μου πάλι μια χαρά, θα σας πρήζω συστηματικά!