ΧΟΜΟ ΧΑΠΑΤΟΥΣ

Εναλλακτικός τίτλος ο κάτωθι:

ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΕΣ, μη χέσω…

Και έμεινα στο σπίτι μια μέρα και είπα να ανοίξω την τηλεόραση.

Και έπεσα πάνω στη μαγειρική του αντένα που υποτίθεται καλεί μια νοικοκυρά να μαγειρέψει για να μάθουν και οι νέες κοπέλες το σπορ.

Όπως ξέρετε, η λέξη μαγειρική μου γυρνάει το μάτι. Όμως όταν καθίσω να μαγειρέψω, παπάδες θα κάνω. Αλλά δε μου αρέσει.

Βλέπω λοιπόν, μια τύπισσα, την Μπαρμπαρήγου συγκεκριμένα που φτιάχνει μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα χωρίς κόκαλο μα σάλτσα ψητού και πουρέ γλυκοπατάτας (έτσι έγραφε από κάτω).

Προσωπικά και μόνο που το άκουσα, μια ψιλοαναγούλα μου ήρθε.

Τι είδα όμως και μου προέκυψε η ανάρτηση;

Η εν λόγω μεγαλονοικοκυρά που διατηρεί και μαγαζί (που δε λέει και κάτι από τη μοναδική φορά που πήγα), είχε βάλει στην κατσαρόλα για να φτιάξει τον πουρέ, το κρεμμύδι χωρίς να το καθαρίσει, το καρότο το ίδιο και κάτι άλλα πράσινα που δεν τα είδα αλλά δεν έδειχναν καθαρά.

Και αναρωτιέμαι: 

αν αυτή που υποτίθεται είναι από τις καλύτερες και τη βγάζουν να δείχνει πως μαγειρεύει, πως είναι οι άλλοι που μαγειρεύουν και εμείς πληρώνουμε να φάμε το ότι μας φτιάχνουν;

Το ξέρετε ότι σε όλη την Ευρώπη, η μοναδική χώρα που έχει εχινόκοκκο κύστη είμαστε εμείς; Πως στην Αγγλία όταν έχουν περιστατικά τέτοια τα στέλνουν στην Ελλάδα; Στο ΓΝΑ, είχαμε χειρουργό που είχε γίνει διάσημος πανευρωπαϊκά γιατί χειρουργούσε εχινόκοκκο! Το τι άγγλο ασθενή είδαμε δε λέγεται. Και δεν ήταν και κανένας σαν τον Ρέιφ Φάινς!!!

Αν μας δείχνουν να μαγειρεύουμε χωρίς να καθαρίζουμε τα λαχανικά, τι σκατά θα φάμε; Το κρεμμύδι με τις φύτρες, το καρότο με το κοτσάνι; Άνθρωποι είμαστε όχι γουρούνια!

Και καλά, από αυτούς που ήταν εκεί, κανένας δεν της είπε κάτι;

Και αυτή η ξανθιά που είναι έγκυος, έτσι μαγειρεύει; Γιατί ήταν δίπλα και πάνω από την κατσαρόλα. Δεν είδε, δε σχολίασε;

Τώρα και να σχολίασε, δεν το άκουσα γιατί μιλούσα στο τηλέφωνο, αλλά η άποψή μου είναι πως μας περνούν για πάρα πολύ χάπατα για να μας δείχνουν τέτοιες μαγειρικές. Και ίσως να είμαστε χάπατα, γιατί κανείς ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε για το ότι μας σερβίρουν στην ελληνική τηλεόραση.

Τα καταπίνουμε όλα, αμάσητα.

Έχουμε ξεχάσει πως κλείνει η τηλεόραση. Και έχουμε κλείσει εντελώς τον εγκέφαλό μας, τη σκέψη μας, τη νόησή μας. Και από χόμο σάπιενς, έχουμε γίνει χόμο χάπατους. Με τις υγείες μας!

Για να αποφύγω τυχόν καρφιά, την τηλεόραση την έχω για καμιά καλή ταινία ή ένα σήριαλ που παρακολουθώ! Μονίμως είναι κλειστή και αν πληροφορηθώ πως έχει κάποια καλή ταινία την ανοίγω. Ή αν είναι να δω χορό στον πάγο, πριν μερικές μέρες είχε το γκαλά της Βουδαπέστης!

ΗΛΘΕ, ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΑΠΗΛΘΕ!

Ποιος;

Ο παίδαρος γείτονας.

Αυτό το παιδί αναρωτιέμαι τι δουλειά κάνει. Έρχεται στο σπίτι του τρεις τέσσερις ημέρες και μετά ξαναφεύγει. Και φεύγει για κανένα πεντάμηνο!

Όταν επιστρέφει, γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Όλο το σόι του περνά και τον χαιρετά και τον περιποιείται.

Όταν φεύγει δεν έρχεται κανείς σπίτι του. Τα έρμα τα φυτά που έχει στη βεράντα, δυο γλάστρες δηλαδή, έχουν ξεραθεί. Είναι πλέον ένα ξερό πράγμα που κάποτε ήταν χώμα και οι γλάστρες έχουν σκιστεί γιατί είναι πλαστικές. Το χειμώνα που έβρεχε, ψιλοζούσαν τα φυτάκια. Τώρα τίποτα. Dead…

Νοικοκυρόπαιδο πάντως. Μόλις έρχεται, πλένει τη βεράντα, καθαρίζει τζάμια και παντζούρια (!). Σκουπίζει, σφουγγαρίζει, βάζει μπουγάδα, αλλά την απλώστρα την έχει μέσα στο σπίτι, οπότε δεν μπορώ να δω μήπως είναι στρατιωτικός και είναι σε κάποια δύναμη στο εξωτερικό.

Σιδερώνει.

Εκεί, ρε παιδιά, τον θαυμάζω. Με τις ώρες σιδερώνει με το εσώρουχο. Μέσα στο σπίτι, που οι νοικοκυρές με μεγάλες βεράντες, όταν έχει ζέστη, σιδερώνουμε στη βεράντα. Μπορεί να σιδερώνει και πέντε ώρες!!! Μιράκολο!

Όταν έρχεται, πραγματικά, τον νιώθω σα συντροφιά. Νιώθω μια ασφάλεια. Και ας μην τον ξέρω. Αν τον δω στο σούπερ μάρκετ, δε θα τον γνωρίσω. Αλλά είναι μια παρεούλα. Τα βράδια, όταν δε βγαίνει, το πρώτο βράδυ συνήθως, κάθεται στη βεράντα του, ανάβει ένα κεράκι και χαζεύει στην τηλεόραση που τη γυρνά προς τα έξω. Τις άλλες βραδιές, επιστρέφει με κάποια, πάντα διαφορετική, γυναίκα. Τη βραδιά πριν φύγει, μένει μέχρι  αργά με συγγενείς και φίλους.

Σήμερα που έφυγα για τη δουλειά, την ώρα που βγήκα στη βεράντα τον είδα που μάζευε τις καρέκλες.

Τον ρώτησα αν ξαναφεύγει.

Μου είπε ναι.

Καλό ταξίδι του ευχήθηκα.

Με ευχαρίστησε και έφυγα.

Η βεράντα είναι πάλι άδεια και οι γλάστρες στην ίδια θέση με τα ξερά φύλλα τους να χορεύουν στο φύσημα του ανέμου!!!

Κίσσις!

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΚΕΦΙ!

Δες τε το όλο το βίντεο. Ειδικά οι φιλόζωοι, θα καταενθουσιαστούν! 
Πολύ ελεύθερο χρόνο πρέπει να είχε ο τύπος!

ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΑ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ.

Το έφτιαξα το ρημάδι. 
Είχα τόσον καιρό που δεν έβαζε τις αναρτήσεις μου στο μπλογκρολ. Αλλά τώρα εντάξει. Το πόσο το χάρηκα δε λέγεται. Και τώρα θα σας ταράξω στις αναρτήσεις. Έχω και ένα σεντόνι έτοιμο για το λογοτεχνικό σάββατο!

Φιλούδια!

ΕΞΩΤΙΚΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΦΡΟΥΤΟ

Φρούτο εξωτικό.

Καινούργιο.

Εισαγώμενο.

Ευδοκιμεί σε εύκρατα κλίματα.

Έχει χρώμα φλούο. Ροζ, λαχανί, πράσινο, γαλάζιο, πορτοκαλί

Φύεται σε μπαράκια, γυμναστήρια, αθλητικούς συλλόγους.

Και το όνομα αυτού, ποδηλάτης.

Και εξηγούμαι…

…θα ασχοληθώ με ένα θέμα που με καίει. Κάθε πρωί, ξυπνώ στις πέντε και μισή και φεύγω για τη δουλειά στις έξι και τέταρτο.

Στο δρόμο έχει κίνηση. Κατανοητό. Πάει ο κόσμος στη δουλειά του με αυτοκίνητα. Θα μου πεις, κυρά μου, αφού μπορείς να πας με το μετρό, γιατί παίρνεις το αυτοκίνητο; Πρώτον, γιατί είμαι παλιοκαπιτάλα του κερατά και θέλω, γουστάρω, κάνω κέφι, να πληρώνω βενζίνη. Δεύτερον, γιατί ποτέ δεν έχω φύγει στο ωράριο. Δηλαδή ποτέ δεν έφυγα στις τρεις. Κατά μέσον όρο, φεύγω στις πέντε. Όμως είμαι εξαιρετικά κουρασμένη και δεν έχω διάθεση να βαδίσω ένα τέταρτο ως το μετρό και μετά ένα τέταρτο ως το σπίτι μου. Άσε που μέχρι τώρα, στο Σύνταγμα δεν κατέβαινες γιατί ήταν κλειστό λόγω των διαδηλώσεων.

Το πρόβλημά μου είναι οι ποδηλάτες.

Καινούργιο φρούτο και αυτό (για να εξηγήσω και τον τίτλο!).

Σήμερα το πρωί, πήρα το γερμανούλι και βγήκα στη λεωφόρο Ηλιουπόλεως. Πριν βγεις στο δρόμο που είναι πριν τη βασιλίσσης Σοφίας, έχει μια ανηφορίτσα και ταυτόχρονα μια στροφή δεξιά.

Ενώ, λοιπόν, περιμένω στο φανάρι, φτάνει από δεξιά, ένας ποδηλάτης. Φορά κράνος, έχει και μπουκαλάκι με νερό, λιπαντικό μάλλον δεν είναι, στον άξονα που συνδέει τις δυο ρόδες. Φορά το ειδικό σορτσάκι των ποδηλατιστών, έχει και τα ακουστικά στα αυτιά και ακούει και μουσική. Δε σταματά παρά μια στιγμή στο φανάρι, ελέγχει και ξεκινά με κόκκινο. Καλύτερα σκέφτομαι, γιατί θα έχει φύγει και δε θα έχω το νου μου να τον προσέχω μην τον εκσφενδονίσω πουθενά…

Ανάβει το πράσινο, ξεκινώ και τον φτάνω στην ανηφορίτσα. Εν τω μεταξύ, του έχει φύγει το ποδήλατο και ενώ φουριόζοι οι οδηγοί αυτοκινήτων τον φτάνουμε, αυτός από τελείως δεξιά, για να μην πέσει, τον παίρνει η ανηφόρα, τον παίρνει η στροφή και μας έρχεται αριστερά, φρενάρει απότομα ο δεξιός μου, ακόμα πιο αριστερά, φρενάρω εγώ, πιο ήπια γιατί τον έκοβα από νωρίς τι θα πάθαινε, μπαίνει μεσαία λωρίδα, συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του στα αριστερά, φρενάρει σα δαιμονισμένος ο αριστερός μου, εγώ έχω πάρει τη στροφή, είμαι στο επόμενο φανάρι αλλά από τον καθρέφτη βλέπω τι γίνεται…

Έχει φτάσει ο φλούο τύπος, γιατί φορά και ροζ φλούο μπλουζάκι για να φαίνεται στο δρόμο, έχει φτάσει λοιπόν, στην αριστερή λωρίδα, έχει βγει από τη στροφή, σηκώνει το δεξί χέρι και μας έρχεται δεξιά πάλι. Φτάνει και σταματά στη δεξιά μεριά του δικού μου αυτοκινήτου. Ελέγχει το δρόμο και δεν περιμένει όπως εμείς οι ανόητοι, αλλά φεύγει πάλι με κόκκινο και συνεχίζει.

Και αναρωτιέμαι.

Είμαστε στην Ολλανδία που όλα είναι φλατ και μπορούν οι ποδηλατιστές να κοντρολάρουν το δίτροχό τους;

Έχουμε ποδηλατοδρόμους όπως η Καρδίτσα;

Έχουν πάρει χαμπάρι πως είναι όχι επικίνδυνοι, αλλά σκοτώστρες όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά και για μας που οδηγούμε αυτοκίνητα;

Θες να αυτοκτονήσεις ρε φίλε, διάλεξε έναν άλλο τρόπο. Γιατί πρέπει να με χώσεις μέσα με τη μαλακία που σε δέρνει;

Με ρώτησες εμένα αν με ενοχλείς; Πάρε το σκατοποδήλατό σου και κάνε διαδρομές εύκολες. Πήγαινε και κάνε ποδήλατο όπου δεν έχει ανηφόρες. Όπου δεν έχει κίνηση.

Και που πας ρε μαλάκα στις έξι και τέταρτο το πρωί;

Στη δουλειά σου; 

Με τι; 

Με το σορτσάκι που έχει μαξιλάρι στον κώλο και τα αχαμνά σου; 

Με το φλούο ροζ μπλουζάκι; 

Χωρίς τίποτα; 

Μόνο με το κινητό και τις μουσικές των Άνδεων; 

Φτάνεις στη δουλειά ιδρωμένος; 

Να ζέχνεις σαν παλιάλογο και να μη σε πλησιάζει άνθρωπος; (γιατί την ανηφόρα δεν τη βγάζεις χωρίς να ιδρώσεις)!

Όχι. Πας βόλτα. Και βγήκες, ρε ηλίθιε στις έξι και τέταρτο το πρωί να πας βόλτα, όταν όλοι οι νορμάλ άνθρωποι, μισοξυπνισμένοι, χωρίς μια στάλα καφέ να ανοίξει το γκαβό μας, πάμε να βγάλουμε τον επιούσιο;

Τράβα Σάββατο πρωί στην παραλιακή να κάνεις βόλτα που μου έκατσες μπροστά να με στείλεις καρφί στο αεροδικείο!

Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Σε ιδανική κοινωνία με ιδανικούς δρόμους; Με ιδανικούς οδηγούς; Με  τέλεια συντηρημένα αυτοκίνητα;

Είσαι στην Αθήνα του 2012, με τους ανασφάλιστους οδηγούς, με τους αγουροξυπνημένους οδηγούς. Με ανηφόρες. Με κατηφόρες. Με οδηγούς χωρίς δίπλωμα (μου έτυχε, με τράκαρε αλβανάκι χωρίς δίπλωμα και φυσικά πλήρωσα μόνη μου τις ζημιές, αυτό έφυγε μόλις κάλεσα την αστυνομία, ευτυχώς είχα συγκρατήσει αριθμό κυκλοφορίας), με μεθυσμένους που γυρνούν από κέντρα διασκέδασης.

Ωραία η μόδα σας, ωραία η άσκησή σας, αλλά σε όλα πρέπει να υπάρχει λογική. Δε θα βγεις να ασκηθείς στις έξι που πάει ο κόσμος στη δουλειά να τον καθυστερείς για να κάνεις εσύ τον καμπόσο στα ξέκωλα το βράδυ.

Πήγαινε σε μέρη χωρίς κίνηση. Πήγαινε σε ώρες χωρίς κίνηση.

Πας και δίνεις ρε καραγκιόζη του κόσμου τα λεφτά να πάρεις ένα ποδήλατο που το μόνο που θα κάνεις με αυτό είναι να βγεις μερικές μέρες στο δρόμο και μετά από συνεχή φασκελώματα, δυο τρία παρ’ ολίγον χτυπήματα, να το βγάλεις στη βεράντα και να μην το ξαναχρησιμοποιήσεις.

Ποιον κοροϊδεύεις; Για φιγούρα το κάνεις. Άσε λοιπόν, τις φιοριτούρες, πάρε το τουτού σου και άντε στη δουλειά σου γιατί δε σου χρωστάμε τίποτα εμείς οι πραγματικοί οδηγοί.

Τη Δευτέρα που πήγαινα στη δουλειά, ανοίγω την πόρτα του οδηγού ενώ ήμουν σταματημένη στο φανάρι και παραλίγο να χτυπήσω ένα ποδηλάτη που ήταν στο χώρο μεταξύ μεσαίας και αριστερής λωρίδας και πήγαινε και γρήγορα. Θα μου πείτε και πολύ λογικά, γιατί άνοιξα την πόρτα. Και μάλιστα στη μεσαία λωρίδα. Για να ξεράσω. Στην αριστερή λωρίδα ήταν μια κοπέλα μέσα σε ένα μαύρο  RAV 4  που καθάριζε τη μύτη της, έβγαλε μια μύξα ναααα και την έφαγε. Άνοιξα και εγώ την πόρτα και έκανα εμμετό. Έβγαλα τα σωθικά μου. Σημειωτέων ότι κατέβηκε και ήρθε να δει μήπως θέλω βοήθεια. Την έβλεπα και ξερνούσα περισσότερο. Ακόμα και τώρα που γράφω, μου γυρνάνε τα εντόσθια!!!

ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ;

Μετά την πρότασή της

να καθιερωθεί η αγγλική γλώσσα ως επίσημη δεύτερη γλώσσα της Ελλάδος,

  η Διαμαντοπούλου, αρχίζει να το πετυχαίνει τώρα.

Μπορεί να έχουν περάσει κάποια χρόνια αλλά μια ιδέα δε σταματά να σου τριβελίζει το μυαλό!

Ξύπνησα αργά και παρακολουθούσα μια ταινία. Στα διαλείμματα οι διαφημίσεις, τελείωναν στα αγγλικά. Ναι ναι, τελείωναν στα αγγλικά.

Και αναρωτιέμαι. Είναι ένα καινούργιο κόλπο για να συνηθίζουμε τα όσα μας ετοιμάζουν ώστε να μην είναι τόσο έντονες οι αλλαγές, ή προσπαθούν οι διαφημιστές να μας πουλήσουν τα προϊόντα τους ποντάροντας στην ξενομανία μας, ή θέλουν να μας θυμίσουν οι διαφημιστές την προϋπηρεσία τους στο εξωτερικό.

Αν πρόκειται για το πρώτο, δηλαδή να μας προετοιμάζουν για να δεχτούμε την αγγλική γλώσσα ως δεύτερη επίσημη, τότε καλά κάνουν και μας φέρονται έτσι. Αφού δεν αντιδρούμε και δεχόμαστε να μας χειραγωγούν, καλά να πάθουμε. Έχουμε την αρχαιότερη και ωραιότερη γλώσσα του κόσμου. Την πιο πλούσια, την πιο εύχρηστη και κυρίως τη μοναδική που η λέξη χαρακτηρίζεται από αυτό που σημαίνει. Διάβαζα σε ένα μπλογκ ορθογραφικό πώς να ξεχωρίζεις τις λέξεις που θέλουν ύψιλον. Όταν δείχνουν περιεχόμενο. Πχ, έγκυος, βυθός, στάχυ και πάει λέγοντας. Αυτό ήταν ένα πολύ μικρό παράδειγμα. Αφού εμείς οι ίδιοι γράφουμε στα ελληνικά με αγγλικούς χαρακτήρες καλά να πάθουμε. Λες και είναι δύσκολο να αλλάξεις το πληκτρολόγιο στα ελληνικά. Το ίδιο κάνουν τα παιδιά με τα κινητά. Μέχρι και οι ράδιο αρβύλα το έκαναν θέμα στα διαφημιστικά της εκπομπής τους και εμείς εκεί το χαβά μας! Τα θέλει και ο πισινός μας, οπότε ας μην παραπονιόμαστε.

Αν ισχύει το δεύτερο, δηλαδή ποντάρουν στην ξενομανία μας, έπεσαν διάνα! Είμαστε το άκρον άωτον της ξενομανίας. Έχουμε αλλάξει λέξεις και λέξεις με την αγγλική τους έκφραση. Επαγγέλματα: δε λέμε κομμώτρια, λέμε χέρ στάιλιστ, δε λέμε γραμματέας, προτιμούμε το πέρσοναλ ασίσταντ. Λέξεις άλλες, δε λέμε πρωινό, αλλά μπρέκφαστ, δε λέμε μετά το μεθύσι, λέμε χαγκόβερ.

Προτιμάμε να αγοράσουμε πετσέτες από τη Γερμανία, γιατί είναι γερμανικές και μετά ανακαλύπτουμε στην φτωχοελλαδίτσα μας ότι είναι Κλωτσοτύρας, μέιντ ιν τρίκαλα (μη γελάτε, το έπαθε μια συνάδελφος). Θα πήγαινε καμιά μας να ψωνίσει από μια τύπισσα αν αυτή έφερνε ρούχα από την Κοζάνη ή τα Γρεβενά; Όχι βέβαια, αλλά αν τα φέρνει από τη Γαλλία ή την Αγγλία; Τρέχετε σαν παλαβές, μην το αρνείστε! Αν ένα μαγαζί έχει εσώρουχα ελληνικά, καμία ελπίδα έχει να επιβιώσει, αν όμως πει ότι είναι λινζερί και έχει γαλλικά προϊόντα, τότε κάτι μπορεί να γίνει.

Μαϊμούδες τσάντες υπάρχουν και εδώ, δεν είναι ανάγκη να πας στην Τουρκία να πάρεις μία. Αλλά από την Τουρκία έχει άλλη αξία. Δερμάτινα αγοράζουμε από την Τουρκία και ας έρχονται οι ρώσοι και αγοράζουν τα δικά μας γιατί είναι ανώτερα ποιοτικά! Τα θέλουμε και τα παθαίνουμε…

Αν πάλι ισχύει το τρίτο, δηλαδή οι διαφημιστές μας πωλούν τις ικανότητές που απέκτησαν στο εξωτερικό, τότε είναι λυπηρό. Γιατί ρε κακομοίρη, αν ήσουν καλός θα σε κρατούσαν εκεί που ήσουν, θα σου κάνανε προσφορές που δε θα μπορούσες να αρνηθείς. Απλά πήγες, πασάλειψες λίγο αυτά που ήξερες, και ξαναγύρισες γιατί γνωρίζοντας την ξενομανία μας, θα ανέβαζες τις μετοχές σου. Και δεν είχες άδικο. Αλλά μη μας θυμίζεις το τρίμηνο που πέρασες κάνοντας χαμαλίκια στη Νέα Υόρκη. Και εσένα υποτιμά, και εμάς! Αν είσαι τόσο μάγκας, κάνε παιχνίδι με την ελληνική γλώσσα. Αν μπορείς και ξέρεις!

ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Με ξέρετε; Δε με ξέρετε.

Καιρός να σας πω μερικά πράγματα για μένα.

Είμαι φίδι κολοβό. Μην ακούτε που λένε ότι βοηθώ τον κόσμο όλο. Ψέματα είναι για να με καλοπιάσουν. Στριμμένη είμαι, περίεργη και σνομπ.

Πολύ σνομπ όμως.

Περισσότερο όμως, είμαι στριμμένη και περίεργη.

Με ενοχλούν πολλά πράγματα. Δε θα αναφερθώ στα γνωστά, όπως ταξιτζήδες (χθες πήρα ένα ταξί από το σταθμό του τρένου για το σπίτι μου, και ο ταξιτζής  το έπαιζε και γκόμενος τρομάρα του, και μου την έπεσε!), οικονομική πολιτική (άντε πάλι σήμερα εκλογές γιατί έχουμε λεφτά για πέταμα), για την ανθελληνική διάθεση όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών ταγών μας (με το υπέδαφος της Ελλάδος θα ξεχρέωνε και η Αμερική την Κίνα που κρατά στα θησαυροφυλάκιά της το μεγαλύτερο απόθεμα του κόσμου σε δολάρια), τη μαλακία που δέρνει τις δημόσιες υπηρεσίες (ακόμα να έρθει το εκκαθαριστικό της εφορίας μου), την ασυνειδησία των οδηγών (που και παράλυτος να είσαι, περιμένουν να τρέξεις άμα σου κορνάρουν), θα μιλήσω για ότι με ενοχλεί προσωπικά εμένα.

Με ενοχλεί να είσαι με παρέα και να είσαι ο μοναδικός ξερόλας. Από ιστορία μέχρι χρηματιστήριο είσαι ο πραγματικός ειδήμων. Σιγά ρε φίλε μη σκίσεις κανένα καλσόν! Άσε και τους άλλους να πουν τη γνώμη τους και μην προσπαθείς να τους πείσεις για τις απόψεις σου. Άσε να μιλήσουν, μπορεί να μάθεις κάτι. Άσε που από πίσω σου σε κοροϊδεύουν! Μου γυρνάει το μάτι με κάτι τέτοιους τύπους. Προσπαθώ να την κάνω διακριτικά, γιατί άμα το ανοίξω το στοματάκι μου, δε θα έχει να κρυφτεί ο τύπος. Σκέφτομαι, τρομάρα μου, μην τον εκθέσω στους φίλους του, την γκόμενα, τη σύζυγο ή τα παιδιά του και το βουλώνω. Κακώς βέβαια, αλλά το κάνω.

Με ενοχλεί να μιλάω με κάποιον ή κάποια και να μη με αφήνει να μιλήσω γιατί θέλει να πει τα δικά της. Ας είναι άσχετα με το θέμα. Ας είναι παρασάγγας μακριά από αυτό που ρώτησα. Να ξεκινά, να την πιάνει το παραλήρημα και άντε να τη σταματήσεις. Τώρα τελευταία έχω μια τέτοια. Ξέρω ότι η αγανάκτησή της την κάνει να φέρεται έτσι, αλλά μου σπάει τα νεύρα. Με έχουν ακούσει πολλοί να μιλάω στο τηλέφωνο τις τελευταίες μέρες και ενώ μόνο ακούω για κανένα τέταρτο, ξαφνικά αρχίζω: σταμάτα, σταμάτα, σκάσε καλέ, βούλωστο επιτέλους να καταλάβεις τι πρέπει να κάνεις! Έχουν χάσει κάθε ιδέα για μένα οι άνθρωποι.

Μου τη δίνει να περιμένεις στην ουρά, στην τράπεζα, στη στάση του νοσηλευτή (χωρίς να έχεις δουλειά να κάθεσαι εκεί) και να κουδουνίζεις τα κέρματα στην τσέπη σου. Ρε φίλε, άμα τα ανακατεύεις τα ψιλά, θα αυγατίσουν;;; όχι, γιατί αν αυξάνονται τοιουτοτρόπως, να το κάνουμε όλοι και να βάζουμε στις τσέπες μας εκατοντάευρα!

Το αυτόν σε παραλλαγή, είναι να έχουν την αρμαθιά με τα κλειδιά στο χέρι και να τα κουδουνίζουν. Κλειδιά είναι, παναθεμά σε, δεν είναι λιβανιστήρι να τα κουνάς να ακούς το γκλιν γκλον τους! Συνέχισε να το κάνεις και θα βρεθείς στο γαστρεντερολογικό να προσπαθούν ενδοσκοπικά να σου τα δώσουν στο χέρι…

Με ενοχλεί το τικ τακ που κάνουν τα ρολόγια κάθε δευτερόλεπτο. Είχα ωραιότατο κούκο και τον χάρισα, τον είχε φέρει ο μπαμπάς από την Ελβετία αλλά το τικ τακ θα με έστελνε εξπρές στο Δαφνί. Για τον ίδιο λόγο, προτιμώ επιτραπέζια ωρολόγια με μπαταρία. Ακόμα και το ρολόι που μου χάρισε πρώην γκόμενος, ο ίδιος έλεγε ότι ήταν ακριβό, τρίχες ήταν, με το που τον ξεφορτώθηκα, το έβγαλα γιατί τώρα που το ροχαλητό του δε διαταράσσει τις νύχτες μου, άκουγα τις κινήσεις του δευτερολεπτοδείκτη!

Με ενοχλεί να είμαι σε κλειστό χώρο και να υπάρχει ένας μαλάκας αρσενικός, (πάντα, θα καταλάβετε παρακάτω γιατί) και να παίζει με το κομπολόι του και να μετρά τις χάντρες. (καταλάβατε γιατί λέω αρσενικός και όχι θηλυκός;) Ρε κακομοίρη, το ρημάδι δεν αλλάζει αριθμό χαντρών όσο και αν τις μετρήσεις, τριάντα τρεις θα τις βρεις τις ριμάδες τις μπίλιες. Μη μας κάνεις τσατάλια τα νεύρα όλων όσων είμαστε εκεί. Κάποιος πιο καρδαμωμένος από μένα, θα στο ταΐσει χάντρα χάντρα αν συνεχίσεις.

Θα αναρωτιέστε τι με έπιασε. Και πολύ καλά κάνετε και αναρωτιέστε. Χθες ήρθα από τον εξωτικό προορισμό που βρισκόμουν. Ήμουν στη Λάρισα. Πήγα και ήρθα με το τρένο. Ωραία πήγα. Μόνη ήμουν στο κουπέ, έλυσα σε τρεις ώρες (ναι η υπερταχεία πάει στη Λάρισα σε τρεις ώρες και δέκα λεπτά, σοκ έπαθα όταν έφυγε στην ώρα του και όταν έφτασε στην ώρα του), σχεδόν ένα περιοδικό σουντόκου, βλέπετε οι τσούπρες κωλόγρια και μάγισσα Κίρκη, δεν είπαν να μου φέρουν τα βιβλία τους στο σταθμό να πάρουν και τα λεφτά, να έχω και ιδιόχειρη αφιέρωση, να έχω και εγώ κάτι να περάσω την ώρα μου! Με πουλήσατε, αλλά θα δείτε και εγώ. Θα σας στοιχειώσω μέχρι να μου κάνετε ιδιόχειρη αφιέρωση στα βιβλία σας που τα παρήγγειλα ήδη και την Τρίτη θα τα έχω… (αν δε μου αρέσουν θα σας κράξω, κόρες!). Μόλις βαρέθηκα, βάφτηκα, μάζεψα τα προικώα μου και περίμενα να σταματήσει το τρένο να κατέβω. Ωραία ήταν. Μόνο που κατουριόμουν και δεν πήγα στην τουαλέτα γιατί φοβόμουν για τα πράγματα.

Στο γυρισμό, η πρώτη θέση είναι του κώλου. Τζάμπα τα λεφτά μου. Άσε που είχε καθυστέρηση το τρένο μια ώρα και ενώ θα έφευγα στη μία έφυγα στις δυο, νηστική, κουρασμένη, ψόφια, τουλάχιστον είχα κατουρήσει στο ξενοδοχείο θα έκανε και πάνω από τέσσερις ώρες να φτάσει. Δεν ήταν η υπερταχεία. Μέσα στο βαγόνι της πρώτης θέσης, ήμασταν τέσσερα άτομα, τα δυο υπήρχαν μέσα, δυο μπήκαμε στη Λάρισα. Ο κύριος από τη Λάρισα, μας έκανε τα νεύρα τσατάλια. Είχε ένα κομπολόι και γυρίσαμε με πονοκέφαλο όλοι, πλην αυτού!

Κατά Χαλκίδα μεριά και αφού είχα εξαντλήσει την υπομονή μου και την μπαταρία του κινητού που έβαλα στα αυτιά μου για να ακούω μουσική παρά το ντιγκ ντινγκ ντινγκ του κομπολογιού του, γύρισα και του είπα με τόνο που δε σήκωνε και πολλά πολλά: θα μας πάτε ως την Αθήνα με το κομπολόι ή να το ρίξω από το παράθυρο; Και με χειροκρότησαν οι άλλες δυο κυρίες! Φαντάσου τι είχαμε πάθει. Ρε τον κρετίνο, θες να παίξεις με το κομπολόι σου, ρε μπάρμπα,  καν’ το, πάρε όμως ένα που δεν κάνει θόρυβο για να μη σε δείρει κάποιος…

Με επηρέασε τόσο το περιστατικό, που στον ύπνο μου είδα χθες ότι του το τάισα το κομπολόι!

Άντε με τις υγείες μου!

                                    

ΚΟΙΤΑ Η ΕΤ 1 !!!

Καλά, με έχει αφήσει άφωνη η ΕΤ 1. Δεν περίμενα να βάλει τέτοιο βίντεο. Το βρήκα τυχαία στο youtube και το μοιράζομαι μαζί σας.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και θα ήθελα να μου πείτε τις απόψεις σας.

ΑΝΤΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ!!!

Για ρίξτε μια ματιά στα παρακάτω βίντεο και πέστε μου τη γνώμη σας.

Θα σας πάρει κάποιο χρόνο, αλλά το νόημα θα το λάβετε.

Εγώ πάντως άρχισα σοβαρά να ανησυχώ και κοιμάμαι και μόνη...  και όχι τιποτα άλλο, αλλά δίνω και τα μαλλιοκέφαλά μου σε αρώματα! Ξέρετε πόσο κάνει η Organja του Givenchy??? Θα μου πει ο κωλοεξωγήινος ότι βρωμάω!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ???

Μια Κυριακή που χάζευα στο ιντερνετ έπεσα πάνω σ' αυτή τη συλλογή φωτογραφιών.

Και επειδή είναι γνωστόν ότι πιάνομαι ευκολα κορόιδο σε κάτι τέτοια, για πέστε μου τη γνώμη σας για τις φωτογραφίες, κυρίως της Νέσης (το τέρας της λίμνης Νες στη Σκωτία)!

ΒΛΑΚΕΙΑ

Η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όρια.

Ψάχνοντας στο ίντερνετ, βρήκα έναν τύπο ο οποίος σκαρφάλωσε σε ένα φράχτη και το αποτέλεσμα θα το δείτε μόνοι σας.

Η απορία μου είναι τι στο διάολο έψαχνε να βρει πίσω από το φράχτη? αφού φαινόταν ότι δεν υπήρχε κάτι να δει!

Αυτός είναι ο φράχτης...

και αυτό το τι έγινε μετά από την απόπειρα

και αυτός ο βλάκας που την πάτησε!

ΜΗ ΔΑΓΚΩΘΩ ΣΗΜΕΡΑ, ΘΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΩ!

Μα θέλω να αγιάσω και δε με αφήνουν!

Χάζευα στο ίντερνετ και έπεσα πάνω σε κάτι ομοιότητες που και να θέλω να μην πω κακίες, δε γίνεται.

Σας τις παραθέτω και πες τε μου, αν έχω δίκιο.

Είναι πράγματι οι ομοιότητες εκπληκτικές.

Και φωτογραφία εντελώς διαφορετική για να δείτε ότι το χιούμορ της φύσης είναι πιο μεγάλο!

ΑΡΓΙΑ ΜΗΤΗΡ ΚΑΚΙΑΣ (χε χε χε)

Αφού δεν έχω δουλειά, έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα ηθοποιούς, μοντέλα και λοιπά νούμερα που χωρίς μεηκάπ, δε θα γύρναγε κανείς να τις κοιτάξει δεύτερη φορά.

Ορίστε και τρομάξτε:

Αnn Hathaway

Brooke Shields

Claudia Schiffer

Eva Longoria

Goldie Hawn

Madonna

Pamela Anderson

Sharon Stone

Uman Thurman

Φωτογραφία μπόνους: