Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πέρασαν εννέα χρόνια.

Εννέα χρόνια που ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.

Που δεν είχα να μοιραστώ σημαντικές στιγμές της ζωής μου με κάποιον που πραγματικά με καταλάβαινε.

Που πραγματικά θα με στήριζε.

Που πραγματικά θα είχα έναν ώμο να κλάψω.

Πέρασαν εννέα χρόνια που έκανα τη μεγαλύτερη μαλακία της ζωής μου.

Τσακώθηκα με την καλύτερή μου φίλη.

Και χώρισαν οι δρόμοι μας.

Και έμεινα μόνη μου και έμεινε μόνη της.

Και ξαναβρεθήκαμε.

Όχι ότι είχαμε χαθεί.

Απλά αυτή νόμιζε πως εγώ ήμουν θυμωμένη μαζί της.

Εγώ νόμιζα πως αυτή ήταν θυμωμένη μαζί μου.

Και ενώ συναντιόμασταν συχνά, δεν κάναμε παρέα.

Πολλές φορές σήκωσα το τηλέφωνο να την καλέσω, αλλά σκεφτόμουν πως δε θα ήθελε να μου μιλήσει.

Το ίδιο έμαθα πως και αυτή έκανε.

Περάσαμε μόνες μας, χωρισμούς, θανάτους προσφιλών μας προσώπων, αποτυχίες, χαρές, επιτυχίες.

Και ξαφνικά είμαστε  πάλι κολλητές.

Ξαναμιλάμε στο τηλέφωνο τρεις ώρες κάθε μέρα.

Μοιραζόμαστε φόβους, ανησυχίες, θυμούς, άγχη, γκομενικά.

Πάμε ξανά για τα ποτάκια μας.

Γονατίζουμε τα hondos.

Πάμε για ψώνια.

Τα πίνουμε στη βεράντα μου.

Μαλώνουμε, φιλιώνουμε, γελάμε, κοροϊδεύουμε.

Και είμαστε πάλι οι καλύτερες φίλες.

Που πήραμε το μάθημά μας.

Που ότι έχουμε θα το λέμε, έστω και αν θεωρούμε ότι θα πληγώσουμε η μια την άλλη, ή θα πληγωθούμε εμείς.

Θα μιλάμε.

Για τα πάντα.

Χωρίς ντροπές.

Γιατί η μια είναι ο καθρέφτης της άλλης.

Γιατί η μια είναι η αδερφή της άλλης. Η αδερφή που δεν έχει τους ίδιους βιολογικούς γονείς αλλά μπορεί να νιώθει, να καταλαβαίνει και να είναι εκεί για την άλλη.

Η καλύτερή μου φίλη που μου έλειψε όλα αυτά τα χρόνια.

Η καλύτερή μου φίλη που δεν ήταν κοντά μου όταν πέθανε ο μπαμπάς μου. Όταν τσακωνόμουν με το σύντροφό μου. Όταν χώρισα μαζί του. Όταν γνώρισα το ξανθό όνειρο. Όταν αυτό χάθηκε. Όταν άλλαξα τμήμα. Όταν έσπασα το πόδι μου. Όταν έδινε εξετάσεις ο γιος μου και η ψυχή μου χτύπαγε άτακτα. Όταν πέρασε ο γιος μου. Όταν γράφτηκε στο πανεπιστήμιο. Όταν περπατούσα μόνη στο νοσοκομείο…

Αλλά τώρα είναι εδώ.

Όπως είμαι και εγώ εδώ για αυτή. Γιατί δεν ήμουν όταν πέθανε ο μπαμπάς της. Όταν αρρώστησε η μητέρα της. Όταν χώρισε. Όταν ξανάσμιξε. Όταν ο οριστικός χωρισμός την τσάκισε. Όταν μάζευε τα κομμάτια της. Όταν στάθηκε μόνη της στα πόδια της. Όταν έφευγε για το εξωτερικό για να δουλέψει. Όταν επέστρεφε κατάκοπη.

Τώρα, αν μη τι άλλο, έχουμε η μια την άλλη.

Και το ίδιο αισθάνεται και αυτή. Πραγματικά, αυτό το λέμε κάθε φορά που πίνουμε τον καφέ μας. Ότι ευτυχώς είμαστε ξανά φίλες. Ότι μου έλειψε. Ότι της έλειψα. Ότι τώρα έχει κάποιον να πει όσα ο σύντροφος δεν πρέπει να ξέρει. Ότι τώρα έχω κάποιον να του πω όσα ο «…» δεν πρέπει να ξέρει. Να κάνω τα παράπονά μου, να πω τα κουτσομπολιά μου, να με συμβουλεύσει, να με μαλώσει… Να της τα χώσω για λάθος κινήσεις. Να της συμπαρασταθώ στον πόλεμο που δέχεται λόγω των ικανοτήτων της. Να τη βοηθώ στη δουλειά και στο θέμα της μητέρας της. Να είμαι εκεί να με πάρει τηλέφωνο ότι ώρα και να είναι.

Γιατί εγώ είμαι εδώ για αυτήν και αυτή για μένα!

Καλώς ήρθες φιλενάδα. 

(στο είπα πως θα έκαναν ανάρτηση, άρπα την τώρα!!!)

ΚΗΡΥΓΜΑ...

Χθες βράδυ, ήμουν με μια συντροφιά που ήταν και δυο φίλοι παντρεμένοι. Ο ένας ξέραμε πως ήταν στα πρόθυρα διαζυγίου. Και σήμερα χωρίζει και αύριο χωρίζει και να φεύγει από το σπίτι και να ψάχνει διαμέρισμα να είναι κοντά στο παιδί του και αυτό βαστάει τώρα ένα σχεδόν χρόνο.

Και μιλάμε για εξαιρετικό παιδί. Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, ο Πέτρος μου είπε πως αυτός θα παρέμενε στη σχέση του αρκεί να υπήρχε καλή θέληση από τη σύζυγό του, ακόμα και αν έκανε πολλές υποχωρήσεις, πάρα πολλές υποχωρήσεις γιατί είναι πολύ της οικογένειας και λατρεύει το παιδάκι του.

Χθες, λοιπόν, πειράζοντάς τον, τον ρωτάμε αν βρήκε διαμέρισμα.

-       Μπα, δε βρήκα, θα νοικιάσω ένα με το Γιώργο.

Και όλη η παρέα γυρνάμε και κοιτάμε το Γιώργο που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε εκφράσει δυσαρέσκεια για το γάμο του.

Μας κοιτάει και ο Γιώργος και χαμογελάει.

-       Εντάξει δεν είμαι και να χωρίσω αλλά έχω και εγώ τα προβλήματά μου.

Ποιος γάμος δεν έχει προβλήματα; Ποιος είναι απόλυτα ευτυχισμένος; Ποιος δεν έχει φτάσει στο σημείο να σκεφτεί ότι κακώς παντρεύτηκε το συγκεκριμένο άτομο;

Όταν φύγαμε από εκεί που ήμασταν και με πήγε σπίτι μου ο Γιώργος, καθίσαμε στο αυτοκίνητο και συζητήσαμε. Είπαμε πολλά.

Και με αφορμή τις συζητήσεις που είχα χθες βράδυ, γίνεται αυτή η ανάρτηση!

Ο γάμος δεν είναι μπάλωμα να το ξεκολλήσεις, έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου!

Είναι κατανοητό πως ειδικά εμείς οι στρατιωτικοί είμαστε και λίγο θύματα των αισθημάτων μας. Βλέπεις όλη την εβδομάδα είμαστε κλεισμένοι μέσα στη στρατιωτική σχολή και το μόνο που σκεφτόμαστε είναι το σαββατοκύριακο που θα συναντήσουμε το φλερτ ή το δεσμό μας. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα να εξωραΐζουμε καταστάσεις και να σχηματίζουμε γνώμη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα για το έτερό μας ήμισυ! Και βγαίνοντας από τη σχολή, μετά την ορκωμοσία, αρχίζουν οι γάμοι και μετά από τρία τέσσερα χρόνια αρχίζουν τα διαζύγια!

Τα διαζύγια που συντηρούν ορδές δικηγόρων, τους οποίους προσωπικά τους έχω σε μεγάλη υπόληψη, δεν είναι μόνο των στρατιωτικών.

Και γιατί συμβαίνουν; Τι είναι αυτό που δημιούργησε την έκρηξη των διαζυγίων τα τελευταία τριάντα χρόνια;

Πρώτα πρώτα το γεγονός πως η γυναίκα ήταν πλέον εργαζόμενη και μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της. Άρα δε χρειάζεται να υπομένει έναν άσχημο γάμο γιατί δεν είχε οικονομικούς πόρους.

Μετά, η βιασύνη των γάμων. Ερωτευόμαστε, περνάμε καλά στις διακοπές και πριν κλείσουν τρεις, έξι, εννιά μήνες, βρισκόμαστε παντρεμένοι και με παιδί στο φούρνο!

Έπειτα, το να απατήσει κάποιος ή κάποια το σύζυγό του, είναι πολύ εύκολο και ταυτόχρονα επικίνδυνο. Λίγο τα κινητά που μαρτυρούν τα πάντα, λίγο οι υπολογιστές, λίγο ο κόσμος, όλα μαθαίνονται. Καλοθελητές πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Και δύσκολα οι σημερινοί σύζυγοι καταπίνουν το κέρατο! Και θησαυρίζουν οι δικηγόροι.

Το πιο σημαντικό όμως είναι πως οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να συμβιβάζονται. Δεν έχουν μάθει να μοιράζονται, να υποχωρούν, να υπομένουν.

Ο γάμος δεν είναι αγώνας δρόμου να έρθει ο ένας πρώτος και ο άλλος δεύτερος. Πρέπει να τρέχουν χέρι χέρι. Τι θα πει ποιος έχει σκίσει τη γάτα; Τι θα πει ποιος είναι η κεφαλή της οικογένειας; Αυτά συνέβαιναν όταν η γυναίκα ήταν στο σπίτι. Τώρα εργάζεται, τώρα συνεισφέρει στο οικογενειακό ταμείο. Ίσως να έχει και το μεγαλύτερο μισθό.

Παρότι γυναίκα, θα δώσω μεγαλύτερη ευθύνη στις γυναίκες για τα διαζύγια. Κυρίως αν είναι μάνες.

Το ότι εργάζεσαι κυρία μου, δε σημαίνει πως παύεις να είσαι γυναίκα. Οι άντρες το μόνο που θέλουν είναι ζεστό φαΐ στο τραπέζι, σιδερωμένα ρούχα και γούτσου γούτσου! Θα μου πεις, και πολύ σωστά δηλαδή, θα δουλεύω στο γραφείο ως τις τρεις και μόλις θα γυρίσω στο σπίτι θα κάνω τη δούλα και θα του τα έχω όλα στο χέρι; Πιθανόν! Αν η δουλειά του είναι υπεύθυνη και δεν είναι οδηγός στα τρόλεϊ, ναι δεν πρέπει να έχεις απαιτήσεις.

Ξέρω γιατρούς εξαιρετικούς που δεν έχουν ιατρείο  γιατί η γυναίκα τους που δε δουλεύει κιόλας, έχει την απαίτηση μόλις γυρίσουν στο σπίτι να κάνουν δουλειές, να διαβάσουν τα παιδιά, να τα πάνε στις δραστηριότητές τους και πάει λέγοντας.

Όταν ο ένας από τους δυο στο γάμο έχει ένα απαιτητικό επάγγελμα και πρέπει να κυνηγήσει τη δουλειά του, θα πρέπει να έχει ηρεμία, θα πρέπει να είναι ήσυχος πως στο σπίτι του όλα πηγαίνουν ρολόι, κυρά μου όταν εσύ είσαι βοηθός μικροβιολόγου ή υπάλληλος στον ΟΤΕ, ναι θα τα κάνεις όλα!

Η αδερφή μου, ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού, αρχηγός της σειράς της, που σημαίνει πως θα γινόταν και ταξίαρχος εν ενεργεία, παραιτήθηκε γιατί ο άντρας της είναι καρδιοχειρουργός. Γιατί τα παιδιά της είχαν εξωσχολικές δραστηριότητες που έπρεπε μόνη της να τις διεκπεραιώσει. Κατάλαβε, πως όταν ο άντρας της κρατούσε τη ζωή του άλλου ανθρώπου στα χέρια του, δε θα έπρεπε να έχει άγχος να τελειώσει γρήγορα γιατί θα έπρεπε να πάρει τα παιδιά από τα αγγλικά ή το ποδόσφαιρο. Και έκανε αυτό που ήταν σωστό.

Όταν κυρά μου, ο άντρας σου πρέπει να είναι νηφάλιος για να σκέφτεται καθαρά και να καταλήξει τι έχει ο ασθενής, δεν μπορείς εσύ να τον βάλεις να βάλει πλυντήριο και να απλώσει τα ρούχα και να τα σιδερώσει. Αν δε θες να τα κάνεις, πάρε γυναίκα. Κόψε τη μανικιουρίστα και το σπα και πλήρωσε την παραδουλεύτρα.

Ξέρω καρδιολόγο που χώρισε γιατί θα πήγαινε στο πάρτυ της κουνιάδας του που είχε γενέθλια, όμως το απόγευμα στο ιατρείο του ενώ έκανε τεστ κοπώσεως σε ασθενή, αυτός έκανε έμφραγμα, τον μετέφερε στο νοσοκομείο, του έκανε επείγουσα στεφανιογραφία και αγγειοπλαστική και γύρισε σπίτι του στις δυο το πρωί. Η γυναίκα του, του είχε μαζέψει τα πράγματά του και τα είχε στην είσοδο της πόρτας. Τον πέταξε έξω και το σπίτι το είχε φτιάξει ο καημένος με τη δουλειά του. Έφυγε και καμαρώνει τη μαιζονέτα που χρόνια ονειρευόταν από μακριά! Μένει στο ενοίκιο!

Φίλη μου γιατρός, με σύζυγο γιατρό επίσης, έχει δυο παιδιά, ο άντρας της λέει πως το μόνο που θυμάται είναι πως τη μια μέρα έβλεπε τα νεογέννητα παιδιά του στο μαιευτήριο και ξαφνικά τα παιδιά του είναι έφηβοι και δεν ξέρει πως. Η φίλη μου είχε γίνει λάστιχο, και ας είχε εφημερίες, υπηρεσίες, ευθύνες.

Αυτές που δεν τα έχουν όλα αυτά, δεν μπορούν να συγκροτηθούν λίγο;

Εγώ, που σιχαίνομαι το μαγείρεμα, όταν ήμουν παντρεμένη, δυο φαγητά τη μέρα είχα, άλλο μεσημέρι, άλλο βράδυ! Και όταν συζούσα τον πρώτο καιρό, μαγείρευα και έμενα νηστική μέχρι να γυρίσει σπίτι ο γιατρός να φάμε μαζί. Όταν είδα πως το φαγητό που έφτιαχνα δεν το έτρωγε γιατί προτιμούσε τα σουβλάκια, έκοψα τις κακές συνήθειες!

Τι θα πάθεις αν γυρίσεις από το κομμωτήριο, που είσαι βοηθός πιστολάκι και μαγειρέψεις; Θα σου πέσει η μύτη; Τι θα πει ότι στο σπίτι είμαστε όλοι ίσοι; Το ίδιο σημαντικό είναι το λάθος το δικό σου που δε θα κάτσει το κρεπάρισμα στο κεφάλι της κυρίας, με το να πεθάνει κάποιος επειδή ο άντρας σου είναι αφηρημένος γιατί πρέπει να φύγει γρήγορα για να πάει τα παιδιά στο μπαλέτο;

Ξέρω άντρες που επειδή είναι δημόσιοι υπάλληλοι και η γυναίκα τους δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, έχουν αναλάβει το σπίτι οι ίδιοι γιατί σου λέει αυτή έχει ευθύνες, έχει εξέλιξη, εγώ τι θα γίνω, εξασφαλισμένη είναι και η εξέλιξή μου σταθερή και αργή. Τι έπαθαν; Έβγαλαν κέρατο ή ουρά;

Ρίξτε λίγο νερό στο κρασί σας. Ας κουραστείτε λίγο παραπάνω. Κερδισμένες θα είστε, θα το δείτε.

Έχετε την εντύπωση, άντρες και γυναίκες, ότι τα διαζύγια επιλύουν προβλήματα; Πιστέψτε με, όχι! Περισσότερα δημιουργούν. Δε λέω να σε δέρνει, να σε απατά, να είναι αλκοολικός ή τζογαδόρος, λέω όταν δεν υπάρχουν προβλήματα τέτοια.

Μου λέει ο Γιώργος πως τσακώνονται. Σώπα! Μόνο εσείς! Όλα τα άλλα ζευγάρια είναι μέσα στις γλύκες! Γιατί τσακώνεστε; Και μου λέει πως όλοι οι φίλοι του έχουν προβλήματα που ξεκινούν από τα οικονομικά.

Πρέπει να αναλύσετε αν οι καυγάδες προέρχονται από τα οικονομικά ή από τα προβλήματα της σχέσης.

Δε μιλάμε για τον ξένο, μιλάμε για τη ζωή σου. Κάτσε και κάνε μια εκ βαθέων συζήτηση. Τι προβλήματα έχεις με το ταίρι σου, όχι τι προβλήματα έχετε οικονομικά. Ποιος δεν έχει προβλήματα οικονομικά με τέτοια κρίση; Αν η σχέση περνάει κρίση, προσπαθήστε να τα ξαναβρείτε. Εσύ αυτήν που επέλεξες να γίνει μάνα των παιδιών σου και αυτή τον άντρα που αγάπησε. Σας ενώνουν πολύ περισσότερα από όσα σας χωρίζουν. Θυμηθείτε γιατί παντρευτήκατε…

Τέλος το κήρυγμα. Σεντόνι έγραψα, θα φωνάζουν μερικοί, όποιος όμως έχει το κουράγιο να το διαβάσει όλο, θα δει πόσο δίκιο έχω.

Φιλούθια!

ΑΧ ΤΙ ΤΡΑΒΑΩ Η ΦΙΛΕΝΑΔΑ!!!

Ο έρωτας είναι σαν την ανεμοβλογιά. Σε όσο μεγαλύτερη ηλικία προσβληθείς, τόσο χειρότερες οι επιπλοκές!

Ξενύχτια, μεθύσια, κλάματα… φωνές, καψουροτράγουδα, βουνό τα αποτσίγαρα…

Και καλά να τα περνάς μόνος σου! Εγώ όμως τι φταίω;

Εγώ δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν ξημεροβραδιάζομαι με τη σκέψη του. Δε χτυπάει το κινητό μου και λαχταρώ. Δεν έχω κάποιον να βασανίζει την ύπαρξή μου είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά μέρες την εβδομάδα.

Είμαι όμως φίλη. Και φίλη καρδιακή. Και τι να κάνω; Την πονάω την κολλητή μου. Και έτσι, κάθε βράδυ, την έχω στο σαλόνι μου, μπροστά στο τζάκι που είναι αναμμένο έστω και αν δεν κάνει κρύο, που καταπίνει εκτός από τα κούτσουρα και τον πόνο της.

Αυτό το έρμο το λάπτοπ αν είχε φωνή να μιλήσει, θα ούρλιαζε όχι άλλα καψουροτράγουδα. Τι Πάριο έχω ακούσει (μπλιαχ), τι Πλούταρχο (εντελώς αυτοκτονικός), τι Θηβαίο (πάμε για δίγραμμα μετά από αυτόν), τι Ρέμο (ωχ Παναγία μου), τι Τερζή (θα βαρέσω ενέσεις), τι Καρρά (δεν το γλιτώνω το χαρακίρι)…

Πάμε μια βόλτα στην Αθήνα να δούμε την πόλη που είναι στολισμένη; Όχι γιατί εκεί θα είναι όλοι ζευγάρια. Πάμε να πιούμε έναν καφέ στην Πλάκα; Όχι γιατί εκεί είναι πολύ ρομαντικά. Πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά; Όχι γιατί δεν έχω για ποιον να τα βάλω. Πάμε μια βόλτα στο Hondos; (Άμα και αυτό δεν πιάσει, είναι πολύ βαριά η κατάσταση!). Όχι ρε Ρία, δεν έχω διάθεση…

Αντιλαμβάνεστε τι περνάω… Ποια γυναίκα θα της έλεγε η κολλητή της να πάνε στο Hondos και θα έλεγε όχι; Όχι πες τε μου, ποια θα πει όχι για το Hondos; Καμιά λογική γυναίκα. Μα απολύτως καμιά!

Πολύ σωστά είχε πει ο λαός, όταν ο έρωτας μπαίνει από την πόρτα, η λογική φεύγει από το παράθυρο.

Τι να την κάνω όμως; Όταν εγώ περνούσα τα ζόρια μου, αυτήν  ήταν εδώ. Τώρα είναι η σειρά μου να της σταθώ. Και να την παρηγορήσω στον ώμο μου όταν κλαίει, και να την ακούσω εν μέσω λυγμών και μύξας. Και να ξενυχτίσω μαζί της ακούγοντας ερωτικά τραγούδια. Και να την κοιμίσω μεθυσμένη στον καναπέ μου και να έχω και το νου μου μην πέσει και κοιμηθεί στα πλακάκια ξεσκέπαστη. Και να τη βγάζω στον ήλιο της βεράντας με το ζόρι για να μη μου χλωμιάσει. Και να πιω μαζί της (έχω πιει σε μια βδομάδα μια ούρσους και μια βότκα νορθ, εγώ που με δυο μαρτίνι λαλάω και παραπατώ)…

Αυτό είναι φιλία. Την αγαπάω γιατί το αξίζει. Και αφού τώρα με έχει ανάγκη, θα είμαι δίπλα της. Την αγαπάω και όταν είναι έξυπνη και τώρα που αποβλακώθηκε.

Πραγματικά όμως, ρε παιδιά, έτσι μου έρχεται να τον πάρω τηλέφωνο και να του ρίξω ένα βρίσιμο αυτού του … δεν ξέρω και πώς να τον χαρακτηρίσω, ας τον πούμε χλέμπουρα. Πως κατάφερε μια γυναικάρα τέτοια να τη φέρει σε τέτοιο χάλι; Πως κατάφερε το ξόπλυμα να κάνει μια προσωπικότητα ρετάλι; Πως κατάφερε να διαλύσει ένα πνεύμα, μια ψυχή, μια ζωή; Τι ταλέντο έχει αυτός ο άνθρωπος; Ευχαρίστως τον έδερνα! Μη σου πω ότι αν η παιδεία και η καλλιέργειά μου δεν ήταν αυτές που είναι, θα τον έπιανα και από το αυτί θα τον έσερνα στη φίλη μου.

Δεν μπορώ να τη βλέπω να έχει γίνει άλλος άνθρωπος. Να μην είναι αυτή που ήξερα τόσο χρόνια. Έχει γίνει άβουλη. Το πώς τα καταφέρνει και επιβιώνει στη δουλειά της και δεν έχουν καταλάβει κάτι, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Να τη δεις το πρωί, (την έχω πάει στη δουλειά της δυο τρεις φορές που δεν την έβλεπα και πολύ καλά) και να μην την αναγνωρίζεις! Δυναμική, αποτελεσματική, εύστροφη… και μόλις πέσει ο ήλιος και έρθει σπίτι (γιατί στο δικό της δε γίνεται για τεχνικούς καθαρά λόγους), να είναι χώμα. Χώμα όμως… κλάματα. Πολύ κλάμα ρε παιδιά. Πάρα πολύ κλάμα. Τόσο κλάμα που λογικά θα πρέπει να έχει αφυδατωθεί. Και τόσο κλάμα που πριν μέρες, εκεί που τον κλαίγαμε το μακαρίτη (έκφραση είναι, που μου έλεγε για νιοστή φορά τον πόνο της), διαπιστώνω πως στις άκρες των βλεφαρίδων της υπήρχε αλάτι. Ναι, παιδιά. Αλάτι. Φανταστείτε πόσο είχε κλάψει! Άσε που κοντεύει να μου κάψει έναν τόνο ξύλο που είχα για το τζάκι και χωρίς να κάνει κρύο! Έχει στενάξει η κάβα μου. Βότκα τέλος. Ουίσκι, τέλος. Ούρσους και νορθ, δεν τα καταδέχεται. Τεκίλα τέλος. Ρούμι, τέλος. Ένα κονιάκ επτά αστέρων είχα, ούτε ξέρω και πως το είχα, τέλος. Τώρα έχουν μείνει κάτι τσίπουρα, κάτι ούζα, κάτι λικέρ… Με βλέπω να ξεμένω και από αυτά. Πονάει η καρδιά, την πληρώνει το συκώτι!

Τι στο καλό; Δε θα της περάσει; Θα της περάσει. Τότε θα της δείξω και την ανάρτηση. Θα περάσει. Χρόνο θέλει και θα ξαναγίνει όπως ήταν πριν. Και μετά… δε θέλετε να ξέρετε τι θα γίνει μετά!!!

ΝΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΥΝΑΙΚEΣ

Σήμερα κλείνω τέσσερα χρόνια ως μπλόγγερ. Αναδημοσιεύω την πρώτη ανάρτηση που έκανα τέσσερα, χρόνια πριν και σας ευχαριστώ για τη βοήθεια, τη συμπαράσταση, την ανοχή και προπάντων, τη φιλία σας!

Άρχισε να κάνει ζέστη και τι πιο φυσικό από το να ψάξω να βρω κάποιο ρούχο πιο ελαφρύ. Έψαξα στο σπίτι και διαπίστωσα ότι πάνω στη φούρια του φθινοπώρου, μετέφερα τις βαλίτσες με τα καλοκαιρινά στην υπόγεια αποθήκη που έχει το σπίτι. Μέχρι εδώ τίποτα το παράξενο. Αμ δε! Και τώρα τι κάνουμε; Πως θα πάρω τα ρούχα; Ένας ψύχραιμος θα πει κατεβαίνοντας στην αποθήκη. Ένας άνδρας που δε με ξέρει θα το πει αυτό. Γιατί κάποιος που με ξέρει μάλλον θα γελάσει. Και σκασίλα μου βέβαια. Θα γελάσει γιατί όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι φρίττω και μόνο στην ιδέα να συναντήσω μία και μόνη κατσαρίδα. Οι φίλες μου αναγνωρίζουν τον τρόμο μου και την ανησυχία μου τώρα που πλησιάζει το καλοκάιρι γιατί δε διαφέρουν πολύ τα συναισθήματά τους από τα δικά μου και έστω και στο μιλητό συμπαραστεκόμαστε η μια στην άλλη.

Γυναίκες! Θα πουν οι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου. Ναι, γυναίκες. Φοβόμαστε όχι μόνο τις κατσαρίδες αλλά και τις αράχνες, τις σαρανταποδαρούσες, τα ποντίκια, τα τρυζόνια, τους γρύλους και πάσης φύσεως ζουζούνια… Δηλαδή εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να φοβόμαστε; Επειδή εσείς σα μικρά παιδιά διασκεδάζατε με το να ξεκοιλιάζετε αθώα βατράχια και κυνηγώντας τζιτζίκια, πρέπει και εμείς που παίζαμε με κούκλες να είμαστε εξοικειωμένες με τα έντομα; Εσείς φοβάστε τη δέσμευση, το γάμο, την οικογένεια. Εμείς πάλι όχι. Παίζαμε τις μαμάδες από μικρές και τις νοικοκυρές άσχετα αν μεγαλώνοντας ούτε το ένα τρίτο από την παρέα των μικρών κοριτσιών ασκεί το σπορ της νοικοκυράς και μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα. Οι περισσότερες είμαστε part time χαρωπές νοικοκυρούλες. Αλλά ακόμα και έτσι δε φοβόμαστε να δεσμευτούμε και να είμαστε και εργαζόμενες και καριερίστες και γκόμενες και σύζυγοι και νοικοκυρές! Αν μπορείτε και εσείς οι άνδρες κάντε τα όλα μαζί και τόσο σωστά όσο εμείς!
Είμαστε ανίκανες, σύμφωνα με τους άνδρες, να συναρμολογήσουμε ένα μικρό επιπλο παρά τις αναλυτικές οδηγίες που το συνοδεύουν. Μπορεί. Προσωπικά δεν έδωσα ποτέ σημασία να μάθω ποια είναι η διαφορά του στραβοκατσάβιδου από τα άλλα. Μπορώ όμως να καταλάβω από μια και μόνη λέξη ή ένα βλέμμα αν ο άνθρωπός μου είναι καλά ή κάτι τον απασχολεί. Είναι τόση η ευαισθησία που εμείς οι γυναίκες έχουμε, που ακόμα και αν θέλετε να μας κρυφτείτε κύριοι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου, δεν μπορείτε. Ακόμα και το ένστικτό μας θα μας ενημερώσει για ότι σας συμβαίνει. Μπορεί να μη σκαμπάζουμε γρι από κατασκευές αλλά σκαμπάζουμε από καρδιές.
Αναστατώνεστε μπροστά σε μια μικρή πληγή που αιμορραγεί και χάνεται το χρώμα σας, μας κοροϊδεύετε που τρέχουμε σε όποιον μας χρειάζεται, αλλά είστε οι πρώτοι που μας αναζητάτε στην πρώτη γρατσουνιά και όταν το θερμόμετρο δείξει λίγο παραπάνω από 36,8.
Μας διακωμωδείται στους φίλους και τους γνωστούς μας αν σας κάνουμε νάζια και τερτίπια αλλά δεν καταλάβατε ποτέ ότι μόνο με αυτούς τους χαζοχαρούμενους τρόπους πετυχαίνουμε πάντα το δικό μας. Ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνεστε εμείς καθοδηγούμε όλες μα όλες τις ενέργειές σας. Από το τι παπούτσια θα αγοράσετε, μέχρι τη μάρκα των τσιγάρων σας. Από τον τρόπο που θα φερθείτε στον προϊστάμενο μέχρι τη μάρκα του αυτοκινήτου που θα αγοράσετε. Καταλάβετέ το, καθοδηγούμε το νού σας.
Δε θυμάμαι να άκουσα πολλές φορές για κάποιο γαμπρό που να έστησε στην εκκλησία τη λευκοφορούσα νύφη. Παρεπιπτώντος όμως πολλοί γαμπροί έμειναν μ… με την ανθοδέσμη στο χέρι στα σκαλιά της εκκλησίας περιμένοντας ματαια την καλή τους. Βλέπεται εμείς οι γυνάικες μπορούμε να ζήσουμε τον εαυτό μας χωρίς την απαστράπουσα παρουσία σας. Δεν πρόκειται να πάθουμε ταχυκαρδία μπροστά σε ένα γεμάτο νεροχύτη ούτε σε μια στοίβα ασιδέρωτα ρούχα. Και φυσικά ούτε λόγος για τα προς το ζην!
Να αναφέρω ότι λέει και το λαϊκό άσμα; Από μας γεννιόσαστε και μας παντρευόσαστε. Το ωραίο δεν είναι ότι μας παντρευόσαστε αλλά ότι εμείς γεννούμε. Ναι μπορεί να γκρινιάζουμε ότι χαλάει το σώμα μας και ότι μαστιγώνονται τα νεύρα μας από τις ορμόνες αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρώτο σκίρτημα της νέας ζωής μέσα μας. Και ζηλεύετε. Ας μην το παραδέχεστε μερικοί. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα ψάχνατε χρόνια και χρόνια τρόπους να τεκνοποιήσουν οι άνδρες!

ΛΙΓΟ ΑΡΓΑ ΤΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΓΙΔΙΑ...

Δεν πάμε καλά.

Θες το νέφος;

Θες αυτά που μας ψεκάζουν;

Θες οι ορμόνες και τα φυτοφάρμακα που τρώμε;

Θες τα δακρυγόνα που μας πετάνε;

Δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει πως ο κόσμος έχει λαλίσει.

Βρέθηκα σε μια παρέα που μια φίλη μου είχε σχέση αρκετών μηνών με έναν άντρα πενήντα ετών. Αυτή σαράντα τριών με παιδί στην ηλικία του δικού μου. 

Και ξαφνικά ο τύπος, της ζητά να κάνουν ένα παιδί.  Η φίλη μου τον κοιτά, τον ξανακοιτά και τον ρωτά: Λίγο αργά δε σου ήρθαν τα γίδια Κ…… μου; Αυτός να επιμένει. Και εμείς μπροστά. Και στο τέλος της λέει ότι αν δε μου κάνεις παιδί, θα σε χωρίσω!

Εκεί, για να είμαι ειλικρινής, τα έχασα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, νόμιζα ότι έκανε πλάκα. Τον κοιτά η φίλη μου, μαζεύει τα τσιγάρα της, τον αναπτήρα της, τα γυαλιά της, τα βάζει στην τσάντα της και του λέει πολύ ήρεμα, πολιτισμένα και με σιγανή φωνή: Εμένα δε με απείλησε ο πατέρας μου, που με σπούδασε, με προίκισε, με αγαπούσε χωρίς όρους και ανταλλάγματα, και θα με απειλήσει ο γκόμενος; Από αυτήν τη στιγμή, αποτελείς παρελθόν για μένα. Και έφυγε. Επειδή εμείς ήμασταν γνωστοί και των δυο μείναμε. Ο τύπος τα έχασε. Δεν περίμενε να αντιδράσει έτσι η σύντροφός του. Παίρνει το κινητό του και της τηλεφωνεί. Αυτή το κλείνει. Ξαναπαίρνει. Αυτή ανένδοτη.

Και καθόμαστε και το συζητάμε μαζί του. Εντάξει, ήταν ένας διακαής πόθος του. Αλλά κατά τη γνώμη μου το θυμήθηκε πολύ αργά. Λόγω δουλειάς, είναι μια μέρα στην Ελλάδα και τριάντα στο εξωτερικό. Πως θα ανέθρεφε ένα παιδί; Με το τηλέφωνο; Θα έχανε όλα τα στάδια ανάπτυξής του. Και μήπως έχει κάνει κανένα συμβόλαιο με το θεό ότι θα ζήσει για πάνω από τα εβδομήντα; Και το παιδί του τότε πόσο θα είναι; Θα έχει φτάσει τα δεκαοκτώ; Το παιδί θα μεγαλώνει μόνο με τη μάνα που και αυτή τι αντοχές θα έχει; Και σωματικές και ψυχικές; Η κόρη της, είναι ίσα με το γιο μου. Θα κυκλοφορεί με την κόρη της και το μωρό και θα λένε ότι είναι το εγγόνι της.

Τέλος πάντων, ο άνθρωπος φαινόταν συντετριμμένος. Λόγω ηλικίας και φιλίας, το ίδιο βράδυ πήγα στο σπίτι της φίλης του και φίλης μου.

Πολύ λογική η γυναίκα, δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του. Την ώρα που της έλεγα τι είχε ειπωθεί μεταξύ μας όταν έφυγε, χτυπάει το σταθερό της και είναι η μητέρα του τύπου. Δεν περίμενα να το σηκώσει. Αλλά κατ’ επανάληψη μου είχε πει ότι το καλύτερο στη σχέση της ήταν η «πεθερά». Και την ακούω να λέει πολύ ψύχραιμα: Κύρια Ελένη, ο γιος σας εξέφρασε την πιο μύχια σκέψη του. Αν εγώ απαντήσω στα τηλεφωνήματά του και δεχτώ να είμαι μαζί του χωρίς να του κάνω ένα παιδί, αυτός θα καταπιέσει τον εαυτό του και τα θέλω του. Και αν μετά από δέκα χρόνια, που αυτός θα είναι εξήντα και εγώ πενήντα τρία, μου πει ότι τον καταδίκασα να μείνει χωρίς έναν απόγονο, ποια θα είναι η δική  μου θέση; Πως θα νιώσω; Τι θα του απαντήσω; Πως θα έχω ένα τέτοιο βάρος στη συνείδησή μου;

Και μετά από αυτά, τι να της πω εγώ; Με έστειλε για μεσολαβητή ο καημένος, αλλά η γυναίκα με αποστόμωσε. Έστω και αν δεν απευθύνονταν σε μένα.

Τον λυπάμαι λιγάκι.

Αλλά πιο πολύ νιώθω απέραντο σεβασμό για μια γυναίκα που παρότι αγαπάει αυτόν τον άνθρωπο, προτίμησε να τον χωρίσει για να μην τον κάνει δυστυχισμένο.

Μόνο ένα μπράβο μπορώ να της πω για το ψυχικό της σθένος!   

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ...

Χθες βγήκα για φαγητό με ένα φίλο που έχει χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια. Η γυναίκα του είναι πολύ φίλη μου και ο Βασίλης είναι υπέροχος άνθρωπος. Μόνη μας έγνοια με την πρώην γυναίκα του είναι ότι δεν έχει μια μόνιμη σχέση ο Βασίλης. Το τι προξενιά του έχουμε κάνει, δε λέγεται. Όλες οι φίλες μου, πλην εξαιρέσεων που δεν τον γνωρίζουν, λένε τα καλύτερα και προσπαθούν να τον παντρέψουν.

Για τον ίδιο λόγο βγήκα και εγώ μαζί του χθες βράδυ. Για να τον ψαρέψω το τι παίζει. Είμαι μια φοβερή αλιεύτρια, άμα θέλω!

Και με έχει αφήσει άναυδη. Είναι μορφωμένος, επαγγελματικά πετυχημένος, ρεαλιστής, λογικότατος, στοργικός πατέρας, οικονομικά όχι πλούσιος η εύρωστος αλλά όχι μόνο του φτάνουν τα λεφτά του, αλλά έχει και κομπόδεμα. Σε όλα του σπάταλος, συναισθήματα, χρήματα, φιλία. Αλλά μόνος.

Μου εξήγησε ότι είναι τόσο ικανοποιημένος με το να μένει μόνος. Θέλει να βγει με μια κοπέλα, της εξηγεί ότι δεν είναι ο τύπος που θα παντρευτεί. Σχέσεις έχει. Όχι όμως που να τραβάνε. Το σπίτι του πάντα περιποιημένο, τον ρώτησα αν στόλισε για τα Χριστούγεννα, δεν το έκανε γιατί το θεωρεί χαζομάρα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είναι, μου λέει. Έχει κανονίσει τι θα κάνει τα Χριστούγεννα, την πρωτοχρονιά, το Πάσχα, το καλοκαίρι. Αν είχα μόνιμη σχέση, θα μπορούσα να το κάνω; Με ρώτησε και δεν ήξερα τι να απαντήσω!

Είναι κύριος του εαυτού του. Θέλει να φάει, τρώει. Δε θέλει; Δεν τρώει. Γιατί να μπει σε καλούπια; Θέλει να πάει σε συγγενείς; Πάει. Συνήθως αποφεύγει τέτοιες κακοτοπιές. Αλλά αν ήταν παντρεμένος, δε θα τη γλίτωνε. Και αν γλίτωνε από το δικό του σόι, δε θα γλίτωνε από το σόι της γυναίκας του. Δεν έχει άδικο…

Με προβλημάτισε πολύ ο Βασίλης. Όταν του είχαμε πει με την πρώην γυναίκα του, ρε Βασίλη, δεν είσαι μόνος σου; Μας κοίταξε με περισσότερη απορία και από το να έβλεπε εξωγήινους! Ρε κορίτσια, είστε καθόλου καλά; Μας ρώτησε. Εγώ είμαι βασιλιάς!!!

Και αυτό είναι ελευθερία, είναι αυτοδιάθεση, είναι ευτυχία! Ο καθένας την ορίζει διαφορετικά, αλλά αν είσαι καλά με τον εαυτό σου, αν έχεις ενδιαφέροντα, αν είσαι αυτάρκης, δεν είσαι ποτέ μόνος!

Και μας αποστόμωσε…

Φεύγοντας, παρά το γεγονός ότι είχα πιει κάμποσο, μέσα στο αυτοκίνητο που ο Βασίλης με πήγαινε σπίτι μου, προβληματίστηκα πολύ. Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του.

Είναι εκπληκτικό, το πόσο αλλάζει ο άνθρωπος όταν είναι μόνος του και κάνει ότι του αρέσει.

Τον τελευταίο καιρό, έχω βρει τις παλιές καλές μου συνήθειες. Κάθε βράδυ περπατώ στο διάδρομο για πάνω από μισή ώρα. Βλέπω τις αγαπημένες μου ταινίες ξανά και ξανά. Βγαίνω με φίλους και κάνω ταξίδια. Άνοιξα ένα από τα πάζλ που  είχα αγοράσει και δεν είχα χώρο να το απλώσω για να το φτιάξω. Βάζω δυνατά κλασσική  μουσική και απολαμβάνω τα βιβλία που αγοράζω και φυσικά δε μένουν αδιάβαστα πάνω από μερικές μέρες. Χορεύω μέσα στο σπίτι μόνη μου και το καταευχαριστιέμαι. Δεν ξέρω αν το χαίρεται και η από κάτω μου, γιατί ως γνωστόν χορεύω με τα τακουνάκια μου, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα δε μου παραπονέθηκε.

Και πραγματικά νιώθω πολύ ωραία…

Οι φίλες μου, μου έχουν κάνει ΤΑ προξενιά! Άνθρωποι μορφωμένοι, ενδιαφέροντες, εμφανίσιμοι, με τον τρόπο τους, αλλά η αλήθεια είναι πως μια σχέση, θα δημιουργούσε πρόβλημα στην καθημερινότητά μου. Ξέρω ότι είναι μια φάση που περνώ, αλλά μεταξύ μας, είναι υπέροχη.

Πάω στο θέατρο, όχι μόνη μου βέβαια! Πάω στις παραστάσεις της λυρικής και του μεγάρου Αθηνών, ή του Ηρωδείου (το καλοκαίρι). Πήγα στην Επίδαυρο (μαλακία το έργοοοοο!). Πράγματα που είναι απλά, καθημερινά, αλλά που δεν τα χαιρόμουν για χρόνια.

Και τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν κάνουν μόνιμες σχέσεις κάποιοι ή γιατί δεν παντρεύονται. (Τώρα καταλαβαίνω το Βασίλη!)

Γιατί είναι πολύ ικανοποιημένοι με τον τρόπο ζωής τους!

Γιατί η καθημερινότητά τους, είναι φτιαγμένη για να ικανοποιεί τους ίδιους.

Γιατί κάνουν πράγματα που τους αρέσουν.

Γιατί δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Μπορούν να καθίσουν με τα εσώρουχα όλη τη μέρα.

Γιατί μπορούν να καθίσουν αξύριστοι μέρες.

Γιατί και να κοιμηθούν χωρίς να βγάλουν το μέηκ απ, ο μόνος που θα παραπονεθεί είναι ο καθρέπτης τους το άλλο πρωί, άντε και το μαξιλάρι που θα έχει μουτζουρωθεί.

Γιατί το να καθίσουν στον υπολογιστή όλο το σαββατοκύριακο, δεν ενοχλεί κανένα.

Γιατί αν θελήσουν στις τρεις τη νύχτα να πάνε βόλτα, δε θα χτυπήσουν καμπανάκια σε κανέναν.

Γιατί κάνουν ότι γουστάρουν!!!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΟΣ

Σήκωσε τα μάτια της και κοίταξε το αντικείμενο της λατρείας της. Τα λιγοστά μαλλιά του ήταν ανακατεμένα. Τα μπιμπίκια του φάνταζαν σαν κατακόκκινοι βεζούβιοι στο σχεδόν αξύριστο πρόσωπό του. Μια τσίμπλα καθόταν θριαμβευτικά στον έσω κανθό του δεξιού ματιού.

Του χαμογέλασε. Αυτός ρεύτηκε και έχωσε το δείκτη του στο αριστερό ρουθούνι. Το κούνησε λίγο, το έβγαλε και το σκούπισε στο σώβρακο. Αυτό το κλασσικό σλιπ που έβλεπε η Αδελαΐδα να απλώνει η δούλα που είχαν στο σπίτι τους το εξοχικό.

Σηκώθηκε και φόρεσε τα γούνινα παντοφλάκια της με τα τακούνια.

Σήκωσε από το βρώμικο πάτωμα το διάφανο λευκό πενιουάρ και το φόρεσε στους αλαβάστρινους ώμους της.

Ο Βρασίδας, έριξε μια ηχηρή κλανιά και πήρε το κουτάκι της μπύρας από το πάτωμα που είχε κυλήσει και προσπάθησε να στραγγίξει από μέσα του μερικές σταγόνες.

Η Αδελαΐδα πήγε να κάνει ένα μπάνιο. Έβγαλε τα δαντελωτά της εσώρουχα και έπιασε το τενεκεδάκι με τις σκουριές από το καπάκι που είχε τσακιστεί έτσι ώστε να μοιάζει με χερούλι και το έβαλε κάτω από τη βρύση. Το γέμισε και έριξε με αυτό στο κορμί της. Πήρε την πλάκα του πράσινου σαπουνιού και έτριψε με αυτό το κορμί της. Με το τενεκεδάκι ξαναέριξε πολλές φορές νερό μέχρι να βγάλει τον ιδρώτα του έρωτα από το αγαλματένιο κορμί της.

Δε σκουπίστηκε, πήγε στο κρεβάτι και ο Βρασίδας την υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που έδειχνε σε όλο του το μεγαλείο το κενό μεταξύ κοπτήρα και κυνόδοντα δεξιά.

Έβγαλε το μικρό του δάκτυλο από το αυτί και το κοίταξε με ενδιαφέρον. Η Αδελαΐδα του έστειλε ένα φιλί και άρχισε να ξεσκονίζει το κρεβάτι από τις τρίχες του, μαύρες, κατσαρές, μακριές για να μην κολλήσουν στο βρεμένο κορμί της. Ξάπλωσε στα σεντόνια που μύριζαν ιδρώτα και απλυσιά. Κάτι καφέ κηλίδες, προτίμησε να τις αγνοήσει.

Προσπάθησε να τον χαϊδέψει αλλά ο Βρασίδας την έσπρωξε με ένα μουγκρητό.

Και πάνω που ο ύπνος θα την αγκάλιαζε χτύπησε το προϊστορικό κουδούνι. Βρίζοντας ο Βρασίδας σήκωσε το κοντόχοντρο κορμί του με την κοιλιά του να κρύβει τον αντρισμό του, και κατεύθυνση την ξύλινη πόρτα. Άνοιξε και μια βρισιά βγήκε από τα χείλη του. Τι θες μωρή χαμούρα εδώ; Δε σου είπα να μη με ξαναενοχλήσεις;

Βρε κτήνος, απάντησε μια γυναικεία φωνή, εδώ μου χαμουρεύεσαι με το κάθε τσουλάκι;

Ο Βρασίδας, όλο λεπτότητα άστραψε ένα χαστούκι στην ντυμένη εισβολέα. Η Αδελαΐδα σηκώθηκε, ξανάβαλε το πενιουάρ και βγήκε στον προθάλαμο με το βραζιλιάνικο μπικίνι της να διαγράφεται μέσα από το λεπτό διάφανο ρομπάκι.

Ο Βρασίδας την κοίταξε με λαχτάρα και το κούνημα της κοιλιάς του ίσως και να μαρτυρούσε μια επώδυνη στύση.

Τράβα μέσα κωλόγρια, της είπε. Εσύ μωρή, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το πρόβατο, δεν έχει μάτια για καμιά άλλη παρά μόνο για το ουρί του παραδείσου με το όνομα κωλόγρια; Άει σιχτίρ και της έκλεισε την πόρτα στα μούτρα.

Με λιγούρικο μάτι, γύρισε στον οντά που η κωλόγρια Αδελαΐδα τον περίμενε τρέμοντας από προσμονή. 

Μέχρι εδώ. Μετά γίνεται ακατάλληλο για παιδιά. Αφιερωμένο στην πληγωμένη

κωλόγρια  που κλαίει και οδύρεται για τον αναίσθητο πρόβατο…

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ...

Μιλούσα με μια φίλη που μου έχει σταθεί στα δύσκολα, πολλά χρόνια τώρα. 

Εγώ τη ζηλεύω για τους δικούς μου λόγους και αυτή με ζηλεύει για τους δικούς της. Όμως η ζήλεια μας, δεν είναι φθονερή. Είναι του τύπου, πόσο θα ήθελα και εγώ…

Οπότε δεν επηρεάζει τις σχέσεις μας. Μη σας πω ότι μας κάνει και καλύτερες!

Και κουβέντα στην κουβέντα, τι ανακαλύψαμε; Ότι εμείς οι γυναίκες ανεβάζουμε τους άντρες μας σε ένα βάθρο. Τους φοράμε φωτοστέφανα και κότινους, μόνο και μόνο γιατί έτσι θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι. Και ας μην είναι.

Μόνο που την αλήθεια την καταλαβαίνουμε πολύ αργότερα. Όταν περάσουμε από τον έρωτα στην αγάπη, από την αγάπη στη στοργή, από τη στοργή στη συνήθεια και από τη συνήθεια στον εκνευρισμό.

Εδώ είμαστε. Μέχρι τότε εθελοτυφλούμε.

Τότε διαπιστώνουμε ότι αυτό που αγαπήσαμε, με αυτό που έχουμε, δεν έχουν καμιά σχέση.

Δεν είναι ο δραστήριος άντρας που έπιανε από τα κέρατα τον ταύρο της μοίρας του και τον δάμαζε. Είναι απλά ο μικρός που αρμέγει την κατσίκα της μοίρας και γκρινιάζει γιατί δεν είναι αγελάδα.

Δεν είναι ο έξυπνος επαγγελματίας που αδράζει τις ευκαιρίες, αλλά ο τύπος που του χτυπά την πόρτα η ευκαιρία και αυτός βαριέται να ανοίξει.

Δεν είναι ο σταθερός χαρακτήρας που κρατάει τη στάση που αποφάσισε, αλλά το μικρό παιδί που σήμερα λέει έτσι και αύριο αλλιώς.

Δεν είναι ο άντρας που τιμά τις επιλογές του αλλά καθημερινά έχει άλλους στόχους.

Αλλά ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Ο ίδιος ήταν και όταν οι γυναίκες τον γνώρισαν. Τότε τι ήταν εκείνο που της γκάβωσε εντελώς και δεν είδαν με τι είχαν να κάνουν;

Εδώ οι γνώμες είναι πολλές. Και μη σας πω, και όλες σωστές!

Ο έρωτας. Κατ’ εξοχήν οφθαλμοβγάλτης. Φαίνεται ο μικρός φτερωτός γιος της Αφροδίτης, έκανε σκασιαρχείο από τα μαθήματα τοξοβολίας και αντί να πετυχαίνει την καρδιά, βγάζει τα μάτια όσων λαβώνει.

Η ανάγκη να είμαστε μαζί με το αντικείμενο του πόθου μας. (Πως τα λέω το κορίτσι! Άντε η μεγαλοκοπέλα!)

Η μοναξιά που μας αναγκάζει να ρίχνουμε τον πήχη των στάνταρντ μας, (και από εκεί που θέλαμε Μπραντ Πιτ με λίγο από Μπίλ Γκέιτς, βολευόμαστε με το Μήτσο τον υδραυλικό).

Η ευπιστία μας. Επειδή εμείς δεν υπερβάλλουμε για τα προσόντα μας νομίζουμε ότι και οι άλλοι, κάνουν το ίδιο, (μαγειρεύω κορίτσι μου γιατί με γαληνεύει. Αφού σε γαληνεύει ρε κακομοίρη, τι σκατά, σε νιρβάνα είσαι την τελευταία πενταετία και ακόμα και τον καφέ σου εγώ τον φτιάχνω;;;)

Η νοοτροπία της κοινωνίας, που πετυχημένη είναι όποια κερδίσει και έναν σύντροφο, (δε μπα να βγάζεις 15.000 το μήνα, άμα είσαι μόνη σου, είσαι κακομοίρα. Άμα δεν έχεις παντρευτεί κιόλας, την έκατσες τη βάρκα!)

Ο έρωτάς μας με τον έρωτα και όχι με τον άνθρωπο. Είμαστε ερωτευμένες με την ιδέα της σχέσης και όχι με το σύντροφο. Είμαστε ενθουσιασμένες με την ιδέα της συντροφικότητας αλλά όχι με τον άνδρα που κοιμάται μαζί μας.

Και αυτά τα λάθη, τα πληρώνουμε. Με δάκρυα (τιμούμε τις λάθος επιλογές με κουβάδες δακρύων), με πόνο (χωρίς να ξέρουμε για τι ακριβώς πονάμε), με ξενύχτια (τη νύχτα ξεχνάμε πιο εύκολα), με αφυδάτωση (πίνουμε τον άμπακο με τις φίλες μας, στενάζουν τα μοχίτο και η ούρσους, μετά ξερνοβολάμε σα γκαστρωμένες, αφυδατωνόμαστε…), με ζεστά ευρουλάκια στην κινητή τηλεφωνία (γιατί ο χωρισμός θέλει συμπαράσταση από τις φίλες όλες τις ώρες), με κοκκίνισμα των πιστωτικών (γιατί άμα δεν τσακίσεις το χόντος σε ένα χωρισμό, πότε θα το κάνεις;;;), με άγρα νέου θύματος (ε μη μου πείτε ότι θέλετε μετάφραση και σε αυτό!!!)…

Τελικά, δεν μπορείτε να πείτε, κάνουμε ΤΙΣ αναλύσεις με τις φίλες μου! Σας ξεστραβώνουμε κιόλας. Τόσα πράγματα για τις γυναίκες που αλλού θα τα μαθαίνατε;;; εεεεεεε; Που;;;; μόνο εδώ!

Μάκια!

ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

Κάποιες φορές αναφέρομαι σε κάποιο άτομο και λέω

ότι τον εκτιμώ ιδιαίτερα χωρίς να αναφερθώ στις ιδιαιτερότητές του. Και δεν το κάνω, γιατί δε με απασχολεί. Και δε με απασχολεί  για τον κόσμο όλο. Δε με νοιάζει στο κρεβάτι του τι κάνει ο καθένας. Κοιμάται με τη Τούλα ή με το Βαγγέλη, με αφήνει παγερά αδιάφορη. Με απασχολεί ως πολίτης τι είναι, όχι ως εραστής.

 Εμένα μου αρέσουν οι τριχωτοί άντρες τύπου αρκούδα, απασχολεί κανέναν αυτό; Σε κάποιον αρέσουν άλλοι άντρες. Θα με απασχολούσε το τι κάνει κάποιος στο κρεβάτι του μόνο  αν βίαζε μικρά αγοράκια ή κοριτσάκια. Αλλά σε αυτήν την περίπτωση δε νομίζω ότι θα ήμουν και η μοναδική που θα είχε ενοχληθεί.

 Με απασχολεί όμως το θέμα των ανθρώπων που κρύβουν τις ιδιαιτερότητες τους. Και στην προκειμένη φάση, εγώ δε μιλάω μόνο. Πράττω κιόλας. Έχω μιλήσει για τη δουλειά μου, την καταγωγή μου, ξέρετε προσωπικά μου στοιχεία και πληροφορίες. Έχω δείξει και το πρόσωπό  μου.

Με απασχολεί το να κρατούν μερικοί κρυφά κάποια πράγματα. Πχ κάποιοι ομοφυλόφιλοι το κρύβουν.  Όχι γιατί είναι ομοφυλόφιλοι. Αλλά γιατί ο κόσμος το έχει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι! Άμα ρε φίλε, εσύ ο ίδιος δε σέβεσαι τον εαυτό σου και κρύβεις αυτό που είσαι, πως περιμένεις να σε δεχτούν και να σε σεβαστούν οι άλλοι με τις ιδιαιτερότητές σου; Υπάρχουν γνωστές που ενώ ξέρει ο κόσμος όλος ότι έχουν χωρίσει, αυτές μιλούν σα να τους περιμένει ο σύζυγος στο σπίτι με την παντόφλα και το φανελάκι. Άμα αυτές οι ίδιες αρνούνται την πραγματικότητα, πώς να τη σεβαστώ αυτήν τη γυναίκα; Που νομίζει ότι όλοι εμείς οι άλλοι μασάμε κουτόχορτο; Αυτή δε μας υποτιμά με το να μας παραμυθιάζει; Με απασχολεί όταν το κρυφό μυστικό που νομίζει κάποιος πως έχει, επηρεάζει τη συμπεριφορά του και μας αλλάζει τα φώτα. Και εμείς για ανθρωπιστικούς λόγους κάνουμε την πάπια. Ναι ρε παιδιά, τότε με απασχολεί. Με απασχολεί όταν ένας συνάδελφος/φίλος/γνωστός/υπάλληλος είναι ομοφυλόφιλος, το κρύβει, γουστάρει το γκόμενό μου/σύζυγο/αδερφό, και μου κάνει τη ζωή μαύρη. Ναι με απασχολεί τότε. Αλλά μόνο τότε. Δεν κάνω πλάκα, μου έχει συμβεί. Άμα δε με ενοχλεί κανείς, εγώ γιατί να ενοχλούμε από τις ιδιαιτερότητες του άλλου; Όταν ο άντρας της τάδε κυκλοφορεί με την γκόμενα και αυτή έρχεται για δουλειά/παρέα/σόι και πηδά όλες εμάς γιατί το θυμό της δεν τον βγάζει στο σπίτι όπου κυριαρχούν λεπτές ισορροπίες, τότε η έλλειψη παραδοχής και η έλλειψη ελέγχου των καταστάσεων που την απασχολούν και τροποποιούν την προσωπικότητά της, ναι με απασχολεί. Πάλι όμως, για ανθρωπιστικούς λόγους το βουλώνεις. Για να μην την πληγώσεις παραπάνω. Δε με απασχολεί αν η Λίτσα έλκεται ερωτικά από τη Μαρία, θα με απασχολήσει άμα μου την πέσει! Αλλιώς γιατί να ασχοληθώ;

 Θεωρώ υποτιμητικό κάποιοι να κρύβουν καταστάσεις και γεγονότα. Όχι γιατί είμαι περίεργη. Αλλά γιατί αυτό θίγει την ευφυΐα μου και την αντίληψή μου. Αλλιώς σκασίλα μου. Όταν όμως η συμπεριφορά του άλλου είναι τέτοια που με μειώνει εμένα, ναι με απασχολεί.

 Η παραδοχή θέλει θάρρος, θέλει αυτοπεποίθηση, θέλει έντονη προσωπικότητα. Θέλει κότσια.

 Όταν χώρισα, δυο μέρες μετά, έκανα μια ομιλία στο αμφιθέατρο. Στο τέλος και ενώ ήμουν ακόμα στο πόντιουμ, η υποδιευθύνουσα με ρώτησε για το γιό μου και μου είπε φιλιά στο γιο μου και τον άντρα μου και της απάντησα ότι για το γιο τα δέχομαι, με τον άντρα μου χώρισα. Έπεσε σιγή. Θα το μάθαιναν στη δουλειά, γιατί να το συζητάνε πίσω από την πλάτη μου; Το είπα μόνη μου και τέλειωσε το θέμα εκεί. Άμα έλεγα ευχαριστώ, σε λίγες μέρες θα με κουτσομπόλευαν όλοι. Προτίμησα να βουλώσω τα στόματά τους μόνη μου και με τη μία.

 Δεν το κάνουν πολλοί. Δεν μπορούν. Προτιμούν να ζουν διπλή ζωή και στο ροζ συννεφάκι τους. Πρόβλημά τους. Αλλά κύριε ή κυρία, μη με περνάς και για χαζή. Έχω τέτοιο iq που κατατάσσομαι στο 0,3 του παγκόσμιου πληθυσμού. Δεν είσαι  η/ο  έξυπνη/ος της παρέας, ο περίγελος είσαι!

Οι παραδοχές μας είναι αυτές που μας κάνουν δυνατούς. Όχι ο στρουθοκαμηλισμός.

Είμαστε τα λάθη μας, είμαστε οι ιδιαιτερότητές μας, είμαστε θα θέλω μας. Είμαστε οι επιλογές μας. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για μας!

 (η φωτό είναι άσχετη αλλά μου άρεσε, το παπούτσι ρε παιδιά, αμάν πια!) και για να κάνω μια τέτοια ανάρτηση, προφανώς κάποιο ερέθισμα είχα! ένα σχόλιο που ομολογεί κάποιος ότι του αρέσουν τα τριο στο κρεβάτι του και νόμιζε ότι θα τροποποιούσα το σχόλιο πριν το αναρτήσω.