ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ «ΜΑΜΑΔΕΣ»

Από μικρή μεγάλωσα με ένα φόβο για τις μητριές.

Μια μακρινή ξαδέρφη μου, είχε χάσει τη μαμά της και η δεύτερη γυναίκα του πατέρα της, της φερόταν εξαιρετικά άσχημα. Έχουν περάσει 35 χρόνια και ακόμα θυμάμαι πως ένα απόγευμα που ο πατέρας της και η μητριά της βγήκαν έξω και τη ρώτησαν αν θέλει να της φέρουν κάτι. Ζήτησε μια πάστα σοκολατίνα. Εννοείται πως δεν της την έφεραν. Το κοριτσάκι το εκμυστηρεύτηκε στη μαμά μου το καλοκαίρι που πήγαμε στο χωριό και την είδαμε στην Καρδίτσα.

Άλλα περιστατικά που μας ανέφερε, αφορούσαν το ντύσιμό της που της έκοβε τα χειμερινά παπούτσια στη μύτη και τα φόραγε το καλοκαίρι, και να σκεφτεί κανείς, από τις πιο πλούσιες οικογένειες. Στο γιο που απέκτησε η μητριά με τον πατέρα της ξαδέρφης μου, τα πάντα ήταν εφάμιλλα ενός πριγκιπόπουλου. Εννοείται ότι η επιχείρηση δόθηκε στο δεύτερο υιό και όχι στον ξάδερφό μου, που ήταν και πρωτότοκος.

Η ξαδέρφη μου προκειμένου να ξεφύγει από τη μίζερη ζωή που ζούσε, στα 18 της, παντρεύτηκε έναν νέο, άνεργο μεν, που την αγαπούσε όμως πολύ. Δούλεψαν και οι δυο πολύ, έκαναν περιουσία και τώρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια μόνο με θλίψη.

Όμως, όλες οι μητριές δεν είναι έτσι. Γνωστός συνάδελφος, απόστρατος πλέον, τον παράτησε η γυναίκα του με δυο παιδιά γιατί ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Δεν έγινε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο συνάδελφος, είχε πτήσεις, είχε ρέντινες, αποστολές, και τα παιδιά έμεναν με διάφορες νταντάδες που τα παρατούσαν με την πρώτη δυσκολία, πυρετό, έμμετο. Με χίλιες δυο στερήσεις ο συνάδελφος κατάφερε να τα φτάσει στην εφηβεία, με φοβερά προβλήματα. Πιο πολύ τα έλεγες αγρίμια παρά έφηβα παιδιά. Και πάνω στην τούρλα του έρχεται και μια μετάθεση στο εξωτερικό.

Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, μάζεψε παιδιά και συμπράγκαλα και έφυγε. Όχι ότι εκεί τα παιδιά μπήκαν σε τάξη, ο άνθρωπος ανησυχούσε περισσότερο, γιατί μπορούσαν να μπλέξουν  με ναρκωτικά, με συμμορίες και ούτε μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Ο καημένος, γνώρισε μια ελληνίδα που βρισκόταν και αυτή εκεί αποσπασμένη από την υπηρεσία της. Την ερωτεύτηκε παράφορα, όμως φοβόταν να τη φέρει σε επαφή με τα παιδιά του, γιατί ήξερε τι αγρίμια ήταν. Μετά που εξήντλησε όλες τις δικαιολογίες, τι να κάνει ο άνθρωπος, την έφερε στο σπίτι του. Και τα βλαστάρια του έδειξαν ότι ήταν πράγματι αγρίμια. Οποιαδήποτε άλλη, θα είχε εξαφανιστεί και δε θα τον έβλεπε ξανά. Αυτή όμως όχι. Όχι μόνο κατάφερε να τα συμμαζέψει, να τα βάλει σε τάξη, αλλά έγιναν και πολύ καλοί μαθητές. Και παντρεύτηκε το συνάδελφο, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, και  έφτιαξαν μια υποδειγματική οικογένεια.

Η μητριά αυτή, λοιπόν, όχι μόνο 

αρνήθηκε να κάνει δικά της παιδιά, αγάπησε τα παιδιά του άντρα της τόσο πολύ που τα ίδια τα παιδιά αγαπούν και σέβονται τη μητριά περισσότερο από τον πατέρα. Τον πατέρα τους μπορεί να τον στενοχωρήσουν, τη «μανούλα» τους με τίποτα.

Όταν η φυσική τους μητέρα αποφάσισε να τα συναντήσει, τα παιδιά αρνήθηκαν, πήρε μια βδομάδα στη μητριά να τα πείσει να τη συναντήσουν και ότι κρατούσαν μέσα τους τόσα χρόνια να τα πουν. Και φυσικά τα παιδιά έπραξαν το λογικό. Είδαν τη φυσική μητέρα τους, της τα έχωσαν κανονικά και είπαν πως μάνα τους είναι αυτή που ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι τους όταν ήταν άρρωστα, που ξενυχτούσε μαζί τους όταν έδιναν πανελλαδικές, που τους κρατούσε το χέρι όταν είχαν εξετάσεις.

Και η «μητριά» μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι απλό και ρουτίνας. Πιο αγχωμένα παιδιά δεν έχω ξαναδεί. Δεν την άφησαν μόνη της στιγμή, της συμπαραστάθηκαν όσο δεν παίρνει άλλο. Εντυπωσιάστηκα.

Το να αγαπήσουν τα παιδιά τόσο πολύ μια ξένη, το βρίσκω φυσιολογικό, γιατί αγάπη πήραν, αγάπη δίνουν.

Το εντυπωσιακό είναι η αγάπη που έδωσε η ξένη γυναίκα σε δυο  παιδιά που μόνο αξιολάτρευτα δε θα τα έλεγες. Πόση προσπάθεια να τα πλησιάσει έκανε, πόση θέληση είχε μέσα της, πόση προσφορά και διάθεση αυτοθυσίας είχε αυτή η γυναίκα καριέρας, δεν μπορώ να καταλάβω.  

Παραιτήθηκε από το να γίνει και η ίδια μάνα ενός δικού της παιδιού για να μην πληγώσει τα μεγάλα παιδιά, αγωνιούσε μαζί τους, ξενυχτούσε στα καρδιοχτύπια τους, τα παρηγορούσε, τα καθοδηγούσε, τα αγάπησε περισσότερο από δέκα φυσικές μητέρες. Γι αυτό, η γυναίκα αυτή, θα έχει πάντα το σεβασμό μου.

Λυπάμαι μόνο που δεν είναι πολλές σαν αυτή.

Λυπάμαι που και η ξαδέρφη  μου δεν είχε την ίδια καλοτυχία όταν παντρεύτηκε ο πατέρας της ξανά. Λυπάμαι που άλλα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς στοργή και τρυφερότητα μέσα σε φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες αλλά στην ουσία τα παιδιά είναι αναγκαίο κακό – υποχώρηση – βάρος, προκειμένου η μητριά να παντρευτεί για να μην την ακολουθεί το στίγμα της γεροντοκόρης.

Γυναίκες που είναι μητέρες της καρδιάς, για μένα είναι πολύ καλύτερες από τις φυσικές μητέρες. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, ηρωίδες και άγγελοι καθημερινότητας. 

ΑΧ ΤΙ ΤΡΑΒΑΩ Η ΦΙΛΕΝΑΔΑ!!!

Ο έρωτας είναι σαν την ανεμοβλογιά. Σε όσο μεγαλύτερη ηλικία προσβληθείς, τόσο χειρότερες οι επιπλοκές!

Ξενύχτια, μεθύσια, κλάματα… φωνές, καψουροτράγουδα, βουνό τα αποτσίγαρα…

Και καλά να τα περνάς μόνος σου! Εγώ όμως τι φταίω;

Εγώ δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν ξημεροβραδιάζομαι με τη σκέψη του. Δε χτυπάει το κινητό μου και λαχταρώ. Δεν έχω κάποιον να βασανίζει την ύπαρξή μου είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά μέρες την εβδομάδα.

Είμαι όμως φίλη. Και φίλη καρδιακή. Και τι να κάνω; Την πονάω την κολλητή μου. Και έτσι, κάθε βράδυ, την έχω στο σαλόνι μου, μπροστά στο τζάκι που είναι αναμμένο έστω και αν δεν κάνει κρύο, που καταπίνει εκτός από τα κούτσουρα και τον πόνο της.

Αυτό το έρμο το λάπτοπ αν είχε φωνή να μιλήσει, θα ούρλιαζε όχι άλλα καψουροτράγουδα. Τι Πάριο έχω ακούσει (μπλιαχ), τι Πλούταρχο (εντελώς αυτοκτονικός), τι Θηβαίο (πάμε για δίγραμμα μετά από αυτόν), τι Ρέμο (ωχ Παναγία μου), τι Τερζή (θα βαρέσω ενέσεις), τι Καρρά (δεν το γλιτώνω το χαρακίρι)…

Πάμε μια βόλτα στην Αθήνα να δούμε την πόλη που είναι στολισμένη; Όχι γιατί εκεί θα είναι όλοι ζευγάρια. Πάμε να πιούμε έναν καφέ στην Πλάκα; Όχι γιατί εκεί είναι πολύ ρομαντικά. Πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά; Όχι γιατί δεν έχω για ποιον να τα βάλω. Πάμε μια βόλτα στο Hondos; (Άμα και αυτό δεν πιάσει, είναι πολύ βαριά η κατάσταση!). Όχι ρε Ρία, δεν έχω διάθεση…

Αντιλαμβάνεστε τι περνάω… Ποια γυναίκα θα της έλεγε η κολλητή της να πάνε στο Hondos και θα έλεγε όχι; Όχι πες τε μου, ποια θα πει όχι για το Hondos; Καμιά λογική γυναίκα. Μα απολύτως καμιά!

Πολύ σωστά είχε πει ο λαός, όταν ο έρωτας μπαίνει από την πόρτα, η λογική φεύγει από το παράθυρο.

Τι να την κάνω όμως; Όταν εγώ περνούσα τα ζόρια μου, αυτήν  ήταν εδώ. Τώρα είναι η σειρά μου να της σταθώ. Και να την παρηγορήσω στον ώμο μου όταν κλαίει, και να την ακούσω εν μέσω λυγμών και μύξας. Και να ξενυχτίσω μαζί της ακούγοντας ερωτικά τραγούδια. Και να την κοιμίσω μεθυσμένη στον καναπέ μου και να έχω και το νου μου μην πέσει και κοιμηθεί στα πλακάκια ξεσκέπαστη. Και να τη βγάζω στον ήλιο της βεράντας με το ζόρι για να μη μου χλωμιάσει. Και να πιω μαζί της (έχω πιει σε μια βδομάδα μια ούρσους και μια βότκα νορθ, εγώ που με δυο μαρτίνι λαλάω και παραπατώ)…

Αυτό είναι φιλία. Την αγαπάω γιατί το αξίζει. Και αφού τώρα με έχει ανάγκη, θα είμαι δίπλα της. Την αγαπάω και όταν είναι έξυπνη και τώρα που αποβλακώθηκε.

Πραγματικά όμως, ρε παιδιά, έτσι μου έρχεται να τον πάρω τηλέφωνο και να του ρίξω ένα βρίσιμο αυτού του … δεν ξέρω και πώς να τον χαρακτηρίσω, ας τον πούμε χλέμπουρα. Πως κατάφερε μια γυναικάρα τέτοια να τη φέρει σε τέτοιο χάλι; Πως κατάφερε το ξόπλυμα να κάνει μια προσωπικότητα ρετάλι; Πως κατάφερε να διαλύσει ένα πνεύμα, μια ψυχή, μια ζωή; Τι ταλέντο έχει αυτός ο άνθρωπος; Ευχαρίστως τον έδερνα! Μη σου πω ότι αν η παιδεία και η καλλιέργειά μου δεν ήταν αυτές που είναι, θα τον έπιανα και από το αυτί θα τον έσερνα στη φίλη μου.

Δεν μπορώ να τη βλέπω να έχει γίνει άλλος άνθρωπος. Να μην είναι αυτή που ήξερα τόσο χρόνια. Έχει γίνει άβουλη. Το πώς τα καταφέρνει και επιβιώνει στη δουλειά της και δεν έχουν καταλάβει κάτι, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Να τη δεις το πρωί, (την έχω πάει στη δουλειά της δυο τρεις φορές που δεν την έβλεπα και πολύ καλά) και να μην την αναγνωρίζεις! Δυναμική, αποτελεσματική, εύστροφη… και μόλις πέσει ο ήλιος και έρθει σπίτι (γιατί στο δικό της δε γίνεται για τεχνικούς καθαρά λόγους), να είναι χώμα. Χώμα όμως… κλάματα. Πολύ κλάμα ρε παιδιά. Πάρα πολύ κλάμα. Τόσο κλάμα που λογικά θα πρέπει να έχει αφυδατωθεί. Και τόσο κλάμα που πριν μέρες, εκεί που τον κλαίγαμε το μακαρίτη (έκφραση είναι, που μου έλεγε για νιοστή φορά τον πόνο της), διαπιστώνω πως στις άκρες των βλεφαρίδων της υπήρχε αλάτι. Ναι, παιδιά. Αλάτι. Φανταστείτε πόσο είχε κλάψει! Άσε που κοντεύει να μου κάψει έναν τόνο ξύλο που είχα για το τζάκι και χωρίς να κάνει κρύο! Έχει στενάξει η κάβα μου. Βότκα τέλος. Ουίσκι, τέλος. Ούρσους και νορθ, δεν τα καταδέχεται. Τεκίλα τέλος. Ρούμι, τέλος. Ένα κονιάκ επτά αστέρων είχα, ούτε ξέρω και πως το είχα, τέλος. Τώρα έχουν μείνει κάτι τσίπουρα, κάτι ούζα, κάτι λικέρ… Με βλέπω να ξεμένω και από αυτά. Πονάει η καρδιά, την πληρώνει το συκώτι!

Τι στο καλό; Δε θα της περάσει; Θα της περάσει. Τότε θα της δείξω και την ανάρτηση. Θα περάσει. Χρόνο θέλει και θα ξαναγίνει όπως ήταν πριν. Και μετά… δε θέλετε να ξέρετε τι θα γίνει μετά!!!

ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Αν δεν το έβαζα στο μπλογκ, θα έσκαγα!

ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

Δεν πάει καλά ο κόσμος!

Και εξηγούμαι.

Διάβασα σε ένα ειδησεογραφικό σάιτ, ότι στην Ινδία, σκότωσαν ένα κορίτσι επτά ετών, για να θυσιάσουν το συκώτι της για μια καλή σοδειά.

Στο Αφγανιστάν, στο ίδιο σάιτ πριν μερικές μέρες, μια κοπελίτσα 15 ετών, βρέθηκε κλειδωμένη στο μπάνιο του υπογείου με σπασμένα χέρια και πόδια βασανισμένη από τα πεθερικά της γιατί δεν ήθελε να εκπορνευτεί.

Πριν κανένα μήνα, στην Ινδονησία, ένας σύζυγος, έκοψε τα δάκτυλα του δεξιού χεριού της γυναίκας του γιατί αυτή σπούδαζε στο πανεπιστήμιο.

Οι πεθερές στην Ινδία, αν βρουν νύφη στο γιο τους με μεγαλύτερη προίκα, καίνε με κηροζίνη τις νύφες τους στην κουζίνα, τα λεγόμενα ατυχήματα στην κουζίνα.

Οι κλειτοριδεκτομές, οι γάμοι από την ηλικία των επτά ετών και η διάθεση της ζωής των γυναικών είναι στα χέρια των αντρών στο 40% των κατοίκων του πλανήτη.

Εύλογα θα μου πείτε ότι αυτά συμβαίνουν στον τρίτο κόσμο.

Αμ δε!

Χθες έμαθα ότι στην Κύπρο, όχι στην Ινδία, όχι στην Αραβία ή στο Τιμπουκτού, μια γυναίκα, μάνα, μάνα το αντιλαμβάνεστε; Μάνα, άφησε το νεογέννητό της κάτω από ένα δέντρο στη λάρνακα. Το μωρό έσβησε από το κρύο και την πείνα…

Στην Ινδία, όταν γεννούν κορίτσια το θεωρούν κατάρα. Καθολικές χριστιανικές οργανώσεις, έχουν χτίσει ορφανοτροφεία και έχει φτιάξει έξω από χωριά, κατασκευές με ξύλο ή σίδερο που αφήνουν οι μάνες, ΟΙ ΜΑΝΕΣ, τα κορίτσια τους. Επειδή όμως δεν πάνε μέρα για να μην τις δουν, πάνε νύχτα, και το πρωί περνούν οι καλόγριες και τα μαζεύουν, τα παιδάκια κλαίνε, και οι τίγρεις έχουν ένα μεζέ στο πιάτο. Οι καλόγριες είπαν ότι πολλές φορές βρίσκουν μισοφαγωμένα τα παιδάκια που μπορεί να είναι από ημερών ως και επτά ετών.

Με τον υπέρηχο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, πολλές ινδές όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κορίτσι κάνουν έκτρωση και ως αποτέλεσμα, πολλά χωριά στα σχολεία έχουν 70 αγόρια μαθητές και μόνο 2 κορίτσια…

Χώρια που σε μουσουλμανικές χώρες, αν μια κοπελίτσα απορρίψει τον έρωτα ενός άντρα, κινδυνεύει να της πετάξουν βιτριόλι…

Και αναρωτιέμαι. Αν αυτά γίνονται στο 2012, στον εικοστό πρώτο αιώνα, τι γινόταν το μεσαίωνα; Και που κατευθύνεται η ανθρωπότητα όταν οι παγκόσμιες οργανώσεις ασχολούνται με τα ενθέματα σιλικόνης και όχι με αυτά τα προβλήματα;

Θα μου πείτε κινδυνεύουν οι γυναίκες με τα λάθος ενθέματα. Αλλά όταν η άλλη έχει 7.000 ευρώ για να κάνει βυζιά, θα έχει και άλλα 2.000 για να τα αφαιρέσει.

Το παιδάκι που γεννήθηκε κορίτσι, δεν έχει κανένα να τη βοηθήσει, δεν έχει καμιά ελπίδα.

Έλεος.

Ασχολούμαστε με μαλακίες και ουσιαστικά πράγματα τα αφήνουμε στο απυρόβλητο.

Εύχομαι για το 2012, περισσότερη ευαισθησία στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε παγκόσμιο επίπεδο. Εύχομαι να εκλείψει παγκοσμίως το έθιμο της κλειτοριδεκτομής. Εύχομαι να αποκτήσουν δικαιώματα οι γυναίκες στον αραβικό κόσμο. Εύχομαι να μη σκοτώνουν τα κοριτσάκια στην Ινδία. Εύχομαι να μην υπάρξει ποτέ ξανά μια γυναίκα που της έριξαν βιτριόλι…

Aκούμε το βάλς από την ωραία κοιμωμένη του Τσαϊκόφσκι.