ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ποιό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα της χώρας μας;

Σας αφήνω δυο μέρες να μου γράψετε τις απαντήσεις σας. Και μετά θα σας απαντήσω.

Παρακαλώ πολύ, γράψτε μου ποιό, κατά τη γνώμη σας, είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα της χώρας μας, θέλω πολύ να δω τις απόψεις σας. 

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ....

Από πού να αρχίσω;

Από το ταξίδι αστραπή που έκανα στα πάτρια εδάφη προκειμένου να παρευρεθώ σε μια κηδεία;

Από την ίωση που μου έκοψε τα πόδια και σερνόμουν τρεις μέρες;

Από το καινούργιο φεκ που γράφτηκε στο πόδι και μας πήδηξε πατόκορφα;

Από όποιο και να αρχίσω, τα νεύρα μου τσατάλια θα γίνουν. Παρότι στην κηδεία πήγα χωρίς να το πολυθέλω, περισσότερο υποχρέωση σε φάση που δεν είχα διάθεση να κάνω κοινωνικές εμφανίσεις, πέρασα πολύ πολύ καλά.

Γέλασα, άλλαξα παραστάσεις, κουράστηκα βέβαια, αλλά πέρασα καλά.

Τι μου έμεινε;

-Ο διάλογος με το φίλο μου το Λευτεράκη. Λευτέρη τον λένε αλήθεια.

-Ρία, δεν πρέπει να λέγεσαι Γοργόνα. Από χίλια μέτρα υψόμετρο, τι όνομα είναι αυτό; Πρέπει να το αλλάξεις.

-Και πώς να το κάνω ρε Λευτέρη;

-Να το κάνεις Πέστροφα!

-Και πότε θα γιορτάζω; Των ιχθυοκαλλιεργειών;

Περιττό να σας πω ότι κατουρηθήκαμε από τα γέλια όσοι ήμασταν στο τραπέζι!

Επιστρέφω μετά από ταξίδι έξι ωρών. Δεν είμαι μαθημένη να οδηγώ με διακοπές. Αλλά καλά ήταν.

Και πέφτω να κοιμηθώ.

Και ξυπνώ με πονοκέφαλο, βήχα, καταρροή και πυρετούλη…

Να βήχω και να πονούν τα πλευρά μου, να φτύνω σαν τη χαλυβουργική, να τρέχει η μύτη μου και τα μάτια μου, να παίρνω τα αντιπυρετικά με τις χούφτες. Σε δυο μέρες ανένηψα. Μια θολούρα μου έμεινε, αλλά επειδή τα γεγονότα στη δουλειά με προσπερνούσαν, ήθελα δεν ήθελα δούλεψα και τα άοκνα παιδιά μου τα έκαναν όλα τέλεια. Έχω να το λέω. Οι συνεργάτες μου στο τμήμα, είναι τα καλύτερα παιδιά του νοσοκομείου. Εργατικά, φιλότιμα, πρόθυμα, ευγενικά… τα καλύτερα!

Και περνάμε στο φλέγον και τσουρουφλίζον ζήτημα του φεκ. Που γράφτηκε στο πόδι, που δεν ελήφθει από τα αρχηγεία για σχολιασμό. Που αυτός που έγραψε είναι για χοντρές μπάτσες. Που είναι φωτογραφικό για συγκεκριμένα άτομα. Που  παρότι θα κάνουμε συσκέψεις και εισηγήσεις, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι γιατί είναι πλέον νόμος. Και εδώ το έκρυψαν συστηματικά ενώ είχε γίνει ήδη φεκ, τώρα θα του κάνουν τροποποιήσεις; Όχι βέβαια. Αλλά δε θα πέσουμε και αμαχητί!

Αυτά. Πρέπει να διαβάσω και να σχολιάσω το φεκ με το δικηγόρο μου γιατί πρέπει να πάω και σε μια σύσκεψη για το θέμα αυτό!

ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ Η 600η ΑΝΑΡΤΗΣΗ. ΝΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΣΩ!

ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ;;; ΟΕΟ!

Στα όρη, στα άγρια βουνά, στους κάμπους, στα λαγκάδια, όπου θέλετε μπορεί να πήγε αφού έφυγε από τις γυναίκες!

Και μετά αναρωτιόμαστε στα γυναικεία πηγαδάκια, γιατί οι άντρες έπαψαν να είναι κυνηγοί…

Μα τι να κυνηγήσουν; Πες τε μου τι;;;

Γυρνούσα από τη μαμά με τα πόδια. Επειδή ήταν νύχτα και δεν είναι και στην πιο ασφαλή περιοχή της Αθήνας, είπα να πάω από την κεντρική λεωφόρο που έχει φώτα, καφετέριες και κίνηση γενικότερα, μην πάω και σαν τη σκύλα στο αμπέλι!

Έξω από το ζαχαροπλαστείο, είναι μια κοπέλα και περιμένει. Όσο πλησιάζω ακούω ένα περίεργο θόρυβο να ακούγεται όλο και πιο δυνατά. Τι είναι; Η κοπέλα με την τσάντα την Tod’s, αυθεντική παρακαλώ, μασάει σαν κατσίκα. Και κάνει και φούσκες! Και τις σκάει στο στόμα της και ανοίγει και το στόμα να ακούγονται καλύτερα. Δεν ήταν μικρό κορίτσι. Κυρία γύρω στα 35. δηλαδή στα πέντε της τι έκανε;

Η κοπέλα που μένει  δίπλα από 

το διαμέρισμα του παίδαρου γείτονα, σε άλλη πολυκατοικία, έκοβε τα νύχια των ποδιών της μπροστά στον γκόμενο και το φίλο του. Βρε κοριτσάκι μου, δε βρήκες ένα δεκάλεπτο που ο φίλος σου λείπει, να κόψεις τα νύχια σου; Έπρεπε να είναι εκεί και να τον συντροφεύει και ο κολλητός του; Δεν πήγε στο φούρνο; Δεν πήγε να πάρει τσιγάρα; Δεν έφυγε για λίγο από το σπίτι να βρεις χρόνο να κάνεις τη δουλειά σου; Δε λέω, βάψ’ τα μπροστά του, κάποιοι τύποι το βρίσκουν ιδιαίτερα ελκυστικό και ερεθιστικό να περιποιείται τον εαυτό της μια γυναίκα, αλλά να κόβεις τα νύχια σου; Έλεος.

Στην παραλία της Ζακύνθου, το είδα και αυτό. Γυναίκα σαν τα κρύα τα νερά, να φορά τελευταία λέξη της μόδας σε μαγιώ, παρεό, και κοσμήματα, αλλά η τρίχα στη μασχάλη ήταν σαν το μούσι τράγου!

Κοριτσάκι γύρω στα είκοσι, και πολύ λέω, τσακώνεται στο μπαρ με το φίλο της. Κάτι της λέει αυτός και απαντά με φωνή που σπάει κόκαλα η «Αφροδίτη»: στα αρχίδια μου! Ποια αρχίδια σου μωρή;;; που αν ήσουν κόρη μου θα σε κούρευα γουλί και μόνο για το σκεπτικό σου, αν δεν είσαι το πρωί ο Μήτσος και το βράδυ η Ελεονόρα, δε δικαιολογείσαι να λες στα αρχίδια σου. Θες να βρίσεις; Βρίσε. Ποιος ξέρει τι σου έκανε και ο φίλος σου. Αλλά με χάρη. Με κομψότητα. Με φινέτσα. Με τσαχπινιά. Αχ ρε Μαρία, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, εσύ έβριζες κομψά! Όταν τη θύμωνε κάποιος, κοίταζε… ξέρετε που και έλεγε, «στη Μαίρη τη μικρούλα που είναι μαύρη και χαϊδούλα!» Ή, «στο δεξιό μου αιδοιόχειλο».

Το άκουσα και αυτό. Πρωινιάτικα σε καφετέρια γύρω από το μετρό μιλούσε στο τηλέφωνο μια τύπισσα και λέει του συνομιλητή της: «στον πούτσο μου!». Που τον βρήκες ρε κοπελιά και τον χρησιμοποιείς και ως σημειωματάριο; Γύρισε όλο το μαγαζί και την κοίταζε!

Συνταξιδιώτισσα, κάνει ζέστη του σκοτωμού, έχουμε έξι τουλάχιστον ώρες ταξίδι, φοράει ένα σορτσάκι, ένα χαριτωμένο μπλουζάκι και τα παπούτσια της φωτογραφίας!

Αυτά δεν είναι παπούτσια είναι το εξώγαμο της γαλότσας με τη σαγιονάρα!!! Ποιο διεστραμμένο μυαλό τα σχεδίασε αυτά τα εκτρώματα δεν ξέρω. Σίγουρα κάποια κακιασμένη αδερφή που ζηλεύει τα γυναικεία πόδια, αλλιώς δεν εξηγείται! Και καλά αυτός τα σχεδίασε, αυτές που τα πήραν;

Πίνω το μοχίτο μου, καλοκαίρι γαρ, σε ένα μπαράκι που το έχει φίλη μου. Κάθομαι στο μπαρ και μιλώ με την Εύα, αλλά επειδή η Εύα εξυπηρετεί άλλο πελάτη, χαζεύω γύρω μου. Και βλέπω γυναίκα στην ηλικία μου, ωραία, περιποιημένη και με το μαλλί στην πένα, να στρίβει τσιγάρο και να το στρίβει σαν το Jim το νέγρο το θερμαστή από το Τζιμπουτί…

Μετά προβληματιζόμαστε γιατί οι άντρες έχουν ευνουχιστεί. Δεν έχουν ευνουχιστεί. Έχουν τελείως χάσει τη διάθεσή τους με αυτά που βλέπουν!

ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΟ...

Η συνέπεια, το χιούμορ, η ευφυΐα και η ευθύτητα είναι πράγματα που εκτιμώ πραγματικά σε έναν άνθρωπο.

Είπες κάτι; Πρέπει να το τηρήσεις. Έστω και με τις θυσίες που θα χρειαστεί ενδεχομένως να κάνεις. Να ξέρεις πως και ο άλλος θα κάνει αντίστοιχες. Μη βαυκαλίζεσαι πως μόνο εσύ χάνεις κάτι πολύτιμο. Και οι άλλοι το ίδιο.

Το χιούμορ σε βγάζει από πολλές δύσκολες καταστάσεις. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες. Μόνο που ο μέσος άνθρωπος, δεν αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικά είναι αυτά που λέγονται. Θεωρεί ότι μόνο σε σοβαρές συζητήσεις θα λεχθούν σοβαρά οι στόχοι, τα σχέδια, οι προθέσεις ή τα γεγονότα. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Ευτυχώς…

Η ευφυΐα σε κάνει να

αντιλαμβάνεσαι πολλά. Ένα σου λένε, δέκα καταλαβαίνεις. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Μερικές φορές δε χρειάζεται να λες πολλά. Και το πιο ωραίο είναι να λες μια κουβέντα και να μη χρειάζεται άλλη. Να το πιάνει το νόημα ο άλλος. Αυτοί είναι άνθρωποι που αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους. Αξίζει να συζητάς, να τους έχεις φίλους, συντρόφους, ακόμα και εχθρούς!

Η ευθύτητα, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Ένα άτομο που είναι ντόμπρο, που δε φοβάται να εκφραστεί μπροστά σου, να πει τη γνώμη του, αξίζει το σεβασμό σου ακόμα και αν τα λεγόμενά του δε σου είναι αρεστά!

Το έπιασες το υπονοούμενο Άρη;

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΑ...

Και κλέβω και αναρτώ ότι μου αρέσει. Κακιά συνήθεια, αλλά τουλάχιστον εγώ βάζω λινκ από που πήρα την εξαιρετική ανάρτηση που αναδημοσιεύω. (είμαι και μετριόφρων), λοιπόν, στο μπλογκ του πατριώτη μου  syndesmos71, βρήκα αυτό και το μοιράζομαι μαζί σας!

http://syndesmos71.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2642.html

Είμαι γέννημα της δικής σου αναρχίας.

Eίμαι παιδί του '74... Όχι μη γελιέσαι Έλληνα… Δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου… δεν γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου… Τη μέρα που γεννιόμουνα χανόταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες... εκεί στον τύμβο της Μακεδονίτισσας… 22 Ιουλίου 1974… Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου…
    Μου είπες πως είμαι...τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα... Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της…
    Μου έμαθες τα πρώτα Ελληνικά, με δασείες-περισπωμένες,... μα πριν καλά-καλά τα μάθω τα κατήργησες. ενώ ήμουν Δευτέρα δημοτικού...
    Με έντυσες με μπλε ποδιά... αυτή για το σχολείο με τ’ άσπρο γιακαδάκι... κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατήργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις...
    Με έμαθες να λέω τον εθνικό ύμνο και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς. Μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων...
    Με έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο πανεπιστήμιο και αρχαία ελληνικά. Μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκία...
    Σαν έγινα έφηβη με έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για εσένα... Και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό... για φαντάσου...
    Μου δίδαξες σαν ήρωα και εθνάρχη τον Βενιζέλο... μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα ...θυμάσαι τον Γενάρη του 34...εκεί στη Σουηδία... προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγονών μου Κεμάλ...!!!
    Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη... μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου... Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία...
    Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα... εκεί στο Δέρειο... κι οχι στο Κολωνάκι... με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πατέρα μου για να μη με διώξεις από εκεί...
    Μου έμαθες προσευχή... μα τώρα πια μόνο για Χριστό δε θες να μου μιλήσεις.. Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και μ’ άφησες μονάχη...
    Μου έμαθες όμως καλά πως το Προξενείο κι όχι εσύ είναι εκεί και έχει όνομα... ε;… Ιλμή… ε;… Απτουραχήμ..ε;... Αλή..ε;… Μουαρέμ… ε;...
    Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά... για εθελοντισμό μιλούσες... μα όταν το 'κανα κι αυτό έστειλες τους ''δραγουμάνους'' να μου πουν πως δε θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα πομακόπουλα γιατί σε ενοχλεί... τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου...
    Και εγώ... εγώ μεγάλωνα μέσα σε μια αντίφαση... στο μαύρο και το άσπρο...
    Μα χθες βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου... σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα... ήσουν εκεί... πίσω απ' τις κουτές. σκονισμένη... κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο... μόνο εγώ και εσύ...η προτομή του μέγα Αλέξανδρου...
    Δάκρυσα... πόνεσα...μα σε άκουσα Ελλάδα απ' τη φωνή του...
    ''Ποιος είναι εθνάρχης'' με ρωτά...''ο Βενιζέλος;.. ποιος αγωνίζεται σκληρά... ο Γιώργος απ' τα ξένα;
    Για σκέψου εσύ δασκάλα... με ξαναρωτά... αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε και ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης... και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης... Μακεδονία ή Ήπειρο... Θράκη ή το Αιγαίο... Αναλογίσου εσύ δασκάλα... θα το σκεφτόμασταν πολύ;
    Τι να διαπραγματευτώ... τη γη μου ή το νερό μου;... μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη... και όχι εμάς ...εμάς κλειδώνεις στα ''μπουντρούμια''...
    Ελλάδα μες στις αντιφάσεις σου... ξεχνάς τα σύνορά σου και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα... προδότες ελληνόφωνοι... διαλέξτε επιτέλους τον Λεωνίδα αρχηγό...ή μήπως εφιάλτη;... κι ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα...
    Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλοτών... γιατί έχουμε ειρήνη!!!!
    Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ’ την ελληνοτουρκική φιλία...
    Φτάνει, δε θέλω πια να ακούω τη φωνή σας ...γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο ''nation'' που θα ’λεγε και ο ''μέγας'' ο Γιωργάκης... το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης... το ''nation'' είναι η ''φύση'' του... εκ γενετής προδότης...
    Κι' αν όλα αυτά δε σ’ άρεσαν ''λόγιε'', ''πολιτικέ'' δημοκρατίας, να το θυμάσαι ... είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης... δικής σου αναρχίας.. ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ...

Επειδή με τις αναρτήσεις για τους καμένους έχει δημιουργηθεί μια περίεργη κατάσταση και στα σχόλια λέγονται πολύ σωστά πράγματα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω λίγο την κατάσταση.

Ως άνθρωπος είμαι πολύ κοινωνική και χαίρομαι να κάνω καινούργιες γνωριμίες. Αυτό όσοι με ξέρουν μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Επίσης είμαι πολύ δοτική και φιλική. Άτομα που δε γνωρίζω προσωπικά, αν ζητήσουν τη βοήθειά μου και μπορώ να εξυπηρετήσω, θα το κάνω. Άσχετα αν τους γνωρίζω ή όχι. Ακόμα και μπλόγγερς που ποτέ δε συνάντησα, μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό.

Όσον αφορά τα προξενιά, είναι παρεξηγημένη κατάσταση. Και εξηγούμαι. Το να θέλει να φέρει σε επαφή δυο ανθρώπους κάποιος, είναι εξαιρετικά ευγενές. Γιατί κανείς δε γνωρίζει τη μοναξιά καλύτερα από μένα. Διήνυσα περιόδους που ήμουν πολύ μόνη είτε από επιλογή είτε από καταστάσεις. Όμως, προσωπικά μπορώ να τη διαχειριστώ (τη μοναξιά).  Η αλήθεια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι πως αυτές οι περίοδοι δεν ήταν πολύ μεγάλες.

Μερικοί μήνες και αυτοί περισσότερο από επιλογή ή θρήνο. Χειρότερες ήταν οι περίοδοι μοναξιάς που πέρασα όταν φαινομενικά δεν ήμουν μόνη. Αυτές οι μοναξιές ήταν πολύ πιο επώδυνες.

Επειδή, λοιπόν, ξέρω τη μοναξιά, προσωπικά θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι. Και το πρώτο βήμα είναι να μην είναι μόνοι τους. Έχω φέρει σε επαφή γνωστούς μου για να δημιουργήσουν μια όμορφη σχέση, πολλούς. Κάποια, λοιπόν, προξενιά, είχαν επιτυχία και κατέληξαν σε γάμο, άλλα όχι. Η προσπάθεια έγινε. Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, εξαρτάται από τους δυο τους.

Όταν εγώ θέλω να φέρω δυο ανθρώπους σε κοινωνική επαφή και ότι ήθελε προκύψει, ελέγχω εξονυχιστικά και τους δυο. Θέλω να έχουν κοινά ενδιαφέροντα, να είναι κοντά κοινωνικά, να ταιριάζουν εμφανισιακά, να μην έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας. Και συνήθως φροντίζω να τους ξέρω καλά, ώστε ακόμα και αν δε γίνουν ζευγάρι, να μπορούν να κάνουν παρέα.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι και οι άλλοι, σκέφτονται όπως εγώ. Για τους άλλους, όχι όλους, αλλά τους περισσότερους, το μείζον θέμα που τους απασχολεί, είναι να είναι κάποιος αδέσμευτος. Εγώ προσωπικά δε θα γνώριζα σε κάποιον φίλο μου μια γυναίκα που χώρισε γιατί είχε παράλληλες σχέσεις. Άλλοι, δεν το εξετάζουν. Σου λένε, θα τους φέρω σε επαφή και ας τα βρούνε μόνοι τους. Και καλά κάνουν. Εγώ πάλι σκέφτομαι διαφορετικά.

Οι φίλοι και οι γνωστοί μου, και οι συγγενείς μου μη σου πω, επειδή δε θέλουν αν είμαι μόνη μου, επειδή έχω και το κουσούρι να μη λέω αν έχω σχέση ή όχι, θεωρούν υποχρέωσή τους λόγω της εκτίμησης και της αγάπης που μου έχουν, να μου κάνουν γνωριμίες. Άλλες φορές τις δέχομαι, άλλες όχι. Όλα αυτά που περιγράφω στις αναρτήσεις των καμένων, έχουν πράγματι συμβεί. Όχι μέσα σε δυο μήνες, σε 14 χρόνια που είμαι χωρισμένη επίσημα από τον πατέρα του γιου μου.

Επειδή όμως, τις περισσότερες φορές που πάω σε ένα τέτοιο ραντεβού, στην ουσία τυφλό, έχω σχέση και είμαι καλυμμένη συναισθηματικά, είμαι πολύ αυστηρή και περνάω από κόσκινο τους υποψήφιους! Θα μου πεις τότε γιατί πάω; και δίκιο θα έχεις! Γιατί κανείς δεν ξέρει που είναι η τύχη του! Και αν το προξενιό της Άννας πχ είναι ο κύριος τέλειος; Το απόλυτο ιδανικό μου; Η αδελφή ψυχή; Συν Αθηνά και χείρα κίνει, λέγαν οι αρχαίοι. Η Αθηνά μου στέλνει κάποιον. Αν δεν τον γνωρίσω μπορεί το σύμπαν να μου κάνει ένα δώρο και εγώ να το πετώ. Τρελή θα με πείτε, αλλά σκασίλα μου! Αυτή είναι η άποψή μου. Δεν επιδέχεται κριτικές.

Έχω κάνει σχέση με άντρες που είναι πολύ χειρότεροι από τα καμένα προξενιά που σας αναρτώ. Όμως, επειδή αυτούς τους διάλεξα εγώ, είτε για το πνεύμα τους, είτε για το νυχάκι του αριστερού της παράμεσου, παραβλέπω πράγματα που αν τα είχαν οι υποψήφιοι γαμπροί, θα τους έφτυνα με τη μία. Όμως έχω μάθει να δίνω ευκαιρίες και να ανέχομαι πράγματα (μέχρι ενός ορίου βεβαίως βεβαίως), επειδή και οι άλλοι παραβλέπουν πράγματα και ανέχονται σε μένα. Οι σχέσεις είναι δούναι και λαβείν. Μέχρι να μου γυρίσει το μάτι. Μπορεί να κάνω υπομονή χρόνια ολόκληρα και να παραβλέπω τα μύρια όσα. Αν όμως κάτι, έστω και τόσο δα, γυρίσει το διακόπτη μου, τότε, πολύ απλά με ενοχλεί ο άλλος ακόμα και που αναπνέει, όχι και να πει ο έρμος!

Οι άνθρωποι που περιγράφω στους καμένους, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μορφωμένοι ως επί το πλείστον, καταξιωμένοι στην κοινωνία, για κάποιες και κάποιους από εσάς, κάποιοι θα ήταν ιδανικοί σύντροφοι.

Όταν, όμως, πας σε ένα τυφλό ραντεβού, εκτός και αν είσαι εντελώς απελπισμένος και θες σχέση όπως και να είναι μόνο και μόνο για να πεις ότι έχεις σχέση, πας με το σκεπτικό σου εντελώς καθαρό και αναλύεις τα πάντα χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις που θα σε τύφλωναν. Και έτσι σας παρουσιάζω τις κρίσεις μου που με έκαναν να μη θέλω να ξαναβγώ με τους ανθρώπους αυτούς. Πχ. Ο γυμναστής ήταν μεθυσμένος όταν μου είπε ότι μου είπε. Ήταν από το πρωί στο γυμναστήριο, δεν είχε φάει και μέχρι να πάω εγώ, είχαν πιει μερικά ποτηράκια για να με περιμένουν πριν καθίσουν στο τραπέζι. Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι μεταξύ μας. Όπως και με τον τραπεζικό. Οι καθυστερήσεις και το ντύσιμο μπορεί μια γυναίκα να τα αλλάξει. Αλλά εμένα με ενόχλησαν γιατί είχα σχέση, και έκανα αβαρία να πάω γιατί με έπρηξε το κοινωνικό περιβάλλον. Θα μπορούσα να είμαι ακόμα μαζί του.

Οι αναρτήσεις, είναι για να γελάσουμε. Δε χρειάζεται να ξέρετε περισσότερα, απλά μετά από προτροπή φίλου άρχισα να βάζω αυτήν την ενότητα. Είδα πως διασκεδάζατε και θα αναφέρω όλα τα ευτράπελα που έχω ζήσει.

Δεν είναι τόσο άχρηστοι όλοι τους. Εγώ τους έβγαλα άχρηστους. Εμένα πειράξανε κάτι που κάνανε και είπαν. Σε κάποιες άλλες γυναίκες, θα ήταν το ιδανικό τους. Για μένα όχι. Δε σημαίνει πως έχω το μαλακομαγνήτη (που τον έχω, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα), σημαίνει πως αυτοί που μου τους γνωρίσανε δεν ελέγξανε καλύτερα.

Ακόμα όμως και αυτό  έχει την ιδιαιτερότητά του. Γιατί ένας άντρας ή μια γυναίκα άλλα χαρακτηριστικά έχει ως φίλος και άλλα ως σύντροφος. Το να είναι άτσαλος κάποιος στο σπίτι του, την παρέα δεν την ενοχλεί, το σύντροφο όμως; Ο καθένας κρίνει τον άλλο ως φίλο και γνωστό και αγαπάει το φίλο του με τα ελαττώματά του, όμως αυτά τα ελαττώματα σε μια σχέση μπορεί να είναι καθοριστικά.

Μην κρίνουμε άσχημα του καημένους καμένους. Θα μπορούσαν να είναι οι καλύτεροι φίλοι σας. Απλά δεν μπορούν να είναι οι σύντροφοί μου.

Και μην κρίνετε και εμένα άσχημα που δέχομαι τα προξενιά. Έχει την πλάκα του, έχει σασπένς, έχει να κάνει με την έμφυτη περιέργειά μου και φυσικά έχει να κάνει και με τις πιέσεις που δέχομαι. Σε δυο ή τρία θα πήγαινα μέχρι τώρα σε όλα τα 14 χρόνια που είμαι επισήμως αδέσμευτη. Έχω πάει όμως σε πολύ περισσότερα. Πάρα πολύ περισσότερα! Και δεν έχω μετανιώσει. Με μερικούς είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι. Ως σύντροφοι δε μου κάνανε, ως φίλοι όμως είναι εξαιρετικοί. Και σε αυτό μένω.

Στην αγάπη που μου έχουν κάποιοι και που δε θέλουν να με βλέπουν μόνη, λες και ξέρουν αν είμαι ή όχι μόνη, στο ευγενικό αυτό σκοπό. Το διακρίνω και το εκτιμώ. Και από τη στιγμή που κάποιος φίλος ή γνωστός μπει στη διαδικασία να με σκεφτεί και να απασχολήσει το μυαλό του για μένα και να μου φέρει ένα άτομο να το γνωρίσω, το θεωρώ προσβολή στον πνευματικό του κόπο να αρνηθώ την προσφορά του. Δεν είναι ευγενικό από μέρους  μου και είναι και αχάριστο. Ο άλλος σε σκέφτεται και θέλει το καλύτερο για σένα και συ τον φτύνεις; Δεν είναι ανάγωγο;;;

Αυτά το ολίγα τα εξομολογητικά. Φιλιά και τα λέμε με νέο επεισόδιο καμένων!

ΜΗΝΥΜΑ...

Η αγαθοσύνη. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσες να πεις ότι είναι καλό να είναι κανείς αγαθός και στο ροζ ή γαλάζιο συννεφάκι του.

Τα πράγματα όμως στην καθημερινότητά μας, δεν είναι και τόσο αθώα ούτε τόσο απλά. Καλό θα είναι κάποιοι να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της ζωής και να πάψουν να βλέπουν ή να ακούν μόνο ότι θέλουν.

Οι άνθρωποι έχουν πολλούς χαρακτήρες και επιλέγουν τον αντίστοιχο ανάλογα με ποιον έχουν μπροστά τους. Αν εσύ αρνείσαι να δεις την πραγματικότητα και νομίζεις ότι όλοι έχουν καλές προθέσεις, δικαίωμά σου. Απλά μη φέρνεις σε δύσκολη θέση και εμάς που ξέρουμε που ζούμε και με τι έχουμε να κάνουμε! Που βλέπουμε πίσω από λόγια και από πράξεις.

Γιατί είμαστε πιο πονηροί; Ίσως!

Πιο έξυπνοι; Πιθανόν!

Πιο ικανοί; Μπορεί!

Αλλά μη μας φέρνεις προ τετελεσμένου γεγονότος και μας ακυρώνεις επειδή εσύ είσαι στην καρακοσμάρα σου και θεωρείς ότι όλοι έχουν τη δική σου αθωότητα!

Θες να είσαι στο προστατευμένο σου περιβάλλον, να είσαι. Απλά μη μας εντάσσεις και εμάς εκεί. Γιατί θες δε θες, εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε σαν εσάς τους άντρες. Το δικό μας μυαλό δουλεύει τελείως διαφορετικά. Με διπλό καρμπυρατέρ για να χρησιμοποιήσω γλώσσα που ίσως αντιληφθείς.

Ένα δικό μας ίσως σίγουρα σημαίνει όχι. Ένα όχι είναι μπορεί. Ένα ναι είναι ίσως! Μη προσπαθείς να μας καταλάβεις, καημένε. Δε γίνεται.

Τουλάχιστον όμως, μη θεωρείς όλες τις γυναίκες αφελείς. Μερικές δεν είμαστε. Βλέπουμε πίσω από χαμόγελα και καλοσύνες! Καταλαβαίνουμε πολύ περισσότερα από όσα εσύ και μη μας αμφισβητείς!

Κάτι περισσότερο ξέρουμε!!!

ΓΕΝΟΣΗΜΑ... ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ!

Καλημέρα!

Τι έγινε παίδες; Σας έλειψα; Εμένα μου λείψατε. Η ανταλλαγή σχολίων, είναι τελικά μερικές φορές, πιο εύγλωττη από την ίδια την ανάρτηση. Μαθαίνω πολλά από σας.

Μου ήρθαν δυο προσκλήσεις για μπλογκοπαίχνιδα που τα λατρεύω. Είμαι γνωστή ψωνάρα άλλωστε!

Και θα απαντούσα σε αυτά, αλλά το πρωί, μεταξύ στρωσίματος κρεβατιού και σφουγγαρίσματος, άκουσα κάτι στην τηλεόραση και θα ήθελα να σας ενημερώσω για μερικά πράγματα, λόγω δουλειάς.

Ο λόγος είναι τα γενόσημα φάρμακα!

Θα σας το κάνω λιανά να το πιάσετε.

Εγώ είμαι φαρμακοβιομήχανος. Προσλαμβάνω χημικούς, γιατρούς, τεχνικούς, πειραματόζωα και κάνω προσπάθειες να βρω ένα φάρμακο για το έλκος του στομάχου. Μετά από έρευνες μιας δεκαετίας, μετά από πειράματα αποτυχημένα και ξόδεμα εκατομμυρίων, καταλήγω σε μια φόρμουλα που πράγματι είναι το φάρμακο που ψάχνω. Το ονομάζω ria και το βγάζω στην αγορά αφού πρώτα περάσει από ελέγχους και πάρει έγκριση.

Δεδομένου των εξόδων που έκανα όλα αυτά τα χρόνια, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας μου δίνει το δικαίωμα για μια δεκαετία να έχω την αποκλειστική πατέντα. Βέβαια με υποχρεώνει στο χαρτάκι μέσα στο φάρμακο, να έχω και όλες τις πληροφορίες για το μόριο της δραστικής ουσίας του φαρμάκου. Σε δυο χρόνια, επειδή το φάρμακό μου είναι καινούργιο και αποτελεσματικό, όλος ο κόσμος, κυριολεκτικά, αγοράζει μόνο το δικό μου φάρμακο το οποίο είναι πρωτότυπο και ταυτόχρονα αποτελεσματικό, έχω κάνει απόσβεση των εξόδων που έκανα όλα αυτά τα χρόνια που πλήρωνα στρατιές επιστημόνων για να το φτιάξουν. Μετά τη διετία, ότι βγάζω από αυτό το φάρμακο, είναι κέρδος καθαρό. Και πλουτίζω. Με αυτά τα πλούτη, ξεκινώ έρευνα για άλλο φάρμακο.

Περνά όμως η δεκαετία. Τώρα άλλες φαρμακοβιομηχανίες έχουν δικαίωμα να βγάλουν φάρμακο σαν το δικό μου, το ria. Επειδή όμως έχουν έτοιμη τη φόρμουλα, δεν πληρώνουν έρευνα, φτιάχνουν ένα ίδιο φάρμακο γιατί ξέρουν πως, το χαρτάκι μέσα στο ria  τους λέει πως, και το ονομάζουν vagelitsa. Κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά. Απλά επειδή δεν κόστισε έρευνα στη φαρμακευτική εταιρία που το βγάζει, είναι φτηνότερο. Αυτό το vagelitsa, είναι ένα γενόσημο φάρμακο.

Το γενόσημο φάρμακο, είναι ακριβώς όπως και το αυθεντικό. Απλά από άλλη εταιρία.

Πολλές ελληνικές φαρμακευτικές εταιρίες που δεν έχουν τα κεφάλαια των πολυεθνικών για να κάνουν πρωτότυπες έρευνες για καινούργια φάρμακα, παράγουν γενόσημα. Τα οποία είναι εξίσου αποτελεσματικά, με τις ίδιες παρενέργειες με τα αυθεντικά, με τα ίδια υπέρ και κατά. Απλά είναι φθηνότερα κατά πολύ.

Ο ασφαλιστικός φορέας του ασθενή, όταν θα πάρει το ria,  θα χρεωθεί την αξία του πρωτότυπου φαρμάκου. Αν όμως πάρει το vagelitsa θα πληρώσει και θα χρεωθεί πολύ πολύ λιγότερα χρήματα.

Το να γράψει ένας γιατρός τη δραστική ουσία πχ παρακεταμόλη, για τη μια εταιρία είναι depon, για μια άλλη apotel, για μια τρίτη paracetamol. Όλα το ίδιο είναι. Εντελώς το ίδιο. Απλά κάποια είναι πιο φθηνά.

Τώρα, τι πρέπει να κάνει ο άρρωστος. Χμμμ, εδώ είναι τα δύσκολα.

Σίγουρα δεν πρέπει να ρωτήσει το φαρμακοποιό. Λυπάμαι αν υπάρχει φαρμακοποιός που με διαβάζει, γιατί θα στενοχωρηθεί με όσα θα γράψω.

Καλώς ή κακώς, ο φαρμακοποιός είναι στη σημερινή εποχή ένας πωλητής φαρμάκων. Ο φαρμακοποιός που έφτιαχνε τα φάρμακα που έπρεπε να πάρει ο ασθενής είναι πλέον παρελθόν πάνω από πενήντα χρόνια. Τώρα απλώς παίρνει τα φάρμακα από τη φαρμακαποθήκη και τα πουλά στον πελάτη. Τίποτα άλλο.

Πως λοιπόν, πάει ο αφελής ο πολίτης στο φαρμακοποιό και λέει θέλω τα φάρμακά μου και θα καθορίσει ο φαρμακοποιός τι φάρμακα θα πάρει ο ασθενής;

Αν ο ιατρός γράψει τη δραστική ουσία, ο φαρμακοποιός είναι υποχρεωμένος να δώσει στον ασθενή λίστα με όλα τα σκευάσματα που έχουν τη δραστική αυτή ουσία και ο γιατρός ή το ασφαλιστικό ταμείο του ασθενή θα επιλέξουν ποιο σκεύασμα θα πάρει ο ασθενής/πελάτης του φαρμακείου.

Όταν το ΙΚΑ έδωσε λίστα με τα φάρμακα που έπρεπε να γράφονται, σωστά έπραξε. Γιατί επέλεξε για το ταμείο του τα καλύτερα και φθηνότερα γενόσημα. Τα οποία μάλιστα ήταν και ελληνικών εταιριών που είχε ως αποτέλεσμα να ενισχύει και την ελληνική φαρμακοβιομηχανία και τους έλληνες εργαζομένους. Γι αυτό και μέχρι τώρα μπορεί να καλύπτει τις υποχρεώσεις του το ΙΚΑ.

Και ξαναπερνώ στους φαρμακοποιούς γιατί τους έχω μεγάλο άχτι. Και εξηγούμαι. Καθημερινά, έχουμε ανάγκη από καινούργια αντιβιοτικά γιατί τα μικρόβια εξελίσσονται και κάνουν στελέχη ανθεκτικά στα αντιβιοτικά που κυκλοφορούν σήμερα. Πως γίνεται αυτό;

Οι φαρμακοποιοί φταίνε. Και γιατί φταίνε; Γιατί πάει η κυρά Μαριγώ στο φαρμακοποιό και του λέει: πονάει ο λαιμός μου και βήχω, τι να πάρω; Και ο φαρμακοποιός εντελώς ανεύθυνα, της δίνει αντιβίωση. Γιατί ρε φίλε δίνεις αντιβίωση;

1.    δεν γνωρίζεις αν πρόκειται για μικρόβιο ή ιό. Αν είναι ίωση, θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει. Δεν υπάρχουν αντιικά φάρμακα.

2.    αν είναι μικροβιακή λοίμωξη, γιατί δίνεις αντιβίωση χωρίς καλλιέργειες; Όλα τα μικρόβια δεν είναι ευαίσθητα σε όλα τα αντιβιοτικά. Ούτε γνωρίζεις ποια μικρόβια έχουν έξαρση κάθε φορά.

3.    που ξέρεις εσύ τι προβλήματα έχει η κυρά Μαριγώ και της δίνεις το χ αντιβιοτικό; Αν αυτή έχει πρόβλημα με τα αυτιά της, μπορεί να της προκαλέσεις κώφωση. Αν έχει πρόβλημα με το έντερο της μπορεί να της κάνεις ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα. Αν το έχει πάρει στο παρελθόν μπορεί να της είχε κάνει ευαισθητοποίηση και τώρα να κάνει όψιμη αλλεργική αντίδραση.

4.    που ξέρεις εσύ πως ήρθε σε επαφή με το μικρόβιο; Αν κάνει διάρροιες, μπορεί να είχε πάρει στο νοσοκομείο ή από γιατρό, αντιβίωση που της προκάλεσε αντίδραση. Αν εσύ της δώσει άλλη αντιβίωση ή φάρμακα για τη διάρροια, την έκαψες τη γυναικούλα.

5.    και αν εσύ της δώσει συνθετική πενικιλλίνη και κάνει αλλεργία και πεθάνει;

Με τούτα και με εκείνα, οι φαρμακοποιοί κάνουν τη δουλειά τους που είναι να πουλούν φάρμακα, αλλά ταυτόχρονα βοηθούν τα μικρόβια να αναπτύξουν ανθεκτικά στελέχη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βοηθηθεί ο ασθενής όταν θα έχει πραγματικά ανάγκη από αντιβιοτικά.

Φταίει η άγνοια του κόσμου που ρωτάει το φαρμακοποιό. Φταίει. Όμως η ευθύνη του φαρμακοποιού είναι μεγαλύτερη. Δεν πρέπει να δώσει αγωγή. Είναι γραμμένο; Έχει συνταγή; Να την εκτελέσει. Ο ίδιος όμως,  δεν είναι αρμόδιος να χορηγήσει αγωγή. Μόνο να εκτελέσει αυτά που συστήνει ο θεράπων. Δεν είσαι γιατρός μίστερ. Πτυχιούχος πωλητής φαρμάκων είσαι!

Σόρυ φαρμακοποιοί, αυτή είναι η γνώμη μου.

Αυτά. Κουράστηκα να γράφω.

Τσιμπάτε και ένα ωραίο ανέκδοτο με φαρμακοποιό.

Πάει η τύπισσα στο φαρμακείο και ζητά 200 γραμμάρια στρυχνίνη.

Τι το θέλετε; Ρωτάει ο φαρμακοποιός. Να το δώσω στον άντρα μου, απαντά η κυρία. Μα είναι δυνατόν κυρία μου, να μου ζητάτε δηλητήριο και να μου λέτε ότι θα το χρησιμοποιήσετε να κάνετε κακό σε άλλο άνθρωπο και περιμένετε να σας το δώσω κιόλας; Κάνει έτσι η κυρία και βγάζει μια φωτογραφία με τον άντρα της να πηδάει τη γυναίκα του φαρμακοποιού. Τη βλέπει ο φαρμακοποιός και της λέει: Συγνώμη κυρία μου, δεν ήξερα πως έχετε και συνταγή!!!

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ...

...Μοναξιά. 

   Μου κάνει αλγεινή εντύπωση που άτομα με οικογένεια, φίλους, σχέση, βρίσκονται στο φέιςμπουκ ότι ώρα και να μπεις. Σαββατόβραδα, πρωινά Κυριακής, παραμονές αργιών και τριημέρων.

   Θα έλεγε κανείς ότι το φέισμπουκ μπήκε στη ζωή μας να καλύψει κάποιο κενό. 

    Εγώ ζω σε ένα σπίτι άδειο. Είμαι μόνη μέσα σε αυτό. Όμως δεν αισθάνομαι μόνη. Έμεινα στο κρεβάτι αρκετό καιρό λόγω αδυναμίας μετακίνησης και έτσι διαπίστωσα τα όσα γράφω.

    Προσωπικά είμαι μοναχικό άτομο. Δε μου πολυαρέσουν οι έξοδοι, η βαβούρα, τα μπαρ και δεν ξέρω τι άλλο. Προτιμώ ένα καλό βιβλίο, να γράψω, να ενημερωθώ, από το να βγω. Αλλά αυτό, είμαι εγώ.

  Όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να συζητήσουν με την οικογένειά τους, να πάνε έναν περίπατο με το σύντροφό τους, να διαβάσουν, γιατί είναι στο φεισμπουκ Σάββατο βράδυ;

    Φταίει η οικονομική κρίση; Ένας περίπατος, δε στοιχίζει.

Φταίει η απόσταση; Ίσως. Είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσεις μέσω υπολογιστή και πιο φτηνά από το να πεταχτείς μέχρι τη Λάρισα ή  το Λονδίνο για να τα πεις με τον κολλητό σου. Ακόμα και αν είστε στην ίδια πόλη.

    Μερικές φορές όμως, πέρα από τις διαπιστώσεις, μια γεύση σου μένει. Αυτό που εισπράττεις. Και εγώ εισέπραξα μοναξιά. Πολύ μοναξιά. Τη γεύση αυτή κράτησα.

    Το βλέπω και από τον τρόπο που μερικοί μόλις δουν ότι είμαι μέσα. μου μιλούν και προσπαθούν να παρατείνουν την επικοινωνία μας.

    Εγώ χαζεύω στο φέισμπουκ, ψιλοενημερώνομαι για πράγματα που κάτω από άλλες συνθήκες δε θα μάθαινα, αλλά μερικοί, και είναι συγκεκριμένα άτομα, πραγματικά τα λυπάμαι.

    Σε συζήτηση που είχα πριν λίγες μέρες, είπα πως εγώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου. Και ξέρετε τι απάντηση έλαβα; Ότι το εκπέμπω. 

    Αυτοί όμως;

   Εγώ μπορεί να ζω μόνη μέσα στο κλουβάκι μου, αλλά μόνη μου έστησα τους τοίχους του τόσο ψηλούς. Άλλοι είναι μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους αλλά είναι πιο μόνοι από ότι εγώ…

   Και αυτό είναι λυπηρό!

ΕΞΙ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ;

Και έρχονται στο τμήμα για εκπαίδευση φοιτητές της νοσηλευτικής.

Η νοσηλευτική, έχει το εξής παράδοξο στη χώρα μας.

Έχει πανεπιστημιακή σχολή.

Έχει ΤΕΙ

Έχει διετούς σχολές σε κάθε νοσοκομείο που σέβεται τον εαυτό του.

Έχει ιδιωτικές σχολές νοσηλευτικής.

Έχει επαγγελματικό λύκειο με ειδικότητα νοσηλευτή.
Έχει πρακτικούς νοσηλευτές, δεν εννοώ τους αποκλειστικούς νοσοκόμους.

Έχει έξι διαφορετικού επιπέδου σχολές, για το ίδιο αντικείμενο.

Ποιοι είναι αυτοί που είναι οι πιο αδικημένοι;

Οι πανεπιστημιακοί.

Και εξηγούμαι.

Ό οποιοσδήποτε χρειάζεται νοσηλευτή, θα προτιμήσει ένα διετούς ή από ιδιωτική σχολή. Και μάλιστα χωρίς προϋπηρεσία. Γιατί θα είναι φθηνότερος.

Αν πάλι θέλει κάποιον για προϊστάμενο, θα πάρει ένα νοσηλευτή με εμπειρία και πτυχίο. Θα πάρει κάποιον με δέκα τουλάχιστον χρόνια προϋπηρεσία και θα είναι και των ΤΕΙ και θα του έρθει φθηνότερος από το νοσηλευτή του πανεπιστημίου.

Γιατί ποιος θα αναλάβει να προσλάβει ένα νοσηλευτή του πανεπιστημίου όταν θα πρέπει ευθύς εξ αρχής να τον κάνει προϊστάμενο; Με τη  εμπειρία; Με θεωρητικές γνώσεις μέσα από βιβλία μόνο; Έχει κανείς την εντύπωση ότι βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο, ξέρει τι του γίνεται; Ξέρει να κάνει νοσηλεία; Ξέρει να προσέξει τι και πως;

Όχι.

Θα πρέπει να προσλάβει και έναν έμπειρο για προϊστάμενο. Και συνήθως προσλαμβάνει έναν των ΤΕΙ.

Και ο πανεπιστημιακός μένει άνεργος. Γιατί δεν πάει και ως απλός νοσηλευτής. Όχι, θα του πέσει η μύτη. Και τι κάνει; Μεταπτυχιακό κάνει.

Όλοι οι πτυχιούχοι του πανεπιστημίου της νοσηλευτικής, μα όλοι όμως, κάνουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, διατριβές, τα κέρατά τους τα τράγια, εκτός από πρακτική εμπειρία!

Έτσι έχουμε γεμίσει θεωρητικούς της επιστήμης που είναι καθαρά πρακτική. Έχουμε σε κάθε συνέδριο νοσηλευτικής, πέντε υποψήφιους διδάκτορες που μας φλομώνουν στη θεωρία για πράγματα εξαιρετικά άχρηστα, μη πρακτικά και χωρίς σημασία.

Γιατί για τον  έλληνα γονιό, είναι πιο σημαντικό να πει, το παιδί μου έχει διδακτορικό από το να πει έχει δουλειά. Γιατί η δουλειά θα είναι του επιπέδου του παιδιού μου; Γιατί αν δεν είναι, δε θα την κάνει. Εμάς οι γονείς μας είχαν κέρατα, που σκατοσφουγγάγαμε όλη την Αθήνα ως φοιτητές στη ΣΑΝ;

Έχω ξεσκατίσει, έχω στρώσει, έχω μπανιάρει, όποιον μπορείτε να φανταστείτε που νοσηλεύτηκε στο Γενικό Κρατικό, στο Ιπποκράτειο, στο ΚΑΤ, στον Ευαγγελισμό, όταν ήμουν στο πρώτο, δεύτερο, τρίτο, και τέταρτο έτος της σχολής.

Ειδικά στο τέταρτο έτος, εκπαιδευόμουν στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Ευαγγελισμού, πήγαινα πολύ πρωί, γιατί είχα μάθει από τη σχολή που ξυπνούσα στις πέντε και δέκα. Έτσι αντί να είμαι στον Ευαγγελισμό στις επτά και μισή, ήμουν από τις έξι και μισή. Ένα πρωί, μπαίνω μέσα και βλέπω μια κυρία με κότσο, με γυαλάκια με τη στολή της να πλένει ένα κύριο πέντε φορές μεγαλύτερο σε όγκο από την κυριούλα που φορούσε και το πράσινο το διάφανο για να μη λερωθεί η στολή της. Λέω από μέσα μου, κρίμα τη γριούλα να το κάνει μόνη της, πως θα το γυρίσει στο πλάι αυτό το γομάρι με τόσα σωληνάκια; Και πάω και τη βοηθάω. Και τη βοήθησα και σε όλα τα περιστατικά. Μπανιάραμε μαζί όλη τη ΜΕΘ. Κατά τις έντεκα που τελειώσαμε τα λουτρά καθαριότητας και των δέκα ασθενών, κάνουμε ένα διάλειμμα και μου λέει έλα μαζί μου. Μιλούσαμε όλη την ώρα που μπανιάραμε. Την είχα συμπαθήσει και πήγα μαζί της. Με πήγε σε ένα γραφείο, καθίσαμε, μου έφτιαξε καφέ. Ήταν η προϊσταμένη της ΜΕΘ του Ευαγγελισμού. Είχε τριάντα χρόνια υπηρεσίας, και πτυχία άλλα δυο, πέραν της νοσηλευτικής. Και ξεσκάτωνε μαζί  με τη μαθήτρια. Και μπάνιαρε μαζί με τη μαθήτρια και επιπλέον, δεν έμενε στο γραφείο.

Θα μου πείτε. Βρε σαχλοκούδουνο, δεν την είχες δει τόσες μερες στη ΜΕΘ; Όχι, γιατί έλειπε, δούλευε το σαββατοκύριακο ως αντικαθιστώσα διευθύνουσα και είχε πάρει τα ρεπό της. Και όταν την είδα, μπάνιαρε.

Πες τε μου τώρα εσείς, θα δείτε ποτέ νοσηλεύτρια του πανεπιστημίου να κάνει μπάνιο, ή να καθαρίζει, ή να κάνει νοσηλεία; Όχι. Δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση. Μου είχε έρθει μια για τη θέση της προϊσταμένης πάνω στο γηροκομείο που δούλευα. Μόλις έμαθε ότι είμαι στρατιωτικός, της κόπηκε ο βήχας, είχε έρθει για τη θέση της διευθύνουσας, νόμιζε ότι ήμουν των ΤΕΙ και θα μου έτρωγε τη θέση! Και έριξα και το γέλιο της αρκούδας, γιατί τη ρώτησα πρώτες βοήθειες σε πτώση και έμφραγμα και δεν ήξερε τι να πει.

Και επιστρέφω στο αρχικό θέμα μας.

Δεν είναι δυνατό, να έχουμε τόσες βαθμίδες διαφορετικές για ένα μόνο επάγγελμα. Πρέπει να μπει τάξη στο χάος.

Θα μου πείτε, ότι ο καθηγητής που πρωτοδιορίζεται χωρίς εμπειρία είναι. Ναι, αλλά αν κάνει και κανένα λάθος, δε θα πεθάνει και κάποιος! Αν το κάνει ο νοσηλευτής, θα πεθάνει κάποιος. Και τώρα μπορεί να μη σε νοιάζει, γιατί απλά διαβάζεις το ενδεχόμενο. Θα δεχόσουν όμως ο μπαμπάς σου να είναι σε ένα τμήμα που η προϊσταμένη δίνει οδηγίες για το πώς θα δοθούν τα κάλλια, και να πει να τα δώσει στον μπαμπά σου  bollus; Όχι,  γιατί θα πέθαινε. Όχι μόνο ο μπαμπάς σου αλλά και πέντε άλλοι που θα το επαναλάμβανε. Γιατί η εμπειρία και η πρακτική είναι αυτά που ξεχωρίζουν το νοσηλευτή. Αν ξέρατε πόσοι γιατροί λένε και γράφουν ηλίθιες ή λάθος οδηγίες σε ασθενείς, δε θα περνούσατε έξω από τα νοσοκομεία! Γι αυτό και η προϊσταμένη πρέπει να έχει γνώσεις και εμπειρία. Πρέπει να γνωρίζει, να έχει δει κάτι στην πράξη πολλές φορές, να το κατέχει για να μπορεί να ελέγχει, να δίνει κατευθύνσεις, να διδάσκει, το σημαντικότερο, να προλαμβάνει λάθη.

Πως θα τα κάνει αυτά ένα κοριτσάκι που μόνο έχει διαβάσει για κάτι και δεν το έχει δει ποτέ;

Θα μου πείτε ότι αφού έρχεται στο νοσοκομείο, θα το έχει δει. Αυτό δε σας το είπα και ίσως είναι και το καλύτερο! Έρχονται με μια ρόμπα στις εννέα το πρωί, πάνε για καφέ ως τις έντεκα, παίρνουν ένα φάκελο και κάθονται στο σαλόνι και υποτίθεται ότι μελετούν έναν ασθενή, και στη μία φεύγουν. Στα δωμάτια δεν πάνε. Πάνε μόνο οι φοιτητές της ΣΑΝ που έχουν στρατιωτική εκπαιδεύτρια μαζί τους!

Έρχονται μόνο θεωρητικά, στα χαρτιά, οι τσούπρες του πανεπιστημίου. Και μετά λένε έκαναν και πρακτική! Εκεί να δείτε γέλιο. Εμείς γελάμε γιατί έχουμε μπακ απ, οι άλλοι στα έξω νοσοκομεία, σε μερικά χρόνια, δεν ξέρω τι θα κάνουν!

Και για να μην παρεξηγηθώ, η ΣΣΑΝ είναι πανεπιστήμιο, δηλαδή, οι φοιτητές, σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο, όπως οι γιατροί της ΣΣΑΣ. Απλά, κάνουν και στρατιωτικά μαθήματα. Για να μη λέτε ότι τα λέω αυτά, επειδή θεωρώ τον εαυτό μου κατώτερο των πανεπιστημιακών. Πανεπιστημιακή είμαι και εγώ. Απλά εμένα, μου έπεσε ο κώλος στα μπάνια και τα ξεσκατίσματα. Στη νοσηλεία και τη διευθέτηση θαλάμων. Στο γράψιμο λογοδοσίας και στα ζωτικά. Εμείς οκτώ ώρες στο νοσοκομείο, δουλεύαμε, γι αυτό και οι προϊστάμενες, μόλις βλέπανε φοιτητές της ΣΣΑΝ, έκαναν πάρτυ. Γιατί αν νομίζετε ότι οι νοσηλευτές στα πολιτικά νοσοκομεία, κάνουν μπάνια στους ασθενείς, είστε πολύ γελασμένοι. Αν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, έχουν καλή φήμη, δεν είναι επειδή έχουν καινούργια κτήρια, είναι όλα προπολεμικά τα κτήριά μας, αλλά επειδή έχουν πειθαρχία και αρχές και άριστο νοσηλευτικό προσωπικό. Γιατί εκεί απλά εφαρμόζεται η θεωρία. Δεν είναι μόνο θεωρία. Είναι εφαρμοσμένη θεωρία.

Καθημερινά, εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια που είμαι προϊσταμένη, κάνω μαθήματα δέκα λεπτά κάθε μέρα στους νοσηλευτές της κλινικής μου. Όχι γιατί εγώ είμαι καλή και οι άλλες όχι. Απλά έχω συμφέρον. Έχω πολύ καλά συνειδητοποιήσει, ότι ένα πρωί, εμείς οι από τη μέσα μεριά του γκισέ, θα βρεθούμε από την έξω. Θα είμαστε ασθενείς. Θα πρέπει να έχουν τα παιδιά σωστό τρόπο εργασίας και γνώσεις ώστε να νιώθουμε ασφάλεια ως ασθενείς. Και για αυτό το κάνω. Ένα σας λέω. Είμαι προϊσταμένη στο τμήμα που πέθανε ο πατέρας μου. Σκεφτείτε τι αισθάνομαι κάθε μέρα!

Άντε καλημέρα σας τώρα!