ΜΗΝΥΜΑ (με ειδικό αποδέκτη)

Για σένα...

...που νομίζεις πως είσαι έξυπνος και μπορείς να με κοροϊδέψεις. Που κάθε τρεις και λίγο δημιουργείς ένα νέο λογαριασμό στο φέισμπουκ ή το σκάιπ και προσπαθείς να μου πιάσεις κουβέντα να δεις τι γίνεται στη ζωή μου.

Θα ήταν πιο τίμιο να με πάρεις τηλέφωνο, θα το σηκώσω και να με ρωτήσεις. Είναι χαζό να θες να μάθεις τα νέα μου με διάφορα ξένα ονόματα.

Δε βαρέθηκες να δημιουργείς και να διαγράφεις λογαριασμούς; Δε βαρέθηκες να παίρνεις τις ίδιες απαντήσεις κάθε φορά; Δε βαρέθηκες να γράφεις τις ίδιες ανοησίες κάθε φορά;

Ενημερωτικά σου λέω, πως κρατάω αντίγραφα από τις συνομιλίες μας και τις δείχνω στις φίλες μου και γελάμε. Γιατί όλες ξερουμε ποιος είσαι.

Γιατί απλά επαναλαμβάνεσαι. Δε θυμάσαι προφανώς πως είμαι  μέλος της mensa, δε θυμάσαι πόσες φορές σου απέδειξα ότι παρότι νομίζεις, απλά δεν είσαι πιο έξυπνος από εμένα...

Σε παρακαλώ πολύ, αφού χαίρεσαι τόσο πολύ το νέο σου παιχνίδι, παίξτο αλλά με άλλο/η παρτενέρ. Βαρέθηκα να γράφω κάθε φορά που νομίζεις ότι με πιάνεις στον ύπνο. Μια δυο τρεις, δε φαντάστηκες πως θα το καταλάβαινα; Τι νόμιζες; Πως πίσω από τους διάφορους χαρακτήρες που επινοείς, δε θα καταλάβαινα ότι κρύβεσαι εσύ;

Για νιοστή φορά, σου λέω πως με έχεις υποτιμήσει φοβερά. Και αυτό ήταν το λάθος σου.

Λοιπόν, σε παρακαλώ, θερμά σε παρακαλώ, άσε τον ελεύθερο χρόνο μου ελεύθερο για μένα και το σύντροφό μου. Την πρώτη φορά γέλασε, τη δεύτερη αδιαφόρησε, τώρα αρχίζει και θυμώνει. Όχι μαζί μου βέβαια, αλλά μαζί σου... Πίστεψέ με, δε θα ήθελες να τον δεις ένα ωραίο πρωινό στην πόρτα σου!

Άντε, καλή ζωή να έχεις και μακριά μου (για το δικό σου το καλό το λέω).

ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Καθόμουν χθες το βράδυ και παρακολουθούσα κάτι βιντεάκια που μου έστειλαν φίλοι από το φέισμπουκ. Μιλάμε, έριξα το γέλιο της αρκούδας. Οι άνθρωποι δεν πάνε καλά!

Να έχεις όλα τα καλά του Θεού, την υγεία σου, ένα σπίτι να μείνεις, φαγητό και ανθρώπους που σε αγαπούν και εσύ να διακινδυνεύεις ασυλλόγιστα το μεγαλύτερο αγαθό που σου πρόσφερε η φύση, την υγεία σου;

Είδα άτομα, που αντί να χαρούν τη ζωή, τους φίλους τους, ένα ωραίο παιχνίδι, ένα βιβλίο, προσπαθούν να αψηφήσουν τους νόμους της φύσης. Κάνουν παρκούρ, θες από το ίντερνετ, θες από τις ταινίες, θεωρούν ότι αυτό είναι ένα εύκολο πράγμα. Προσπαθούν και καταλήγουν στο νοσοκομείο. Ευτυχώς και για τους αγνώμωνες, η φύση προνόησε με τη φυσική επιλογή...

Σύμφωνα με την αρχή αυτή, όποιος αψηφεί τη φύση, την πληρώνει ακριβά, στο τέλος ή δεν κάνει απογόνους ή οι απόγονοί του δεν επιβιώνουν. Πιο συγκεκριμένα, η διαδικασία με την οποία οι περισσότερο προσαρμοσμένοι οργανισμοί στο περιβάλλον επιβιώνουν και αναπαράγονται περισσότερο από τους λιγότερο προσαρμοσμένους και αυτό ονομάζεται φυσική επιλογή.

Οι παρκουρίστες, ας μου επιτραπεί η έκφραση, πέφτουν, χτυπούν όλα τα μέρη του σώματός τους, σπάνε χέρια, πόδια, κεφάλια, δόντια, μην πω για πιο σημαντικά κατάγματα, λεκάνες, σπονδυλικές στήλες, μόνιμες βλάβες. Είναι μια μόδα θα μου πεις, εντάξει να το δεχτώ. Όλα αυτά τα παιδιά όμως που προσπαθούν να μιμηθούν τις δεξιότητες αυτές, και καταλήγουν σε μια αναπηρική πολυθρόνα, τι φταίνε; Θα μου πεις, ας το σκεφτόταν καλύτερα, ας μην το έκανε. Περιμένεις από ένα παιδί να σκεφτεί σοβαρά, να υπολογίσει τις συνέπειες της αποτυχίας του; Τις επιπλοκές και την αναπηρία;

Να σου τύχει ένα δυστύχημα και να μείνεις παράλυτος, δεν το επεδίωξες, δεν το κυνήγησες, (εκτός και άν έτρεχες με 200 και έστελνες και μηνύματα στο κινητό, αυτό λέγεται ηλιθιότητα βέβαια και καλά να φας εσύ το κεφάλι σου, μην πάρεις και άλλους μαζί σου όμως που δε φταίνε σε κάτι), αλλά να πας μόνο σου να πηδήξεις από δυο ορόφους ψηλά, να περάσεις το ποτάμι ή τα αυτοκίνητα που τρέχουν πηδώντας, αυτό είναι καθαρή τρέλλα. Ρώτησε κανείς να μάθει  γιατι δεν υπάρχουν μεσήλικες που να κάνουν παρκούρ; Όχι. Γιατί χτύπησαν τόσο που τώρα είναι σε κέντρα αποκατάστασης, ή γιατί κατάλαβαν πόσο χαζό είναι αυτό που κάνουν.

Ο λαός έχει μια ακόμα σοφή παροιμία για αυτό, όταν ο θεός θέλει να καταστρέψει το μέρμηγκα, του δίνει φτερά... όταν λοιπόν και αυτοί ξεχνούν τη θνητή φύση τους και τους νόμους της, καταλήγουν σε ένα ωραιότατο νοσοκομείο στα επείγοντα στην καλυτερη περίπτωση. Αν βάλουν μυαλό έχει καλώς, αν όχι μαθαίνουν και τις κλινικές. Αν πάλι δεν μάθουν, γνωρίζουν τα κέντρα αποκατάστασης...

Θλίβομαι που νέοι άνθρωποι, αντί να κάνουν κάτι εποικοδομητικό, περνούν το χρόνο τους αυτοτραυματιζόμενοι και δίνοντας το παράδειγμα και σε άλλους μικρόνοες.

Βαριέσαι αγόρι μου; Διάβασε ένα βιβλίο, μάθε μια τέχνη, κάνε ένα σπορ, δες μια ταινία, παίξε στο playstation, κάνε μια βόλτα στο δάσος ή στη θάλασσα, μάθε  μια ξένη γλώσσα, γράψε ένα ποίημα... Το να παίζεις όμως την αρτιμέλεια σου, ξεπερνά τη λογική. Δε σκέφτονται τον εαυτό τους, δικαίωμά τους, τη μάνα τους όμως;

Τί με έπιασε ξαφνικά; Έβλεπα χθες τα βίντεο, και σήμερα το πρωί ενημερώθηκα πως στη Θεσσαλονίκη, ένα γνωστό μου παιδί είναι από το λαιμό και κάτω παράλυτο, γιατί προσπαθούσε να κάνει παρκούρ, με πήρε η μαμά του τηλέφωνο μήπως ξέρω κάποιο καλό κέντρο αποκατάστασης. Η γυναίκα ήταν συντετριμένη. Και δικαιολογημένα, άριστος μαθητής ο γιος της, πρώτος στο σχολείο, ήθελε να γίνει στρατιωτικός ιατρός, τώρα είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι γιατί έκανε κάταγμα σπονδύλου και τραυμάτισε το νωτιαίο μυελό. Τουλάχιστον αναπνέει μόνος του...

ΜΗΝΥΜΑ

Προς τον ανώνυμο σχολιαστή που από τον Ιούνιο με βρίζει και με  απειλεί.

«Κοριτσάκι μου, δεν πας μια βόλτα να ξελαμπικάρεις; Δεν τα έχω με τον γκόμενό σου, δεν ασχολούμαι μαζί σου, δεν ξέρω ποια είσαι και δε με ενδιαφέρεις. Αν το πρόβλημά σου είναι πως δεν έχεις ζωή, λυπάμαι, αλλά δε σου φταίω εγώ. Άντε το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία! Αν και το καλύτερο για τη περίπτωσή σου είναι ένας καλός ψυχίατρος και δίγραμμες συνταγές…»

Θα σας παραθέσω κάποια από τα σχόλια που μου αφήνει και διαγράφω, γιατί από μυαλό φυραίνει, είναι γεγονός.

Και επειδή οι άντρες δεν είναι κατίνες, σίγουρα πρόκειται για γυναίκα.

Τώρα τελευταία, το παίζει και εισαγγελέας. Απειλεί εμένα, τους σχολιαστές, όσους έχω στο μπλογκρόλ…

Θα σας δείξω τα πρώτα σχόλια. Τα τελευταία τα έδωσα στο θείο μου τον εισαγγελέα!

Ανώνυμος10 Ιουνίου 2013 - 10:58 π.μ.

Άντε λοιπόν κάνε ασκήσεις παραδοχής τώρα κι ας έχεις καθυστερήσει κάτι χρόνια. Θυμάσαι το ποιηματάκι λατρεύω να σε μισώ με τα πεσμένα βλέφαρα και το σπίτι με τις γάτες; Ο κυνισμός ήρθε να σε συναντήσει. Γι αυτό σου είπα πως είσαι ακόμα έτσι όπως είσαι. Hera

ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγώ αυτό το ποίημα δεν το γνώριζα και δεν είμαι και φαν της γάτας. Σίγουρα δε θα είχα στο σπίτι μου γάτες. Άσε που έτσι όπως γράφει, υποτίθεται ότι με γνωρίζει. Έλα όμως που όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι δε θα έβαζα ποτέ γάτα στο σπίτι ή δε λατρεύω την ποίηση! Το δε όνομα Ηρα προδιαθέτει σε γυναίκα και αν λάβω υπ’ όψιν μου πως η Ήρα ως θεά ήταν εξαιρετικά ζηλιάρα και εκδικητική στα παραστρατήματα του άντρα της, για αυτό της λέω πως δεν τα έχω με τον γκόμενό της.

Ανώνυμος10 Ιουνίου 2013 - 2:36 μ.μ.

Παράσιτο είσαι και παράσιτο ήσουν πάντα. Χυδαίο παράσιτο και επιπλέον θρασύδειλη. Η παραδοχή ο εφιάλτης σου και η ανικανότητά σου να γίνεις άνθρωπος η μοναδική σου κατάσταση. Και τώρα βούλωσέ το και ασχολήσου με τα δικά σου γιατί η ψυχραιμία μου δεν σε ευνοεί πλέον.
Μ

ΑπάντησηΔιαγραφή

Τι να πω; Όποιος με ξέρει, που με ξέρετε αρκετοί, μόνο θρασύδειλη δε θα με χαρακτηρίζατε. Γλωσσού, μπορεί. Σαρκαστική, σίγουρα. Είρων, χωρίς αμφιβολία. Αλλά θρασύδειλη;; Jamais! Ευτυχώς που υπάρχει αυτή που είναι άνθρωπος γιατί εγώ δεν είμαι. Όπως γράφει. Μόνο που εγώ γράφω με το όνομά μου αλλά αυτή με ανωνυμία. Ποιος είναι τώρα θρασύδειλος;

Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΓΟΥΡΟΞΥΠΝΗΜΕΝΟΙ ΚΥΚΝΟΙ":

Κι επίσης να ξέρετε πλάσματα με μυαλό μόνο νοσηρό και τιποτένιο πως ούτε πόλεμο έχω ανοίξει ακόμα μαζί σας ούτε τίποτα γιατί δεν θέλω ούτε κι αυτή την παρτίδα με σας. Δεν θέλω απολύτως τίποτα αλλά αν ανοίξω αληθινό πόλεμο δεν έχετε καμιά ελπίδα γιατί τέτοιοι πόλεμοι είναι έξω απο τα μέτρα τα δικά σας.
Γι αυτό μην πολεμάτε με σκιές όσο ηλίθιες κι αν εισαστε. Απλά εξαφανιστείτε.

Δημοσίευση

Εμείς έχουμε νοσηρό μυαλό. Και ποιοι ακριβώς είμαστε εμείς; Γιατί εντάξει, έχω κάποια κιλά παραπάνω αλλά ακόμα απέχω πάρα πολύ απ το να μου μιλούν σα να είμαι δυο ή παραπάνω άνθρωποι. Κοπελιά, το μπλογκ το έχω μόνη μου. Δεν έχω συνδιαχειριστές! Αχ και πόσο φοβήθηκα τον πόλεμο… άντε παίξε με τις κούκλες σου!

Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΑΓΟΥΡΟΞΥΠΝΗΜΕΝΟΙ ΚΥΚΝΟΙ":

Πες στο και στη φίλη σου το αδερφό φίδι το κολοβό που τη λένε ιανο και "είναι και καλά¨ όπως τολμάει να ειρωνεύεται και δε φοβάται το Θεό. ΚΟΨΤΕ ΤΟ όσο προλαβαίνετε το σιχαμερό σας παραμύθι με το ίντερνετ γιατί θα γίνει τόσο άνω κάτω όλο σας το σύστημα που θα εκτεθείτε όσο δεν φανταζόσαστε. Θα σας αποκαλύψω ανοιχτά για όλα και σε ανθρώπους που δεν ανήκουν στην παρέα σας και κάθε λέξη που θα γράφετε σχετικά θα την καταγγέλλω με στοιχεία που θα σας κάνουν να κρυφτείτε για πολλά χρόνια. Θα ξεσκεπάσω όλο το υπόγειο κύκλωμά σας και μην κάνεις πως εκπλήσσεσαι θα πέσεις να χτυπήσεις. Τι είδους "προστασία" θέλει να πουλήσει το άτομο ΑΥΤΟ και για πόσο ακόμα νομίζει ότι θα τη γλυτώνει για τις βρωμιές που έχει γεμίσει τον κόσμο; Κόφτε το λοιπόν για όσο ακόμα μπορείτε γιατί τόση καλοσύνη απέναντι σε τέτοια παλιανθρωπιά ούτε ο Θεός δεν θέλει να βλέπει κι ας μην σκαμπάζετε απο τέτοια σκαμπάζω εγώ και μου φτάνει. 'Οπως σας το λέω Πικρού και σία.

Δημοσίευση

Λόγω του παραπάνω μηνύματος, σταμάτησα να διαβάζω τον μπλόγκερ που αναφέρει για να μην της δίνω λαβές για σχόλια περαιτέρω, αλλά αν ανακατέψει και άλλους μπλόγκερ όπως έκανε στα επόμενα σχόλια, στο τέλος δε θα μπορώ να διαβάζω ιστολόγια που μου αρέσουν! Σημειωτέον, ότι τον άνθρωπο που λέει, δεν τον ξέρω. Απλά με σχολίαζε πριν χρόνια, με είχε λινκ, τον έβαλα και εγώ και τον παρακολουθούσα. Δεν ξέρω αν είναι άνδρας η γυναίκα, αν είναι Αθήνα ή αλλού, απλά τον διάβαζα. Πως έτυχε να έχω τώρα εγώ υπόγειες διασυνδέσεις με αυτόν, δεν ξέρω!!!

Στην τελευταία ανάρτηση, ξανάρχισε. Επίτηδες δε διέγραψα τα σχόλιά της. Επιβεβαιώνει πως είναι γυναίκα και ξανά απειλεί. Τώρα και τους σχολιαστές. Προφανώς στο μυαλό της έχει μεγάλο μπερδέμα, αλλά αυτό εμένα γιατί να με αφορά και γιατί να έρχεται και να με ζαλίζει;

Άσε που υποπτεύομαι ποια είναι…

Τι λέτε; Πώς να το χειριστώ; Δε μου έχει ξανατύχει τόση ανωμαλία!

ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ…

Λυπάμαι, αλλά δεν το έχεις και δε θα το έχεις ποτέ.

Είσαι κοντά στα τριάντα, αν είναι το χόμπυ σου, είναι ενοχλητικό. Αν είναι το απωθημένο σου, βρες κάτι άλλο, δε θα τα καταφέρεις. Αν είναι το επάγγελμά σου, τότε απλά παίζεις σε κουφούς ή άμουσους.

Επί τρία συναπτά έτη, κάθε απόγευμα ακούω τα καλύτερα κομμάτια του Carlos Santana να κατακρεουργούνται από το γείτονά μου στον πέμπτο της απέναντι πολυκατοικίας.

Δεν τα παίζει σωστά, δεν τα διορθώνει κιόλας.

Δεν είμαι ειδική στην ηλεκτρική κιθάρα, αλλά τόσες φορές που τα έχω ακούσει, όταν ακούω την αυθεντική βερσιόν που είναι χάδι στα αυτιά μου, θυμώνω τόσο που δεν περιγράφεται!

Δεν τα καταφέρνεις. Θες γιατί δεν το διδάχτηκες; Θες γιατί δεν το θες; Θες γιατί δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να το διορθώσεις; Το αποτέλεσμα μετράει. Και αυτό είναι φριχτό. Είναι βιασμός των ώτων μας, είναι γρατζούνισμα στα αυτιά μας. Είναι ο απόλυτος θόρυβος.

Δεν το ξέρεις και θες να το 

παίξεις; Μάθε το. Αλλά μάθε το χωρίς να βάζεις την ηλεκτρική σου κιθάρα στον ενισχυτή και μάλιστα στο διαπασών. Πάρε ένα δάσκαλο να στο μάθει να το παίζεις σωστά. Πάρε ένα χαρτί με τις νότες. Αλλά τουλάχιστον μη  μας πηδάς τον εγκέφαλο με τις προσπάθειές σου να γίνεις κάτι που δεν είσαι!

Θα μου πείτε, και λογικότατα, αφού τρία χρόνια κάνει το ίδιο, γιατί ενοχλήθηκα τώρα. Γιατί τώρα ξεκινά το ρεπερτόριό του μετά τις εννέα το βράδυ. Έχουμε λαλήσει όλοι γείτονες. Προχθές βγήκε ο από κάτω του και τον έβριζε για ένα τέταρτο. Μόλις τέλειωσε, όσοι ήμασταν στα μπαλκόνια, τον χειροκροτήσαμε. Μόνο που ο ενδιαφερόμενος δεν τον άκουσε, γιατί έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα και έκανε και σολαρίσματα, μη χέσω!!!

Λυπάμαι ειλικρινά που όταν οι γονείς μου με έστελναν πιάνο, εγώ έκανα κοπάνα για να βγαίνω με τις φίλες μου. Το έχω μετανοιώσει πολύ αλλά πρέπει να το πάρω απόφαση πως όργανο, μουσικό, δε θα παίξω. Αλλά ακόμα και αν αποφάσιζα να μάθω τώρα, πίσω πίσω, θα ξεκινούσα με ένα αρμόνιο που θα έβαζα τα ακουστικά μου για να μην ενοχλώ τους άλλους με τις παραφωνίες μου και τα λάθη μου.

Αυτός δεν μπορεί να σκεφτεί το ίδιο; Να παίζει χωρίς τον ενισχυτή; Τι του χρωστάμε όλοι εμείς;

Όταν το κοριτσάκι του τετάρτου έκανε μαθήματα πιάνου, κατέβαινα με τα πόδια για να την ακούω και να την απολαμβάνω. Μερικές φορές όταν έπαιζε αγαπημένα μου κομμάτια, κοντοστεκόμουν στην πόρτα της και άκουγα το κοριτσάκι να παίζει!!! Τι όμορφα που ακουγόταν, δεν ενοχλούσε κανέναν. Από τις επτά ως τις οκτώ και μισή έπαιζε. Ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα. Χειμώνα καλοκαίρι. Όλη την εβδομάδα και το σαββατοκύριακο. Τώρα σπουδάζει στη βόρειο Ελλάδα και πραγματικά μας λείπει.

Ο Κάρλος της απέναντι πολυκατοικίας να δω πότε θα πάρει υποτροφία για την Αλάσκα να δούμε μια άσπρη μέρα!!!

Αν τον βρουν σταγγαλισμένο με μια χορδή από την κιθάρα του, να ξέρετε, γείτονας θα το έκανε!!!