ΤΟ ΦΙΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ

 Ή αλλιώς η Ζάκυνθος.

Από καιρό μια πολύ καλή μου φίλη επέμενε να πάω στο νησί που είχε ερωτευθεί από έφηβη. Και με την υποτροφία της αντί να σπουδάσει, πήρε ένα οικόπεδο στη Ζάκυνθο και δούλευε για να πληρώσει τα δίδακτρά της στον Καναδά.

Από το πολύ το μπίρι μπίρι, με έπεισε.

Μάζεψα λοιπόν, τα σέα μου και το αποφάσισα να περάσω μια βδομάδα στο Ζάντε.

Το πώς πήγα και γύρισα, σας το έγραψα.

Φτάνω αισίως στις δώδεκα το μεσημέρι στο λιμάνι της Ζακύνθου. Η φίλη μου με περίμενε με το κάμπριο έξι μέτρα από το πλοίο.

Ααααα, ξέχασα να σας πω. Επειδή θα ταξίδευα πολλές ώρες, έβαλα παπούτσια με τακούνι μόνο τέσσερα εκατοστά και μαντέψτε… έπεσα.

Ω ναι, το έπαθα και αυτό πέντε τα χαράματα δέκα μέτρα από το σπίτι μου. Ένα κωλόγατο πετάχτηκε από το πουθενά κατά πάνω μου, κάνω πίσω να μην μου πέσει στο πρόσωπο και το οδόστρωμα είχε μια τρύπα σαν τάπερ για να πλένεις τη σαλάτα και έφαγα τα μούτρα μου. Πιο συγκεκριμένα το αριστερό γόνατο, που ως γνωστό κάθε καλοκαίρι το σακατεύω. Σκίστηκε το παντελόνι, σκίστηκε το γόνατο αλλά εγώ απτόητη, βγήκα στη λεωφόρο για ταξί. Και βρήκα με τη μία. Στο σταθμό έπλυνα το πόδι μου με νερό παγωμένο που πραγματικά με ανακούφισε στο μωλωπισμένο και σκισμένο πόδι. Στο πλοίο Κυλλήνη Ζάκυνθος ζήτησα έναν ελαστικό επίδεσμο και το έδεσα και μπορούσα να περπατήσω χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, γιατί μεχρι τότε ήμουν κούτσαβλη εντελώς!!!

Η φίλη μου πρόσεξε ένα περίεργο περπάτημα, αλλά το απέδωσε στα χαμηλά παπούτσια. Μπαίνω στο κάμπριο φιλιόμαστε και βλέπει πως κάθομαι λίγο περίεργα, αλλά από τη χαρά της δε λέει κάτι.

Η Ζάκυνθος στο φως του ήλιου πραγματικά λάμπει. Ένα ασημολαδί χρώμα παντού (λόγω των ελαιώνων). Το σπίτι της φίλης μου είναι χτισμένο σε ένα ψηλό σημείο που από την πίσω βεράντα βλέπει όλον τον κάμπο, από μπροστά έναν ελαιώνα που καταλήγει στο γαλάζιο.

Πολλά επίπεδα, με πολύ γούστο, εναρμονισμένο με το τοπίο και το τοπικό χρώμα, όλο βεράντες και σε ότι ώρα της μέρας θες, βρίσκεις μια βεράντα που να είναι σκιερή με θέα και ελαφρύ αεράκι. Το λάτρεψα. Θα ξαναπάω του χρόνου αλλά θα έχω το δικό μου διαμέρισμα. Το δώμα. Ένα δωμάτιο διαμπερές που το βράδυ φωτίζεται από το φεγγάρι και το πρωί βλέπεις όλο σχεδόν το νησί.

                                  η πίσω θέα λίγο αριστερά

                               η μπροστινή θέα λίγο αριστερά επίσης

 Η πόλη της Ζακύνθου είναι πολύ όμορφη. Μονοδρομημένη, καθαρή, περιποιημένη που μοσχοβολά μπουγαρίνι, κοινώς Φούλι, είναι ένα μικρό φυτό που έχει κάτι υπέροχα λευκά μικρά λουλουδάκια που μυρίζουν υπέροχα. Το μουσείο του Σολωμού και του Κάλβου πολύ ωραίο.   Ο ναός του Αγίου Διονυσίου μεγαλοπρεπής και επιβλητικός. Πιο επιβλητικός από το μητροπολιτικό ναό της πόλης. 

Παρατηρήσεις.

-       Οι εκκλησίες δεν έχουν τρούλους. Είναι σύμφωνα με το δυτικό στυλ

-       Τα καμπαναριά στον περίβολο του ναού είναι ψηλά και εντυπωσιακά σαν πύργοι.

 

δεν είναι φάρος, είναι το καμπαναριό του αγίου διονυσίου

-       Οι ζακυνθινοί είναι πολύ φιλόξενοι, καλαμπουρτζίδες, ευγενικοί.

-       Οι οδηγοί δεν κορνάρουν και δε δυσανασχετούν με τίποτα. Περιμένουν υπομονετικά ότι και να κάνει ο μπροστινός. Μια βδομάδα στη Ζάκυνθο, δεν άκουσα ούτε ένα κλάξον! Εντυπωσιάστηκα.

-       Οι θάλασσες είναι υπέροχες. Με άμμο, με νερά πράσινα, νόμιζα πως ήμουν στις Μαλδίβες. Ζεστά νερά, πεντακάθαρα, ήρεμα να βαθαίνουν. Το καταχάρηκα.

 

εδώ άπλωνα την κορμάρα μου στη παραλία "γάιδαρος"

-       Έβρισκες να παρκάρεις σε όποια παραλία και να πήγαινες.

-       Στις παραλίες υπάρχουν παντού σχεδόν σημάνσεις ότι υπάρχουν αυγά χελώνας Καρέτα Καρέτα.

 αν μεγαλώσετε την εικόνα θα δείτε τις προφυλαγμένες περιοχές για τα καρετοκαρετοαυγά

-       Όλο το νησί είναι φυτεμένο ελιές. Φήμες λένε, που δεν τις βρίσκω και τόσο φήμες, πως οι ίδιοι οι ζακυνθινοί καίνε τα πευκοδάση για να φυτέψουν ελιές.

-       Όλα τα σπίτια είναι πολύ ωραία και καινούργια γιατί μετά το σεισμό του 1953 που καταστράφηκε το νησί, ξαναχτίστηκε με πολύ αυστηρούς κανόνες αντισεισμικής δόμησης.

-       Οι κάτοικοι είναι πολύ φιλόζωοι. Εκτός από το να έχουν ένα κατοικίδιο ζώο, ταΐζουν και ποτίζουν τα αδέσποτα και επιπλέον βρίσκουν και σπίτια για να υιοθετήσουν τα αδέσποτα στη Γερμανία και τις σκανδιναυϊκές χώρες. Στα γνωστά περίπτερα-μαγαζιά με θαλασσινά χρειαζούμενα και αναμνηστικά, βρίσκεις και σκυλοτροφές και γατοτροφές. Με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα αυτό.

-       Οι άνθρωποι είναι πολύ μερακλήδες.

Ότι κάνουν το κάνουν με πολύ μεράκι. Στο σπίτι τους έχουν λουλούδια που τα φροντίζουν ιδιαίτερα. Οι περιφράξεις των οικοπέδων τους είναι μικρά έργα τέχνης με πολύ προσοχή και στοιχίζουν πανάκριβα. Είδα ένα περίβολο τόσο ωραία φτιαγμένο, που ζήτησα από τη φίλη μου να σταματήσει να το θαυμάσω. Φαντάζομαι, της λέω, τι σπίτι έχει αυτός που έριξε τόσα λεφτά για περίφραξη. Όχι, μου απαντά. Σπίτι δεν έχει μέσα. Γιατί ο τύπος είπε, σπίτι κάποια στιγμή θα φτιάξω. Τώρα που έχω τα λεφτά ας φτιάξω την περίφραξη που αν αρχίσω να χτίζω δε θα μου μένουν για να τη φτιάξω. Και τώρα ο άνθρωπος μαζεύει λεφτά για το σπίτι του.

-       Υπάρχουν πολλά σπίτια, μεγάλα, όμορφα, εντυπωσιακά με θέα σε καταπληκτικά σημεία που ανήκουν σε κάτι περίεργες ενώσεις, οργανισμούς, οργανώσεις (;) που όμως δεν κατοικούνται και είναι παραμελημένα και λυπάσαι να τα βλέπεις.

-       Οι κήποι των σπιτιών είναι εντυπωσιακοί. Ο κόσμος ασχολείται πολύ με την αυλή του. Μεταφέρουν πέτρες από χιλιόμετρα μακριά προκειμένου να έχουν το αποτέλεσμα που ονειρεύονται.

-       Τα χρώματα του νησιού είναι το λαδί και το κίτρινο γιατί οι ελιές και η ντόπια πέτρα έχουν αυτά τα χρώματα.

Αυτά. Βαρέθηκα να γράφω. Σε άλλη ανάρτηση θα σας πω πως πέρασα και τα ευτράπελα του ταξιδιού μου.

Κίσσις!!!

Υ.Γ. Το περίφημο ναυάγιο

που έχει πολυφωτογραφηθεί, είναι ένα πλοίο σιδερένιο που από τη σκουριά φαίνεται καφέ, ήταν λαθρεμπορικό με τσιγάρα που ναυάγησε τη δεκαετία του 1980. Οι παλαιότεροι στο νησί λένε πως ήταν εκπληκτική περίοδος. Σε όποια παραλία πήγαινες έβρισκες κούτες με τσιγάρα. Η χαρά του καπνιστή!!!

50-50

Τι είμαστε;

Ένα τίποτα, είμαστε…

Ένα 50% είμαστε οι αρχές που μας έδωσαν οι γονείς μας, οι διδαχές και το παράδειγμά τους.

Και ένα 50% είμαστε αυτό που είναι ο δικός μας χαρακτήρας, το καθε-αυτό δικό μας κομμάτι…

Θα μου πείτε τι μου ήρθε βραδιάτικα να αρχίσω τα βαρυσήμαντα.

Έχω εκπλαγεί. Τόσα χρόνια φούρναρης, παρντόν, νοσηλεύτρια ήθελα να πω, έχουν δει τα ματάκια μου… μη σας πω…

Έχω εντυπωσιαστεί από δυο αδέρφια, ανθρώπους μορφωμένους, καλλιεργημένους, σοβαρούς, πως φέρονται στον πατέρα τους. Παρότι πληρώνουν γυναίκα να είναι δίπλα του συνεχώς, αυτοί οι δυο, δεν τον αφήνουν τον παππού στιγμή μόνο του. Έχουν μοιράσει το 24ωρο σε βάρδιες και ο καθένας έχει τις δικές του. Με το βιβλιαράκι τους όσο κοιμάται ο παππούς, να τον ταΐσουν, να τον καθίσουν, να τον καθαρίσουν (!), δεν έχω καταλάβει ότι έχω άρρωστο σε αυτό το δωμάτιο. Δε μας ενοχλούν καθόλου με χαζομάρες του τύπου ανοιγόκλεισε τα μάτια τρεις αντί για τέσσερις φορές, τι να κάνω;

Έχω εντυπωσιαστεί, τόσο, που το σχολίασα στον ένα γιο. Και με αποστόμωσε!

«Εκτός από τις αρχές που μας έδωσε αυτός ο άνθρωπος, ήταν τέτοιο πρότυπο και για μένα και για τον αδερφό μου, που είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για αυτόν τον άνθρωπο!»

Έχω δει ασθενείς και ασθενείς. Με ένα, με δυο, με τριάντα δυο παιδιά. Με γιους και κόρες. Ποτέ άλλοτε δεν είδα τέτοια αφοσίωση και αυταπάρνηση από παιδιά προς τους γεννήτορές τους! Να έχουν τη ρωσίδα δίπλα και να καθαρίζουν αυτοί τον πατέρα!

Εδώ, άλλα βλαστάρια,  είναι πολύ νεότεροι, πολύ κατώτεροι των δυο αδερφών και μόλις η γιαγιά φταρνιστεί, φωνάζουν εμάς να της δώσουμε χαρτοπετσέτα. Έχω δει ηλικιωμένους που τους φέρνουν τα παιδιά τους και τους παρατάνε στο νοσοκομείο για να φύγουν οι ίδιοι διακοπές. Έχω δει γονείς που αντί να τους πάρουν σπίτι να τους φροντίζουν, για να μην πει ο κόσμος πως τους έχουν στο γηροκομείο, τους βάζουν στο νοσοκομείο και τους ξεχνούν. Και αυτοί, πετυχημένοι, καταξιωμένοι και ταπεινοί δούλοι στις ανάγκες του πατέρα τους!

Να το ξαναγράψω ή το καταλάβατε; Έχω πράγματι μείνει άναυδη από το ήθος των παιδιών και τις αρχές που έδωσε ο πατέρας σε αυτά τα παιδιά!

Όλοι οι γονείς προσπαθούν να εμφυσήσουν αρχές και ήθος, λίγοι το πετυχαίνουν όμως. Ο συγκεκριμένος παππούς, είναι ένας εξαιρετικά ευτυχισμένος πατέρας, γιατί έκανε δυο πολύ πολύ πολύ καλά παιδιά για αυτόν. Που πιθανότατα και για την κοινωνία το ίδιο άξια είναι. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Το ίδιο ήθος και ευθύνη θα δείχνουν και στην πολιτεία.

Και αυτή η εξαίρετη συμπεριφορά έρχεται σε αντίθεση με τη συμπεριφορά άλλων υιών που φωνάζουν και δέρνουν μερικές φορές το γέροντα πατέρα η μητέρα! Και μη λέτε υπερβάλλω, το έχω δει ΚΑΙ αυτό! Η αχαριστία είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό! Και δυστυχώς πολύ κοινό!

Και ο θεός, μόνο ένα αμάρτημα δε συγχώρεσε! Την αχαριστία!!!

Αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και είμαι πολύ κουρασμένη να το αναπτύξω.

Άντε καλό βράδυ, φιλάκια και Βερόνικα, δεν ξεχνώ τα λογοτεχνικά Σάββατα, αλλά έχω γραμμένα τα διηγήματα και το στικάκι το έχω στο άλλο σπίτι. Θα το πάρω και θα τα βάλω μαζεμένα. Ξέρεις πως είμαι τακτική στη συμμετοχή! Απλά, δεν ακολουθώ πιστά τους κανόνες. Παρόλα αυτά είμαι αξιολάτρευτη!!!

Σπακόινα νότσε!

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΓΕΡΑ ΝΕΥΡΑ...

Διαβάζω καθημερινά στα μπλογκ, γιατί από αυτά ενημερώνομαι, ότι υπάρχει κρίση.

Ηθικής, σίγουρα.

Αξιών, δεν το συζητώ.

Οικονομική, εκεί διατηρώ τις αμφιβολίες μου.

Και εξηγούμαι.

Πήγα χθες το μεσημέρι να πάρω τη μαμά μου από το Διόνυσο. Είχε πάει στο χωριό και έφερε και καλούδια.

Ξεκίνησα από το σπίτι γύρω στις τρεις και μισή. Τι γύρω, ακριβώς ήταν τρεις και μισή. Το τι κίνηση βρήκα στην Κηφισίας δεν περιγράφεται. Όλοι έξω, με τα αυτοκινητάκια τους.

Άμα έχει κρίση, δεν παίρνεις τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Δεν ελαχιστοποιείς τα περιττά έξοδα; Δεν περιορίζεις τις εξόδους σου; Ε, εγώ αυτό δεν το έχω δει. Εγώ έκοψα την παραδουλεύτρα, ψιλομαγειρεύω, έκοψα μαχαίρι τις νυχτερινές βόλτες στο Σούνιο με το αυτοκίνητο και όλα αυτά για να ανταπεξέλθω στην κρίση.

Έφτασα στο Διόνυσο γύρω στις πέντε παρά. Η μαμά με το θείο μου είχαν σταματήσει να φάνε ψάρια και θα καθυστερούσαν, έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να τα πω και με τη θεία μου και με τον ξάδερφο τον πλαστικό χειρουργό. Τέλειο το βρήκε το μπότοξ. Πολύ χάρηκα. Σε λίγες μέρες θα με το ξανακάνει… λέει ότι πρέπει. Τώρα, ή πάνω μου μαθαίνει, ή έτσι πρέπει να είναι!

Φτάνει η χήρα μάνα, φορτώνω τα προικώα στο γερμανούλη και ξεκινάμε για το σπίτι της. Και φτάνουμε στο ύψος του ΚΑΤ. Και αυτό ήταν. Κάναμε τρεις ώρες να φτάσουμε στο κέντρο. Πήχτρα. Σημειωτόν σε όλη σχεδόν τη διαδρομή. Εντελώς σταματημένοι για κανένα δεκάλεπτο στο ύψος του golden hall. Μιλάμε για ορδές οικονομικά ασθενών ελλήνων που γονάτιζαν το mall. Και μη μου πείτε ότι δεν ψώνιζαν γιατί μόνο στο πάρκινγκ να βάλεις το αυτοκίνητο, πληρώνεις! Και με αυτοκίνητα είχαν πάει όλοι εκεί. Και όλοι έφευγαν με σακούλες. Και όχι μια, πολλές σακούλες από φίρμες. Μήπως τα μοιράζουν δωρεάν εκεί; Γιατί αν τα μοιράζουν δωρεάν, να  πάω και εγώ. Μόνο που όταν πήγα, πλήρωσα αδρά όχι μόνο το ρόλεξ αλλά και τον καφέ!

Κρίση κρίση, αλλά τις βόλτες με το αυτοκίνητο, τα ψώνια, τις αγορές μια χαρά τις κρατάει ακόμα ο έλλην.

Έκανα μια βόλτα στη λεωφόρο βουλιαγμένης με τα πόδια. Πριν τρία χρόνια έσφυζε από ζωή η περιοχή. Όλα τα καταστήματα είχαν κόσμο. Πριν τρεις μήνες, ένα στα τρία καταστήματα ήταν κλειστό και ανάμενε ιδιοκτήτη. Έπαθα ένα σοκ είναι η αλήθεια.

Όμως τα πολυκαταστήματα τύπου mall, δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα. Μάλλον η κρίση είναι μια μεταβατική κατάσταση ή το έναυσμα για την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του λιανικού εμπορίου. Δεν μπορεί ένας από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας να έχει το 33% των καταστημάτων κλειστά και στο mall της Κηφισίας να γίνεται το έλα να δεις! Ακόμα και στο mall στη λεωφόρο βουλιαγμένης, χαμός γίνεται. Η κίνηση δε σταματά ποτέ. Ότι ώρα και να πας ως τις εννέα το βράδυ, τα καταστήματα είναι ανοικτά και τα καφέ και τα φαγάδικα γεμάτα!

Υποθέτω ότι όταν θα βγούμε από την κρίση, θα διαπιστώσουμε πολλές διαφορές σε πράγματα που μέχρι τότε δεν είχαμε δώσει την πρέπουσα σημασία. Ίσως οι αγορές με τον τρόπο που τις είχαμε συνηθίσει να μην υπάρχουν πια. Να έχουν γίνει ζώνες εμπορικές, κατοικιών, διασκέδασης και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο…

Αλλά είδωμεν…

Ο ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ...

Και δε μιλώ για την ταινία με τον Ρέιφ Φάινς. Αλλά για το δικό μας κηπουρό, στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους.

Στο χωριό μου άνοιξε, εδώ και μερικά χρόνια, ένας βοτανικός κήπος. Πρώτη φορά πήγα εφέτος. Περιττό να σας πω ότι ο υπεύθυνος ήξερε το γιο μου, με ρώτησε με πολύ ενδιαφέρον για το που πέρασε και είναι και ξάδερφος του μπαμπά μου. Αυτό μου το είπε ο γιος μου όταν του έδωσα χαιρετισμούς, σιγά μην το ήξερα από μόνη μου!

Ο κήπος, έχει μερικές χιλιάδες φυτά. Ο δήμος έδωσε την έκταση που μερικοί, πολύ φιλότιμοι άνθρωποι, ισοπέδωσα, έσκαψαν, έστρωσαν και φύτεψαν τα φυτά. Και μετά σταμάτησε η επιχορήγηση. Ο κήπος μαράζωνε. Αγριόχορτα φύτρωναν παντού. Και ξαφνικά, από το πουθενά, κάνει αίτηση ένας  κύριος που ήταν άνεργος. Δε ζήτησε μισθό. Δε ζήτησε ένσημα. Μόνο να τον καθαρίζει. Και του δώσανε την άδεια. Έβαλε είσοδο ένα ευρώ στους επισκέπτες το οποίο δεν παίρνει ποτέ και από κανέναν, και από τις επτά το πρωί είναι εκεί, ξεβοτανιάζει, κλαδεύει και φροντίζει τα φυτά μέχρι τις οκτώ το βράδυ που το φυσικό φως δεν επιτρέπει την ξενάγηση. Μαζεύει βότανα, τα αποξηραίνει και τα πουλά. Από τα βότανα που τα μαζεύει τα απογεύματα μετά τις οκτώ που κλείνει τον κήπο, βγάζει, αν βγάζει, κάποια χρήματα. Ο άνθρωπος είναι του δημοτικού. Αγαπάει όμως τόσο πολύ αυτό που κάνει, που διαβάζει νυχθημερόν. Γνωρίζει τα φυτά του κήπου με την λατινική και την ελληνική/χωριάτικη ονομασία. Γνωρίζει τις ιδιότητες του καθενός. Πώς να τα μαζεύεις, ποια εποχή, πώς να τα αποξηραίνεις για να μη χάσουν το χρώμα, το άρωμα, τις ιδιότητές τους. Πώς να κάνεις βάμμα, εκχύλισμα, αλοιφή, κατάπλασμα, το σωστό τρόπο παρασκευής αφεψήματος, τις δοσολογίες, τα κοκτέιλ που μπορείς να φτιάξεις. Ποια μέρη του φυτού είναι πιο χρήσιμα, ποια χρησιμοποιούνται στην ιατρική και ποιο φάρμακο φτιάχνουν από αυτό. Εν ολίγοις, είναι κινητή βιβλιοθήκη.

Μόνος του καθαρίζει όλον τον κήπο, κάνει τις ξεναγήσεις. Οργανώνει εκδρομές σχολείων που αν έπαιρνε και το ευρώ από την είσοδο θα είχε και κάποιο όφελος, αλλά δε φεύγει κανείς από τον κήπο χωρίς το δώρο του από τον κύριο Δημήτρη Παπαντώνη…

Δεν το κάνει για τα χρήματα. Το κάνει επειδή το γουστάρει και το αγαπά. Και ακριβώς για αυτούς τους λόγους κέρδισε την εκτίμηση και το θαυμασμό μου…

ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ. ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ…

Και θα το τεκμηριώσω.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο γιος μου ζήτησε να πάμε μαζί να γραφτεί στη σχολή του. Εξεπλάγην αλλά και μια ικανοποίηση την πήρα, δεν μπορώ να πω. Και πάμε.

Είχαμε δει στο σάιτ της σχολής ότι θα γίνονταν οι εγγραφές με απόλυτο αλφαβητική σειρά. Θα έπρεπε να είναι στη γραμματεία, στις 11:30. Εμείς φτάσαμε πριν τις έντεκα, γιατί δεν ήμουν και σίγουρη που ακριβώς ήταν η γραμματεία της σχολής.

Με το που βγαίνουμε από το μετρό στην Ομόνοια και περνάμε απέναντι να περπατήσουμε την Πανεπιστημίου, μας πλευρίζει μια τσούπρα από την ΚΝΕ. Νεαρέ είσαι πρωτοετής στο πολιτικό της νομικής; του λέει. Κόκαλο εμείς. Μας συγχωρείς, της λέει το παιδί, έχουμε μια σοβαρή συζήτηση και μας διακόπτεις. Μα γράψου στο ΚΚΕ και θα σε βοηθήσουμε εμείς στα πάντα, απτόητη συνεχίζει η μικρή άπλυτη (τελικά δεν είναι αστικός μύθος η απλυσιά και η αξύριστη μασχάλη των κοριτσιών της ΚΝΕ, κοριτσάκι γύρω στα 21 με θύσανο στη μασχάλη και τιραντέ μπλουζάκι, δε λέει!). Με το που στρίβουμε στη Θεμιστοκλέους, μας πλησιάζει μια άλλη τσούπρα να γραφτεί στην ΠΑΣΠ, αυτή μάλιστα δεν ήταν της ίδιας σχολής και μας είπε ότι αν γραφτεί στο κόμμα, θα φωνάξει μια κοπέλα του πολιτικού της νομικής γιατί αυτή ήταν από το χημικό, να τον ενημερώσει. Ξανά το ίδιο παραμύθι, φτάνουμε επιτέλους έξω από τη γραμματεία. Πώς τη γνωρίσαμε; Από τα δεκάδες θρανία απ’ έξω με τις κομματικές νεολαίες, με τις αφίσες και τα συνθήματα. Είχαμε πάει και νωρίς, καθίσαμε να πιούμε έναν καφέ μέχρι τις 11 και μισή. Μας πλησιάζει μια ευγενέστατη κοπέλα που απευθύνεται στο παιδί στον πληθυντικό και δεν του είπε να γραφτεί πουθενά. Μόνο του είπε, είστε πρωτοετής, δε γνωρίζετε, επειδή και εγώ έτσι ήμουν πέρυσι, αν θέλετε να σας βοηθήσω. Τη ρωτάω, από ποια νεολαία είσαι εσύ; Εγώ πουθενά δεν είμαι, αλλά και εμένα κάποιος με βοήθησε πέρυσι, είπα να βοηθήσω και εγώ κάποιον καινούργιο φέτος. Προσωπικά τσίμπησα. Ο μικρός πάλι όχι.

Της προσφέρω καφέ ή αναψυκτικό, δεν ήθελε. Ρε κοπελιά, της λέω, έχετε κατάληψη εσείς ή όχι. Και είχαν, βέβαια. Ποια είναι τα αιτήματά σας και έχετε κατάληψη; τη ρωτάω. Εεεε, να έχουν καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο, μου λέει. Προσωπικά, θεωρώ το συγκεκριμένο νόμο, πλέον, το πιο πετυχημένο αυτής της κυβέρνησης. Έτυχε να είμαι στη Μασσαλίας σε μια επιχείρηση σκούπα της αστυνομίας εναντίον των αλλοδαπών που κάνουν παραεμπόριο έξω από τη νομική. Οι αλλοδαποί μάζεψαν την πραμάτεια τους και κλείστηκαν πίσω από τα κάγκελα της νομικής και χλεύαζαν τους αστυνομικούς που δεν μπορούσαν να μπουν στο πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο είναι άσυλο ιδεών όχι άσυλο λαθρομεταναστών, απατεώνων, ναρκομανών, κλεφτών και αναρχικών. Πολύ καλά έκανε η Διαμαντοπούλου και κατήργησε το πανεπιστημιακό άσυλο.

Άλλος λόγος της κατάληψης είναι η απόφαση του υπουργείου να δίνονται 2,5 ευρώ για κάθε ανανέωση του πάσου κάθε εξάμηνο. Δηλαδή για πέντε ευρώ το χρόνο. Καπνίζεις κοπελιά; Τη ρωτάω. Ναι μου λέει. Και βγάζει να φτιάξει ένα στριφτό τσιγάρο. Είναι θέμα τα πέντε ευρώ το χρόνο, της λέω, να μην κάνετε μαθήματα και να χάσετε ένα εξάμηνο; Είναι ένα πακέτο τσιγάρα το χρόνο λιγότερο. Αξίζει ένα εξάμηνο όσο ένα πακέτο τσιγάρα; Εν ολίγοις και αυτό ηλίθιο αίτημα.

Άλλο αίτημα είναι η απόφαση του υπουργείου από το 2013 να πληρώνονται τα συγγράμματα και θα υπάρχει και ένα μικρό χρηματικό ποσό ως δίδακτρα στη σχολή.

Προσωπικά το βρίσκω εξίσου καλό. Γιατί: δυστυχώς στην Ελλάδα μας, ότι μας χαρίζεται δεν το εκτιμούμε. Αν το πληρώσουμε μόνο αναγνωρίζουμε την αξία του. Αν οι φοιτητές πλήρωναν τα συγγράμματά τους, δε θα τα κάνανε χαρτοπόλεμο ή προσάναμμα στις καταλήψεις. Και αν πληρώνεις δίδακτρα, δε θα καταστρέφεις το κτήριο της σχολής σου. Γιατί θα σου πει η μάνα σου, παιδί μου έκανα το σκατό μου παξιμάδι για να πληρώσω τα δίδακτρα, αν κάνετε ζημιές στο κτήριο, αυξάνουν τα δίδακτρα και δεν έχω να δίνω στη σχολή να δίνω και τα έξοδά σου. Και όσο να ναι, θα το σκεφτείς δυο φορές πριν βάλεις φωτιά στην αίθουσα…

Πρώτη φορά, άσχετα με το πολιτικό κόστος, μια κυβέρνηση λαμβάνει μέτρα προς το καλύτερο για τα πανεπιστήμια και αντί να την επιδοκιμάσουμε, θα την κρεμάσουμε;;;

Έχω γράψει κατ’ επανάληψη ότι ποτέ δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ και ποτέ δεν πρόκειται να το κάνω. Όμως ένα καλό, θα το πω και ας μην το έπραξε το κόμμα που υποστήριζα μέχρι πριν δυο χρόνια.

Γι αυτό δεν πάμε μπροστά. Αντί να επικροτούμε το σωστό, αφού δεν το κάναμε εμείς, το θεωρούμε λάθος. Δεν είναι έτσι όμως. Το σωστό είναι σωστό πάντα, άσχετα ποιος το κάνει.

Τέλος πάντων. Πήγε η ώρα εντεκάμιση, πάει στη γραμματεία το παιδί, γράφεται και επιστρέφει. Όλη την ώρα αυτή εγώ ήμουν στο καφέ. Βγαίνει ο μικρός και μου δείχνει την ευγενική δεσποινίδα που καθόταν στη ΔΑΠ…

Και μετά αρχίζουν τα ευτράπελα. Μόλις μου είπε ότι γράφτηκε, του λέω συγχαρητήρια και βάζω τα κλάματα. Εκεί να δεις και να γελάς, αναγνώστη μου, δυο μέτρα γυναίκα, να κλαίω με λυγμούς από τη συγκίνηση που ο γιος μου είναι φοιτητής. Γύρισα σπίτι με τα μάτια πρησμένα.   

Αυτά τα ολίγα. Έχω να σας πω και για την ανθρώπινη βλακεία που κάνει και ζημιές επιπλέον…αλλά στο μέλλον!

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!

Παίδες επέστρεψα. Διακοπές τέλος προς το παρόν. Έχω βέβαια ένα υπόλοιπο 20 ημερών ακόμα, αλλά δε με βλέπω να το παίρνω όλο...

Πήγα στο εξοχικό μου, στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους. Και όπως ακριβώς το ακούτε, είχαμε και μουσώνες. Έφαγα μια βροχή, μούλιασα!

Κοιμόμουν με πάπλωμα και κουβέρτα. Το πρωί ψιλοτρωγόταν. Με τη τζίν τη φούστα και το μπουφανάκι, μπορούσες να καθίσεις στον ήλιο να διαβάσεις. Μόλις όμως ένα συννεφάκι σου έκρυβε τον ήλιο, το δερμάτινο έπρεπε να το έχεις καβάντζα…

Είναι και το χωριό χτισμένο στα 1000 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, φυσιολογικό είναι το κρύο.

Περπάτησα πολύ και έφαγα πολύ. Η θεία μου που έχει ξενώνα, με πήγε να δω τα προικώα μου. Μου βγήκε η γλώσσα από το περπάτημα. Ανεβήκαμε στην κορυφή του βουνού, πήγαμε στον πέρα μαχαλά, γυρίσαμε από τον αμαξωτό δρόμο. Τα είδα όλα. Έπεσα για ύπνο και ξύπνησα μετά από τέσσερις ώρες.

Κάθε μέρα, πήγαινα για καφέ και σε διαφορετικό μέρος. Πήγα στη Νεράιδα, πήγα στο παρατηρητήριο, εκεί ήταν Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου και το κινητό για να τραβήξω φωτογραφίες, αλλά πραγματικά αξίζει, όχι μόνο η θέα αλλά και η διαδρομή, είναι μέσα στα έλατα. Τα σκιουράκια περνούσανε στο δρόμο και είχαν στο στόμα τους βελανίδια. Είδα μια αλεπού με ένα αλεπουδάκι και πολλές σπασμένες κυψέλες από την αρκούδα που κόβει βόλτες στο Βουτσικάκι, που είναι η κορυφή του βουνού μας, με το αρκουδάκι της.

Πήγα στα Τρίκαλα. Ωραία πόλη. Με το ποταμάκι της, το ξέρετε εσείς ότι στα Τρίκαλα, σε όλα τα σημεία, έχει ασύρματο ίντερνετ δημοτικό; Ότι όλα τα χαρτιά τα κάνεις ηλεκτρονικά και έρχονται ταχυδρομικά σπίτι σου; Ότι έχει αρχίσει η νέα ρυμοτομία της πόλης με γεωθερμικά κτήρια; Σε είκοσι χρόνια, τα Τρίκαλα, θα είναι η πιο σύγχρονη πόλη της Ευρώπης!

Πήγα και στη Λάρισα. Πολύ την αγαπώ αυτήν την πόλη. Είχε και παζάρι. Εγώ σε παζάρι δεν είχα πάει ποτέ. Μα ποτέ. Και φαγώθηκα να πάω. Και πήγα. Είχε τα πάντα. Αλλά είχε και ψητά. Σταματήσαμε να φάμε και λίγο βρώμικο. Πόσο κάναμε να φάμε δυο σουβλάκια; Πέντε λεπτά; Βρωμούσαν τα ρούχα μας τσίκνα.

Πήγαμε σε μια καφετέρια στην πλατεία ταχυδρομείου, εκεί παιδιά, δε χτύπησε η κρίση. Όταν λέω γεμάτη η πλατεία, και λίγα λέω. Τίγκα. Δεν έπεφτε καρφίτσα. Πήγαμε σε ένα ρεμπετάδικο, ούτε εκεί κρίση. Έκανα βέβαια και την καθιερωμένη μου βόλτα στα μαγαζιά.

Πήγα μέσα στο ρέμα που έχει φτιάξει ένας θείος μου μια μονάδα εκτροφής πεστρόφων και έπαθα πλάκα. Είχε φτιάξει μια εξέδρα πάνω από το ρέμα και τρώγαμε τα ψάρια μας και στα πόδια μας κυλούσε το ποτάμι παγωμένο. Είχα τη φαεινή ιδέα να βγάλω τα τσόκαρα και να βουτήξω το ένα πόδι μέσα. Ακόμα έχω χιονίστρες στο δεξί πόδι. Νόμισα ότι το βούτηξα σε υγρό άζωτο. Αφού το ένιωσα να μελανιάζει. Τι να σας λέω παιδιά. Πάγος!

Πήγα πολλές φορές στην Καρδίτσα. Για μένα τα σαράντα χιλιόμετρα είναι μικρή απόσταση. Γονάτισα το hondos, περπάτησα στα σοκάκια, επισκέφθηκα τα καλύτερα κοσμηματοπωλεία, πήρα και μια τσάντα και πήγα να πιω καφέ. Εκεί με πλησιάζει ένας κύριος γύρω στα 70 και με ρωτάει αν είμαι η κόρη του Α… είμαι του λέω. Και αρχίζει να μου λέει ιστορίες με τον μπαμπά μου. Καταλαβαίνεται πως έγινα ράκος. Γύρισα στο χωριό με μάτια πρησμένα από το κλάμα.

Πήγα σε χωριά που τα ήξερα μόνο ακουστά. Πήγα και σε ένα μυκηναϊκό τάφο θολωτό που δεν έχει δοθεί ακόμα στο κοινό για επίσκεψη αλλά ο αρχαιολόγος είναι ξάδερφός μου, πήγα σε ένα μοναστήρι που έχει μια εικόνα της Παναγίας που κάθεται οκλαδόν και παίζει με το Χριστό που είναι νήπιο. Μοναδική εικόνα σε όλη την Ελλάδα. Πήγα στο αρχαιολογικό μουσείο της Καρδίτσας, σε ένα λαογραφικό στο Καροπλέσι, σε ένα μουσείο με στολές γκαραγκούνικες στο Παλαμά.

Δεν κάθισα στον κώλο μου. Αλλά και πάλι σε δέκα ημέρες διάβασα έξι βιβλία και έξι που διάβασα στη χαλκιδική, μόνο τέσσερα μου έμειναν από αυτά που πήρα στις 5 Σεπτεμβρίου. Το ένα το διάβασα απνευστί του έκανα και ανάρτηση πριν φύγω.

Το ταξίδι της επιστροφής ήταν σχετικά ήσυχο.

Αν η κυβέρνηση ήθελε να μαζέψει χρήματα, να έβαζε σε μερικά σημεία τροχαία στην εθνική Αθηνών Λαμίας και θα θησαύριζε. Εγώ πήγαινα με 120 - 140, με προσπερνούσαν και χάνονταν από δίπλα μου με εξωφρενικές ταχύτητες. Ένιωθα ότι ήμουν σταματημένη.

Το αυτοκίνητο βογκούσε από το βάρος. Πατάτες χωρίς λίπασμα, ντομάτες οικολογικές, πιπεριές, σέλινο, δυόσμο, βότανα, πέστροφες, κοτόπουλα, πάπιες, αυγά, πίτες, κέικ, μέλι, τυρί, γάλα, λουκάνικα, ένα αρνάκι κομμένο παϊδάκια, μέχρι ξύλα μου είπαν να πάρω. Μόνο τα ξύλα δεν πήρα. Συν τη βαλίτσα μου και το σάκβουαγιάζ και το νεσεσέρ, συν όλα όσα ψώνισα από τα Τρίκαλα, τη Λάρισα, την Καρδίτσα, ααααααα και γλυκά του κουταλιού, νερατζάκι, καρότο, πορτοκάλι και περγαμόντο. Εννοείτε, ότι πήρα τραχανά, χυλοπίτες, τσίπουρο και μια γκλίτσα για το γιο μου, εγώ έχω δώρο από τον μπαμπά μου που μου την σκάλισε ένας φίλος του με μια γοργόνα στο χερούλι που φτάνει η ουρά της ως τη μέση της γκλίτσας!

Η φωτογραφία κάτω, είναι από το διπλανό χωριό, την τράβηξα με το κινητό μου γιατί έπαθα πλάκα με αυτό που είδα…

Καλώς σας βρήκα.

ΠΟΣΟ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ;

Να σας πω εγώ. 4.000 ευρώ. Τόσο στοιχίζει ο εξευτελισμός ενός ανθρώπου.

Και για να σας προλάβω, εξηγούμαι.

Είναι μια εκπομπή στην τηλεόραση που δείχνει κάτι ξεφτίλες να κάνουν τα ακατανόμαστα και τέλος παίρνουν επειδή ξεφτιλίστηκαν και το μποναμά τους. Ο οποίος είναι τόσα όσα σας προανέφερα.

Έχουμε πιάσει πάτο. Τόσο στην οικονομία, αλλά και στην ηθική και την αξιοπρέπεια. Δηλαδή έχουμε τόση ένδεια που πρέπει να γίνουμε περίγελος των γύρω μας μόνο και μόνο για να λάβουμε μερικά ευρώ;

Και μην ακούσω εξυπνάδες του τύπου είναι πολλά τα λεφτά Άρη, γιατί θα βγω από τα ρούχα μου και πιστέψτε με, δεν είμαι και τόσο ωραίο θέαμα!

Εσύ μέσε αναγνώστη μου, θα αυτομπουγελωνόσουν μέσα σε μια καφετέρια για να πάρεις τέσσερις χιλιάδες ευρώ;

Εσύ νεαρά φοιτήτρια, που έχεις την οικονομική δυνατότητα να φας σε πολύ μοδάτο εστιατόριο, θα γδυνόσουν μέσα σε αυτό για να λάβεις τα χρήματα;

Αν το κάνετε, ζητώ συγνώμη. Αλλά επειδή εγώ και σε καφετέριες πηγαίνω και σε καλά εστιατόρια και σε διάφορα μπαράκια, ποτέ δεν είδα κάποιον που δεν είναι μεθυσμένος να ρεζιλεύεται με δική του πρόθεση και κάνοντας βλακείες.

Και καλά οι ηλίθιοι που παίρνουν τα λεφτά, οι άλλοι που κάθονται και ανέχονται τις χαζομάρες πως και δεν έριξαν ένα γαλλικό να φύγουν και να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους;;;

Αλλά έχουμε τέτοια έκπτωση ηθών που πλέον δε μας  (σας) κάνουν εντύπωση τέτοιες περιπτώσεις. Ανθρώπων που ξαφνικά φορούν μπουρνούζι στην καφετέρια, που αρχίζουν και βάφονται με τα καλλυντικά της κοπέλας που συνοδεύουν, να ξαπλώνουν στα τραπέζια, να ανεβαίνουν πάνω στα τραπέζια και ούτε ξέρω τι άλλο έχουν κάνει.

Αν ένα μπουγέλωμα στοιχίζει 500 ευρώ, να τα δώσω και να μπουγελώσω μερικούς ρε παιδιά. Προτιμώ  να μην έχω να πάρω να φάω αλλά τουλάχιστον να βγάλω και το άχτι μου! Και θα ξαναφάω τον άλλο μήνα που δε θα μπουγελώσω. Οι δικηγόροι, τα παράβολα, οι μηνύσεις, περισσότερο θα στοιχίσουν!

ΕΛΕΟΣ!

Πες τε με στριμμένη. 

Πες τε με άθεη. 

Πες τε με γκρινιάρα. 

Δε με νοιάζει. 

Εγώ αυτό που έχω να το πω θα το πω. 

Όλη τη μεγάλη εβδομάδα σιχάθηκα να βλέπω εβραϊκά έργα.Τι Χριστό, τι Μωυσή, τι Δαβίδ, τι Σαμσών έχει βάλει η τηλεόραση, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Αφού άρχισα να κοιτώ στο πάτωμα να δω που δεν έχει άμμο να πατήσω. Ευτυχώς που κάνει κρύο και δε νομίζω πως είμαι στην Ιεριχώ η τη Βαβυλώνα. Θα αρχίσω να φωνάζω τον πρωθυπουργό φαραώ!

Αυτό το πράμα του Τζεφιρέλι, που βγήκε στους κινηματογράφους το 1980 και κάθε χρόνο το βλέπουμε στην τηλεόραση, δεν το έχει βαρεθεί κανένας;;;

Πόσες φορές θα πρέπει να το βάλει η τηλεόραση; Έχουμε μάθει τους διαλόγους απ’ έξω. Κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο, ρε παιδιά το δείχνει η τηλεόραση!

Αμ, αυτόν τον Δαβίδ; Δηλαδή τι ακριβώς μας λένε, ότι άμα θέλουμε τη γυναίκα του στρατιώτη μας, να τον σκοτώσουμε για να γίνει δική μας;

Μπράβο ρε, και εγώ θέλω έναν εφοπλιστή, να βάλω να σκοτώσουν τη γυναίκα του; 

Ότι έχει γυριστεί στο Χόλυγουντ και όχι μόνο, και έχει σχέση με Αραβία, Ισραήλ, έρημο, και φυσικά ριγωτή κελεμπία, το έχουμε δει!

Ο Χριστός του Τζεφιρέλι, των ιταλών, των βρετανών, του Χόλυγουντ. Έλεος!!!

Και να θες να μείνεις χριστιανός, με τόσο οβερντόουζ, το γυρνάς σε βουδιστής!

Πας να κάνεις ζάπινγκ, ο Χριστός με μέηκαπ στο ένα κανάλι, το αλλάζεις, ο Χριστός με σανδάλι και λευκό ριχτό, συνεχίζεις το ζάπινγκ, ο Χριστός με ριγωτό και κάθετη ρίγα ξανθός και γαλανομάτης.

Φέρτε μου έναν εβραίο που η γενιά του δεν έχει φύγει ποτέ από το Ισραήλ να είναι ξανθός και γαλανομάτης.

Αν υπήρξε ο Χριστός, θα ήταν μελαχρινός, με σταρένιο δέρμα, κατσαρά μαλλιά και μαύρα μάτια. 

Βαρέθηκα. Θέλω να δω ταινία να γελάσω. Να έχει περιπέτεια, να έχει σασπένς. Έστω ένα Τζέιμς Μποντ ρε παιδιά.

Τι γίνεται εδώ; Δε βαρέθηκε κανένας να δείχνει τα ίδια και τα ίδια; 

Ένα βράδυ είπα να μην καθίσω στον υπολογιστή και μου γύρισε το μάτι!

Μετά αναρωτιούνται γιατί καθόμαστε στους υπολογιστές. 

Και  μην ακούσω γιατί δεν πήγα μια βόλτα, γιατί θα δαγκώσω κανέναν. Δε σας έχω πει ότι ο γιος μου δίνει εξετάσεις φέτος; Το παιδί θα διαβάζει και η μάνα θα ξεπορτίζει;;; το θέλω, όχι πως δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να το κάνω στο παιδί μου. Οπότε, βολεύομαι με ότι έχω. Και μη  με ρωτήσετε γιατί δε διάβασα ένα βιβλίο, γιατί θα σας ορμήξω. Γιατί όλη τη μέρα, είχα τελειώσει αυτό που είχα μαζί μου. Και τα σουντόκου τα έλυσα. Τον υπολογιστή  μου δεν είχα πάρει στο σπίτι του παιδιού μου. Και το μετάνιωσα. Εννοείται πως σήμερα θα τον έχω παραμάσχαλα!!!

ΑΝΟΙΞΗ

Το Σάββατο είχε μια υπέροχη μέρα και ως συνήθως, πήρα τους δρόμους. Και φυσικά πήγα στο αγαπημένο μου μέρος.

Στο Σούνιο.

Είχε κίνηση στη διαδρομή, παρόλα αυτά, το πάτησα λιγάκι.

Η θάλασσα ήταν γαλήνια. Ίσα που ρυτίδωνε το γαλάζιο της…

Τα λιβάδια ανθισμένα, κάθε ένα και με το δικό του χρώμα. Ροζ, γαλάζιο, κίτρινο, κατακόκκινο.

Από το ναυτικό όμιλο Λαυρίου, μικρά εκπαιδευτικά σκαφάκια αρμένιζαν με πανιά.

Ανεμοπτεριστές με συντρόφευαν σε όλη τη διαδρομή.

Οικογένειες είχαν βγει για πικνίκ στα Λεγραινά.

Νέοι και γέροι κάθονταν σε παγκάκια στην Ανάβυσσο και χαίρονταν τον ήλιο.

Παιδάκια έπαιζαν κυνηγώντας πεταλούδες.

Η διαδρομή ήταν υπέροχη.

Ο ήλιος έλαμπε.

Η θάλασσα γυάλιζε.

Το πράσινο εκτυφλωτικό.

Ο ναός γεμάτος ανθρώπους, νέοι, επισκέπτες από άλλες χώρες, και παιδιά.

Ενθουσιάστηκα που νέα ζευγάρια έφερναν τα παιδιά τους στον ιερό χώρο του Σουνίου. Και με πόσο σεβασμό τους μιλούσαν!

Επέστρεψα με ένα υπέροχο συναίσθημα αγαλλίασης και ανακούφισης.

Ήρθε η άνοιξη, παντού!

ΑΒΓΑΤΕΨΑΜΕ...

Ουάου!

Το ένδοξο Α…..κο, αβγάτεψε κατά ένα άτομο!

Άρτι αφιχθείσα από την κοντινή Κέα, σας ενημερώνω για το γάμο που πήγα το σαββατοκύριακο.

Ξεκινήσαμε με πολύ ωραίο καιρό για την Τζια. Στο καράβι βρήκα ένα σημείο και το νερό που έσκιζε το καράβι, δημιουργούσε ένα μίνι ουράνιο τόξο. Χάζεψα. Ούτε ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί να το χαζεύω.

Το ταξίδι ήταν σύντομο. Η Τζια δε λέει και τίποτα. Προσωπικά δε με ενθουσίασε. Είναι πανάκριβη, οι δρόμοι είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και οι ντόπιοι σε βλέπουν σαν ευρώ με ποδαράκια. Είσαι πράσινη (εκατοντάευρο), κίτρινη (πενηντάευρο), μωβ (πεντακοσάευρο). Υπάρχουν ωραίες παραλίες και γραφικοί κολπίσκοι που μπορείς να κολυμπήσεις ή να ρεμβάσεις. Έχει όμορφα καφέ και περιποιημένα εστιατόρια.

Το βράδυ το Α…κο δεύτερης γενιάς, βγήκε να τα πιει πριν η γενιά μας αυξηθεί! Από εκεί και η φωτό!

Ο γάμος ήταν το Σάββατο αλλά ο καιρός ήταν εναντίον του χτενίσματός μου. Μόλις ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε να πάμε στο αυτοκίνητο, ξέσπασε μια βροχή, άλλο πράγμα. Έσκασα. Όχι για το μαλλί ή για το φόρεμα, αλλά γιατί δεν ήθελα ο αγαπημένος μου ξάδερφος να παντρευτεί με τον ουρανό να ξεσπάει… Ευτυχώς μετά μισή ώρα και πριν φύγουμε από το ξενοδοχείο του γαμπρού η βροχή σταμάτησε και ένας ολόλαμπρος ήλιος ανέλαβε να μας αποζημιώσει για την αναμπουμπούλα. Μέχρι και ουράνιο τόξο είδαμε…

 Ο γάμος έγινε σε ένα μοναστήρι ψηλά σε μια κορφή πάνω από τη θάλασσα. Είχε εκπληκτική θέα όπως διαπιστώνετε…

Ο στολισμός της εκκλησίας ήταν λιτός και διακριτικός.

Σύσσωμο το σόι έδωσε το παρόν και πετάξαμε τόνους ρύζι στους νεόνυμφους. Το δούλεμα που έπεσε, δεν περιγράφεται!

Μετά συμφάγαμε σε παραλιακό κέντρο, πάνω από το κύμα, θα ήταν η σωστή έκφραση. Και ξανά μανά έξω η γενιά μας αλλά με την καινούργια ξαδέρφη. Να ξέρει με τι έχει να κάνει δηλαδή. Και εκ του ασφαλούς, γιατί μετά από την απομάκρυνση από το μοναστήρι, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!!! Οπότε, δε μας ένοιαζε να σχηματίσει καλή γνώμη, ήταν πλέον αργά! Τα είδε όλα το κορίτσι. Υποθέτω ότι θα φρίκαρε. Αλλά δεν πειράζει. Να ξέρει τι να περιμένει.

Φτάσαμε ο καθένας στο ξενοδοχείο του για χθες βράδυ, σήμερα το πρωί. Βροχή, αστραπές, φουρτούνες, δεν χαμπαριάσαμε γρι!

Κοιμηθήκαμε που λέει ο λόγος κανένα μισάωρο και ξανά όλοι μαζί για καφέ… Τι καφέ, για νταμιτζάνες καφέ. Πήγαμε και άνοιξε το βλέφαρό μας κανένα δίωρο μετά. Πήγαμε για φαγητό όλοι μαζί, μαζέψαμε τα τενεκεδάκια της κόκα κόλα και τα βάλαμε στο αυτοκίνητο. Γίναμε εν ολίγοις σόου στο νησί. Οι συμπέθεροι πρέπει να τα είδανε όλα. Ειδικά όταν μέσα στην εκκλησία αρχίσαμε να κρεμάμε λίρες χρυσές στο ζευγάρι. Τυπικό καρδιτσιώτικο έθιμο. Χώρια το κόσμημα που της πήρα εγώ. Και φυσικά ρίξαμε και τα τυπικά φακελάκια. Γιατροί και οι δύο, πρέπει να αρχίσουν να συνηθίζουν !

 Επιστρέψαμε σήμερα. Είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας… Δεν ορίζω άκρα και κεφάλι. Νυστάζω, έχω και να σιδερώσω στολές.

Σας αποχαιρετώ με το πιο σικ ζευγάρι του γάμου. Ο άντρας της ζωής μου και εγώ!