ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Κύπρος και το ΝΑΤΟ

Η Κύπρος απειλείται από τους σκοταδιστές του νέου Μεσαίωνα.
Τώρα είναι η ώρα της αίτησης για ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία θα αντιδράσει.Θα είναι μόνο της και θα απομονωθεί.
Ένταξη, λύση του Κυπριακού και αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων.

Τώρα είναι το παράθυρο ευκαιρίας! pic.twitter.com/KPzEpNqKA5

— Νέο Κύμα | Η Άλλη Κύπρος (@neokymacy) June 20, 2024

 

Του Σάκη Μουμτζή

Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης δύο φορές αναφέρθηκε πρόσφατα στην ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, ένα θέμα που αποτελούσε ταμπού για το σοβιετόφιλο και μετά ρωσόφιλο κατεστημένο της Μεγαλονήσου.

Βέβαια ο ίδιος αναγνώρισε και το προφανές: την άρνηση της Τουρκίας σε αυτό το ενδεχόμενο. Εδώ ταλαιπώρησε ο Ταγίπ Ερντογάν το ΝΑΤΟ με την ένταξη της Σουηδίας, μετατρέποντας μια τυπική πράξη σε μια μακρά διαπραγμάτευση, δεν θα βάλει εμπόδια στην ένταξη ενός κράτους του οποίου δεν αναγνωρίζει τη διεθνή οντότητα;

Τότε γιατί ο Κύπριος πρόεδρος έχει ανοίξει ένα ζήτημα το οποίο γνωρίζει πως, εν τοις πράγμασι, δεν υφίσταται; Για ζύμωση; Για λόγους επικοινωνιακούς; Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;

Ισως κάτι από όλα αυτά.

Πρώτα πρώτα ο κ. Χριστοδουλίδης θέλει να αντιδιαστείλει την πολιτική του, επί του συγκεκριμένου θέματος, από αυτή των προκατόχων του. Οι κυπριακές ελίτ από το 1964 και μετά έτρεφαν μια αλλεργία προς κάθε λύση του κυπριακού προβλήματος που αναπόφευκτα θα ενέτασσε την Κύπρο στο ΝΑΤΟ. Οι λόγοι σήμερα είναι γνωστοί. Συνεπώς η πρόταση του Κύπριου προέδρου αποτελεί μια τομή στην Ιστορία της πατρίδας του.

Γιατί έκανε αυτή τη θεαματική στροφή;

Διότι διάβασε με καθαρή ματιά πώς διαμορφώνονται οι συσχετισμοί δυνάμεων στην περιοχή και επέλεξε τη σωστή πλευρά. Και αυτή την επιλογή του θέλει να την ολοκληρώσει με την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ.

Συγχρόνως, και αυτό είναι το «ζουμί» της υπόθεσης, η συγκεκριμένη πρόταση απευθύνεται κυρίως στη νέα ηγεσία των ΗΠΑ.

Λέει ο Κύπριος πρόεδρος στον νεοεκλεγέντα Ντόναλντ Τραμπ: Εμείς οι Κύπριοι θέλουμε να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ, πίεσε εσύ την Τουρκία ώστε να βρεθεί μια έντιμη λύση, αποδεκτή από όλους.

Τώρα, ποια λύση θεωρείται έντιμη, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.

Ομως είναι αυτονόητο πως η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ περνάει υποχρεωτικά μέσα από τη λύση του Κυπριακού και αυτό το υπογραμμίζει ο κ. Χριστοδουλίδης.

Βέβαια, ουδείς γνωρίζει τις προτεραιότητες του Τραμπ και ουδείς γνωρίζει πώς θα χειριστεί συνολικά τον Ταγίπ Ερντογάν.

Το μόνο σίγουρο, επί του παρόντος, είναι πως Ελλάδα και Κύπρος…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τρύπα στο νερό

Μετά την αποφυγή χειραψίας, ενημερωτικοί λογαριασμοί που πρόσκεινται στην αλ-Νούσρα (HTS), στις φωτογραφίες που διένειμαν, είχαν θολώσει το πρόσωπο & σε άλλες εξαφάνισαν την Μπέρμποκ.
Το γουστάρουν το ξεφτίλισμα οι "ηγέτες" της ΕΕ, δεν εξηγείται αλλιώς...https://t.co/1T9W4n6qzv pic.twitter.com/KuDdYKJnr1

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) January 5, 2025

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τεσσερισήμισι ώρες κράτησε η συζήτηση της διεθνούς κατάστασης των ηγετών της ΕΕ στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Από αυτές, οι τέσσερις ώρες ήταν για την Ουκρανία και τη στάση της Ευρώπης, ενώ η Συρία ήταν τα υπόλοιπα τριάντα λεπτά.

Μπορείτε να φανταστείτε πού κατέληξαν οι ηγέτες ύστερα από τέσσερις ώρες;

Στη διαπίστωση ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπότε, θα περιμένουν να δουν ποια θα είναι η πολιτική στο Ουκρανικό της νέας κυβέρνησης στη Ουάσιγκτον και αναλόγως θα κρίνουν.

Αν, δηλαδή, θέλουμε να συνοψίσουμε τέσσερις ώρες σύσκεψης σε τέσσερις λέξεις, θα λέγαμε: μια τρύπα στο νερό.

Αυτή είναι, λοιπόν, η Ευρώπη από την οποία κάποιοι ονειροπόλοι και αιθεροβάμονες απαιτούν κοινή αμυντική πολιτική.

Ευτυχώς, δηλαδή, που…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H στρατηγική των ΗΠΑ στην Ευρώπη

Cartoon is circulating in internet.#US #NATO #EU #UkraineRussiaWar️ #Russia pic.twitter.com/wxAjat4AXV

— NATO🇺🇸 🆚 KREMLIN🇷🇺 (@eduinfotech101) July 24, 2023

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

By George Friedman / Geopolitical Futures

Ένα από τα πιο σημαντικά αποτελέσματα της προεδρικής κούρσας των ΗΠΑ μπορεί να είναι το πώς θα επηρεάσει τη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ευρώπη.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θέλει η Ευρώπη να πληρώσει περισσότερα για το ΝΑΤΟ – ένα διαχρονικό σημείο διαμάχης μεταξύ των ΗΠΑ και της συμμαχίας. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η ουσία του ζητήματος είναι η στρατηγική σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης.

Οι ΗΠΑ έχουν πάει σε πόλεμο -ή σχεδόν σε πόλεμο- τρεις φορές με ευρωπαϊκές δυνάμεις που είχαν προσπαθήσει να πάρουν τον έλεγχο της ηπείρου.

Η πρώτη συνέβη το 1917, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν δυνάμεις στη Γαλλία για να πολεμήσουν τη Γερμανία. Η επέμβαση προκλήθηκε φαινομενικά από γερμανικά υποβρύχια που είχαν βυθίσει βρετανικά και γαλλικά πλοία πριν στραφούν σε αμερικανικά πλοία καθ’ οδόν προς την Ευρώπη. Αλλά ήταν πιο θεμελιώδες το γεγονός ότι το εμπόριο των ΗΠΑ με την Ευρώπη είχε συνεχιστεί επικερδώς κατά την πρώτη φάση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η γερμανική απόπειρα να επιτεθεί στη ναυτιλία ήταν μια προσπάθεια να κοπεί η γραμμή ανεφοδιασμού μεταξύ Βρετανίας και Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι γερμανικές δυνάμεις αποδυναμώνονταν στη στεριά, οπότε το Βερολίνο ήλπιζε ότι η αναχαίτιση πλοίων από τις ΗΠΑ θα έβλαπτε τη βρετανική πολεμική προσπάθεια και, με τη σειρά της, θα ανακούφιζε τα στρατεύματά της.

Για την Ουάσιγκτον, ήταν κάτι περισσότερο από ένα θέμα απώλειας σκαφών. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη αποτέλεσαν την οικονομική καρδιά του κόσμου. Ενώ οι Γάλλοι και οι Βρετανοί πάλευαν για τη ζωή τους, οι Αμερικανοί πάλευαν για να διατηρήσουν την οικονομική σχέση που ήταν η ραχοκοκαλιά της οικονομίας των ΗΠΑ.

Αυτό καθόρισε τη στρατηγική των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ασφαλείς από χερσαία εισβολή – ούτε ο Καναδάς ούτε το Μεξικό αποτελούσαν απειλή – επομένως η μόνη δυνατή λεωφόρος για εισβολή ήταν η θάλασσα. Έτσι, εκτός από την απειλή για το εμπόριο τους, οι ΗΠΑ ανησυχούσαν ότι μια άλλη δύναμη θα έπαιρνε τον έλεγχο του Ατλαντικού και θα πραγματοποιούσε μια αμφίβια επίθεση.

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον ήταν να σπάσει τη χερσαία ισχύ της Γερμανίας και να εμποδίσει το ναυτικό της να εξασφαλίσει τον Ατλαντικό.

Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω μιας συμμαχίας με τη Δυτική Ευρώπη σε ξηρά και θάλασσα, επειδή η ήττα τους θα άφηνε τις ΗΠΑ ευάλωτες στη Γερμανία.

 

Οι ΗΠΑ θα επενέβαιναν στην Ευρώπη για δεύτερη φορά στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά στην ίδια θέση. Η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε να υπερασπιστεί τον Ατλαντικό και να αποτρέψει την πτώση της Δυτικής Ευρώπης.

Πιο συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ φοβούνταν ότι η Γερμανία θα εισέβαλε και θα καταλάμβανε τη Βρετανία και θα έπαιρνε τον έλεγχο του τεράστιου ναυτικού της στόλου.

Αυτή ήταν μια θανάσιμη απειλή για το εμπόριο και την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Έτσι ακολούθησαν την ίδια στρατηγική που είχαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέχοντας τεράστια ναυτική βοήθεια στο Λονδίνο για να εμποδίσει τους Γερμανούς να αποκτήσουν τον έλεγχο του Ατλαντικού.

Η βασική διαφορά, φυσικά, είναι ότι οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν επίσης την Ιαπωνία στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Για την Ουάσιγκτον, μια ταυτόχρονη απειλή από τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό ωκεανό ήταν το χειρότερο σενάριο. Ο πόλεμος του Ειρηνικού ήταν ένας ναυτικός πόλεμος.

Η τρίτη επέμβαση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, με τις ΗΠΑ να διατηρούν γραμμές πέρα ​​από τον Ατλαντικό για να τροφοδοτούν τη Δυτική Ευρώπη και τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ που εμπλέκονταν με τη Σοβιετική Ένωση. Μόνο που αυτή τη φορά και οι δύο πλευρές κρατούσαν πυρηνικά όπλα, οπότε οποιοσδήποτε θερμός πόλεμος θα ήταν πόλεμος αέρος-εδάφους. Η αμερικανική υπεράσπιση της θάλασσας έγινε από τη γη και τον αέρα, αλλά εξακολουθούσε να είναι, κατ’ αρχήν, ένας ναυτικός πόλεμος.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτοί οι πόλεμοι διεξήχθησαν στο πλαίσιο μιας συμμαχίας και ότι η στρατηγική των ΗΠΑ έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη για περισσότερο από έναν αιώνα.

Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική, η Ουάσιγκτον αναμένεται να διεξάγει έναν ναυτικό πόλεμο και να προμηθεύει τις δυνάμεις των ΗΠΑ, ενώ θα ενισχύσει τα πλεονεκτήματά της με μια συμμαχία που προέρχεται από χερσαίες δυνάμεις στα βασικά χερσαία πεδία μάχης.

Υπό αυτή την έννοια, το ΝΑΤΟ ως οργανισμός δεν είναι απαραίτητος για έναν πόλεμο των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Αλλά τα στρατεύματα που θα μπορούσε να προμηθεύσει θα ήταν σίγουρα ευπρόσδεκτα.

Και πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται ακόμα εμπόριο – και το εμπόριο με την Ευρώπη είναι το πιο σημαντικό.

Η διατήρηση ανοιχτών ναυτικών γραμμών ήταν το κλειδί για τους πολέμους των ΗΠΑ στον 20ό αιώνα.

Αυτό …

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όταν ένας λαός βαριέται τη Δημοκρατία

 

 Tου Παντελή Σαββίδη

Στην Ουάσιγκτον συνήλθαν οι ηγέτες των 32 χωρών μελών της Συμμαχίας για να εορτάσουν τα 75 χρόνια από της δημιουργίας της (τα 50χρονα γιορτάστηκαν πάλι στην Ουάσιγκτον και είχα πάει ως απεσταλμένος της ΕΡΤ3. Βρισκόμουν στο Βελιγράδι καλύπτοντας τους βομβαρδισμούς).

Το ΝΑΤΟ ανασυγκροτείται σε νέα βάση και οι περιφερειακοί σχεδιασμοί του απαιτούν και νέα οργάνωση και περισσότερους εξοπλισμούς που σημαίνει περισσότερα χρήματα. Συζητείται, ήδη, το ποσοστό του ΑΕΠ που θα επενδύσει κάθε χώρα να ανέρχεται στο 2,5% από 2% που ήταν μέχρι τώρα. Δίνονται περισσότερες αρμοδιότητες στους στρατιωτικούς του ΝΑΤΟ (κυρίως στον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή Ευρώπης Saceure) και σχεδιάζεται, αν εκλεγεί ο Τράμπ στις ΗΠΑ, να υπάρξει μια αυτόνομη ευρωπαϊκή διάσταση εντός του ΝΑΤΟ που θα συνεργάζεται με το υπόλοιπο.

Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρές εξελίξεις και πολύ κοστοβόρες αλλά στην χώρα μας τίποτε δεν συζητείται δημοσίως. Ούτε, φυσικά, σε κυβερνητικό επίπεδο. Θα αποφασίσει ο πρωθυπουργός και θα ανακοινώσει την απόφασή του. Έχουμε βαρεθεί τη δημοκρατία.

Δεξαμενές σκέψης όπως η βρετανική European Leadership Network (ELN) εστιάζουν αναλυτικά στο θέμα του νέου ΝΑΤΟ και συνιστούν να συζητηθούν το θέμα της οικονομικής συμμετοχής των χωρών μελών και οι άλλες αλλαγές αναλυτικά και στον δημόσιο διάλογο και στα κοινοβούλια των χωρών μελών.

Έχουν, φαίνεται, στο μυαλό τους οι άνθρωποι χώρες όπου η δημόσια σφαίρα λαμβάνεται υπόψη στην διαμόρφωση πολιτικής από τις κυβερνήσεις και στο κοινοβούλιο γίνεται σοβαρή συζήτηση για θέματα που αφορούν τις κοινωνίες όταν, κυρίως, είναι οικονομικά.

Στην Ελλάδα, είτε πρόκειται για την Ελλάδα του Μητσοτάκη είτε των προηγουμένων κυβερνήσεων αποφασίζει ένας μικρός πυρήνας με τον οποίο συνδιαλέγεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός.

Ούτε στη δημόσια σφαίρα θα γίνει λόγος ούτε πολύ περισσότερο στη Βουλή.

Θα αποφασίσουν άλλοι για εμάς έστω και αν εκπροσωπούν το 11,5% του εκλογικού σώματος.

Ενδιαφέρεται κανείς για το πόσα χρήματα από το ΑΕΠ θα δοθούν;

Βεβαίως οι ανάγκες της ελληνικής άμυνας από τον μόνο κίνδυνο που αντιμετωπίζει η χώρα (την Τουρκία) καλύπτουν το μίνιμουμ ποσοστό του ΑΕΠ που ζητά το ΝΑΤΟ (2,5%) αλλά η αγορά οπλικών συστημάτων και η διάταξη του στρατού είναι διαφορετική όταν η κύρια στόχευση είναι η Τουρκία και διαφορετική όταν η άμυνα προσανατολίζεται στην πολιτική του ΝΑΤΟ.

Για να το αντιληφθείτε καλύτερα, αν το ΝΑΤΟ αποτελεί προτεραιότητα του ελληνικού στρατού τότε το να αποσυρθούν δυνάμεις από τα νησιά ή να αδειάσουν οι αποθήκες από οπλικά συστήματα είναι μια επιβεβλημένη ενέργεια. Αν, όμως, προτεραιότητα έχει ο κίνδυνο από την Τουρκία τα πράγματα διατάσσονται και οι προτεραιότητες ιεραρχούνται διαφορετικά.

Το τελευταίο σχόλιο που θα ήθελα να κάνω είναι ότι το ΝΑΤΟ είναι μια αμυντική συμμαχία η οποία ιεραρχεί τους κινδύνους με βάση τις αμερικανικές προτεραιότητες.

Αν είχε αρχές …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Τουρκία ταπείνωσε το ΝΑΤΟ. Εάν το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να τη διώξει, ιδού το σχέδιο Β

 

Toυ Michael Rubin / Middle East Forum Observer

Διευθυντή ανάλυσης πολιτικής στο Middle East Forum και ανώτερου συνεργάτη στο American Enterprise Institute.

Ο εκβιασμός της Τουρκίας προς τον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) για την ένταξη της Σουηδίας είναι το τελευταίο επεισόδιο που εγείρει ερωτήματα σχετικά με το εάν η Τουρκία ανήκει στη συμμαχία.

Σίγουρα, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ και πολλοί στον Λευκό Οίκο θα πανηγυρίσουν τη συμφωνία της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας μετά από καθυστέρηση 22 μηνών, αλλά, ενώ ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ επαινεί αφειδώς τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία υποτάσσει τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στο δικό της υλικό όφελος.

ΠΑΙΖΕΙ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΔΙΠΛΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΘΩΣ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΞΟΠΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΙΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ.

Το ΝΑΤΟ ορίζει ως σκοπό του «να εγγυηθεί την ελευθερία και την ασφάλεια των μελών του με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα» και λέει ότι «προωθεί τις δημοκρατικές αξίες». 

Τουρκία σήμερα κοροϊδεύει τέτοιες αξίες: το Freedom House κατατάσσει την Τουρκία ως το πιο αντιδημοκρατικό μέλος του ΝΑΤΟ.

Για πάρα πολύ καιρό, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ και οι δυτικοί ομόλογοί τους αρνούνταν την Τουρκία. Ορισμένοι εξηγούν ότι η Τουρκία είναι, απλώς, πολύ σημαντική, ειδικά καθώς έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, αυτή η μέτρηση είναι παραπλανητική. Σημασία δεν έχει το μέγεθος του στρατού, αλλά η πολιτική βούληση να τον χρησιμοποιήσουμε.

Η ιδέα ότι το πρόβλημα θα λυθεί μόνο του εάν ο Ερντογάν αποχωρήσει από το αξίωμα ή πεθάνει είναι φαντασία, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο διαμόρφωσε την εκπαίδευση 32 εκατομμυρίων Τούρκων και πώς οργάνωσε τον στρατό κατά τη διάρκεια της 21χρονης δικτατορίας του. 

Το ίδιο ισχύει και με τα μέσα ενημέρωσης και τη γραφειοκρατία της Τουρκίας.

Η Τουρκία σήμερα είναι παθητικό. Δεν υπάρχει μηχανισμός εντός του ΝΑΤΟ για την απέλαση ενός παράξενου μέλους. Στο παρελθόν, οι χώρες αποχώρησαν οικειοθελώς. Το 1966, για παράδειγμα, η Γαλλία εγκατέλειψε την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ μετά από μια σειρά εσωτερικών διαφωνιών, αν και ο Σαρλ Ντε Γκωλ επιβεβαίωσε ταυτόχρονα τη δέσμευση της Γαλλίας στη συλλογική άμυνα της συμμαχίας. Οκτώ χρόνια αργότερα, η Ελλάδα αποσύρθηκε από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Και οι δύο χώρες τελικά προσχώρησαν ξανά.

Η αξία του ΝΑΤΟ για τον Ερντογάν, ωστόσο, είναι ότι μπορεί να λειτουργεί ως δούρειος ίππος και να εμποδίζει τη συναίνεση σε κάθε απόφαση μέχρι τα μέλη του ΝΑΤΟ να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του.

Για τη Σουηδία, αυτό σημαίνει καταστολή της ελευθερίας του λόγου ή έκδοση αντιφρονούντων.  

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι θα δώσουν στην Τουρκία F-16.
 

Εάν το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να εξωθήσει την Τουρκία να φύγει, θα μπορούσε να την αναγκάσει να το εγκαταλείψει; 

Ναί.

Η ιστορικός άμυνας Κόρι Σάκε σημειώνει ένα παράδειγμα από τη δεύτερη Κρίση του Βερολίνου το 1958. Καθώς η Σοβιετική Ένωση αμφισβήτησε ξανά το καθεστώς του Δυτικού Βερολίνου, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία εφάρμοσαν το “Live Oak”. 

Η ιδέα ήταν να εμπλακούν στον σχεδιασμό πυρήνων εκείνα τα μέλη του ΝΑΤΟ που ήταν πιο πιθανό να πολεμήσουν, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα τετελεσμένο γεγονός για άλλα μέλη του ΝΑΤΟ. Μια τέτοια αντίληψη σήμερα θα σήμαινε την παροχή προνομίων στα αξιόπιστα μέλη του ΝΑΤΟ έναντι πιθανής προσπάθειας καθυστέρησης απο την Τουρκία.(Στο κείμενο: “Potential filibustering from Turkey”.Το filibuster είναι μια πολιτική διαδικασία κατά την οποία ένα ή περισσότερα μέλη ενός νομοθετικού σώματος παρατείνουν τη συζήτηση σχετικά με την προτεινόμενη νομοθεσία, έτσι ώστε να καθυστερήσει.)

Ο John Maurer, καθηγητής στρατηγικής στη Σχολή Προηγμένων Αεροπορικών και Διαστημικών Σπουδών στο Air University, Maxwell Air Force Base, εικάζει ότι οι μεταρρυθμιστές του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν την εθελοντική αποχώρηση της Γαλλίας από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ το 1966 ως ένδειξη ότι το να είσαι μέρος στη Συνθήκη του ΝΑΤΟ δεν εγγυάται αναγκαστικά τη συμμετοχή σε όλες τις δομές του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα σε στρατιωτικό επίπεδο.

Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε επίσης να μετακινήσει τη Χερσαία Διοίκηση του (LANDCOM) από τη Σμύρνη.

Σε περίπτωση που η Τουρκία ασκήσει βέτο στη μεταφορά μέσω της παρουσίας της στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να απαντήσει εγκαθιστώντας μια παράλληλη διοίκηση και στη συνέχεια εγκαταλείποντας σιγά σιγά τη LANDCOM. Είτε έτσι είτε αλλιώς, το ΝΑΤΟ μπορεί να σηματοδοτήσει τη δυσαρέσκειά του για τις γελοιότητες του Ερντογάν αναθέτοντας τη νέα ή μεταφερόμενη δομή στην Αλεξανδρούπολη ή τη Στοκχόλμη.

Το ΝΑΤΟ μπορεί να κάνει την παρουσία της Τουρκίας στο Συμμαχία δυσάρεστη με άλλους τρόπους. Τα μέλη του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν ανεπίσημα να αποκλείσουν τους Τούρκους από ορισμένους οργανισμούς αρνούμενοι τους διορισμούς Τούρκων. Εδώ, υπάρχει επίσης προηγούμενο, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί τακτικά το βέτο της για να απαγορεύσει σε ομιλητές που επικρίνουν τον Ερντογάν να παρευρεθούν στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ. Ομοίως, όπως το «Five Eyes» επισημοποιεί την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ της Αυστραλίας, του Καναδά, της Νέας Ζηλανδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας κώδικας «NATO Minus One» μπορεί να αποτρέψει την τακτική ανταλλαγή πληροφοριών με Τούρκους αξιωματούχους. Μια τέτοια κίνηση είναι συνετή δεδομένης τόσο της προθυμίας της Τουρκίας να στοχεύσει αντιφρονούντες σε όλη την Ευρώπη όσο και της υποστήριξής της στο Ισλαμικό Κράτος.

Η αποτελεσματική άμυνα απαιτεί εκτίμηση της πραγματικότητας. Η Τουρκία δεν παρέχει πλέον στο ΝΑΤΟ τα θεμέλια ή την αξία που είχε κάποτε. 

Η άρνηση για την ιδεολογία του Ερντογάν ή τον αντίκτυπό του στον τουρκικό στρατό μπορεί να είναι θανατηφόρα. Αντί να αγκαλιάσουμε ευσεβείς πόθους και να αναγνωρίσουμε την αδυναμία να εκδιωχθεί η Τουρκία, είναι καιρός...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΝΑΤΟ συγχαίρει την Τουρκία για τη νίκη επί των Ελλήνων

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Πέρσι τέτοιες ημέρες είχαμε εντοπίσει στο διαδίκτυο το συγχαρητήριο μήνυμα προς την Τουρκία του Στρατηγείου του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη με αφορμή την Ημέρα Νίκης και την Ημέρα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων που εορτάζονται μαζί στις 30 Αυγούστου. Πρόκειται για την ημέρα αυτή του 1922 που οι τουρκικές δυνάμεις νίκησαν τις ελληνικές στη μάχη του Ντουμπλουπινάρ, κοντά στο Αφιόν Καραχισάρ.

Κανείς πέρσι δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός, και για τους τύπους υπήρξε μια υποτυπώδης ελληνική αντίδραση που είχε σαν αποτέλεσμα την (προσωρινή) αφαίρεση του σχετικού ΝΑΤΟϊκού ποστ από το διαδίκτυο.

    Λόγω των τουρκικών αντιδράσεων που ακολούθησαν, το ΝΑΤΟ αποκατέστησε τη… φιλοτουρκική τάξη. Οπότε πάει χαμένη και η αντίδραση.

Για δεύτερη χρονιά το φαινόμενο επαναλήφθηκε. Στην πραγματικότητα θα συνέβαινε εδώ και χρόνια, όμως αν δεν το πάρει κάποιος είδηση και το δημοσιοποιήσει τα επίσημα μάτια δεν ανησυχούν. Η ελληνική κοινή γνώμη ασχολείται πιο έντονα φέτος με το θέμα επειδή δόθηκε και κάποια δημοσιότητα από ορισμένα ΜΜΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση έδωσε μάλιστα εντολή στον μόνιμο αντιπρόσωπο της χώρας στο ΝΑΤΟ να προβεί σε διάβημα με το οποίο χαρακτηρίζεται απαράδεκτο να συνδέεται η εθνική ημέρα Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας με την Ημέρα Νίκης κατά μιας συμμάχου χώρας. Πρόκειται για τη γνωστή αθηναϊκή αφέλεια, ή επίδειξη αφέλειας λόγω αδυναμίας.

Η κυβέρνηση με το διάβημα εγκαλεί την Άγκυρα –και όχι το ΝΑΤΟ– για μια επιλογή καθοριστικής σημασίας για την ιστορία και τη συνοχή της γειτονικής χώρας. Η νίκη του 1922 αποτελεί καθοριστικό παράγοντα της συγκρότησης της σύγχρονης Τουρκίας – είναι σημαντικός σταθμός στην ιστορική εξέλιξή της.

Με το διάβημά της η ελληνική κυβέρνηση μας λέει πως κακώς η Τουρκία συνδέει την ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεών της με τη νίκη επί της Ελλάδας. Λες και θα μας ρωτούσε.

    Εξ ιδίων κρίνοντες στην ελληνική πρωτεύουσα (καθώς δεν κάνουν τίποτε χωρίς να πάρουν άδεια), θεωρούν πως και η Τουρκία διακατέχεται από την ίδια νοοτροπία. 

Με τέτοιες ψευδαισθήσεις κυβερνούν.

Μάλιστα ο Ερντογάν κλιμάκωσε, και σύμφωνα με το Anadolu δήλωσε πως η Σμύρνη «καταστράφηκε από τον εχθρό που υποχωρούσε [σ.σ. εννοώντας τους Έλληνες], 15 ημέρες μετά την έναρξη της Μεγάλης Επίθεσης». Συνέχισε δε αναφέροντας: «Ο εχθρός μόλυνε την αιώνια πατρίδα της Ανατολίας με τις βρόμικες μπότες του για σχεδόν 3,5 χρόνια».

Αυτά λοιπόν από την αντίπερα όχθη, τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει διατεθειμένος να κάνει πίσω ακόμη και σε ζητήματα κυριαρχίας. Έγκυρες πληροφορίες μας υποστηρίζουν πως στην αναφερόμενη γιορτή των Ενόπλων Δυνάμεών τους οι Τούρκοι προσκαλούν στη δεξίωση που παραθέτουν και Έλληνες επισήμους διαπιστευμένους στη χώρα τους. Από ελληνικής πλευράς γίνεται η επισήμανση της σύνδεσης των δύο γιορτών (Νίκης και Ενόπλων Δυνάμεων) και στη σχετική πρόσκληση αναζητείται και βρίσκεται μια ικανοποιητική λύση.

Σε δημόσιο επίπεδο, όμως, η παρασάγγας απέχουσα από τη ελληνική τουρκική διαχείριση των εθνικών υποθέσεων δίνει ΝΑΤΟϊκή έμφαση στο γεγονός.

Επί της ουσίας τώρα: Ο διοικητής στο στρατηγείο της Σμύρνης είναι Αμερικανός, αλλά ταυτόχρονα είναι και διοικητής του US ARMY EUROPE AND AFRICA, άρα σχεδόν ποτέ δεν βρίσκεται στη Σμύρνη. Ο υποδιοικητής (ό,τι κι αν είναι βρίσκεται στον… κόσμο του), και ο επιτελάρχης είναι Τούρκος. Αυτός κάνει το παιχνίδι. Ο Τούρκος επιτελάρχης.

Δεν φταίνε όμως οι Τούρκοι, αλλά η ελληνική κυβέρνηση που δεν προβαίνει στις δέουσες ενέργειες να αλλάξει η σχετική διαταγή. Το ΝΑΤΟ δουλεύει με διαδικασίες οι οποίες άπαξ και εγκριθούν τηρούνται ευλαβικά. Θα μπορούσε η Ελλάδα να θέσει το θέμα στα αρμόδια ΝΑΤΟϊκά όργανα, όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα άλλαζε κάτι αφού πολύ πιθανώς θα έπρεπε να συμφωνήσουν και οι Τούρκοι.

Το ΝΑΤΟ συγχαίρει και την Ελλάδα στις 25 Μαρτίου, αλλά η ελληνική εθνική γιορτή προς τιμή της Επανάστασης του 1821 αναφέρεται σε ένα κράτος που δεν υπάρχει: την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι ευχές δίδονται σε υψηλό (πολιτικό) επίπεδο για τις εθνικές επετείους. Τα στρατηγεία εύχονται για τις Ημέρες των Ενόπλων Δυνάμεων. Επισήμως η 30ή Αυγούστου είναι η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, εντούτοις ο Τούρκος επιτελάρχης του ΝΑΤΟ το… είδε αλλιώς. Εκμεταλλεύτηκε τις δυνατότητες που του παρέχει η Συμμαχία χωρίς ουσιαστική αντίδραση από την Αθήνα. Αντίδραση που θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα επί της ουσίας.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στην Τουρκία δίνεται μεγάλη σημασία στην...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μας προετοιμάζουν. Ξέρουν πού πηγαίνουν;

 

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Υπάρχει μια διάχυτη ανησυχία και στην προβληματιζόμενη κοινωνία και σε θεσμούς όπως το στράτευμα για το πού οδεύει η χώρα. Και η ανησυχία επιτάθηκε από τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι μπορεί να κάνει πίσω ακόμη και σε ζητήματα κυριαρχίας. Δήλωση που όχι μόνο δεν διευκρινίστηκε καθησυχαστικά, αλλά ενισχύθηκε από τις παρεμβάσεις των προπαγανδιστών του κυβερνητικού λόγου.

    Το μοτίβο τους είναι λίγο πολύ πως το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη, αλλά ανήκει και στην Τουρκία. Με την επίκληση παιδαριωδών ισχυρισμών προς επιβεβαίωση των λεγομένων τους.

Ένας μάλιστα διερωτήθηκε: «Εκεί που η απόσταση Ελλάδας-Τουρκίας είναι μικρότερη των 12 μιλίων, τι θα κάνουμε; Θα μπούμε μέσα στο τουρκικό έδαφος;». Λόγω της ιδιότητάς του δεν νομίζω να μην γνωρίζει πώς γίνεται η διευθέτηση με το Διεθνές Δίκαιο. Αλλά απευθύνονται στα πλέον ανενημέρωτα στρώματα για να διαμορφώσουν κοινωνική δυναμική στις υποχωρήσεις.

Προς τους ενημερωμένους, ασχολούμενους με τα ελληνοτουρκικά και ανησυχούντες ανέλαβε να απευθυνθεί μια ομάδα ακαδημαϊκών με ένα κείμενο του οποίου το βασικό περιεχόμενο περιστρεφόταν γύρω από την αναγκαιότητα συνομιλιών με την Τουρκία.  

Τις συνομιλίες με την Τουρκία κανείς δεν τις αρνείται·  συνομιλίες όμως σε τι και γιατί;

Το κρίσιμο σημείο στο οποίο δεν απαντά κανείς εκ των υποστηρικτών της κυβερνητικής άποψης και βούλησης είναι ότι ακόμη και αν η Τουρκία θελήσει να πάει στη Χάγη για τις θαλάσσιες ζώνες μόνο, θα θέσει θέμα κατοχής των νησιών τα οποία αμφισβητεί.  

Θα δεχθεί η ελληνική κυβέρνηση να αναθέσει στους δικαστές να αποφανθούν ποια νησιά ανήκουν στην ελληνική επικράτεια;

Θα αφήνονταν στην κρίση διεθνών δικαστών, όπως έγραψε ο Γιάννης Βαληνάκης, τόσο η ελληνική κυριαρχία επί κάθε εδαφικού σχηματισμού (νησιά, νησίδια, βραχονησίδες) στο Αιγαίο, όσο και το δικαίωμα άμυνάς τους;  

Και ακόμη, «δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς την Τουρκία να απόσχει από υπόγειο επηρεασμό των δικαστών, όπως και τελικά να αποδεχθεί μια απόφαση του ΔΔΧ που θα θεωρήσει μη συμφέρουσα».

Σε αυτά τα ζητήματα δεν απαντούν οι φιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί υποστηρικτές της κυβερνητικής θέσης. Εδώ βρίσκεται η ουσία και όχι στη διαπίστωσή τους ότι μέχρι σήμερα έχουν δοθεί 400 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς, όσο και το χρέος της χώρας. Λησμονούν ότι τα κράτη δεν είναι επιχειρήσεις που επιδιώκουν το κέρδος. Βεβαίως, ο πλούτος χρειάζεται για την ευημερία των πολιτών τους, αλλά πριν από την ευημερία τα κράτη πρέπει να υπάρξουν ως κυρίαρχα. Και την κυριαρχία τους πρέπει να την επιβεβαιώνουν όταν αμφισβητείται.

Οι ισχυρισμοί τους σε άρθρο που προκάλεσε αίσθηση τις προηγούμενες ημέρες είναι έωλοι σε αρκετά σημεία, εντούτοις κορυφαία λανθασμένη αντίληψή τους είναι η διαπίστωση πως ο χρόνος αυτή τη στιγμή είναι ευνοϊκός για την Ελλάδα κυρίως λόγω των οικονομικών αναγκών της Τουρκίας τις οποίες αναζητά να ικανοποιήσει από τη Δύση και οι οποίες μπορεί να γίνουν εκμεταλλεύσιμες στις διαπραγματεύσεις.

Πέραν του ότι η Τουρκία ακόμη και αν έλθει σε μια συνεννόηση με την Ελλάδα αυτή θα έχει προσωρινό χαρακτήρα μέχρι να θέσει και άλλα ζητήματα, από πού συνάγεται ότι η Δύση θα δεχθεί να υποστηρίξει την Ελλάδα και όχι δικά της αιτήματα προς την Τουρκία; 

Εκείνο, για παράδειγμα, που διαπιστώνουμε σε μια ευρωτουρκική προσέγγιση είναι μια ειδική σχέση της Τουρκίας με την Ένωση κατά την οποία η Άγκυρα θα παίρνει αλλά δεν θα δίνει τίποτε στα ελληνοτουρκικά. Εντέχνως επιχειρείται η παράκαμψη των ελληνικών/κυπριακών αντιρρήσεων και συμφερόντων και η απάλειψη οποιασδήποτε ουσιαστικής υποχρέωσης από την τουρκική πλευρά. Το εγχείρημα βαφτίζεται απλώς «θετική ατζέντα» – για την Τουρκία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε τις προηγούμενες ημέρες και η είδηση ότι η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε τροπολογία στο νομοσχέδιο για τον αμυντικό προϋπολογισμό (NDAA) για την επέκταση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη έμφαση στα νησιά. Με λίγα λόγια, η Ουάσινγκτον ενδιαφέρεται να εγκαταστήσει δυνάμεις της στα νησιά.

Υπενθυμίζεται ότι όταν ανακοινώθηκε η υπογραφή της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας-ΗΠΑ είχε σχολιαστεί αρνητικά η άρνηση των Αμερικανών να δεχθούν παρουσία τους στην Σκύρο ή στη Λήμνο λόγω των αντιρρήσεων της Τουρκίας.

Μια αμερικανική στρατιωτική παρουσία στα νησιά –πέρα από τα ισχυρά νομικά επιχειρήματα της Ελλάδας– αμφισβητεί de facto την αποστρατιωτικοποίησή τους, γεγονός που βρίσκει απολύτως αντίθετη την Άγκυρα. Η Τουρκία άλλωστε έχει καταφέρει να θέσει εκτός ΝΑΤΟϊκών αμυντικών σχεδιασμών νησιά που αμφισβητεί, όπως η Λήμνος.

Όσοι είδαν θετικά την αμερικανική πρόθεση που εκφράστηκε με την προαναφερθείσα τροπολογία, θεωρούν πέραν του θέματος της αποστρατιωτικοποίησης ότι οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν σε μια ενδεχόμενη τουρκική στρατιωτική ενέργεια, κάτι που δυνάμει είναι πιθανό αλλά δεν επιβεβαιώνεται από το παρελθόν.

Υπάρχει και ο αντίλογος σ’ αυτή την αμερικανική πρόθεση, ο οποίος εστιάζει στην προσπάθεια να εξευρεθεί μια λύση στο θέμα των νησιών που να ικανοποιεί την Άγκυρα. Και η λύση είναι να διασκεδαστούν οι ελληνικές ανησυχίες, με την παρουσία των Αμερικανών σε νησιά και την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων. 

Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι απολύτως καταστρεπτικό και δεν θα λαμβάνει υπόψη την ιστορία με την αποχώρηση της Μεραρχίας από την Κύπρο που κατέστησε το νησί εύκολη λεία στις τουρκικές ορέξεις.

Τέλος, η υπόθεση συνδυάζεται επίσης με παλαιότερες δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του χαρακτηρισμού των νησιών ως ΝΑΤΟϊκών. Η αμερικανική δηλαδή παρουσία θα αποτελεί το πρώτο βήμα της ΝΑΤΟποίησής τους με τρόπο που θα ικανοποιεί την Τουρκία.

Το παρασκήνιο σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές αλλαγές στην περιοχή είναι πολύ ρευστό και θέλει και την πρόταση για ναύσταθμο στον Βόλο να συνδέεται με τις αμερικανικές προθέσεις να μεταφέρονται από εκεί πεζοναύτες σε περιοχές ενδιαφέροντος.

Η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να αποσείσει επικοινωνιακά τις ευθύνες της για τις πυρκαγιές –και κυρίως την εικόνα διάλυσης που δόθηκε με τις εκρήξεις στη Νέα Αγχίαλο– χειρίστηκε εντελώς άγαρμπα και προσβλητικά για το στράτευμα την υπόθεση, παραδίδοντας βορά στην κοινή γνώμη τον διοικητή της μονάδας, ο οποίος θεωρείται ένας από τους καλύτερους επιχειρησιακούς διοικητές. Πληροφορίες που δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές φέρουν το πόρισμα της ΕΔΕ να...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η τραγωδία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας έναντι της Τουρκίας

Του Δημήτρη Γ. Απόκη * 

Εάν κάνει κανείς μια σοβαρή και ρεαλιστική σούμα των γεγονότων και των αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία και της συνάντησης του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, θα πρέπει να είναι βαθιά ανήσυχος για το μέλλον. 

Και εξηγούμαι. Στις διεθνείς σχέσεις και στην εξωτερική πολιτική – εθνική ασφάλεια, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία (self-fulfilling prophecy) ορίζεται ως “ένας ψευδής ορισμός της κατάστασης που προκαλεί μια νέα συμπεριφορά που κάνει την αρχικά εσφαλμένη αντίληψη πραγματικότητα”.  

Πολύ απλά το δίλημμα ασφαλείας γίνεται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία για ένα κράτος όταν αυτό το κράτος δεν είναι επιτυχές στον κατάλληλο καθορισμό της κατάστασης ασφαλείας του, εντός του αναρχικού διεθνούς συστήματος. Η συμπεριφορά του κράτους, ενώ γίνεται αντιληπτή εσωτερικά ως ορθολογική έναντι των ενεργειών ενός άλλου κράτους, μπορεί άσκοπα να προκαλέσει ένα άλλο κράτος σε συσσώρευση όπλων, προκαλώντας έτσι την ίδια την απειλή που επιδίωκε να αποτρέψει. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα, εάν δει κανείς το πώς εκλαμβάνονται στη χώρα μας, τα αποτελέσματα στη Λιθουανία γύρω από την Τουρκία και κατ΄επέκταση τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Και αυτό είναι πραγματικά τραγικό.

Δεν έχω κρύψει ότι ως διεθνολόγος, ως αναλυτής, αλλά και στη δημοσιογραφική μου πορεία, πρεσβεύω τη ρεαλιστική σχολή σκέψης. Με βάση λοιπόν μια ρεαλιστική ανάλυση το αποτέλεσμα γύρω από την Τουρκία, αλλά και το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων, από τα γεγονότα που προέκυψαν στη Σύνοδο Κορυφής στο Βίλνιους της Λιθουανίας, είναι στην πραγματικότητα μια εν δυνάμει καταστροφή και ας προσπαθούν κάποιοι στην Ουάσιγκτον, στο ΝΑΤΟ και εδώ στην Ελλάδα να το παρουσιάσουν ως μια διπλωματική επιτυχία.

Παρά την ταπείνωση της Σουηδίας από την Τουρκία και την καταστρατήγηση, από το καθεστώς Ερντογάν, της ελευθερίας του λόγου και της δημοκρατίας στην Τουρκία, στο Βίλνιους, επικυρώθηκε η αντιμετώπιση των Κούρδων στη Σουηδία ως τρομοκρατών, όταν οι συμπαθούντες του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία όχι μόνο περιφέρονται ελεύθεροι, αλλά στελεχώνουν τη διοίκηση του Ερντογάν και την υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας.

Στον αντίποδα η Τουρκία του Ερντογάν, στο Βίλνιους, πήρε αρκετά ανταλλάγματα. Όχι μόνο αναμένει τώρα, την άρση των περισσότερων κυρώσεων που σχετίζονται με την άμυνα, αλλά αναμένει από την Ευρώπη την επιτάχυνση της μέχρι σήμερα ετοιμοθάνατης διαδικασίας ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μην βιαστούν κάποιοι να πουν, ότι ο δρόμος είναι μακρύς και αβέβαιος, το λένε ήδη, διότι πλανώνται εάν πιστεύουν ότι ο Ερντογάν επιδιώκει την ένταξη στην παραπέουσα Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελωνειακή ένωση, τη βίζα και το χρήμα θέλει και στο τέλος θα τα πάρει.

Τι πραγματικά συνέβη λοιπόν στο Βίλνιους;

Η Τουρκία χρησιμοποίησε την παρουσία της εντός του ΝΑΤΟ για να παραλύσει τον θεσμό και να επωφεληθεί από το de facto βέτο της. Όχι μόνο το κατάφερε αλλά για να άρει το βέτο στην ένταξη της Σουηδίας, το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον, της έδωσαν εξουσιοδότηση να παραλύσει περαιτέρω, την ήδη ευρισκόμενη σε παράλυση Ευρωπαϊκή Ένωση και να διαβρώσει τον δημοκρατικό προσανατολισμό της εκ των έσω.

Η ρεαλιστική πραγματικότητα είναι ότι αυτά που αποκόμισε ο Ερντογάν στο Βίλνιους, υποσκάπτουν το ίδιο το μέλλον της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Γιατί πολύ απλά όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για να αποτρέψουν την Τουρκία από το να επαναλάβει τη συμπεριφορά της στο μέλλον όσο αφορά τη στρατηγική και αποστολές του ΝΑΤΟ, αλλά το καθιστά βέβαιο. Και πραγματικά είναι ανοησίες αυτά που ακούγονται ότι έκανε κωλοτούμπα και φοβήθηκε την Ουάσιγκτον και τον Μπάιντεν.

Το γεγονός ότι ο Ερντογάν κατάφερε μέσω ενός καλοσχεδιασμένου πόκερ υψηλού ρίσκου, να φύγει με νέες παραχωρήσεις και επιτυχίες να επιδείξει στο εσωτερικό της Τουρκίας, αποτελεί εγγύηση, την οποία του παρείχε απλόχερα το ΝΑΤΟ, ότι κάθε μελλοντική σημαντική απόφαση της Συμμαχίας, θα είναι μια ευκαιρία για τουρκικούς εκβιασμούς.

Και ας έρθουμε στην άλλη τραγωδία της πολύκροτης φούσκας των F-16. Είμαστε ελάχιστοι αυτοί που από την πρώτη στιγμή αυτής της αστείας υπόθεσης, φωνάζαμε και προειδοποιούσαμε ότι είναι τραγικό και επικίνδυνο να συνοψίζεται η εθνική μας στρατηγική στο να μην προχωρήσει η αγορά νέων F-16 και η αναβάθμιση των ήδη υπαρχόντων στην Τουρκία. Κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου, ότι είναι τραγικό και επικίνδυνο να ξοδεύουμε πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο στην Αμερική για ένα θέμα που η κατάληξή του ήταν βέβαιη και προδιαγεγραμμένη.  

Και τώρα μετά τη λυπητερή, οι ίδιοι που πουλούσαν όλο αυτό το διάστημα αέρα κοπανιστό, έχουν ήδη περάσει στην άλλη τραγωδία της δήθεν επιβολής όρων από την Ουάσιγκτον για τα F-16 και ότι η Τουρκία θα τα πάρει πολύ αργά και η Ελλάδα στο μεταξύ θα έχει πάρει F-35. Πόσο σανό ακόμη; Δεν υπάρχει φιλότιμο;  

Ας ρίξουν μια ματιά στην τραγωδία της Ουκρανίας για να καταλάβουν.

Μια άλλη μεγάλη “επιτυχία” που μας προέκυψε στο Βίλνιους, είναι τα μέλια (τουλάχιστον δημοσίως), στην πολύκροτη συνάντηση του Ερντογάν με τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Χαμόγελα, κοινό ανακοινωθέν, κοινό Υπουργικό το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη. Η επιτομή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Και εκτός από τα μέλια έχουμε και τον πειρατή να μας δουλεύει απροκάλυπτα, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει χρήση των F-16 προς την κατεύθυνση της Ελλάδας, όπως δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα.  

Αλήθεια; Οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, οι υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά μας, οι επικίνδυνες αερομαχίες στο Αιγαίο, έγιναν στο Play Station;  

Απλά στήνει έξυπνα το άλλοθι, που περιέγραψε και ο γερουσιαστής Μενέντεζ, για να κλείσει η δουλειά στην πλάτη της Ελλάδας.

Μπροστά στο μεγάλο άγχος από το οποίο διακατέχεται, δυστυχώς, η πλειοψηφία του πολιτικού σκηνικού και της κοινωνίας στη χώρα μας, να επικρατεί η πολυπόθητη ησυχία στα εθνικά και να μην υπάρχει ανάγκη για τη δύσκολη διαμόρφωση και εφαρμογή εθνικής στρατηγικής, βλέπουμε θετικά στην κατρακύλα.

Ας δούμε λοιπόν τι ξεχνάμε. 

Το casus belli από την πλευρά της Τουρκίας σε ισχύ. 

Η αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και η απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών μας σε πλήρη ισχύ.  

Turk Aegean και “Γαλάζια Πατρίδα”, σε πλήρη ισχύ.  

Τα Δαρδανέλια, τουρκικά στενά. 

Η απαίτηση του πειρατή για Κύπρο ακατονόμαστη, απλά συντεταγμένες. 

Και απαίτηση για λύση και αναγνώριση δυο κρατών στην Κύπρο.

Και ας έρθουμε στις επετείους που έρχονται πολύ σύντομα. 

Με πρώτη και καλύτερη, αυτή της εδώ και μισού αιώνα εισβολής και κατοχής της Κύπρου, 20 Ιουλίου, 1974. Για σχεδόν μισό αιώνα, η Τουρκία κατέχει το ένα τρίτο της Μεγαλονήσου. Μια χώρας που, για σχεδόν τρεις δεκαετίες, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα αποτελέσει θύμα της πεποίθησης της αμερικανικής και ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, ότι η διεθνής πολιτική και τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων απαιτούν θυσίες εθνικών συμφερόντων. Και μάλιστα όταν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι όλο και περισσότερο ένας βασικός αμερικανικός εταίρος ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και η σημασία της αυξάνεται μόνο. Καλό θα είναι να καταλάβουν, αλλά θα πρέπει Λευκωσία και Αθήνα να το απαιτήσουν, οι σύμμαχοι και φίλοι, ότι μια Κύπρος σήμερα αξίζει πιθανώς πολύ περισσότερο από μια Σουηδία, ανεξάρτητα από το μικρό μέγεθος της στρατιωτικά και εδαφικά.

Στη συνέχεια η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάννης, την  οποία ο πειρατής ανοικτά δηλώνει ότι θέλει να καταργήσει και δεν τη σέβεται. Μετά τα 100 χρόνια της τουρκικής δημοκρατίας, όπου ο πειρατής θέλει να ανακηρυχθεί σε Σουλτάνο παίζοντας δίπορτο μεταξύ της Δύσης και του απολυταρχικού άξονα.

Η απόλυτη ντροπή στο Βίλνιους δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Η Αμερική κέρδισε επικοινωνιακά μια ενότητα και πέτυχε τα σχέδια της, διεύρυνση της Συμμαχίας και ξεμπλοκάρισμα του στρατηγικού της σχεδιασμού, μέσω του ΝΑΤΟ, με αιχμή του δόρατος Φιλανδία και Σουηδία.

Τι θα μας πει όμως η Ουάσιγκτον όταν ο πειρατής θα αλλάξει το τροπάριο, καλωσορίζοντας τον Πούτιν στην Άγκυρα, όταν θα στραφεί ανοικτά προς την Ασία, θα παίξει με την BRICS και θα αρχίσει να απειλεί και να εκβιάζει.

Είδαμε τις ηγεσίες του ΝΑΤΟ οι οποίες μπορεί να αλληλοσυγχαίρονται στο Βίλνιους, αλλά σύντομα θα μετανιώσουν. Κάνοντας τα χατίρια του πειρατή του διεθνούς δικαίου και εκβιαστή της Δύσης, δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο κατευνασμού όσο και ενδυναμώνουν ένα ξεκάθαρα αντιδυτικό και αντιευρωπαϊκό καθεστώς για το οποίο η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και η Αμερική, θα πληρώσουν πολύ υψηλότερο τίμημα στο μέλλον.

Και καλά αυτοί έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Εμείς γιατί πρέπει ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τουρκικό παιχνίδι (και) με τα Στενά

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ενόψει της κρίσιμης συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ (11-12 Ιουλίου) στο Βίλνιους της Λιθουανίας, όπου θα συζητηθούν υψίστης σημασίας ζητήματα της Συμμαχίας, με φόντο κυρίως την ουκρανική κρίση, η Τουρκία επιχειρεί να φορτώσει την ατζέντα. 

Δεν είναι μόνον το παζάρι στο οποίο έχει επιδοθεί για να συναινέσει στην ένταξη της Σουηδίας στη Συμμαχία ούτε οι αξιώσεις της στο Κυπριακό περί το ψευδοκράτος.

Στο τραπέζι των συζητήσεων αναμένεται να φέρει τις απαιτήσεις της και για τα Στενά, του στρατηγικού για τη ναυσιπλοΐα θαλάσσιου διαύλου από τα Δαρδανέλλια έως και τον Βόσπορο.

Αν πιστέψουμε τη συνήθως καλά πληροφορημένη Al-Monitor, η Αγκυρα θα επιδιώξει τη μετονομασία σε Τουρκικά Στενά, από σκέτο Στενά που προβλέπει η Συνθήκη του Μοντρέ (1936), του υδάτινου διαδρόμου που συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο.

Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ειδικές γνώσεις γεωπολιτικής για να αντιληφθεί ότι με μια τέτοια μεταβολή, η τουρκική πλευρά θέτει υπό την απόλυτη δικαιοδοσία της τις εισόδους και εξόδους του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το θαλάσσιο εμπόριο και τις στρατιωτικές μετακινήσεις σε μια από τις πιο κρίσιμες γωνιές του πλανήτη.

Οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ δεν θα βιαστούν να παραδώσουν τα «κλειδιά» του Βοσπόρου στην Τουρκία, όταν στη Μαύρη Θάλασσα τα μποφόρ ανεβαίνουν λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και των αυτοκρατορικών βλέψεων της Μόσχας, ενώ ο εναγκαλισμός της με την Αγκυρα γίνεται όλο και πιο σφιχτός.

Η απόλυτη κυριαρχία των Στενών από την Τουρκία και μέσω αυτής και της στενής συμμάχου της Ρωσίας, θα ήταν «αυτοκτονικός» για τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και του Καυκάσου.

Ο κίνδυνος να μετατραπεί κατ’ αυτόν τον τρόπο η Μαύρη Θάλασσα σε λίμνη ρωσοτουρκικών συμφερόντων και να υποταχθούν αναγκαστικά σε αυτά οι οικονομίες και κοινωνίες των άλλων παρευξείνιων χωρών, θα είναι τεράστιος σε μια τέτοια περίπτωση. Και το ΝΑΤΟ επ’ ουδενί θα ήθελε να πυροβολήσει τα πόδια του.

Πιθανότερο θεωρείται ο Ερντογάν να εγείρει θέμα ολοκληρωτικής κυριαρχίας των Στενών, για να διαπραγματευθεί με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, κάποιαν από τις πολλές άλλες αξιώσεις του.

Ακόμη κι έτσι, όμως...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο καθρέφτης του Ερντογάν και το λάθος της Δύσης

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Ολοι προσπαθούµε να μαντέψουμε ποια πολιτική θα ακολουθήσει ο πρόεδρος Ερντογάν μετά την επανεκλογή του. Απέναντι στη Δύση και βεβαίως απέναντι στην Ελλάδα.  

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να ξέρουμε αν και πόσο ο Ερντογάν εξαρτάται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη προκειμένου να αντιμετωπίσει την τεράστια οικονομική κρίση που έχει μπροστά του.

Κάποιοι έμπειροι αναλυτές πιστεύουν ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει την εμπλοκή της Δύσης σε μια επιχείρηση «διάσωσης» της τουρκικής οικονομίας, επειδή ο Τούρκος ηγέτης ήλθε στην εξουσία έπειτα από ένα πρόγραμμα του ΔΝΤ στη χώρα του και ξέρει καλά τις πολιτικές συνέπειες. Επισημαίνουν επίσης το γεγονός ότι η Τουρκία δεν περιμένει κάτι παραπάνω από τη σχέση της με την Ε.Ε., σε αντίθεση με τη δεκαετία του 2000, όταν οι προσδοκίες ήταν πολύ υψηλές.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος παράγοντας που έχει μπει στην εξίσωση.  

Ο Ερντογάν θεωρεί ότι έχει βρει στρατηγικούς εταίρους, χρηματοδότες και συνομιλητές έξω από το δυτικό στρατόπεδο. Το Κατάρ τού προσφέρει μετρητά, η Ρωσία τον πληρώνει αδρά για να παρακάμπτει τις δυτικές κυρώσεις και η Σαουδική Αραβία μοιάζει έτοιμη να του δώσει ένα πακέτο-μαμούθ 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων.  

Αυτές οι σχέσεις έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τον Ερντογάν. Δεν εξαρτώνται σε καμία περίπτωση από το αν στην Τουρκία παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν επικρατεί κράτος δικαίου κ.λπ., κ.λπ. Δεν τους νοιάζει. Βλέπουν την Τουρκία και τον Ερντογάν πολύ κυνικά και συναλλακτικά. Σε αυτές τις σχέσεις δεν μεσολαβούν ούτε Κογκρέσο ούτε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κανείς. Ούτε βέβαια τις εξετάζει κάποιος από τους εταίρους του μέσα από το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Δεν τους αφορά το ζήτημα.

Ο Ερντογάν δεν μπορεί όμως και να κλείσει την πόρτα οριστικά στη Δύση. Δεν τον συμφέρει και δεν θα το κάνει. Ιδεατά, θα ήθελε να βρει χρηματοδότηση από μη δυτικές πηγές για να ξεπεράσει την οικονομική κρίση. Να προχωρήσει την αγορά των F-16 από τις ΗΠΑ γιατί η αεροπορία του ζορίζεται. Να είναι το βασικό κανάλι παράκαμψης των κυρώσεων προς τη Μόσχα, αλλά ταυτόχρονα να το παίζει ισχυρός παράγων του ΝΑΤΟ.

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο λάθος. Υπό τον φόβο «να μη χαθεί η Τουρκία για τη Δύση», θα δικαιολογούν διάφορες συμπεριφορές, ακόμη κι όταν απειλούν άμεσα τα συμφέροντα της δυτικής συμμαχίας. Οσος θυμός κι αν υπάρχει στο παρασκήνιο λόγω του βέτο στην ένταξη της Σουηδίας ή της παράκαμψης των κυρώσεων, στο τέλος η άποψη που επικρατεί είναι «μαλακά με τον Ερντογάν!».  

Αυτό ισχύει στο Βερολίνο σίγουρα, ενίοτε στις Βρυξέλλες και βέβαια στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον.

(...) Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Ο Ερντογάν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη ως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί εθνικής ασφάλειας ο λόγος

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Aπό τότε που εμφανίστηκε η οργάνωση των κοινωνιών υπό μορφή κρατών, το θέμα της ασφάλειας ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους.  

Τα κράτη είναι ζωντανοί οργανισμοί και με δεδομένο ότι οι απειλές δεν έχουν πάψει ποτέ να υφίστανται, είναι υποχρεωμένα να διαθέτουν κουλτούρα και θεσμοθετημένους μηχανισμούς έγκαιρης εκτίμησης της απειλής, ειδάλλως, μπορούν να δεχτούν πλήγματα, που μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στον αφανισμό τους.

Η περίπτωση της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων είναι χαρακτηριστική, αφού δεν εξαλείφθηκε μόνο η αυτοκρατορία και το κράτος αλλά και το έθνος των Ασσυρίων, ένα από τα ιστορικότερα της ανθρωπότητας, που κινδυνεύει με πλήρη εξαφάνιση.

Η έννοια της εθνικής ασφάλειας δεν είναι μονοδιάστατη και δεν περιορίζεται μόνο στην υπηρεσία πληροφοριών και στις άλλες σχετικές υπηρεσίες. Είναι ευρύτερη και αφορά ολόκληρη την κοινωνία, το σύνολο του έθνους, όταν πρόκειται για εθνικά κράτη, όπως η Ελλάδα ή τουλάχιστον όπως ήταν η Ελλάδα μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Στη χώρα μας υπήρχε μια τέτοια νοοτροπία και αντίληψη εθνικής ασφάλειας, η οποία όμως ήταν ετεροπροσδιοριζόμενη και καθοδηγούμενη από τα ισχυρά κέντρα του Ψυχρού Πολέμου. Και με βάση αυτήν την αντίληψη είχαν δομηθεί και οι σχετικές υπηρεσίες του ελληνικού κράτους.  

Η αντίληψη εθνικής ασφάλειας είχε περιοριστεί στον «από Βορρά κίνδυνο», μια αντίληψη που είχε προεκτάσεις και στην εσωτερική ασφάλεια της χώρας.  

Μιλάμε για τη συμμαχική εκτίμηση για τον κομμουνιστικό κίνδυνο, που αφορούσε την απειλή που προερχόταν από τις κομμουνιστικές χώρες και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την εσωτερική του διάσταση, το κομμουνιστικό κίνημα και την Αριστερά γενικότερα.

Αυτή η αντίληψη, πέραν του ότι ήταν διχαστική, όσον αφορά την εσωτερική διάσταση της «απειλής», ήταν και «κολοβή», αφού η ασφάλεια ταυτίστηκε απόλυτα με τη συμμαχία, χάνοντας το χαρακτήρα της «εθνικής». Και αυτό είχε επίσης μια άλλη επίπτωση. Η αντίληψη της εθνικής ασφάλειας αλλά και της αντιμετώπισης της απειλής, ταυτίστηκε με το συμμαχικό, γεγονός που οδήγησε σε έναν σχετικό εφησυχασμό, κοινωνία, κράτος και πολιτικό κόσμο, αφού η αντιμετώπισή του είναι υπόθεση της συμμαχίας.

Η συγκεκριμένη στρέβλωση είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και μετά την προδοσία της Κύπρου και την εμφανή αποκάλυψη της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Θράκης και των νησιών του Αιγαίου, υπήρχαν ισχυρές αντιστάσεις στις δομές του κράτους, των κομμάτων αλλά και σε μέρος της κοινωνίας, όταν κυρίως τη δεκαετία του 1980 άρχισαν να γίνονται δομικές αλλαγές και να γίνεται λόγος για την «εξ Ανατολών απειλή».

Τα πράγματα άλλαξαν, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κατέρρευσε, η Τουρκία έκανε και πράττει ό,τι είναι δυνατόν για να δείξει την επιθετικότητά της και παρόλα αυτά, ακριβώς επειδή η ΝΑΤΟϊκή συμμαχία είναι εδώ και επειδή με βάση τις δικές της εκτιμήσεις απειλής, θεωρεί την Ελλάδα και την Τουρκία ως ενιαίο χώρο για την αντιμετώπισή τους, το ελληνικό κράτος συνεχίζει να δυσκολεύεται να αναπτύξει τους απαραίτητους θεσμικούς οργανισμούς και μηχανισμούς, που θα το επιτρέπουν να προβαίνει σε βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις απειλής, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον να υπάρξει εθνική στρατηγική.

Όσον αφορά το έλλειμμα που παρατηρείται στην Ελλάδα, αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι στο συγκεκριμένο θέμα, το συμμαχικό, όχι μόνο «καπελώνει» αλλά αντιστρατεύεται το εθνικό. Επί παραδείγματι, εάν η Ελλάδα αναπτύξει νοοτροπία και τους κατάλληλους θεσμικούς οργανισμούς και μηχανισμούς εθνικής ασφάλειας, που σημαίνει σωστή εκτίμηση απειλής και εξ αυτής σωστή εθνική στρατηγική, τότε θα προκύψει ένα τεράστιο ζήτημα παραμονής στην ίδια συμμαχία με την Τουρκία. Ένας από τους δυο πρέπει να φύγει.

    Το θέμα της Εθνικής Ασφάλειας είναι τεράστιο και ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του ελληνισμού.

Και δεν περιορίζεται στην ίδρυση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και τη σωστή οργάνωση και λειτουργία των υπηρεσιών πληροφοριών.

 Είναι υπόθεση ολόκληρου του έθνους, το οποίο αν δεν αποκτήσει αντίληψη και νοοτροπία εθνικής ασφάλειας, κινδυνεύει να χαθεί και μάλιστα αν όχι αυτόν, ίσως τον επόμενο αιώνα.

Τέλος, κανείς δεν πρέπει να αντιμετωπίζει το θέμα φοβικά, γιατί ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η καθυστερημένη αφύπνιση της Δύσης

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

 Εμείς βράζουµε στο ζουμί μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Γύρω μας, όμως, συμβαίνουν πράγματα που είναι σημαντικά αλλά και απρόβλεπτα, και μας αφορούν.  

Η Τουρκία μοιάζει να τράβηξε το σχοινί στις σχέσεις της με τη Δύση παραπάνω από όσο άντεχε. Ο Ερντογάν ενδεχομένως να μην κατάλαβε και ο ίδιος πόσο άλλαξε ο κόσμος μετά τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία. Το μπλόκο στην ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ έχει προκαλέσει απίστευτο εκνευρισμό τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Ευρώπη. Το ίδιο και το «παιχνίδι» που παίζει η Τουρκία με τη Ρωσία, προκειμένου να παρακαμφθούν οι δυτικές κυρώσεις. Ολοι πλέον γνωρίζουν ότι οι τεράστιες ποσότητες μικροτσίπ που εισάγει τελευταία η Τουρκία δεν οφείλονται σε δεκαπλασιασμό της παραγωγής της. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για τα ανταλλακτικά αεορσκαφών.

Οι εξομολογήσεις του τέως υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο έριξαν φως στο τι συνέβαινε στα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων σε σχέση με τον Ερντογάν πριν από την Ουκρανία. Είχε συσσωρευθεί πολύς εκνευρισμός από τα όσα συνέβαιναν στη Συρία, αλλά και τις σχέσεις με ακραίες μουσουλμανικές δυνάμεις. Φαίνεται πως ακόμη και στο Πεντάγωνο, που ήταν παραδοσιακά ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της Αγκυρας, είναι πολλοί πια που σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Οχι πως η Τουρκία δεν έχει ακόμη απολογητές και συμμάχους. Διαθέτει τέτοιους τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στο Βερολίνο. Απλά ο Ερντογάν τούς δυσκολεύει με τους χειρισμούς του. Κάτι σημαίνει όταν ο παγίως φιλοτουρκικός Εconomist φτάνει στο σημείο να ασκήσει τόσο σκληρή κριτική στον Τούρκο ηγέτη.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς, εδώ στην Ελλάδα; 

Οι κυβερνώντες θεωρούν ότι θα περάσουμε μια ήσυχη περίοδο έως το πέρας των ελληνικών και των τουρκικών εκλογών. Υπάρχουν, προφανώς, σχετικές διαβεβαιώσεις από ευρωπαϊκές και αμερικανικές πηγές. Από την άλλη, η Αγκυρα συνεχίζει να κτίζει ένα αφήγημα με δηλώσεις αλλά και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας της. Εμπειροι αναλυτές αρχίζουν να αναρωτιούνται αν κινήσεις, όπως η δημοσιοποίηση ενός βίντεο κρατικής πολεμικής βιομηχανίας που δείχνει ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος να επιτίθεται σε ελληνικό νησί, είναι κάτι τυχαίο ή αν επιχειρεί να δημιουργήσει αντίστοιχο κλίμα και μέσα στην Τουρκία.

Το βέβαιο είναι ότι μιλάμε για μιαν άλλη Τουρκία, που δεν έχει καμία σχέση με την Τουρκία των Ιμίων ή του 1974.  

Μια Τουρκία που βρίσκεται σε σαφή αντιδυτική τροχιά και που διακρίνεται από έντονο αντιαμερικανισμό. Και έναν Ερντογάν που βλέπει παντού εχθρούς, αλλά ταυτόχρονα θεωρεί τον εαυτό του ίσο με τον Μπάιντεν, τον Σολτς και τον Πούτιν. 

Και μια Δύση που...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τουρκία χωρίς ΝΑΤΟ και ΝΑΤΟ χωρίς Τουρκία

 

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Το θέμα του γεωπολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας και των απόψεων που υπάρχουν σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ αλλά και Αγκυρα για το αν η χώρα αυτή έχει θέση ή όχι στην Ατλαντική Συμμαχία, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο έχει έλθει στο προσκήνιο.

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με τη στάση που τηρεί η Τουρκία του Ερντογάν έναντι της Ρωσίας, που έχει εισβάλει στην Ουκρανία και ο δεύτερος έχει σχέση με την άρνηση της Αγκυρας να κυρώσει τη συμφωνία ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Επειδή την πιο αξιόπιστη άποψη έχουν αυτοί που μετέχουν σε τέτοιες συζητήσεις, παραθέτουμε το σκεπτικό ενός Τούρκου αρθρογράφου, του Fikret Akfırat, που υποστηρίζει ενθέρμως την αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι ενδεικτικό της τάσης που υπάρχει σε ισχυρότατους πολιτικοστρατιωτικούς κύκλους στην Αγκυρα και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Aydınlık» στις 26 Ιανουαρίου 2023!
 

Μέσα ή έξω από το ΝΑΤΟ;

Η διαδικασία ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ πυροδότησε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση για την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Το κάψιμο του Κορανίου στη Σουηδία και την Ολλανδία ήταν ενέργειες που βρέθηκαν στο επίκεντρο για την Τουρκία. Επιπλέον, η εκτίμηση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής κυβέρνησης ότι το κάψιμο του Κορανίου δεν είναι ποινικό αδίκημα και εντάσσεται στο πλαίσιο της «ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης», αποκαλύπτει την ντροπή της κατανόησης της «ελευθερίας» από το ΝΑΤΟ, στο οποίο προσκολλάται ο πρόεδρος του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου ως «προστάτης της δημοκρατίας».

Αν και στα κέντρα εξουσίας και λήψεως αποφάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ διατυπώνονται ακραίες απόψεις, όπως «Ας πετάξουμε την Τουρκία έξω από το ΝΑΤΟ», φαίνεται ότι η κύρια τάση είναι να αποτραπεί η έξοδος της Τουρκίας από τον οργανισμό. Ο Ρόμπερτ A. Μάνινγκ, ο οποίος κατείχε σημαντικές θέσεις στο Πεντάγωνο, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στη CIA από το 1988, εξέφρασε την άποψή του: «Είναι καλύτερα η Τουρκία να βρίσκεται μέσα στο αντίσκηνο παρά έξω από αυτό». Ο Μάνινγκ είναι ανώτερο μέλος του CFR (Council on Foreign Relations). Στο άρθρο του με τίτλο «Το δίλημμα της Τουρκίας και τα όρια της ισχύος των ΗΠΑ», ο Μάνινγκ τονίζει εν συντομία ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αποδεχθούν τα όρια της ισχύος τους σε έναν πολυπολικό κόσμο και ότι η πολιτική για την Τουρκία πρέπει να διαμορφωθεί ανάλογα. «Χρειάζεται λίγη στρατηγική ενσυναίσθηση, αντί να βλέπουμε την Τουρκία ως έναν (απατεώνα) σύμμαχο που έχει παρεκτραπεί και πρέπει να εξαλειφθεί» είπε ο Μάνινγκ (The Hill, 18 Ιανουαρίου 2023).

Οσοι υποστηρίζουν τη συνεργασία με τις ΗΠΑ, που δραστηριοποιούνται επίσης σε κυβερνητικούς κύκλους στην Τουρκία, χρησιμοποιούν τέτοιες απόψεις για να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο. Με άλλα λόγια, επιχειρηματολογούν ως εξής: «Οι ΗΠΑ μας χρειάζονται, δεν μπορούν να μας εγκαταλείψουν».

Ενας από τους πυλώνες της στρατηγικής της τουρκικής κυβέρνησης, που καθορίζει και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, είναι ο ισχυρισμός ότι το ΝΑΤΟ αποτρέπει απειλές κατά της Τουρκίας. Οταν εμείς από την πλευρά μας του λέμε ότι «Αυτές οι απειλές προέρχονται από το ίδιο το ΝΑΤΟ» κάποιοι παράγοντες στην Αγκυρα μάς λένε: «Γι’ αυτό ακριβώς λέμε ότι, αν φύγουμε από το ΝΑΤΟ, θα εισβάλουν στη χώρα μας και θα μας καταλάβουν». Ας ξεκαθαρίσουμε, οι οπαδοί αυτής της άποψης εμφανίζονται ότι είναι εναντίον των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όμως κάνουν προπαγάνδα υπέρ των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Γιατί στην πραγματικότητα, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είναι αυτή που εμποδίζει την Τουρκία να πολεμήσει αποτελεσματικά ενάντια σε αυτές τις απειλές.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν προτεραιότητα τη διατήρηση της πρόσδεσης της Τουρκίας στην Ατλαντική Συμμαχία. Αυτό προσπαθεί να το πετύχει περικυκλώνοντας την Τουρκία, εντείνοντας τις εναντίον της απειλές, που προέρχονται κυρίως από την ανατολική Μεσόγειο και τη βόρεια Συρία.

Η πραγματική κατάσταση είναι η εξής: Το να είσαι μέλος του ΝΑΤΟ δεν αποτρέπει την επιβολή εμπάργκο και τις απειλές κατά της Τουρκίας από τις ΗΠΑ και από τις άλλες χώρες που είναι σύμμαχοι στον οργανισμό, αλλά αποτρέπει τον αγώνα της Τουρκίας ενάντια σε αυτές τις απειλές. Στην πραγματικότητα, επιτρέπει σε αυτές τις απειλές να επιδεινωθούν περισσότερο, όπως έχει φανεί στη διαδικασία ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζεται, το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για τις ΗΠΑ για να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους και όχι να εξασφαλίσουν την ασφάλεια των χωρών-μελών του. Αυτή η κατάσταση προέκυψε πιο ξεκάθαρα μετά την επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Οι ευρωπαϊκές χώρες έπρεπε να αποδεχθούν τις επιβολές των ΗΠΑ κατά της Μόσχας, παρότι ήταν ενάντια στα αντικειμενικά τους συμφέροντα. Αυτή η δυνατότητα παρέχεται στις ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ εμποδίζει την Τουρκία να αναπτύξει σχέσεις με τους πραγματικούς της συμμάχους, όπως υπαγορεύουν τα συμφέροντα της εθνικής μας ασφάλειας.

Το ενδεχόμενο «αποχώρησης της Τουρκίας από τον οργανισμό» θεωρείται το πιο επικίνδυνο σενάριο στις έντονες συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα στους θεσμούς χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Το σημείο στο οποίο εστιάζουν είναι το γεγονός ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, η ρήξη της Τουρκίας με την Ατλαντική Συμμαχία θα αλλάξει όλες τις ισορροπίες στον κόσμο εναντίον των ΗΠΑ. Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ Τζέιμς Τζέφρι χαρακτήρισε την έξοδο της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και τη συμμετοχή της σε άλλες συμμαχίες «το χειρότερο πλήγμα που θα μπορούσε να έχει συμβεί στο ΝΑΤΟ από την ίδρυσή του» («Φωνή της Αμερικής», 8 Δεκεμβρίου 2020).

Ως εκ τούτου, υπάρχει υποχρέωση της Τουρκίας να γνωρίζει τη δύναμή της και να χαράξει τη στρατηγική της ανάλογα. Με την αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ θα ανοίξει ο δρόμος για τη διάλυση του οργανισμού. 

Ετσι...