ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ο ISIS αποκεφάλισε 10 Χριστιανούς στη Νιγηρία

Σύμφωνα με το BUSINESS INSIDER, το Ισλαμικό Κράτος δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει τη βίαιη εκτέλεση έντεκα Χριστιανών της Νιγηρίας με καλυμμένα τα μάτια, την ημέρα μετά τα Χριστούγεννα, ως αντίποινα για την εκτέλεση του ηγέτη του ISIS Αμπού Μπακρ Αλ-Μπαγκντάντι και του Εκπροσώπου Τύπου του ISIS Αμπντούλ Χασάν Αλ-Μουχαγίρ. Πηγή της είδησης ο Αχμάντ Σαλκιντά, ένας δημοσιογράφος, ο οποίος πρώτος δημοσιοποίησε το βίντεο.

«Αυτό είναι ένα μήνυμα προς όλους τους Χριστιανούς του κόσμου», λέει ο μασκοφόρος του Ισλαμικού Κράτους της Δυτικοαφρικανικής Επαρχίας (ISWAP) σ’ ένα στιγμιότυπο 56 δευτερολέπτων που εκδόθηκε από το Πρακτορείο Ειδήσεων AMAQ, μία πλατφόρμα προπαγάνδας του ISIS.

«Τους σκοτώσαμε ως εκδίκηση για το θάνατο των ηγετών μας, συμπεριλαμβανομένου του Αμπού Μπακρ Αλ-Μπαγκντάντι και του Αμπντούλ Χασάν Αλ-Μουχαγίρ.»
Το στιγμιότυπο γυρίστηκε σε μη ταυτοποιημένη υπαίθρια περιοχή και δείχνει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ενδοξα εσώρουχα

Tου Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Αυτές τις μέρες ήδη ετοιμάζεται νέα ταινία στο Χόλιγουντ με τίτλο «Ο μπουγαδοκλέφτης».  

Αφορά τον τρόπο που βρέθηκε το DNA του Μπαγκντάντι από το εσώρουχό του, το οποίο έκλεψε κούρδος πράκτορας που συνεργαζόταν με τους Ιρακινούς, με την CIA ή ποιος ξέρει με ποιον άλλον.  

Το ζήτημα είναι αν ο πράκτορας έκλεψε το βρακί απ' την απλωμένη μπουγάδα ή από τα άπλυτα - αν ισχύει το δεύτερο, τότε είναι να λυπάσαι εκείνους που μετά κάνανε την απευθείας λήψη δεδομένων και υλικού.

Κι ευτυχώς που ο ισλαμιστής ήτανε στρέιτ - σκέψου να είχανε βρει ότι φοράει κανένα ροζέ στρινγκ. Τότε οι Αμερικανοί ίσως να το διαλαλούσαν παγκοσμίως κόντρα σε κάθε αντίληψη κορέκτ και προσωπικών δεδομένων. Ενδέχεται να το έδειχνε αυτοπροσώπως και ο Τραμπ σε ειδικό διάγγελμα και θα κάγχαζε όλος ο δυτικός κόσμος που διαπνέεται από βαθιά ορθοφροσύνη, ενώ θα ξεσηκώνονταν όλες οι οργανώσεις ΛΟΑΤΚΙ της οικουμένης να διαμαρτυρηθούν δικαίως, διότι μπλέχτηκε η πολιτική με τα εσώρουχα, αν και δεν είναι καθόλου η πρώτη φορά, εφόσον ξέρουμε ότι σεξ «ανίκατε μάχαν».

Πάντως του Μπαγκντάντι, καθώς λέμε, του πήραν και τα σώβρακα. Και είναι σχεδόν σίγουρο πως το βρακί του κάπου θα φυλάσσεται από ειδικά εκπαιδευμένους φρουρούς και σε λίγα χρόνια μάλλον θα καταλήξει σε κάποια δημοπρασία των Σόθμπις όπου θα πουληθεί αντί εκατομμυρίων δολαρίων, κι όχι βέβαια πλυμένο, διότι το DNA που κουβαλάει του δίνει την ένδον, πραγματική του ευωδία και υπεραξία. (Σκέψου να είχε κανείς στην κατοχή του το σλιπ του Οσάμα μπιν Λάντεν: θα ήταν ήδη πλούσιος, διότι θα το αγόραζαν όσο όσο και απ' την αραβική πλευρά, όπου υπάρχει και πολύ χρήμα).

Υπ' αυτή την έννοια ίσως αναπτυχθεί μελλοντικά κι ένας ολόκληρος πολιτικός φετιχισμός με τα εσώρουχα, να προκύψουν ειδικοί συλλέκτες και διακινητές, εκτιμητές και έμποροι που θα ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό το είδος - δηλαδή βρακιά ισλαμιστών, κάλτσες τούρκων εισβολέων, στρινγκ λίβυων γυναικών που φύλαγαν τον Γκαντάφι, κασκορσέ του Μαύρου Σεπτέμβρη και λοιπά, που θα μοσχοπουλιούνται όπως οι τουαλέτες της Μέριλιν, το περίστροφο με το οποίο σκότωσε ο Ρούμπι τον Οσβαλντ, η Αστον Μάρτιν του Τζέιμς Μποντ και το δεξί, τρύπιο τερλίκι του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Από όλη την επιχείρηση εξόντωσης του αρχηγού του Ισλαμικού Κράτους αυτή η ιστορία με την κλοπή του εσώρουχου είναι η πιο ενδιαφέρουσα, καθότι δείχνει όχι μόνο τη γελοιότητα των ανθρωπίνων, αλλά ενίοτε και των συμβόλων - ας πούμε, είναι βέβαιο πως κάθε ισλαμιστής θα προτιμούσε να του είχανε πάρει δέκα σημαίες στο πεδίο της μάχης, παρά το βρακί του αρχηγού του, ενώ αυτός και η φρουρά κοιμούνταν του καλού καιρού. Η ταπείνωση τώρα είναι πολύ χειρότερη, και είναι πιθανό να προσπαθήσουνε οι ισλαμιστές να ζουλάρουνε, για ρεβάνς, κανένα μποξεράκι του Τραμπ, το οποίο μετά, καρφωμένο σε ιστό, θα το επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία από το Αλ Τζαζίρα και όχι μόνο.

(Η βράκα, η βράκα, που κάνει τρίκι - τράκα).

Πάντως, η όντως πραγματικότητα είναι πολύ πιο ευφάνταστη από κάθε συγγραφέα, αν σκεφτεί κανείς πως ούτε ο Τζον Λε Καρέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάτι τέτοιο, να συλλάβει ως αφηγηματική πιθανότητα την κλοπή του βρακιού ενός αρχηγού του Ισλαμικού Κράτους, που θα ήταν και η απαρχή της εξόντωσής του. Αλλά και να το έκανε, οι αναγνώστες θα θεωρούσαν πως υπερβάλλει, πως κάνει παρωδία ή λέει τερατολογίες από αμηχανία - να, όμως, που έχει συμβεί και, όπως έλεγε κι ένας πολωνός σκηνοθέτης, «η πραγματικότητα είναι πιο σοφή από μένα». Και βέβαια απείρως πιο πρωτότυπη.

Από εδώ και πέρα, λοιπόν, είναι αναπόφευκτο οι καταζητούμενοι αρχηγοί (και όχι μόνο) τρομοκρατικών και άλλων (γκανγκστερικών, ας πούμε) οργανώσεων να φυλούν τα εσώρουχά τους για να έχουνε τα μισά, όπως λέει και η παροιμία. Ισως δημιουργηθεί και ειδική βιομηχανία που θα παράγει βρακιά μιας χρήσεως γι' αυτούς, που θα τα φορούνε εφάπαξ και μετά θα αυτοκαταστρέφονται εξαφανίζοντας και το DNA του χρήστη. Θα πρόκειται για πανάκριβα, βέβαια, εσώρουχα, απλησίαστα για μας.  

Η άλλη λύση είναι οι μπουγαδοφυλάκτες ή βρακο-guards, ειδικοί φρουροί οι οποίοι εφεξής θα προασπίζουν τα εσώρουχα των ηγετών με μεγαλύτερο πάθος απ' όσο θα μάχονταν υπέρ βωμών, εστιών και της ίδιας της σημαίας, καθότι σε περίπτωση κλοπής αρχηγικού σώβρακου η πολιτική διαπόμπευση είναι χειρότερη.

Φανταστείτε όμως αρχηγός του Ισλαμικού Κράτους ή άλλων επικηρυγμένων οργανώσεων να ήτανε...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Το Ισλαμικό Κράτος και οι χριστιανοί του Ιράκ

Του Δημοσθένη Δαββέτα
Καθηγητή Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητή, εικαστικού


Ήταν τον Αύγουστο του 2014, όταν - κατά γενική έκπληξη στην διάρκεια της νύχτας - το Ισλαμικό κράτος εισέβαλε στα βόρεια του Ιράκ κι έσπειρε τον τρόμο και τον φόβο. Εκατοντάδες χιλιάδες Χριστιανοί και της εθνότητας Γιαζίντις σφάχτηκαν, γυναίκες αιχμαλωτίστηκαν και μετατράπηκαν σε σκλάβες, παιδιά υπέστησαν το μαρτύριο την νέας ισλαμικής επιμόρφωσης τους. Μια πραγματική γενοκτονία!..

Κι όλα αυτά γιατί οι τζιχαντιστές ήθελαν να " καθαρίσουν " το Ιράκ από τους ιδεολογικούς " αποστάτες" του. Μετά την περιοχή του Σινιάρ , οι Ισλαμιστές προωθήθηκαν προς την Νίβιν. Μέσα σε λίγες ώρες οι Γιαζίντις, οι Κακάις και 120.000 Χριστιανοί - εν μέσω ενός απερίγραπτου χάους - εξολοθρεύτηκαν και υποχρεώθηκαν σε εξορία.

Πού βρίσκονται όμως όλοι αυτοί πέντε χρόνια μετά και αφού έχουν ήδη περάσει δυο χρόνια από την στρατιωτική διάλυση του Ισλαμικού κράτους;  

Στην περιοχή του Σινιάρ κάποια χωριά Γιαζίντις παραμένουν έρημα, ενώ στην πόλη μόνο το 10% έχει επιστρέψει . Όσοι έμειναν εκεί μετά την γενοκτονία, ζουν ακόμη σε τέντες κι αδυνατούν να πενθήσουν όσες γυναίκες του πληθυσμού τους σκλαβώθηκαν, όσους σφαγιάστηκαν, ενώ οι βασανιστές τους παραμένουν ατιμώρητοι.

Στην περιοχή της Νίβιν επέστρεψαν περίπου 25.000 . Το Χριστιανικό κέντρο ξαναβρίσκει σιγά σιγά την δυναμική του. Όμως η δημογραφία μοιάζει να 'χει αλλάξει, καθότι πολλοί μουσουλμάνοι Σιίτες εγκαταστάθηκαν και δίνουν την αίσθηση ότι πλειοψηφούν στην περιοχή. Ανάλογα συμβαίνει στα βόρεια της Μοσούλης όπου πολλοί Σουνίτες πήραν την θέση των εκδιωχθέντων Χριστιανών.
Αυτή η κατάσταση επιτείνεται περισσότερο από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Χριστιανών της περιοχής φοβάται να επιστρέψει στη γη των πατεράδων τους. Αυτό που κατάφερε το Ισλαμικό κράτος , παρά την στρατιωτική του ήττα, είναι ότι έσπειρε στην Ιρακινή κοινωνία την δυσπιστία και το μίσος εναντίον του Άλλου. Το ότι ηττήθηκε στο πεδίο των μαχών δεν σημαίνει ότι ηττήθηκε κι η ιδεολογία του. Άλλωστε τις τελευταίες εβδομάδες βλέπουμε μαζικές ύποπτες φωτιές να καίνε τις παραγωγές του σιταριού λίγο πριν την Συγκομιδή τους.

Τρελές κι ασυγκράτητες φήμες τρέχουν κατηγορώντας όλοι όλους . Από τους Σουνίτες , τους Σαμπάκς, τους Κούρδους ή τους Χριστιανούς, όλοι είναι κατηγορούμενοι ως πυρομανείς. Αυτό είναι μια απόδειξη ότι η πριν την γενοκτονία του Ισλαμικού κράτους ισορροπία μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων είναι δύσκολο να επιτευχθεί εκ νέου.

Υπάρχουν βέβαια κάποια σημάδια συνεργασίας. Η εκκίνηση των οικονομικών δραστηριοτήτων στην κοιλάδα της Νίβιν , παρασύρει θετικά εμπορικές σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων. Είναι η άρση ενός εμποδίου ήδη στην καθημερινότητα των κατοίκων. Η δυσπιστία μειώνεται όταν ο παραγωγός για παράδειγμα κοτόπουλων προμηθεύει και τους μουσουλμάνους ή πολλοί Γιαζίντις εργάζονται σε υπηρεσίες μουσουλμάνων κλπ.

Όταν η οικονομία ξεκινά είναι ένα καλό σημάδι. Όμως πρέπει ο πολιτισμένος κόσμος να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση. Η ήττα του Ισλαμικού κράτους δεν σημαίνει κι οριστική ήττα της ιδεολογίας του. Πρέπει...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: «Αντίποινα και τιμωρία» συμφωνα με τα καθάρματα του ISIS η καταστροφη της Παναγίας των Παρισίων - Τί δεν καταλαβαίνεις?

«Αντίποινα και τιμωρία» χαρακτηρίζουν  τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους την καταστροφή που υπέστη η Παναγία των Παρισίων μετά τη φωτιά που ξέσπασε τη Δευτέρα.

 

Οι τζιχαντιστές δημιούργησαν μάλιστα σχετικό πόστερ που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. 

Το πόστερ από το Muntasir Media του Ισλαμικού Κράτους αναφέρει:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αυτά που τραυμάτισαν την Ευρώπη

Γράφει ο Ανδρέας Μήλιος 

Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, οικονομολόγος 

Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης αναδύθηκε από τα ερείπια του καταστροφικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την εκατόμβη των εκατομμυρίων νεκρών, τράφηκε με τις αξίες της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας και θέριεψε με τη σχεδόν ολοκληρωτική αποδοχή της από τα κράτη-μέλη και τους πολίτες τους. Τα πενήντα από τα εβδομήντα χρόνια ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και στη συνέχεια Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ανέφελα, τα καλύτερα που έζησαν οι λαοί της Ευρώπης. Όταν μάλιστα το 1989 αποδήμησε εις Κύριον ο ανελεύθερος και δυναστικός «υπαρκτός σοσιαλισμός», οι περισσότεροι πίστεψαν ότι η νίκη της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας και του κράτους δικαίου είναι οριστική και, ελλείψει αντιπάλου, θα μακροημερεύσουν ως πολιτικό-ιδεολογικό σύστημα.

Από τη δεκαετία του 1990, άρχισαν όμως να λαμβάνουν χώρα γεγονότα που σε λίγα χρόνια θα συνέβαλαν στη σιωπηρή διάβρωση των θεμελίων του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. 

Τα γεγονότα αυτά ήταν, η πρώιμη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πρώην κομμουνιστικών χωρών που δεν είχαν δημοκρατική παράδοση διακυβέρνησης, οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας και οι απότοκες των πολέμων αυτών συνέπειες, κυριότερες των οποίων είναι η προσφυγική κρίση και η αναβίωση του εθνικισμού και εθνολαϊκισμού στην Ευρώπη. Για λόγους που δεν επιβεβαιώθηκαν και δεν εξηγήθηκαν ποτέ επαρκώς, οι πόλεμοι αυτοί διεξήχθησαν με μπροστάρηδες τις Η.Π.Α. και παρακολουθήματα την πλειονότητα των χωρών της Ε.Ε., που συμμετείχαν ανυποψίαστες, χωρίς να αναλογισθούν τις συνέπειες που αυτοί θα είχαν για την Ευρώπη.

Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, που έγινε με πρόφαση την αποτροπή της επιρροής της Ρωσίας στα Βαλκάνια, διέλυσε μια πολυεθνική- πολυκοινοτική χώρα, στην οποία οι πληθυσμοί των κοινοτήτων ζούσαν μονιασμένα για μισό περίπου αιώνα. Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. στήριξαν απροκάλυπτα τους καθολικούς Σλοβένους και Κροάτες για λόγους θρησκευτικής συγγένειας και ανεξήγητα τους μουσουλμάνους της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου και πολέμησαν ομόθυμα του ορθόδοξους Σέρβους, παραδοσιακούς συμμάχους της Ρωσίας. Εικοσιπέντε χρόνια μετά, η Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με το τελευταίο να αλληθωρίζει προς την Αλβανία. 

Τα αποτελέσματα της στρατηγικά αστόχαστης ενέργειας είναι γνωστά. Καραβάνια προσφύγων από τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο αναζήτησαν καλύτερη τύχη στους παραδείσους της Ε.Ε. και την Ελβετία και έκρηξη επενδύσεων σημειώθηκε στη Βοσνία από χώρες με κοινές θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις (χώρες της Αραβικής χερσονήσου, Ιράν και Τουρκία), στους τομείς της θρησκείας (τζαμιά), της εκπαίδευσης (ισλαμικά σχολεία), της διατροφής, του τουρισμού και της ακίνητης περιουσίας. Ένας ισλαμικός θύλακας, ξένος προς τον πολιτισμό της Δύσης, δημιουργήθηκε, χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη, στο υπογάστριο της Ευρώπης, ο οποίος μελλοντικά θα μπορούσε να αφήσει περιθώρια δράσης στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Οι πόλεμοι του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας έχουν πολλά κοινά. Με πρόφαση την εκδίωξη των αυταρχικών ηγετών και την παραγωγή χημικών όπλων (Ιράκ) διαλύθηκαν ισλαμικές χώρες στις οποίες ζούνε άνθρωποι διαφορετικών ισλαμικών δογμάτων και διαφορετικών φυλών(Λιβύη).  

Η Λιβύη του αυταρχικού Μ. Καντάφι κατάφερνε να διατηρεί τη συνοχή μιας φυλετικά και θρησκευτικά διασπασμένης χώρας, να αποτελεί ανάχωμα στις μεταναστευτικές ροές από τις χώρες της κεντρικής Αφρικής προς την Ευρώπη και να τροφοδοτεί με υδρογονάνθρακες την τελευταία.  

Στο Ιράκ και στη Συρία τα διάφορα ισλαμικά δόγματα και φατρίες είχαν βρει τις ισορροπίες τους και ζούσαν ειρηνικά, κάτω από αυταρχικές ηγεσίες.

Με την εξόντωση του Μ. Καντάφι και του Σαντάμ Χουσεΐν και την προσπάθεια εκδίωξης του Άσαντ, αναβίωσε ο ακραίος ισλαμικός φανατισμός, που κορυφώθηκε με τον ειδεχθή Τζιχατισμό στη Συρία, και παράλληλα αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα ότι αυτοί οι λαοί δεν μπορούν να ζήσουν σε καθεστώς φιλελεύθερης δημοκρατίας δυτικού τύπου, επειδή οι αξίες του Ισλαμισμού δεν έχουν καμία συγγένεια με τις αξίες της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστό ότι σε κανένα μουσουλμανικό κράτος δεν ευδοκιμεί το δημοκρατικό πολίτευμα δυτικού τύπου.

Όλοι αυτοί οι πόλεμοι είναι οι κύριοι υπαίτιοι για τη σημερινή κατάσταση της Ευρώπης, διότι προκάλεσαν ένα ντόμινο απρόβλεπτων εξελίξεων. Η καταστροφή των ισλαμικών χωρών της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής και οι απότοκες σκληρές θρησκευτικές συγκρούσεις στα εδάφη τους προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν τεράστια κύματα προσφύγων που αναζητούν την τύχη τους στην Ευρώπη.

Όμως, οι πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές των εκατομμυρίων μουσουλμάνων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη φαίνεται πως προκάλεσαν τα χριστιανικά ήθη, ιδεώδη και το αίσθημα ασφάλειας των Δυτικοευρωπαίων και πυροδότησαν την άνοδο των εκλογικών ποσοστών των ακροδεξιών, των εθνικιστών και των εθνολαϊκιστών σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Όπως δείχνουν τα εκλογικά ποσοστά των εν λόγω ομάδων στις χώρες της Ευρώπης, η σύγκρουση των πολιτισμών, για την οποία, προφητικά, πρώτος μίλησε ο καθηγητής του Χάρβαρντ Σάμουελ Χάντινγκτον τη δεκαετία του ‘90, άρχισε να βρίσκει ενδιαίτημα στα ειρηνικά παλάτια της Ευρώπης και, εάν η τελευταία δεν κατορθώσει σύντομα να βρει πειστικές λύσεις στα ζέοντα προβλήματα του προσφυγικού και της επανεμπέδωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής στις χώρες της, η πιθανότητα να γίνει η Ευρώπη κοιτίδα ανάφλεξης ενός πολέμου των πολιτισμών αρχίζει, όλο και περισσότερο, να κερδίζει έδαφος.

Πόσο θλιβερό θα είναι να χαθούν ζωές στον 21ο αιώνα από τη σύγκρουση των πολιτισμών, αυτών των σύνθετων κραμάτων εμπεδομένων αξιών, ηθών, εθίμων, θρησκευτικής πίστης, παιδείας, και επιτευγμάτων τέχνης και τεχνολογίας, που εξευγενίζουν τη φύση του ανθρώπου και φέρνουν τους λαούς πιο κοντά.  

Πόσο λυπηρό θα είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το μεγάλο χρέος προς τους Κούρδους - Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχνά ότι θυσιάστηκαν για να σταματήσουν το Ισλαμικό Κράτος

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Αν και υπάρχουν μη διασταυρωμένες πληροφορίες ότι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε αποτελεί δημιούργημα των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης, για να αποτελέσει απειλή και στη συνέχεια αφορμή στρατιωτικής επέμβασης για την «αποκατάσταση της τάξης και την εμπέδωση της ασφάλειας» στο Ιράκ και στη Συρία, έχει σημασία να δούμε την εξέλιξη του φαινομένου.

Η εμφάνιση του αρχικού πυρήνα εντοπίζεται το 2013 στο Ιράκ ταυτόχρονα με τη στρατιωτική επιχείρηση ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν από τις ΗΠΑ και ονομάστηκε Αλ Κάιντα του Ιράκ, την οποία συγκρότησαν διάφορες ένοπλες ομάδες σουνιτών. Ηγετικό στέλεχος, ο Εμπού Μπεκίρ αλ Μπαγντάτι, διδάκτορας Ισλαμικών Σπουδών στο πανεπιστήμιο της Βαγδάτης, ο οποίος επικαλείται ευθεία συγγένεια με τον προφήτη Μωάμεθ. Ο Μπαγντάτι στις 2 Φεβρουαρίου 2004 συλλαμβάνεται από τις στρατιωτικές Αρχές των ΗΠΑ και κρατείται στις φυλακές Εμπού Γκράιμπ και Καμπ Μπουτζά ως τον Δεκέμβριο του 2004.

Ολα αυτά τα χρόνια οι ισλαμιστικές ομάδες έχουν συγκροτήσει το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ, με ηγέτη τον Αμπού Εγιούμπ ελ Μίσρι, ο οποίος σκοτώνεται το 2010 για να τον διαδεχτεί στην ηγεσία ο Μπαγντάτι. Μετά την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν, στις 2 Μαΐου 2011, υπόσχεται στους πιστούς του ότι θα εκδικηθεί.

Υστερα από τρεις ημέρες γίνεται η επίθεση της Χίλλα, στην οποία σκοτώνονται 24 αστυνομικοί και τραυματίζονται 72, και ο Μπαγντάτι αναλαμβάνει την ευθύνη της επίθεσης εν ονόματι του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ, ενώ είχε αναλάβει την ευθύνη και για άλλες 23 επιθέσεις που έλαβαν χώρα το δίμηνο Μαρτίου - Απριλίου του ίδιου έτους.

Στις 15 Αυγούστου 2011 σε επίθεση στη Μοσούλη σκοτώνονται 70 άτομα και το ΙΚΙ στην ιστοσελίδα του αναλαμβάνει την ευθύνη και δηλώνει ότι έχει πραγματοποιήσει 100 επιθέσεις για εκδίκηση στον θάνατο του Μπιν Λάντεν. 

Στις 22 Δεκεμβρίου 2011, μετά την αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από το Ιράκ, γίνονται συντονισμένες επιθέσεις αυτοκτονίας στη Βαγδάτη, από τις οποίες χάνουν τη ζωή τους 63 άτομα και άλλα 180 τραυματίζονται.

Εν τω μεταξύ από την άνοιξη του ίδιου έτους έχουν αρχίσει οι διαδηλώσεις στη Συρία, οι οποίες τον Ιούνιο μετατρέπονται σε ένοπλη εξέγερση, στην οποία συμμετέχει και η Αλ Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία.Τότε ο Μπαγντάτι αποφασίζει να επεκτείνει τη δράση της οργάνωσής του στη Συρία, η οποία πλέον αποκαλείται Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΚΙΛ).

Το 2013 και ενώ το ΙΚΙΛ έχει αποκτήσει μεγάλη δύναμη, ελέγχοντας εκτεταμένες περιοχές στο Ιράκ και στη Συρία, ο Μπαγντάτι ανακοινώνει ότι ενσωματώνει στην οργάνωσή του την Αλ Νούσρα.

Τον Ιανουάριο του 2014 το ΙΚΙΛ καταλαμβάνει τη Ράκκα, την οποία καθιστά πρωτεύουσα του «κράτους» και εκδιώκει από κει τις δυνάμεις της Αλ Νούσρα που παραμένουν πιστές στην Αλ Κάιντα. Τον Φεβρουάριο του 2014 η Αλ Κάιντα ανακοινώνει ότι κόβει κάθε σχέση με το Ι.Κ.

Στις 10 Ιουνίου το ΙΚΙΛ καταλαμβάνει τη Μοσούλη, όπου εκτός από τα 450.000.000 δολάρια που βρήκε στο θησαυροφυλάκιο της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράκ εξασφάλισε και ολοκαίνουργιο αμερικανικό οπλισμό ενός σώματος στρατού, το οποίο εγκατέλειψε την πόλη χωρίς να πολεμήσει. Το ΙΚΙΛ είναι πλέον πανίσχυρο, κατέχει πάνω από το ένα τρίτο του Ιράκ και άλλο τόσο της Συρίας, ενώ ο τακτικός στρατός των δύο χωρών σε όλες τις μάχες με τους τζιχαντιστές ηττάται και τρέπεται σε φυγή.

Στις 29 Ιουνίου το ΙΚΙΛ ανακοινώνει την παλινόρθωση του Χαλιφάτου και ο Μπαγντάτι αυτοδικαίως, ως απόγονος του Μωάμεθ, ανακηρύσσεται ο νέος χαλίφης*. Πλέον το όνομα του κράτους αλλάζει και γίνεται Ισλαμικό Κράτος (Ι.Κ.).

Στις 5 Ιουλίου 2014 μεταδίδεται βίντεο με τον Μπαγντάτι να κάνει κήρυγμα σε ένα ισλαμικό τέμενος. Το Ι.Κ. έχει αποκτήσει πλέον μεγάλη δύναμη, έχει υπό τον έλεγχό του περιοχές μεγαλύτερες από την έκταση της Ελλάδας και «υπηκόους» περίπου 15.000.000, σουνίτες μουσουλμάνους στη συντριπτική τους πλειονότητα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι διαθέτει μηχανισμούς προπαγάνδας που σπέρνουν τον τρόμο στη Δύση, ενώ ταυτοχρόνως προκαλούν τον θαυμασμό των ακραίων ισλαμιστών ανά τον κόσμο, οι οποίοι μέσω Τουρκίας σπεύδουν να γίνουν πιστοί στρατιώτες του Χαλιφάτου.

Η οργάνωση Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συρίας σε έκθεση που δημοσίευσε τον Αύγουστο του 2014 αναφέρει ότι το Ι.Κ. διέθετε 50.000 μαχητές στη Συρία και 30.000 στο Ιράκ, ενώ η CIA την ίδια περίοδο μιλούσε για 20.000 με 30.000.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν όντως οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης έβαλαν το χεράκι τους για τη δημιουργία του Ι.Κ., τουλάχιστον στα αρχικά στάδια.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι αυτό τον Αύγουστο του 2014 πήρε τέτοιες διαστάσεις, που έσπειρε τον τρόμο σε ολόκληρη τη Δύση και ειδικά στην Ευρώπη.

Οταν τον Μάιο του 2015 κατέλαβε την Παλμύρα και έφτασε μια ανάσα από τη Δαμασκό, τότε διαγράφηκε ο κίνδυνος να καταλάβει το Ι.Κ. τις ακτές της Συρίας στη Μεσόγειο, να καταπιεί σε μερικές μέρες τον Λίβανο και στη συνέχεια την Ιορδανία και μετά να ελέγχει μια περιοχή μεγαλύτερη από τη Γαλλία, πληθυσμό περίπου 40.000.000 και πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια το Ι.Κ. εκμεταλλεύεται τις πετρελαιοπηγές της «επικράτειάς» του και πουλάει το εμπόρευμα στην οικογένεια Ερντογάν, ακόμα και στο κράτος της Συρίας.

Η κατάσταση πλέον τείνει να τεθεί εκτός ελέγχου και σε εκείνη την κρίσιμη φάση έπρεπε να βρεθεί ο μαχητικός λαός που θα εξουδετέρωνε αυτήν τη μείζονα απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.

Το βαρύ έργο ανέλαβαν οι Κούρδοι της Συρίας, οι οποίοι κατήγαγαν την πρώτη στρατηγική νίκη τους επί του Ι.Κ. στο Κομπάνι, με την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ.

Αυτό ήταν, οι ΗΠΑ είχαν βρει τον πιο αξιόμαχο και αξιόπιστο εταίρο στην περιοχή - ο Ερντογάν και η Τουρκία ήταν ο πιο αξιόπιστος εταίρος του Ι.Κ.- και έτσι άρχισε σταδιακά το ξήλωμα του Ι.Κ. από τη βόρεια Συρία, με τη Ρωσία να υποστηρίζει τον στρατό της Συρίας.

Σήμερα το Ι.Κ. πνέει τα λοίσθια, όμως για να γίνει αυτό οι Κούρδοι θυσίασαν 10.000 νέους και νέες, ενώ υπάρχουν και χιλιάδες τραυματίες, για να νιώθουμε εμείς στην Ευρώπη ασφαλείς από τους αποκεφαλιστές του Χαλιφάτου.

Αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνά η Ευρώπη, όταν...

ΔΙΕΘΝΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Γυναίκες γιρτάζουν την απελευθέρωση της Ράκας από τα μαχμουτοφασισταριά σκίζοντας τις μπούργκες τους - Ισμαμομαχμουτολάγνοι νεοταξικοί καρνάβαλοι απολαύστε!

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Η μάχη των ανθρώπων με τα τέρατα

Του Χρήστου Χωμενίδη 

"Θα μπείτε ως επιβάτες στα αεροπλάνα. Μόλις απογειωθούν, θα μπουκάρετε στα κόκ-πιτ. Θα εξουδετερώσετε τους πιλότους, θα πιάσετε τα πηδάλια και θα τα οδηγήσετε καταπάνω στους Δίδυμους Πύργους, στο Πεντάγωνο και στον Λευκό Οίκο. Θα πυρπολήσετε την καρδιά της Αμερικής!"  

"Καταπληκτικό! Εμείς όμως πώς θα διαφύγουμε μετά;"

Με το "εμείς πώς θα διαφύγουμε μετά;", η συζήτηση θα είχε λήξει. Η ιδιοφυής στην απλότητά της έμπνευση θα είχε πέσει στο κενό. Ο αρχηγός θα έπρεπε να σχεδιάσει άλλο χτύπημα, το οποίο αφενός να βάζει φωτιά στα μπατζάκια του εχθρού, αφετέρου να δίνει -λίγες έστω- πιθανότητες στα παλληκάρια του να τη βγάλουν καθαρή.

Έτσι συνέβαινε σε όλα σχεδόν τα ανατρεπτικά, ριζοσπαστικά, εμπρηστικά κινήματα του παρελθόντος. Και οι πιό αποφασισμένοι και οι πιό ατρόμητοι μαχητές τής οποιασδήποτε ιδέας, από την εθνική απελευθέρωση μέχρι την κοινωνική δικαιοσύνη, πόρρω απείχαν από το να είναι αυτοκτονικοί. Λαχταρούσαν να ταπεινώσουν τον τύραννο και να επιστρέψουν ύστερα στους δικούς τους για να γιορτάσουν και να δοξαστούν. 

Ο Κωνσταντής Κανάρης έβαλε μπουρλότο στην τουρκική ναυαρχίδα και απομακρύνθηκε με το βαρκάκι του κωπηλατώντας. Ένα ταχύπλοο θα φυγάδευε τον Αλέκου Παναγούλη αφού εκείνος θα ανατίναζε τη λιμουζίνα του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Ακόμα και ο ανισόρροπος Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ -εάν τον δεχθούμε ως δολοφόνο του Προέδρου Κέννεντυ- ξεμάκρυνε στα μουλωχτά από τον τόπο του εγκλήματος και τρύπωσε σε έναν κινηματογράφο.

"Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου τον πόλεμο τον χάνει..." εξέφρασε ποιητικά ο Ιάκωβος Καμπανέλης την επικρατούσα επί χιλιετίες αντίληψη. Εκείνος που είχε, έστω και χάριν κάποιου υψηλού οράματος, συμφιλιωθεί απολύτως, προκαταβολικά με τον θάνατό του, που τον θεωρούσε δεδομένο -έως και επιθυμητό-, δεν θεωρούνταν ήρωας. Αλλά τέρας. 

Και δικαίως. Η ακατάρριπτη αντίληψη είναι ότι ο άνθρωπος, όλοι οι άνθρωποι ως πρωτεύοντα θηλαστικά, κυριαρχούνται και καθοδηγούνται από δύο βασικά ένστικτα. Εκείνο της αυτοσυντήρησης κι εκείνο της αναπαραγωγής. 

Η αυτόβουλη θυσία της ζωής δικαιώνεται και τιμάται υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι γίνεται στον βωμό των μελλουσών γενεών. Ο γονιός που πεθαίνει για το παιδί του εξασφαλίζει - ψυχρά εάν το δει κανείς- τη συνέχεια των γονιδίων του. Θέτει υπεράνω του εγώ του την προτεραιότητα της φύσης. 

Δεν υπάρχουν, θα μού πείτε, ιδανικοί αυτόχειρες; 

Εκείνοι που -ακολουθώντας τις πιό ασυνήθιστες και σκοτεινές ατραπούς- επιλέγουν κάποια στιγμή εν ψυχρώ τον θάνατο; 

Όσοι έχασαν τον ερωτικό τους σύντροφο και απαξίωσαν να περιφέρονται άσκοπα πάνω στη γη; 

Όσοι προτίμησαν το φυσικό τους τέλος από τον ηθικό εκπεσμό; (Η περίπτωση της ευθανασίας των ανίατα ασθενούντων είναι διαφορετική. Εκεί η κατάληξη έχει προδιαγραφεί, συντομεύεται απλώς, ώστε να αποφευχθεί το σωματικό μαρτύριο...).

Βεβαίως και υπάρχουν ιδανικοί αυτόχειρες, περιβάλλονται μάλιστα συνήθως και από ένα ρομαντικό φωτοστέφανο. Αυτό όμως που συγκινεί στην περίπτωσή τους δεν είναι η θανατολαγνεία μα η εξιδανίκευση -αντιθέτως- της ζωής, την οποίαν λαχταρούν πλήρη και υπερήφανη και όχι κουτσουρεμένη και εξευτελισμένη. "... Ήτο σπουδαίος ποιητής, που από τρίχα μόλις θα έψαλλε τους οργασμούς της γης και όλους τους έρωτας των άστρων, αν Μοίρα σκληρή δεν έστεφε το μέτωπόν του με βαθυπράσινον κισσόν που εκόπη από τάφους, μα που και έτσι ακόμη είναι κισσός, φυτό σπαρμένο απ' τους θεούς, όπως και η δάφνη...." γράφει ο Ανδρέας Εμπειρίκος για τον Κώστα Καρυωτάκη. 

Η περίπτωση των τζιχαντιστών που αιματοκυλούν εσχάτως την Ευρώπη δεν έχει ούτε ψήγμα από ρομαντισμό. Πρόκειται ολοφάνερα για ανθρώπους ακρωτηριασμένους από το βασικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Για ψυχισμούς στο έπακρον νοσηρούς. Για ετούτο και δυσχερέστατα αντιμετωπίσιμους. "Όποιος είναι διατεθειμένος να πεθάνει, μπορεί να σκοτώσει τον οποιονδήποτε" φρονούν οι εγκληματολόγοι. "Η απειλή της σύλληψης και της τιμωρίας αίρεται - ο κομμάντο αυτοκτονίας δεν φοβάται κυριολεκτικώς τίποτε."

Αρκεί η θρησκευτική πλύση εγκεφάλου είτε η υποδαύλιση ενός ταξικού μίσους για να διαστρεβλωθεί κάποιος σε τέτοιο βαθμό;  

Μήπως το ISIS λειτουργεί απλώς σαν υπαρξιακή πλατφόρμα, σαν εμβρυουλκός, ώστε να περάσουν άτομα βαθιά -έτσι κι αλλιώς- διαταραγμένα από την φρικτή παρόρμηση στην ολέθρια πράξη; 

Εάν το ISIS ισοπεδωθεί και η υπόγεια προπαγάνδα του σιγήσει, θα σταματήσουν άραγε και οι επιθέσεις αυτοκτονίας; Ή θα περιβληθούν προσεχώς από διαφορετικό μανδύα; 

Ακαδημαϊκό αποκλειστικά ενδιαφέρον παρουσιάζει η διερεύνηση των παραπάνω ερωτημάτων. Το ISIS πρέπει να καταστραφεί έτσι κι αλλιώς, έστω και αν τα ακέφαλα πλοκάμια του εξακολουθήσουν να σπαρταρούν και να σπέρνουν τον θάνατο. Οι βάρβαρες πρακτικές της οποιασδήποτε θρησκείας και δοξασίας -από την κλειτοριδεκτομή μέχρι την άρνηση του εμβολιασμού- πρέπει να απαγορευθούν διά ροπάλου, να επισείρουν βαρύτατες ποινές σε όποιους τις εφαρμόζουν. Όταν προσβάλλεται ο σκληρός πυρήνας του πολιτισμού, όπως εμείς, οι συνειδητοί πολίτες των δυτικών δημοκρατιών -εγωιστικά ίσως και αυθαίρετα- τον εννοούμε, δεν χωράει ούτε ψίθυρος "ναι μεν αλλά". Το "Ή εμείς ή αυτοί" βρίσκει σε αυτήν την περίπτωση το αυθεντικότερο νόημα του.

Τι γίνεται όμως εν τω μεταξύ;

Παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών μετά από κάθε χτύπημα ότι αλλάζουν πλέον τακτική, ότι θα εφαρμόσουν νέες υπερακριβείς μεθόδους πρόληψης, δεν νοιώθω διόλου αισιόδοξος. Ο επόμενος κομμάντο αυτοκτονίας μπορεί ...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Τα λύτρα του 1 δισ. δολαρίων που πυροδότησαν την κρίση στη Μέση Ανατολή

Tης Erika Solomon / Financial Times

Το Κατάρ πλήρωσε μέχρι και ένα δισ. δολάρια για την απελευθέρωση μελών της βασιλικής οικογένειας του κράτους του Κόλπου, τα οποία απήχθησαν στο Ιράκ κατά τη διάρκεια ταξιδιού για κυνήγι, σύμφωνα με άτομα από το περιβάλλον της συμφωνίας -πρόκειται για μία από τις αφορμές για τη δραστική απόφαση χωρών του Κόλπου να διακόψουν τους δεσμούς με την Ντόχα.

Αρχηγοί ομάδων πολιτοφυλακών και κυβερνητικοί αξιωματούχοι στην περιοχή ανέφεραν στους Financial Times πως η Ντόχα ξόδεψε τα χρήματα σε μια συναλλαγή που διασφάλισε την απελευθέρωση 26 μελών μιας ομάδας κυνηγών άγριων πτηνών στο νότιο Ιράκ και περίπου 50 μαχητών πολιτοφυλακής, που είχαν απαχθεί από τζιχαντιστές στη Συρία. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, το Κατάρ δωροδόκησε ταυτόχρονα δύο από τις δυνάμεις που βρίσκονται πιο συχνά στη μαύρη λίστα στη Μέση Ανατολή: μια ομάδα που συνδέεται με την Αλ Κάιντα και μάχεται στη Συρία, και Ιρανούς αξιωματούχους ασφαλείας.

Η συμφωνία, η οποία ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο, υπογράμμισε τις ανησυχίες των γειτόνων του Κατάρ σχετικά με τον ρόλο του πλούσιου σε αέριο κράτους, σε μια περιοχή που μαστίζεται από συρράξεις και έντονες αντιπαλότητες. Και τη Δευτέρα, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν προχώρησαν στο αναπάντεχο βήμα της διακοπής των διπλωματικών δεσμών και διόδων μεταφορών με το Κατάρ, υποστηρίζοντας πως η χώρα τροφοδοτεί τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.

«Οι πληρωμές των λύτρων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», σχολίασε ένας παρατηρητής της περιοχής.

Η Ντόχα αρνείται πως υποστηρίζει τρομοκρατικές ομάδες και απέρριψε τον αποκλεισμό από τους γείτονές της τονίζοντας ότι «στηρίζεται σε ισχυρισμούς που δεν βασίζονται σε γεγονότα». Ανέφερε πως δεν μπορεί άμεσα να ανταποκριθεί στο αίτημα να σχολιάσει τη συμφωνία για τους ομήρους. Ωστόσο ένα πρόσωπο από το περιβάλλον της κυβέρνησης του Κατάρ παραδέχθηκε πως οι «πληρωμές» πραγματοποιήθηκαν. Το άτομο αυτό δεν γνωρίζει τα ποσά των πληρωμών, ούτε το πού πήγαν τα χρήματα.

Το Κατάρ, σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών που φιλοξενεί αμερικανική στρατιωτική βάση, έχει εδώ και καιρό προκαλέσει την οργή των γειτόνων του, που θεωρούν την Ντόχα ενοχλητικό, τοπικό «αντάρτη». Ο κορυφαίος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο έχει χρησιμοποιήσει τον τεράστιο πλούτο του επιδιώκοντας σχέσεις από το Λονδίνο μέχρι την Ουάσινγκτον και το Τόκιο.

Αλλά οι επικριτές του το κατηγορούν ότι προσπαθεί να «αγωνιστεί σε ανώτερη κατηγορία» από άποψη διπλωματίας, ότι ανακατεύεται σε τοπικές υποθέσεις και πως χρησιμοποιεί το αραβικό κανάλι του Αλ Τζαζίρα, το δορυφορικό τηλεοπτικό δίκτυο που έχει δημιουργήσει, ως εργαλείο για προπαγάνδα.

Η Ντόχα έχει ιστορικό στο να προσεγγίζει αμφιλεγόμενες ομάδες κάθε είδους, από αντάρτες της περιοχής του Νταρφούρ στο Σουδάν μέχρι τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τη Χαμάς στη Γάζα. Το Κατάρ προωθεί τον εαυτό του ως ουδέτερο παίκτη που μπορεί να ενεργήσει ως μεσάζων σε τοπικές συρράξεις. Αλλά οι επικριτές του, κυρίως η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, υποστηρίζουν ότι παράλληλα χρησιμοποιεί τέτοιου είδους παρεμβάσεις για να χειραγωγεί και τις δύο πλευρές και χρηματοδοτεί ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες, πιο πρόσφατα στη Λιβύη και τη Συρία. Και για τους επικριτές της Ντόχα, η συμφωνία για τους ομήρους ήταν ακόμη μια απόδειξη αυτού του ρόλου.

«Αν θέλετε να γνωρίζετε πώς χρηματοδοτεί τζιχαντιστές το Κατάρ, δεν χρειάζεται να δείτε κάτι άλλο από τη συμφωνία για τους ομήρους», τόνισε ένα πρόσωπο από τη συριακή αντιπολίτευση που έχει συνεργαστεί με μεσάζοντα της Αλ Κάιντα σε ανταλλαγές ομήρων στη Συρία. «Και αυτή δεν ήταν η πρώτη -ήταν μία από σειρά συμφωνιών από την αρχή του πολέμου».

Οι Financial Times μίλησαν σε ανθρώπους που εμπλέκονται και στις δύο πλευρές της συμφωνίας ανταλλαγής ομήρων, περιλαμβανομένων δύο κυβερνητικών αξιωματούχων στην περιοχή, τριών ηγετών ιρακινών σιιτικών πολιτοφυλακών και δύο ατόμων από τη συριακή αντιπολίτευση.

Περίπου 700 εκατ. δολάρια πληρώθηκαν, τόσο στους Ιρανούς όσο και στις τοπικές σιιτικές πολιτοφυλακές που υποστηρίζουν, σύμφωνα με τοπικούς κυβερνητικούς αξιωματούχους. Αυτά τα άτομα πρόσθεσαν ότι 200 με 300 εκατ. δολάρια πήγαν σε ισλαμιστικές ομάδες στη Συρία, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων πήγε στην Tahrir al-Sham, μια οργάνωση με δεσμούς με την Αλ Κάιντα.

Τα πρόσωπα που μίλησαν στους FT τόνισαν ότι η συμφωνία υπογραμμίζει το πώς το Κατάρ υποτίθεται πως χρησιμοποιεί τις πληρωμές για ομήρους για να χρηματοδοτήσει τζιχαντιστές στη Συρία. 

Αλλά για τους γείτονές του στον Κόλπο, μεγαλύτερο πρόβλημα πιθανώς θα είναι το γεγονός ότι ...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Με αυτοκίνητα και σουγιάδες οι τρομοκράτες μπορούν να παραλύσουν τον κόσμο όλο…

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η προχθεσινή τρομοκρατική ενέργεια στο Λονδίνο αποδεικνύει ένα πράγμα, το οποίο προκαλεί τρόμο: ότι οι τζιχαντιστές περπατούν ένα βήμα πιο μπροστά από τις αρχές ασφαλείας, όχι μόνο της Βρετανίας, αλλά και όλου του κόσμου.
 

Οι τρομοκράτες δεν χρειάζονται όπλα για να σπείρουν το θάνατο και τον τρόμο στους λαούς. Ούτε χρονοβόρους σχεδιασμούς. Με ένα αυτοκίνητο και ένα σουγιά, σκοτώνουν αθώους και βγάζουν απειλητικά τη γλώσσα στις κυβερνήσεις.  

Οι φορολογούμενοι πληρώνουν δισεκατομμύρια για τα σχέδια ασφαλείας των λαών. Και τι κερδίζουν; Την ανασφάλεια και τον συνεχή τρόμο, που έχουν αλλάξει εντελώς τις ζωές των πολιτών. Δεν είναι πουθενά ασφαλείς.

 

Η τρομοκρατική ενέργεια έριξε και άλλο νερό στο μύλο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών και των λοιπών συντηρητικών ηγετών, που εκμεταλλεύονται τις πράξεις των τρομοκρατών για να «σφίξουν» ακόμα περισσότερο τις ελευθερίες μας. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, οι λαοί δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα. Είμαστε δέσμιοι των αποφάσεων των ηγετών μας, είτε αυτοί είναι συντηρητικοί και θέλουν κλειστές ελεγχόμενες κοινωνίες, είτε είναι δημοκρατικοί, υπό την έννοια -για να μην παρεξηγηθώ- ότι επιμένουν σε ανοικτά σύνορα και πολιτικές, «φιλικές» στους κάθε λογής τρελούς. Και οι δύο θέσεις είναι λανθασμένες πέρα ως πέρα.

 

Οι πρώτοι επιβάλλουν σταδιακά τη δικτατορία του τρόμου. Ότι και να κάνουμε, όπου και να πάμε, ελεγχόμαστε.

Οι δεύτεροι, με την επιβολή των απόλυτων ελευθεριών, δεν έχουν φροντίσει να προστατεύσουν αποτελεσματικά τους λαούς τους.
 

Χωρίς αμφιβολία, πρέπει να είμαστε δεκτικοί και φιλόξενοι στους κατατρεγμένους. Αλλά την ίδια στιγμή έπρεπε να είχαν βρεθεί εκείνοι οι μηχανισμοί που θα ξεχώριζαν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες από τους τρομοκράτες. Πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου αποτυχία.

 

Προκαλεί εκνευρισμό και θυμό η επιμονή, ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, να ανακοινώνουν μετά από κάθε τρομοκρατική ενέργεια ότι «έχουν γνώση οι φύλακες». Αποδεικνύεται από τα γεγονότα ότι οι πόρτες είναι ανοικτές και οι αρχές ασφαλείας δεν έχουν ούτε τις ελάχιστες δυνατότητες να μας προστατεύσουν.

 

Ο πόλεμος των τρομοκρατών αγριεύει και οι λαοί είναι απροστάτευτοι. Πρέπει να αναζητηθεί η χρυσή τομή μεταξύ αυτών των ηγετών, όπως ο Ντόναλντ Τράμπ και των άλλων, όπως οι Ευρωπαίοι, ώστε να βρεθεί σύγκλιση μεταξύ των δύο θεωριών: των κλειστών συνόρων και των ορθάνοικτων πυλών. Διαφορετικά, εξαρτώνται οι ζωές μας από τη διάθεση των τρελών.

 

Έβλεπα χθες τις σκηνές αλλοφροσύνης που εκτυλίχθηκαν στο Λονδίνο μετά τη διπλή τρομοκρατική επίθεση. Και η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου είναι ότι πληρώνουμε την ανικανότητα των ηγετών σε διεθνές επίπεδο.
 

Τι να κάνει η Αμερική τα δισεκατομμύρια που πρόσφεραν οι δικτάτορες της Σαουδικής Αραβίας στον κ. Τραμπ, όταν γνωρίζουμε πως το βασίλειο δημιούργησε το χειρότερο τρομοκρατικό «κίνημα», τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους;

 

Οι υπόλοιποι δυτικοί ηγέτες δεν είναι αυτοί που εξέθρεψαν αυτά τα καθεστώτα; Και μετά από κάθε τρομοκρατική ενέργεια, με κροκοδείλια δάκρυα κλαίνε για τους νεκρούς;

 

Όταν υπάρχουν στοιχεία και αποδείξεις ότι η Τουρκία υποθάλπτει τη δραστηριότητα των τζιχαντιστών, γιατί οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να χαϊδεύουν τον Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος ευθέως απείλησε την Ευρώπη;

 

Το συμπέρασμα είναι ότι...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: Να σβηστούν από τον χάρτη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Η Δύση συνεχίζει να μετρά ανείπωτες τραγωδίες από την ισλαμική τρομοκρατία και τον ISIS. Αυτή τη φορά ήταν το Μάντσεστερ ο τόπος που χτύπησαν τα κτήνη του χαλιφάτου σπέρνοντας το θάνατο σε δεκάδες αθώα θύματα, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά. 



Κι ενώ ο αυτός ο ιδιότυπος πόλεμος όχι απλώς δεν δείχνει να κοπάζει, αλλά, αντιθέτως, διαρκώς κλιμακώνεται, η Δύση, ιδίως η Ευρώπη, δείχνει ταυτόχρονα να παραμένει ανέτοιμη και ανίκανη να τον αντιμετωπίσει ριζικά και σε βάθος.


Εκείνο που κάνει πιο ευάλωτες τις δυτικές κοινωνίες, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ίδια τους η φύση: είναι κοινωνίες ανοικτές με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Αυτό εκμεταλλεύονται οι στυγνοί δολοφόνοι του φανατικού ισλάμ: τη δημοκρατία την ίδια, την ελευθερία που υπάρχει στη Δύση είναι που στρέφουν εναντίον της.




Όλα αυτά πρέπει επιτέλους να τελειώνουν. Οι απειλούμενες χώρες πρέπει το γρηγορότερο δυνατό να αντιληφθούν ότι πρόκειται για μια φοβερή μορφή πολέμου κι όχι για ένα ζήτημα κινδύνου των πολιτευμάτων τους. Η ισλαμική τρομοκρατία δεν δοκιμάζει τη δημοκρατία στη Δύση. Δοκιμάζει την ίδια την ύπαρξή της.




Ο δυτικός κόσμος, ιδίως η κοινή γνώμη του, οφείλει να αφυπνιστεί επιτέλους και να απαιτήσει από τις κυβερνήσεις και τους υπερεθνικούς οργανισμούς στους οποίους τα κράτη μετέχουν να πολεμήσουν με όσα μέσα διαθέτουν τη μεγαλύτερη μάστιγα των τελευταίων δεκαετιών. Δεν μπορεί να παραμένουμε άλλο πρακτικά βουβοί, όπως μέχρι σήμερα συμβαίνει, απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα.




Ο φόβος ότι πραγματικά έκτακτα μέτρα και αυξημένες εξουσίες για την αντιμετώπιση αυτού του κακού μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τις δημοκρατικές αρχές του κράτους δικαίου, είναι ψευδεπίγραφος και παραπλανητικός. Και, το κυριότερο, ενθαρρυντικός των δολοφόνων τρομοκρατών.




Είναι αδιανόητο να έχουν επιφυλάξεις οι άνθρωποι στις δυτικές χώρες ως προς τις αυξημένες εξουσίες που απαιτούνται για να γίνει έστω μία ουσιαστική αρχή για την καταπολέμηση των τρομοκρατών. Οσο συμβαίνει αυτό, τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί πραγματικά. Οι δημοκρατίες δεν κινδυνεύουν από το να αμυνθούν πάση δυνάμει. Κινδυνεύουν από το να μην αμύνονται.




Αυτά τα κτήνη δεν μπορείς να τα πολεμήσεις με συζητήσεις και επιχειρήματα. 


Δεν μπορείς να τα πείσεις, ούτε να τα αλλάξεις, ούτε να τους αφήνεις χώρο να κινούνται επειδή είναι κατ΄ επίφαση άνθρωποι. Γιατί δεν είναι.


Ένα πράγμα είναι λοιπόν αυτό που μπορεί και πρέπει κανείς να κάνει: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί οι ΗΠΑ προτίμησαν τους Κούρδους - Τι κρύβει η υπογραφή προεδρικού διατάγματος από τον Τραμπ

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Οι εξελίξεις στη Συρία οδηγούνται σε μια κατεύθυνση που, κατά τα φαινόμενα και αναμενόμενα, θα επηρεάσουν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για ολόκληρο τον 21ο αιώνα. 

Οι Τούρκοι πολιτικοί αξιωματούχοι εκφράζονται ανοιχτά και θεωρούν ότι οι ΗΠΑ εφαρμόζουν ένα μακρόπνοο σχέδιο, το οποίο έχει ως στόχο την ανάδειξη και σταδιακά την εθνική ολοκλήρωση των Κούρδων και στην πράξη οδηγεί την Τουρκία στην ομοσπονδοποίηση και στον διαμελισμό.

 

Μάλιστα, η τελευταία πράξη του Τραμπ να υπογράψει προεδρικό διάταγμα για την απευθείας υποστήριξη με οπλικά συστήματα των Κούρδων της Συρίας θεωρείται έκφραση της βούλησης των ΗΠΑ να δημιουργήσουν τον λεγόμενο «Κουρδικό Διάδρομο» κατά μήκος των συνόρων Συρίας - Τουρκίας, τον οποίον εκλαμβάνουν ως απόπειρα περικύκλωσης της Τουρκίας και αποκοπής της από τον μουσουλμανικό κόσμο. 

Η Τουρκία, μάλιστα, αδυνατεί να κατανοήσει πώς είναι δυνατόν οι ΗΠΑ να μη λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τις ενστάσεις μιας συμμάχου χώρας του ΝΑΤΟ για τα προβλήματα ασφάλειας που δημιουργούν οι συγκεκριμένες επιλογές της Ουάσινγκτον. 

Πάντως έχει ενδιαφέρον να ανιχνευθούν και να εντοπιστούν οι λόγοι που οδήγησαν τον Τραμπ να υπογράψει το εν λόγω διάταγμα και οι επιπτώσεις που θα έχουν οι συγκεκριμένες επιλογές της Ουάσινγκτον στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

 

Σύμφωνα με τον Frederic C. Hof, διευθυντή του Rafik Hariri Center for the Middle East, του Atlantic Council, ο οποίος είναι αξιωματικός εν αποστρατεία και πρέσβης κατ’ απονομήν, οι ΗΠΑ ακολουθούν τη συγκεκριμένη πολιτική απέναντι στην Τουρκία για τους εξής, κυρίως, λόγους:
 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Τζιχαντιστές ακρωτηρίασαν παιδιά που αρνήθηκαν να πραγματοποιήσουν εκτελέσεις

Οι θηριωδίες των φανατικών ισλαμιστών και το δράμα των κατοίκων της Συρίας και του Ιράκ δεν έχουν τελειωμό.

Τζιχαντιστές ακρωτηρίασαν δύο μικρά αγόρια, διότι αρνήθηκαν να εκτελέσουν με όπλο πολίτες στη δυτική Μοσούλη.

Τα δύο αγόρια, 10 και 12 ετών αρνήθηκαν να εκτελέσουν πολίτες μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους. Αυτό ήταν το μεγάλο ατόπημά τους, καθώς κρίθηκαν ένοχοι και τους επιβλήθηκε δημόσιος ακρωτηριασμός.  

Το δυτικό τμήμα της Μοσούλης παραμένει υπό την κατοχή του ISIS, παρ’ ότι οι ιρακινές δυνάμεις έχουν ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.

Οι τζιχαντιστές εκπαίδευσαν ένα γκρουπ παιδιών, τα οποία προόριζαν για τις δημόσιες εκτελέσεις τους και την προπαγάνδα τους. Δύο από αυτά τα παιδιά αρνήθηκαν και το πλήρωσαν ακριβά.

Είναι γνωστό ότι με βάση τον μουσουλμανικό νόμο... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο εικοσαετής πόλεμος

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Πριν από είκοσι χρόνια, στις 23 Αυγούστου 1996, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κήρυξε πόλεμο στις ΗΠΑ. 


Χωρίς συμβατικό στρατό, χωρίς έδαφος, χωρίς μηχανισμό.  


Τότε, οι New York Times είχαν αφιερώσει στην είδηση ένα μονόστηλο. Ωστόσο, ξεκίνησε πράγματι ένας πόλεμος στον οποίον, προς το παρόν, οι ΗΠΑ και ο ελεύθερος κόσμος, φαίνονται χαμένοι.


Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Μπιν Λάντεν πολεμούσε στο Αφγανιστάν μαζί με τους μουτζαχεντίν εναντίον της ΕΣΣΔ. Η ΕΣΣΔ προσπαθούσε να εγκαταστήσει φιλοκομμουνιστική, κοσμική κυβέρνηση, αλλά, με μισή καρδιά: εκείνη την εποχή το σοβιετικό καθεστώς έτριζε• σε λίγα χρόνια θα κατέρρεε.


Μετά την απόσυρση των Σοβιετικών από το Αφγανιστάν, ο Μπιν Λάντεν γύρισε για λίγο στην πατρίδα του, τη Σαουδική Αραβία, και στη συνέχεια πήγε στο Σουδάν από όπου απελάθηκε. Τέλος, βρήκε άσυλο στους Ταλιμπάν οι οποίοι είχαν, στο μεταξύ, επικρατήσει στο Αφγανιστάν με τη βοήθεια των ΗΠΑ.


Μολονότι οι Ταλιμπάν όφειλαν την επιτυχία τους στην αμερικανική βλακεία, παρέμειναν ο υπ’ αριθμόν 1 εχθρός τους. Και λίγους μήνες μετά την άφιξή του στο Αφγανιστάν, ο Μπιν Λάντεν εξέδωσε φατουά 30 σελίδων με τίτλο «Κήρυξη πολέμου εναντίον της Αμερικής η οποία κατέχει τη γη των δύο ιερότερων τόπων».


Η φατουά δημοσιεύτηκε στην ισλαμική εφημερίδα του Λονδίνου Αλ-Κουντς Αλ-Αράμπι και διαδόθηκε σε όλες τις ισλαμικές ηγεσίες μέσω φαξ. Η κήρυξη της τζιχάντ συνοδευόταν από σύντομο αποθεωτικό χρονικό της ισλαμικής ιστορίας, χειροκροτώντας τις τότε πρόσφατες επιθέσεις εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στον Λίβανο και στη Σομαλία κάνοντας λόγο «για εβραιο-χριστιανική συμπαιγνία εναντίον του ισλαμικού κόσμου». Επίσης, κατηγορούσε τις ΗΠΑ για την παρουσία τους στη Σαουδική Αραβία, αν και οι Σαουδάραβες, ιδιαίτερα μετά την ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ, προτιμούσαν την αμερικανική στήριξη παρά εκείνη των αντάρτικων ομάδων.


Υπενθυμίζω ότι οι Σαουδάραβες είναι σουνίτες, ενώ οι Ιρακινοί είναι κυρίως σιίτες.  


Επτά χρόνια αργότερα, οι Αμερικανοί βρίσκονταν ακόμα στη Σαουδική Αραβία με σκοπό την αναχαίτιση του Σαντάμ Χουσεΐν, ενώ ο Μπιν Λάντεν προσπαθούσε να ενώσει το διχασμένο Ισλάμ εναντίον του «μακρινού εχθρού», των ΗΠΑ.


Τον Αύγουστο του 1998 η Αλ-Κάιντα πέτυχε το πρώτο μείζον τρομοκρατικό της χτύπημα εναντίον των αμερικανικών πρεσβειών στην Κένυα και στην Τανζανία: 224 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκ των οποίων 12 Αμερικανοί.


Οι ΗΠΑ απάντησαν κάνοντας χρήση πυραύλου Κρουζ στο Σουδάν και στο Αφγανιστάν σκοτώνοντας, αν πιστέψουμε τις αναξιόπιστες πηγές του αμερικανικού στρατού, έξι στελέχη της Αλ-Κάιντα.  


Γενικά μιλώντας, οι ΗΠΑ δεν ήξεραν τι έκαναν: πρώτη φορά βρίσκονταν μπροστά σε μη «εδαφοποιημένο» εχθρό, τον οποίον είχαν εξοπλίσει προκειμένου να κατατροπώσουν τους Σοβιετικούς. Ύστερα, το 2000, κομάντος αυτοκτονίας της Αλ-Κάιντα επιτέθηκαν σε αμερικανικό πλοίο στην Υεμένη: 17 νεκροί. Το 2001, η επίθεση μεταφέρθηκε στο αμερικανικό έδαφος: σχεδόν 3.000 νεκροί.


Πάμε παρακάτω. Η δεύτερη φάση του Εικοσαετούς πολέμου, από το 2001 μέχρι το 2003, περιλαμβάνει την εισβολή στο Αφγανιστάν και τον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας». Η κυβέρνηση Τζορτζ Γ. Μπους χειροτέρεψε μια ήδη πολύ επικίνδυνη κατάσταση: παραμέρισε τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και εγκατέστησε, τρόπον τινά, την κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι ― αλλά οι Ταλιμπάν διατηρούσαν τη μεγάλη τους δημοτικότητα στα βουνά, αν όχι και στις πόλεις.


Το 2003, έγινε η τερατώδης γκάφα, η εισβολή στο Ιράκ, που βασιζόταν στη φαντασίωση ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν και η Αλ-Κάιντα είχαν στενές σχέσεις κι ότι το ιρακινό καθεστώς διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Εδώ η υπόθεση παίρνει φαρσικές διαστάσεις και είναι να απορεί κανείς πώς ο Τζορτζ Γ. Μπους κατάφερε όχι μόνον να αποφύγει κάποιο ειδικό δικαστήριο αλλά ναεπανεκλεγεί. Εν πάση περιπτώσει, η επιχείρηση στο Ιράκ κατέληξε σε τέλμα και ευνόησε την ανάπτυξη της τοπικής Αλ-Κάιντα. Και καθώς οι Αμερικανοί είχαν επικεντρωθεί στο Ιράκ, οι Ταλιμπάν κέρδιζαν έδαφος στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.


Στην τέταρτη φάση του πολέμου (2007-2011) οι ΗΠΑ συμμάχησαν με τους σουνίτες εναντίον της Αλ-Κάιντα του Ιράκ που στο μεταξύ εξελίχθηκε στο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ. Ο Μπαράκ Ομπάμα ενίσχυσε τα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ• το 2011 οι Ειδικές Δυνάμεις σκότωσαν τον Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν• στο τέλος της χρονιάς ο Ομπάμα άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματα δίνοντας την εντύπωση ότι «όλα» είχαν πάει καλά.


 Ποια «όλα»; Πόσο «καλά»;


Μπαίνουμε στην πέμπτη φάση του πολέμου: