ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η γενιά του Ντουμπάι

έχουμε Τρίκαλα Θεσσαλίας, Τρίκαλα Κορινθίας, τώρα Τρίκαλα και στο Ντουμπάι pic.twitter.com/64xszpcWPv

— Tryfon (@Nogate_T) March 1, 2026

Προφήτης... pic.twitter.com/Kxb9RevtRA

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) March 3, 2026

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Μοντέλα, personal trainers, διοργανωτές πάρτι, influencers, επιχειρηματίες διαφόρων ειδών. Το φάσμα των Ελλήνων «expats» του Ντουμπάι είναι μάλλον ευρύτερο, περιλαμβάνει κι άλλα επαγγέλματα, όμως οι φανταχτερές ιδιότητες είναι εκείνες που έδωσαν τον τόνο και, τα τελευταία χρόνια, κατέστησαν το εμιράτο ζηλευτό προορισμό επαγγελματικής αποκατάστασης.

Οι φωτογραφίες από εντυπωσιακές πισίνες, ουρανομήκη κτίρια, πληθωρικά γεύματα και ακριβά ψώνια αποδίδουν όψεις ζωής που δύσκολα συσχετίζονται με τη συνθήκη του μεροκάματου· για να ζεις πλουσιοπάροχα στο Ντουμπάι ή να πηγαινοέρχεσαι σαν να σε περιμένει εκεί κάτι πολύ σημαντικό, μάλλον κάτι κερδίζεις από την αγορά του, που δεν το κερδίζει ένας συμβατικός εργαζόμενος.

Είναι αυτή η ασαφής και παράδοξη εικόνα απότομου πλουτισμού, αυτό το προκλητικό και γαργαλιστικό αίνιγμα (τόσο μεγάλη ανάγκη έχει το Ντουμπάι από 25χρονους γυμναστές – life coaches;) που ξεσήκωσε κύματα χαιρεκακίας εναντίον των Ελλήνων οι οποίοι έγιναν πριν από λίγες μέρες μάρτυρες του ιρανικού χτυπήματος στο Ντουμπάι.

Το ότι η επίδειξη πολυτέλειας μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε υστερική έκκληση για βοήθεια ήταν κάτι που πολλοί δυσκολεύτηκαν να διαχειριστούν με συμπόνια. Καθώς οι «επιτυχημένοι Ελληνες του εξωτερικού» έβγαιναν στα μπαλκόνια τους κι έβγαζαν βίντεο περιγράφοντας έντρομοι πόσο έντονα βίωσαν την πυραυλική επίθεση και πόσο δύσκολο είναι να γυρίσουν στην Ελλάδα, οι Ελληνες της Ελλάδας μπορούσαν μόνο να σκεφτούν πόσο εύκολη αποδείχθηκε τελικά η αποδόμηση του τεχνητού παραδείσου.

Η χλευαστική αντίδραση στον φόβο αθώων ανθρώπων που κινδυνεύουν από μια απρόβλεπτη πολεμική διεργασία εμπεριέχει στοιχεία ηθικισμού και φθόνου. Το Ντουμπάι, ως εξωευρωπαϊκό σύμβολο νεοπλουτίστικης χλιδής, συνοδεύεται από ένα σωρό συνδηλώσεις καχυποψίας: «Τι δουλειά έχουν εκεί πέρα όλοι αυτοί; Ποιος ξέρει σε τι βρωμιές είναι μπλεγμένοι».

Ανεξάρτητα όμως από την ηθική ποιότητα του αντικειμένου απασχόλησης όλων εκείνων που φαίνονται να απολαμβάνουν μια ζωή ασταμάτητης ευωχίας, οι μνησίκακοι δεν μπορούν να τους συγχωρήσουν την οικονομική επιτυχία. Ακόμη κι όταν η τελευταία αποτελεί προϊόν ανεπίληπτου κόπου, πάλι αρνητικά αισθήματα και διάθεση εκδίκησης εμπνέει σε όσους παρακολουθούν από την Ελλάδα, απογοητευμένοι από τις δικές τους επαγγελματικές επιδόσεις.

Η περιφρόνηση της «γενιάς του Ντουμπάι» δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, βέβαια. Τα viral memes των ημερών, που σατιρίζουν τη μεγάλη έξοδο του Ντουμπάι παρουσιάζοντας τους εξερχόμενους ως πλουμιστές προσωπικότητες οι οποίες εγκαταλείπουν κακήν κακώς το πλοίο της αμαρτίας ενώ αυτό βυθίζεται, έχουν διεθνές κοινό και εκατομμύρια αναδημοσιεύσεις. Η ελαφρότητα με την οποία τα προεόρτια ενός πιθανού πολέμου μετουσιώνονται σε πνεύμα διχαστικού αστεϊσμού συνάδει με την ελαφρότητα των εμπλεκομένων στον πόλεμο. Βαδίζουμε στην καταστροφή περίπου σαν υπνοβάτες.

Το ιρανικό χτύπημα στο Ντουμπάι αναδεικνύει πάντως μια αντικειμενική πραγματικότητα, που ισχύει ανεξάρτητα από κακοπροαίρετα σχόλια και μικρότητες: Οσο πειστικό κι αν είναι το αφήγημα της άκακης υλικής αφθονίας και το μάρκετινγκ του αραβικού εξωτισμού (που μόνο εξωτισμός δεν είναι), η αντίληψη ότι ένα αστραφτερό «ινσταγκραμικό» σκηνικό μπορεί να σε προστατέψει από τα πάντα δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, που οφείλεται στη μεθοδευμένη προπαγάνδα, αλλά και στην περιρρέουσα αφέλεια της εποχής.

Σε κρίσιμους καιρούς, ένα πανάκριβο ξενοδοχείο στο Ντουμπάι μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επισφαλές με ένα μικρό χωριό στην Κύπρο.

Καμιά φορά, ωστόσο, δεν είναι απαραίτητος ο πόλεμος για να υποψιαστεί κανείς ότι περπατάει πάνω σε νάρκες.

Οσον αφορά τη σκηνοθεσία της τρυφηλότητάς τους, οι χρυσοποίκιλτοι Ελληνες του Ντουμπάι τα πάνε καλά: ανεβάζουν τα καλύτερα ηλιοβασιλέματα, τα ωραιότερα ποτά, τις πιο απίθανες σουίτες· φαίνονται πλούσιοι κι ευτυχισμένοι, ας μην ανησυχούν.

Αραγε όμως γνωρίζουν το πολιτειακό καθεστώς της πόλης-εμιράτου στην οποία επέλεξαν να ζήσουν;

Ξέρουν ποιος την κυβερνά και με ποιες αρχές;

Εχουν ενδιαφερθεί να μάθουν…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σαν ερωτευμένα δεκαπεντάχρονα με τον Μπάρκουλη

Οι Γερμανοί ξέρουν… λέει ο Νίκος και καλά κάνει, εντάξει;
Θα μας πεθάνετε.
😭😭😭#ΠΑΣΟΚ #ΠΑΣΟΚΑΡΑ #ΟΛΕΟΛΕΟΛΕ pic.twitter.com/AdfxOHucWc

— Mr President (@Mrpresidentgr) February 27, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

μπραντπιτισμός (ο) 1. υπερβολικός θαυμασμός του κατώτερου προς τον ανώτερο «ο μπραντπιτισμός του τον έκανε να περνά την κάθε ανοησία που έβγαινε από το στόμα του αφεντικού του για σοφία» 2. αίσθημα κατωτερότητας «νομίζω ότι στα περισσότερα χωριά της Ελλάδας έχουν ξεπεράσει τον μπραντπιτισμό για τους πρωτευουσιάνους» 3. υπερβολική ενασχόληση με ασήμαντα θέματα «ο μπραντπιτισμός των ενημερωτικών εκπομπών οφείλεται περισσότερο στο επίπεδο των δημοσιογράφων και λιγότερο στο επίπεδο του κοινού»

Αν υπάρχει κάτι που δείχνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το χαμηλό επίπεδο της «ενημερωτικής» τηλεόρασης είναι η κάλυψη των γυρισμάτων της ταινίας με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ στην Ύδρα.

Σαν χωριάτες του περασμένου (και του προπερασμένου) αιώνα που θαυμάζουν τον επισκέπτη από την πόλη ή σαν 15χρονα κοριτσάκια στη δεκαετία του ’60 ερωτευμένα με τον Μπάρκουλη, δεκάδες δημοσιογράφοι έχουν αναδείξει σε πρώτο θέμα το ότι ένας διάσημος ηθοποιός θα δουλέψει για καμιά εβδομάδα στην Ελλάδα.

Και δεν το κάνουν μόνο σε πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα.

Η σύντομη παραμονή του Μπραντ του Πιτ έγινε μέχρι και θέμα στα δελτία ειδήσεων επειδή οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν να ενημερώσουν τους Έλληνες το έκριναν ως ένα από τα 5-10 πιο σημαντικά θέματα της χώρας και του πλανήτη.

Κάποιος μπορεί επιπόλαια να πει «μα αυτά θέλει ο κόσμος», και θα κάνει λάθος γιατί…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΞΕΒΛΑΧΕΥΜΕΝΟΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το «lifestyle» και η εποχή του

Πέθανε ο εκδότης Αντώνης Λυμπέρης σε ηλικία 71 ετών - Η μακρά πορεία του στα ΜΜΕ - Video - https://t.co/MUqvLviNNR#ΕΚΔΩΣΕΙΣ #ΛΥΜΠΕΡΗΣ #ΜΜΕ pic.twitter.com/uilf5x0xIR

— HadNews Greece (@HadNews_Greece) November 27, 2024

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Η δεκαετία της κρίσης, πέραν της ψευδαίσθησης πως ένας πολυμορφικός εχθρός (πότε ήταν οι πολιτικοί, πότε οι δημοσιογράφοι, πότε οι επιχειρηματίες) απεργάζεται την οικονομική εξόντωση του τίμιου ελληνικού λαού, προκάλεσε και μια μανία πολιτισμικής καταδίωξης. Καθώς περιοδικά, εφημερίδες και δημοσιογραφικοί όμιλοι κατέρρεαν υπό το βάρος της ραγδαίας χρηματοπιστωτικής παρακμής, η ήδη αγανακτισμένη κοινωνία αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να αποδομήσει την παρακαταθήκη των Μέσων, που κατακρημνίζονταν το ένα μετά το άλλο.

Ο Τύπος λειτούργησε εν πολλοίς ως αποδιοπομπαίος τράγος και ως βαλβίδα εκτόνωσης πληγωμένων αισθημάτων.

Το γενικό consensus συγκεφαλαιώνεται σε μία διαπίστωση: τα lifestyle περιοδικά συνέβαλαν δυναμικά στην αποχαύνωση της κοινωνίας και προπαγάνδισαν τον μη βιώσιμο τρόπο ζωής που τώρα ο λαός καλείται να πληρώσει με τόκο. Αν όντως ζούσαμε «πάνω από τις δυνάμεις μας», δηλαδή, δεν φταίμε εμείς, φταίνε εκείνοι που με τα επιδεικτικά άρθρα, τις λαχταριστές φωτογραφίες και τις ελκυστικές διαφημίσεις τους μας παρέσυραν στον λάθος δρόμο.

Ως πρωτεργάτης της ποπ μιντιακής κουλτούρας, ο εκδότης Αντώνης Λυμπέρης απορρόφησε μεγάλο μέρος της λαϊκής οργής όταν ο άλλοτε κραταιός όμιλός του πτώχευσε· αυτό όμως δεν ήταν αρκετό: η είδηση του θανάτου του πριν από λίγες ημέρες πυροδότησε πλήθος ειρωνικών αντιδράσεων στα ευεπίφορα στη χαιρεκακία κοινωνικά δίκτυα. Δέκα και πλέον χρόνια δεν ήταν αρκετά για να ξεπλύνουν το στίγμα του «μη ποιοτικού μιντιάρχη».

Είχαν πολλά στραβά όλες εκείνες οι πληθωρικές εκδόσεις, οι γεμάτες διαρκώς ανανεούμενες οδηγίες για έναν πολυτελή και κουλ βίο. Ταγμένες με ευλάβεια στο είδος της λάμψης που βρίσκει κανείς μόνο στην επιφάνεια, αρνούνταν να τη διαπεράσουν και να ασχοληθούν με κάτι βαθύτερο από τη ροπή μας στην κατανάλωση, αντιμετωπίζοντας έτσι τον αναγνώστη κυρίως ως καταναλωτή, στον οποίο πουλούσαν το εμπορικό τους αφήγημα άλλοτε εντέχνως και άλλοτε τσαπατσούλικα.

Η ιδέα όμως πως τα περιοδικά εκδοτών όπως ο Λυμπέρης επιβλήθηκαν στον κόσμο παρά τη θέλησή του ή ξεγελώντας τον, είναι εκτός πραγματικότητας. Αν έπρεπε να επιβληθούν και να ξεγελάσουν, τα περιοδικά αυτά δεν θα ήταν επιτυχημένα. Ο λόγος της επιτυχίας τους έγκειται στο ότι η διάδοσή τους ήταν εύκολη· στο ότι για ένα μεγάλο διάστημα κάλυψαν υπαρκτές ανάγκες ενός κοινού που τα επέλεξε ακριβώς επειδή μέχρι εκεί έφταναν οι πνευματικές του απαιτήσεις.

Η εχθρική διάθεση απέναντι στον Λυμπέρη είναι στην πραγματικότητα κεκαλυμμένη οργή των αποδεκτών της δουλειάς του προς τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η κρίση ήταν μια διαδικασία αφύπνισης: τελικώς, αποδείχθηκε πως τα ακριβά ρολόγια, τα μεγάλα ταξίδια, οι φανταχτερές έξοδοι και οι ιστορίες για σελέμπριτι δεν έχουν ιδιαίτερη αξία όταν χρωστάς το σπίτι σου στην τράπεζα.

Οι οψίμως αφυπνισμένοι δεν ήθελαν να αναλάβουν το κόστος της αφέλειάς τους, γι’ αυτό και τα έβαλαν με όσους επένδυσαν στον ύπνο τους.

Ηταν όμως πράγματι τόσο κακός ο δαιμονοποιημένος «glossy» Τύπος;

Η αποτίμηση κάθε πράγματος πρέπει να γίνεται μέσα από το πρίσμα της εποχής του, διαφορετικά είναι πολύ πιθανό να πέσουμε στην παγίδα του αναχρονισμού. Συχνά αναφερόμαστε υποτιμητικά στο νεοπλουτίστικο πνεύμα των lifestyle εντύπων του παρελθόντος, αλλά δεν λαμβάνουμε υπόψη ότι τις προδιαδικτυακές εποχές οι περισσότεροι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να γνωρίσουν τον κόσμο που σήμερα απολαμβάνουν ολημερίς σε δεκάδες apps.

Μπορεί κάποιος να δει τα «εμβληματικά» έντυπα του Αντώνη Λυμπέρη ως πύλες προς τη ματαιοδοξία και την απληστία, και να νιώσει έτσι αυτομάτως ότι πλεονεκτεί ηθικά κι αισθητικά απέναντι σε μια ολόκληρη σχολή σκέψης και έκφρασης.

Εναλλακτικά, μπορεί να τα δει ως…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το νέο τρίπτυχον: Σκύλος, σέλφι, τατουάζ

Και έρχεται λέει η κόρη σου και σε ρωτάει αν σου αρέσει το νέο της τατουάζ.... pic.twitter.com/xUVUDGAeUy

— 🎙Raoulito (@pafmix) August 21, 2024

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Οι παραθεριστές, όπως υποδεικνύει η πρόσφατη εμπειρία των διακοπών, έχουν ολοκαίνουργια στολή εργασίας.

Η στολή σχεδιάστηκε από τον οίκο χαμηλής ραπτικής που λέγεται «Νέα Τάξη» και θα φορεθεί πολύ μέχρι οι άνθρωποι να αποκτήσουν δική τους κρίση και σταματήσουν να συσχηματίζονται (να παίρνουν δηλαδή το σχήμα της εποχής τους), όπως προφητικά προέτρεπε όλους μας ο Απόστολος Παύλος*.

Τα σημαντικότερα αξεσουάρ της εποχής μας είναι τα τατουάζ, τα οποία κάνουν μετά μανίας νέοι, νέες και μεσήλικες. Κυκλοφορείς σε πλατείες, σοκάκια και παραλίες και βλέπεις τόσο μελάνι πάνω σε δέρμα, που νομίζεις ότι βολτάρεις σε προαύλιο φυλακής του Εκουαδόρ ή σε καπηλειό του Μακάο, όπου μπεκροπίνουν πειρατές και καραβόσκυλα που βρίσκονται εκτός βάρδιας και αφηγείται ο ένας στον άλλον τι συμβολίζει κάθε χρωματιστή στάμπα πάνω στο κορμί του.

Δράκοντες, κινεζικά και ιαπωνικά αποφθέγματα, νεράιδες και ρόδα, καρδούλες και διαόλοι, πολυνησιακά μοτίβα και τοπία απόκοσμα κοντεύουν να καταλάβουν κάθε τετραγωνικό χιλιοστό των σωμάτων ανθρώπων οι οποίοι νομίζουν ότι με τα τατουάζ… ξεχωρίζουν από τους πολλούς.

Μαζί με τα τατουάζ κι οι σκύλοι.

Οι ιδιοκτήτες τους τα φιλάνε στο στόμα, τα παίρνουν μαζί τους στις ταβέρνες και τα καφέ, στις παραλίες για να τις καταχ#σουν, στους δρόμους και στις ρούγες. Τους κάνουν γενέθλια, τους κόβουν τούρτες και τα αποκαλούν «παιδιά» τους, σε μια επίδειξη γνησιότατης, κραυγαλέας κτηνολατρείας. Επιπλέον, οι ανεύθυνοι δεσπότες θυμώνουν με όσους δυσφορούν από τα αδιάκοπα γαβγίσματα των σκύλων που μετατρέπουν χώρους εστίασης και αναψυχής σε κανονικά… σκυλάδικα. Εδώ που τα λέμε, έχουν κι ένα δίκιο. Είναι ευκολότερο να έχεις έναν σκύλο να σε αποθεώνει και να σε γλείφει πατόκορφα επειδή τον ταΐζεις, παρά να σχετίζεσαι με ανθρώπους, οι οποίοι έχουν «τρελές» απαιτήσεις (όπως σεβασμό, καλούς τρόπους, κατανόηση, ισοτιμία και άλλα τινά).

Φυσικά, υπάρχουν και οι σέλφι φωτογραφίες.

Το εγωιστικό τικ να…

ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΚΟΥΛΤΟYΡΙΑΡΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καρβέλας: ακόμα μία αυθεντία στο τίποτα

αφήστε τη γιαγιά να κλάσει pic.twitter.com/H1i4qIFbJ3

— μικαέλα με το κάππα (@queenmikaela_) April 3, 2024

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

καρβέλας (ο) 1. αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του «νομίζω πως ο Στέφανος με τα κολλητά ρούχα είναι ο πιο καρβέλας πολιτικός που έχω δει ποτέ» 2. αυτός που αυταπατάται νομίζοντας ότι οι απόψεις του έχουν βάθος «ποιος φιλόσοφος, μωρέ, ένας καρβέλας είναι» 3. υπέρτατος κριτής «δεν κρίνω κανέναν, τους αφήνω όλους στον καρβέλα όλων μας»

Οι απόψεις του Νίκου του Καρβέλα έχουν τόση αξία όση τα τραγούδια του. Πράγμα που σημαίνει ότι είναι ιδιαιτέρως διασκεδαστικές, ειδικά από τη στιγμή που εκφέρονται με ύφος σοφού μάγου της φυλής. Γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τη συνέντευξη που έδωσε στο Μέγκα το Τσάνελ.

Η επιρροή του είναι αντίστοιχη των ηρώων των εκπομπών της πρώην συζύγου του (ελπίζω να μην κάνω λάθος για το «πρώην», βλέπετε δεν παρακολουθώ τα συριζάδικα της τηλεόρασης), μπορεί και μικρότερη.

Βλέπετε, ακόμα κι αν οι συμπολίτες επηρεάζονται από έναν άνθρωπο που μοιάζει να θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία ακόμα και σε θέματα τα οποία μοιάζει να μην ξέρει ούτε επιφανειακά (όπως π.χ. η πολιτική), δεν χρειάζεται να επιστρέψουν στον 20ό αιώνα και να στραφούν στον Καρβέλα. Υπάρχει...

 

ΕΘΝΙΚΕΣ ΨΩΝΑΡΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φόδρες

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Συμβαίνει με τις φιγούρες που εγκαθίστανται για χρόνια και χρόνια στο οπτικό μας πεδίο – είτε τους παρακολουθούμε είτε απλώς δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε· είτε μας αρέσουν είτε όχι: αποκτούν status «δημοσίου προσώπου», ακόμη κι όταν οφείλουν την αειφόρο δημοσιότητά τους αποκλειστικά στη διασκέδαση. Ακόμη κι αν έχουν δοξαστεί μόνο σαν άφωνη εικόνα, ο χρόνος της έκθεσής τους δημιουργεί μια ψευδαίσθηση βάθους.

Ετσι και με τον «ώριμο» Σάκη. Το πορτρέτο της «ωριμότητάς» του –βερνικωμένο σε φιλανθρωπικά γκαλά, φεστιβαλικά ωδεία και πόζες ευφρόσυνης οικοκυρικής– απέκτησε με τα χρόνια μιαν αόρατη φόδρα βαθύτητας. 

Μόλις όμως το πορτρέτο αξίωσε φωνή, η φόδρα σκίστηκε. Ο σταρ προσπάθησε να μιλήσει για ένα θέμα που αποδείχθηκε ασήκωτο για τη γλώσσα του.  

Πού είναι η είδηση;

Περίμενε κανείς από τον Ρουβά καθοδήγηση για το πώς πρέπει να σκεφτεί την εκκρεμή ποινική υπόθεση;  

Του είχε δώσει κανείς περιωπή «δημοσίου προσώπου» για να περιμένει από εκείνον ετυμηγορία – ή έστω κάποια μορφή έναρθρης ενσυναίσθησης; 

Και αντιστρόφως: Μπορεί ο Σάκης να «ξεπλύνει» έγκλημα; Από πότε; Σε ποια γλώσσα;

Ο βρασμός που ακολούθησε τις δηλώσεις φιλικής συμπάθειας του Ρουβά προς τον Λιγνάδη επιβεβαίωσε τον κανόνα: η ψηφιακή δημόσια σφαίρα δεν υπάρχει για να γεννάει συζητήσεις, αλλά για να τις σκοτώνει. Ούτε το έγκλημα (ξανα)συζητήθηκε. Ούτε το θεμιτό ερώτημα για την αντιφατική προσωπικότητα του κατηγορουμένου – την οποία λιβάνιζαν πολλοί από τους τωρινούς διώκτες του. Ούτε οι αρρυθμίες στην απονομή της Δικαιοσύνης.

  Αντιθέτως. Οπως στους κανονικούς εμφυλίους, έτσι και στους εικονικούς: άσχετοι ιδεασμοί στοιχίζονται πίσω από το κανιβαλικό λάβαρο της ημέρας. Αλλος θυμάται το δημοψήφισμα του 2015 και τη φωτογενή, πλην άσφαιρη, στήριξη του Σάκη στο «Ναι». Αλλος τη δεκαεπτάλεπτη συναυλία της πρωτοχρονιάτικης καραντίνας. Αλλος την ελίτ και τον νεοφιλελευθερισμό. Και πάντα η ίδια ομολογημένη ορμή: όχι να απαντηθεί ή, έστω, να αποδομηθεί αυτό που ειπώθηκε. Αλλά να «ακυρωθεί» αυτός που το είπε. Λες και χρειάζεται να επιστρατευθούν τόσοι ποταμοί όξινου λόγου για να σκιστεί ένα πρόσωπο – αφίσα. Ενα πλαστικό προφίλ.

Και τα θύματα; 

Δεν πρέπει κάποιος να μιλήσει γι’ αυτά – δηλαδή αντ’ αυτών; 

Η αγωνία για τα θύματα παρουσιάζεται ως απρόσβλητη νομιμοποίηση της οργής. Ομως, οι χιλιάδες αφορισμοί που εξαπολύονται στο όνομα των θυμάτων, τι πετυχαίνουν υπέρ τους; Απαλύνουν τον πόνο τους; Βοηθούν τη δικαίωσή τους; Ή, τελικά, μαρτυρούν μόνο την ανάγκη των οργισμένων να νιώσουν ηθική υπεροχή;      

Στον αγελαίο συνωστισμό δεν ξεχωρίζουν οι φωνές. Ούτε τα κίνητρα. 

Η αγέλη...

 

ΕΘΝΙΚEΣ ΨΩΝΑΡΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λιγνάδης και Φιλιππίδης: Μέτριοι που αυτοανακηρύχθηκαν βασιλιάδες;

Της ΜΑΤΙΝΑΣ ΔΕΛΗ

Μετά την γκάφα του Σάκη Ρουβά, οι τηλεοπτικές εκπομπές μάλλον ελπίζουν ότι θα βρεθεί κι άλλος καλλιτέχνης να πει κάτι απαράδεκτο, ώστε να προκληθεί αντίδραση που τονώνει και την τηλεθέαση. 

O Ρένος Χαραλαμπίδης δεν είναι Σάκης Ρουβάς. Σε τηλεοπτική συνέντευξη, επειδή ερωτήθηκε, έκανε μια δήλωση για τους προφυλακισμένους συναδέλφους του, την οποία βρήκα ιδιαίτερα εύστοχη και απαλλαγμένη από τα συνηθισμένα. Είπε: «Με το Μetoo, ακόμα κι αυτοί που δεν σύρθηκαν στη Δικαιοσύνη, στιγματίστηκαν δίκαια. Ηταν μέτριοι ηθοποιοί που αυτοανακηρύχθηκαν βασιλιάδες και γελοιοποιήθηκαν. Αν δείτε αυτούς που είναι στη φυλακή, σιγά τους καλλιτέχνες, τι τρομερό έχουν κάνει;». 

 Η οπτική του μου φάνηκε ανακουφιστική. Βρήκε το θάρρος να στηρίξει ότι ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν έγινε κάτι ποινικά κολάσιμο, δεν μπορεί στον χώρο του πολιτισμού «να μην υπάρχει ανθρώπινη αξιοπρέπεια». Στην εποχή της υπερβολικής χρήσης του μοδάτου motto «μην κρίνεις», μας χρειάζεται τέτοια σαφήνεια – από την έλλειψή της άλλωστε είναι που παράγονται απόψεις-αχταρμάς, σαν αυτές του Ρουβά. 

 Ισως είναι απείρως πιο χρήσιμο να δούμε και τις προσωπικότητες στις πραγματικές διαστάσεις τους, χωρίς να μας κατακλύζουν ο θαυμασμός για τους καλλιτέχνες και το δυσθεώρητο ταλέντο τους.  

Ηταν τόσο καθηλωτικές οι ερμηνείες τους; 

Ελειψαν σε κανέναν θεατρόφιλο που μπήκαν φυλακή; 

 Την ακρίβεια της δήλωσης του Χαραλαμπίδη, ότι δεν πρόκειται και για σπουδαίους ηθοποιούς, μπορούμε να τη διαισθανθούμε. Δεν χρειάζεται να έχεις εντρυφήσει σε όλες τις παραστάσεις της Επιδαύρου για να καταλάβεις ότι ο Λιγνάδης δεν ήταν και ιερό τέρας, ούτε να είσαι ο Γεωργουσόπουλος, για να δεις ότι ο Φιλιππίδης ήταν ένας υπερβολικός, παρωχημένος ηθοποιός, εδώ και χρόνια, που όμως ήταν σταθερά πρωταγωνιστής και αυτό τού έδινε ένα υπέρμετρο προνόμιο. Από τη στιγμή που στο μυαλό του Ελληνα ο ένας έπαψε να είναι συνώνυμο της ποιότητας κι ο άλλος, ο συμπαθής κωμικός με τα αραιά δόντια, γιατί να μην τους αποδομήσουμε;  

Ας είναι και πιο προσεκτικοί οι ρηχότατοι κύκλοι τους στο μέλλον. 

Η απογοήτευσή μας πρέπει να φτάνει και να περισσεύει. 

Δεν θα τους στείλει και φυλακή αυτό που εμείς νιώθουμε, αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-"STAR"O-ΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χ-Factor για πάντα!

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Βλέποντας με αβάσταχτη πλήξη το ξεκίνημα ενός ακόμα κύκλου του X-Factor, αναρωτέσαι: τι γίνεται μ’ όλη αυτή η σταρολαγνεία;  

Που πάει το πράγμα, με τα μυριάδες talent shows, κατακερματισμένα σε δεκαπεντάλεπτα του Γουόρχολ; 

Γιατί το φρενιασμένο πόπολο ξεχύνεται αλαλάζοντας, από τα μετερίζια της “τέχνης”;
 

Και …προς τα που ξεχύνεται; θυμόμαστε κανέναν απ’ τους προηγούμενους “θριαμβευτές” να αφήνει το στίγμα του στο τοπίο της ελληνικής “showbiz”;
 

Όχι. Όμως …η κλασική περί τον καλλιτέχνη αφήγηση είναι επιβιωτική σαν τις κατσαρίδες. Θα υπάρχει ακόμα, όταν οι άλλες θα έχουν εξαφανισθεί, σ’ ένα κόσμο όπου η εξατομίκευση είναι η κορώνα του κορπορατιστικού συστήματος. Με τον Πλανήτη σε διαδικασία Παγκοσμιοποίησης, αιχμή του δόρατος για την διεθνοποίηση του εθνικού, αντίστοιχη της δημοσιοποίησης του ιδιωτικού σε ανώτερη κλίμακα, αποτελεί η φιγούρα του σταρ.
 

Ο μύθος του δαφνοστεφανωμένου καλλιτέχνη αναπτύσσσεται ταυτόχρονα με την επικράτηση παντού του …καπιταλιστικού συστήματος. Χαρακτηριστικό της, η συσσώρευση στα αστικά κέντρα πλήθους ετερόκλητων ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να κρύβουν τα συναισθήματά τους, μετερχόμενοι απρόσωπους κώδικες συμπεριφοράς στη διεκπεραίωση των κοινωνικών επαφών / συναλλαγών τους. Ο καλλιτέχνης, ανυπεράσπιστος στο κέντρο της σκηνής, πλάσμα ευάλωτο και θαυμαστό συνάμα, θα εξελιχθεί σε είδωλο, εκθέτοντας τα εσώψυχα που ο άνθρωπος του πλήθους δεν τολμά να εκθέσει. Τους τελευταίους δυο αιώνες, η προβολή του ρόλου του ως συμβόλου αυτονομίας [1], η πλήρης εμπορευματοποίηση της τέχνης [2], η μαζικοποίηση του κοινού και των Μέσων Επικοινωνίας, η συμπάθεια των ρομαντικών  για τον «απλό άνθρωπο» που, κορυφούμενη με τους ιμπρεσιονιστές, φέρνει την ιεροποίηση του casual, η κυριαρχία τέλος της εικόνας, οδηγούν με ασφάλεια στη σημερινή διαιωνιζόμενη παράκρουση.
 

Και είναι σατανικά απλό: Όσο πιο μαζικό και απρόσωπο το πλήθος, τόσο πιο διάχυτη και επιτακτική η φιλοδοξία του σταρ. Όσο περισσότεροι οι επίδοξοι σταρ, τόσο πιο μαζικό και απρόσωπο το πλήθος. 

Η ιδέα του σταρ είναι το «απόλυτο» εργαλείο για τη διαιώνιση του «διαίρει και κυβέρνα». Και να η κοινωνική υπηρεσία των όπου Γης Ασλανιδο-Τσαουσοπουλο-Μαστορο-Θεοφάνους [φετινών “κριτών” του X-Factor].
 

Τι είναι τα αστέρια;  

Λαμπερά και Θαυμάσια. Έχουν όμως και μια ακόμα ιδιότητα: απέχουν έτη φωτός το ένα απ’ το άλλο. Ανάμεσά τους εμφιλοχωρεί ένα κενό που καμιά κινητή τηλεφωνία, καμιά on line επικοινωνία δεν μπορεί να γεφυρώσει. Κενό …Διαστρικό.
 

Το τελικό στάδο της κουλτούρας των σταρ ξεκινά με την κυριαρχία της Μεγάλης Οθόνης, – όργανο “μαγικού”, μαζικού συντονισμού: νιώθοντας την επήρειά της, οι τεχνικοί της εξουσίας έκριναν χρήσιμο να φτιάξουν μια μικρή για κάθε σπίτι. Μετά, να χώσουν μια μικρότερη σε κάθε δωμάτιο, κι ύστερα μια ακόμα πιο μικρή σε κάθε τσέπη. TV, Personal Computer, Smartphone, και η αλυσίδα συνεχίζεται δια της εμφυτεύσεως της “επικοινωνιακής” συσκευής στο κρανίο του πολίτη – “σταρ”, απ’ όπου θα του ψιθυρίζει ανενόχλητη το πόσο ξεχωριστός είναι.
 

Μόνο που...

ΕΠΙΦΑΝΗ (ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ) ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο "σατιριστής" ευρείας αποδοχής Λαζόπουλος χωρίς τη διορθωτική παρέμβαση κάποιας Ακρίτα (Ρεσιτάλ Μαστοράκη για τον καυγά Ακρίτα-Σεφερλή)

Από τον Νίκο Μαστοράκη

Διάβασα τα μύρια όσα γράφτηκαν, ανταλλάχθηκαν και απειλήθηκαν και φτάνω στο σημείο να πιστεύω ότι η διένεξη δεν διαφέρει και πολύ από καυγαδάκι παιδιών του δημοτικού. 

Ο Σεφερλής είχε μια επιχειρηματική διαφωνία με το “Παλλάς” για τη ματαίωση μιας παράστασης και η Ακρίτα, που δικαιούται να εκφράζει τη γνώμη της, έγραψε “Ακριβώς το «ήθος του trash» θα έφερνε ο Σεφερλής στο Παλλάς και ειλικρινά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό,” και ο Σεφερλής απείλησε με μήνυση, οπότε απείλησε με αντί-μηνυση και η Ακρίτα.


Επειδή είμαι αυτός που ανεκάλυψε τον Σεφερλη (Star Channel, 1993) θα μπορούσα να τον υπερασπιστώ, αλλά δεν το κάνω. Γιατί βρίσκω πως σε αυτή την παιδιάστικη έκφραση αψιμαχίας, δεν υπάρχει τίποτα “αψύ” και οι μηνύσεις των δύο, από ένα λογικό δικαστή, θα απορρίπτονταν — μόνοι κερδισμένοι θα ήταν οι πανάκριβοι δικηγόροι τους.

 

Σε ο,τι άφορά την επίμαχη φράση της Ακρίτα, το “Παλλάς” δεν είναι δά κάποιος ναός της τέχνης, ένα εμπορικό θέατρο είναι, και έπειτα υπάρχουν αρκετοί που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν ως trashy κάποιες τηλεοπτικές σειρές που η ίδια είχε γράψει. 

Ο Σεφερλής (που τα διάφορα blogs τον ανέφεραν ως “σκουπίδι” παραποιώντας την αρχική δήλωση) δεν είναι εκπρόσωπος του trash γιατί αποκλειστικός εκπρόσωπος αυτού του είδους είναι η ελληνική τηλεόραση.

 

Άλλωστε αν αποδεχόμασταν ότι ο Σεφερλής είναι trash, τότε μοιραία θα καταδικάζαμε ως σκουπιδοφάγους εκατομμύρια θεατές που βλέπουν τις θεατρικές του παραστάσεις ξανά και ξανά στον ΑΝΤ1 και αλλαχού (άρα και τα κανάλια θα ήταν σκουπιδιάρικα) αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες θεατές που, δεκαετίες τώρα, πληρώνουν για να τον δουν και να γελάσουν μαζί του.

 

Η Ακρίτα κάνει λάθος και στον όρο “χλευάζει” για gay, υπέρβαρους, γυναίκες, ξένους. Ο σοβαρός όρος θα ήταν “σατιρίζει” επειδή ο “σατιριστής” ευρείας αποδοχής Λαζόπουλος, κοντούς, υπέρβαρους, γυναίκες, ξένους είχε στο εμμονικό και βιτριολικό στόχαστρο του πολλά χρόνια χωρίς τη διορθωτική παρέμβαση κάποιας Ακρίτα.

 

Ο Σεφερλής έκανε το λάθος να πάρει το “ήθος trash” σοβαρά, ενώ θα έπρεπε να το “χλευάσει” αν πιστεύει ότι η σάτιρα αποδυναμώνει την κατηγορία. Και έκανε επίσης το λάθος να καταξιώσει τον χαρακτηρισμό, κάνοντας μήνυση.  

Πιστεύω ότι ο Σεφερλής ειναι μοναδικός στο είδος one man show που ο ίδιος δημιούργησε και οτι η Ακρίτα ειναι μια κοφτερή, σαφής και ενίοτε περιπαικτική πέννα με κατά κανόνα καθαρή ματιά. 

Θεωρώ επίσης τον χαρακτηρισμό “τελευταίος των μεγάλων” του Γεωργουσόπουλου ως στοργική υπερβολή.

 

Τέλος, παιδάκια, κοιταχτείτε στα μάτια από κοντά (οι αποστάσεις υπερμεγεθύνουν τα μελανά σημεία,) ανταλλάξτε δυο θυμωμένες κουβέντες και μετά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επιδημία κουλτούρας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ

(1η δημοσίευση 8/10/2007 στη LIFO)

 

Υπουργείο Πολιτισμού δεν θα έπρεπε να υπάρχει.  

Υπουργείο Παιδείας, ναι, διότι η εκπαίδευση της μαθητιώσης και σπουδαζούσης νεολαίας προέχει· υπουργείο Υγείας, ναι, διότι κάθε τι νοσογόνο αποτρέπει τον πληθυσμό από την εργασία και την απόδοση· άρα και η απόδοση θέλει το υπουργείο της, ως υπουργείο Εργασίας ή Προόδου. 

Αλλά ο πολιτισμός, έτσι όπως τον ταύτισαν με την εκθεσιομανή, φανφαρόνικη και πτωχαλαζονική εικόνα της χώρας, ποιον ωφελεί -όταν μάλιστα συστεγάζεται με τον αθλητισμό και τα κέρδη του; 

Οι «πολιτιστικές εκδηλώσεις» σαρώνουν σαν επιδημία αυτόν τον τόπο. Κάθε δήμος και γιορτή για τη διάσωση της παράδοσης, κάθε κοινότητα και έκθεση, κάθε προάστιο και πνευματικό κέντρο.  

Τα πρωθυπουργικά χείλη έχουν εθιστεί να προφέρουν σε τακτά διαστήματα το μέγα σύνθημα: η Ελλάδα έχει να επιδείξει τον πολιτισμό της. 

Βουρ λοιπόν· δώστε στο πόπολο θεατρικές παραστάσεις με τα αθάνατα έργα των προγόνων μας, εκθέστε προ πάντων των ομμάτων ζωγράφικες, φωτογραφίες, γλυπτά, κάντε έκθεμα κάθε ιστορική στιγμή της χώρας.  

Κάθε κυβέρνηση σκοπεί πριν απ’ όλα στην άμεση αποτελεσματικότητα. Θέλει έτοιμα θεάματα με εκτυφλωτική λάμψη, συναρπαστικές συναυλίες όπου το φιλοθεάμον κοινό εξυγιαίνει την ανάσα του, μετάκληση ξένων καλλικέλαδων που εισάγουν στα μύχια του ακροατή την αίσθηση της ευρωπαϊκότητας. Η ημερησία διάταξη το επιβάλλει: Δώστε χρώμα για να σωθεί το πνεύμα, μπουκώστε τους δήμους με θεάματα πληρώνοντας παγκουί.  

Ο λίγδης και φουκαράς Έλληνας πέθανε, τώρα παρελαύνει το νεόκοπο ανθρωπομάνι που ζει και πορεύεται μόνο με τη μεγάλη τέχνη.  

Ο «καλλιτέχνης» πλέον απέβη σήμα κατατεθέν του δημόσιο βίου μας. Ως γνωστόν, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, πρόβλημα άλυτο για τη νεολαία, βρήκε ευτυχή διέξοδο στην «καλλιτεχνικότητα». Ο καλός επιχειρηματίας, ο καλός υπάλληλος, ο καλός πολιτικός, ο καλός μάστορας, ωχριούν μπροστά στον άνθρωπο της «Τέχνης», που «μετουσιώνει τα υπαρξιακά αδιέξοδα και δίνει νόημα στον ευτελή βίο».  

Μια απλή έρευνα -που ουδέποτε επιχειρήθηκε, για ευνόητους λόγους- η οποία θα κατέγραφε στατιστικά τον αριθμό γραφιάδων, ζωγράφων, ηθοποιών, σκηνοθετών, ποιητών, μεταφραστών, μουσικών, κινηματογραφιστών, οργανοπαικτών, χορευτών, εκδοτών, γκαλεριστών, θεατρικών επιχειρηματιών και παρατρεχάμενων παρακεντέδων κλπ., θα παρουσίαζε την εικόνα μιας κοινωνίας που δεν έχει άλλη μέριμνα από το θεάσθαι και θεατρίζεσθαι.  

Και λοιπόν;  

Με αυτόν τον κόμπο στο λαιμό, η σιωπηρή και ραγδαίως αποδεκατιζόμενη μειοψηφία που της απόμεινε κουκούτσι μυαλό -αν της απόμεινε- παρακολουθεί αυτή την επέλαση του «πολιτισμού» -και, πιο σωστά, της «κουλτούρας»-, που δεν ορρωδεί προς ουδενός.  

Η κατρακύλα είναι τόσο θεριεμένη, ο κουρνιαχτός τόσο πυκνός, ώστε μέσα στον γενικό πληθωρισμό πάσα αντίρρηση και επιφύλαξη ακούγεται σαν μικροψυχία και φθόνος. 

Τα δεδομένα πάντως κοάζουν, σχεδόν χλιμιντρίζουν:

  Οι δύο τελευταίες γενιές ντόπιων διανοουμένων γνωρίζουν τα μισά γράμματα απ’ ό,τι οι προηγούμενες.  

Η σχέση με την αρχαία γλώσσα ανεκόπη οριστικά. Κατ’ αναλογία, η έκπτωση παρατηρείται σε όλες τις αποκαλούμενες πνευματικές δραστηριότητες. 

Η εποχή κολακεύει τις τεχνικές που μιμούνται την καλλιτεχνικότητα αλλά δεν την δημιουργούν. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η γκαλερί μετράει περισσότερο από τη ζωγραφική, ο εκδότης περισσότερο από τον συγγραφέα, το πόστο περισσότερο από τον άνθρωπο.  

Η χλιδή του «τίποτα» πνίγει σιγά σιγά τους αργούς ανθρώπους που ωριμάζουν σαν το σπάνιο βοτάνι και δεν ζητούν «πολιτισμό» για να αναθαρρήσουν, αλλά στοιχειώδη διακριτικότητα και αφτιασίδωτη καθημερινότητα. 

Ο πνευματικός βίος, έστω και λιγοστός, δεν μπορεί να έχει άλλη φιλοδοξία: για να επιβιώσει θα πρέπει να ξεμαγαρίζεται καθημερινά από αυτό το πολιτισμικό «μπουμ», που έχει καταστεί κανονική φούσκα του χρηματιστηρίου. Μια μικρή χώρα δεν χρειάζεται να έχει «μεγάλους» καλλιτέχνες, οι μικροί της φτάνουν -αρκεί να υπάρχουν κι αυτοί. Αλλά για να υπάρχουν θα πρέπει ο αγρός να καλλιεργείται, η σπορά να πέφτει τακτικά.  

Πώς να σπείρουμε όμως, όταν ακόμα και η λέξη «καλλιέργεια» εξοστρακίστηκε από το λεξιλόγιο -για να παραδώσει τη θέση της στη ρομαντική χαζοεξαδέλφη της που τη φωνάζουν κουλτούρα; 

Η στρέβλωση σχίζει χασέδες, είναι το ντόπιο πετροδολάριο. Σε μια εποχή που η εκπαίδευση πρέπει να θωρακίζεται και να αλλάζει ταχύτητες για να προλάβει το μέλλον, η εγχώρια εκπαιδευτική αρένα έχει αφήσει τα θρανία για να κολακεύσει τον συνδικαλισμό.  

Δυστυχώς, η μαθητιώσα νεολαία μαθητεύει λαμπρά στον δικό της συνδικαλισμό καταλαμβάνοντας τα σχολεία. 

Όποιος θέλει τον καρπό αλλά αγνοεί τις ρίζες, τελικά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η καλπάζουσα επιστροφή του ηλίθιου ελληνικού lifestyle

Του ΘΑΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

ΑΠΟΨΕ ΚΑΝΩ ΜΠΑΜ... 

Με την εμφάνιση της κρίσης και την εγκαθίδρυση του Δ.Ν.Τ. πιστέψαμε πως αναγκαστικά θα αλλάζαμε άρδην συνήθειες, θα πέφταμε με τα μούτρα στον Ντοστογιέφσκι και με λαχτάρα θα εντρυφούσαμε στην ποίηση του Νάνου Βαλαωρίτη. 

Όμως φίλοι μου αγαπημένοι, αν και πολλοί είπαν τότε στην αρχή της περιπέτειας, ότι το lifestyle μας αποχαιρέτισε οριστικά, αυτό επανέρχεται συνεχώς ανανεωμένο. Ένα πράγμα δηλαδή κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ, που ενώ είναι στα όρια του ενταφιασμού, αυτό εφευρίσκει καινούργιες χορογραφίες και αναγεννάται... Μάλιστα για να πάρετε και λίγο τα πάνω σας, μαθαίνω ότι συζητιέται να αναλάβει την ηγεσία ένα άφθαρτο και λαϊκό πρόσωπο, για να χαρεί λιγάκι και η μανούλα του. Ο Νίκος Παπανδρέου... 

Οι έγκυροι δημοσιογράφοι και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων που μουτζοπιάνονται για να έχουν προσκεκλημένο τον Κωστή Μαραβέγια, επειδή κάνει χαριτωμενιές στην τηλεόραση και έπιασε γκόμενα την Σωτηροπούλου, αλλά και παίκτες από ριάλιτι περιμένετε να συγκινηθούν με τον Χρήστο Γιανναρά;  

Έτσι λοιπόν επανέρχονται όλα τα πεπαλαιωμένα πλάσματα, από την Βίκυ Καγιά με το αξάν μέχρι την Μηλιαρέση, η οποία πουλάει μαξιλάρια και βότανα στα κανάλια, ισχυριζόμενη, πως μόλις τα πάρει η γριά, θα αρχίσει το σπαγγάτο, λες και ξεπήδησε από την Κυριακή του παραλύτου. Μπήκε η καινούργια σεζόν και το τηλεοπτικό θέατρο σκιών άνοιξε τις πύλες του, για να υποδεχτεί το κεφατλίδικο κοινό με παρουσιαστές που υπόσχονται γλέντι και χαρά. Έτσι λοιπόν όλες αυτές οι υστερικές κατακλύζουν εκ νέου τα πάνελ των πρωινάδικων και ταλαιπωρούν την Ελληνίδα νοικοκυρά, η οποία αναστενάζει στις λαϊκές αγορές για την φετινή τάση του μακιγιάζ. 

Μόνο η Μπεζεντάκου δεν επέστρεψε ακόμη και η Ρούλα Βροχοπούλου, για να ξανακλάψει, που ο Αλβανός φίλος της την παράτησε και από πάνω της τζούρνεψε και το εξοχικό που είχε εκτός σχεδίου. Πρεμιέρες πολλές τηλεοπτικές και ''διάσημοι'' που έχουν αλλάξει τρεις συγκοινωνίες συνωστίζονται στα στούντιο παριστάνοντας τους χαρούμενους και απεγνωσμένα προσπαθούν να μεταφέρουν «θετική ενέργεια».  

Μελαγχολώ όταν βλέπω Αυτιά και Παπαδάκη να τραβολογάνε το γέρο, να κλαφτεί, για την περικοπή της σύνταξης. Ήθελα να 'ξερα, όλοι αυτοί δεν έχουν παιδιά και εγγόνια, να τους πουν, πού τρέχεις παππού χαράματα με το πρώτο λεωφορείο; Άντε και βγήκες στο γυαλί... Εσύ τι θα κερδίσεις; Θα σου κάτσει γκόμενα, ή θα πάρεις εκπομπή στον Ant1; 

Από μια εικονική εξουσία που τους παρέχει η τηλεόραση υποδύονται τους Γκοτιέ και την Κοκό Σανέλ άνθρωποι άσχημοι, χωρίς αισθητική, κανιβαλίζοντας τα ρούχα των επωνύμων, άτομα που αν εκδιωχθούν, την άλλη μέρα τους περιμένει το ταμείο ανεργίας.  

«Ψωμί να φάμε δεν έχουμε, μπριλ κριμ για τ' αρχ...δια μας γυρεύουμε», έλεγε κάποτε ο σοφός λαός και γεμίσαμε από Μανταμ Σουσούδες και Μπίθουλες, που συμπεριφέρονται λες και γεννήθηκαν στις Βερσαλίες. Βγαίνει η άλλη στην Καγιά και συμπεριφέρεται σαν πρωτοξάδελφη του Καρλ Λάγκερφελντ. Ποια; Μια συμπεθέρα, η οποία περίμενε το πανηγύρι του Άη Γιάννη, για να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα της, είκοσι ευρώ η δωδεκάδα τα βρακιά.  

Όταν άνθρωποι με ταλέντο μαγικό αναγκάζονται να μετακομίσουν στα εξωτερικά, εμείς έχουμε τον Ντάνο, σαν τοτέμ και εθνικό σύμβολο και τον χρυσοπληρώνουν στα μαγαζιά για να εκτίθεται σαν το σκήνωμα του Αγίου Βησσαρίωνα και να ατενίζει τους θαυμαστές του μ' εκείνο το διεισδυτικό βλέμμα της αγελάδας Χολστάιν. Αφού έσφιξε κώλο, στέρνο και βγήκε νικητής, έγινε ο Ντάνος ηθοποιός, ο Ντάνος παρουσιαστής, ο Ντάνος μαγιόξυλο, ο Ντάνος καπότα, ο Ντάνος φτου φτου καλλιαρντό γκουγκού, που θα'λεγε και ο θεός Μαρίνος, δεχόμενες πολλές προτάσεις και από διανοούμενους, για να μην ξεχνιόμαστε.  

Η τηλεόραση φοράει τα καλά της και μας βομβαρδίζει με παλιά και πρωτοεμφανιζόμενα. Πρόσωπα αλλόκοτα, τρελές position, αγράμματοι παρατρεχάμενοι και γενικά ένα συνοθύλευμα ανθρώπων, που θα ντρεπόσουνα να τους συστήσεις στην δική σου οικογένεια. 

 Βλέπουμε παρουσιάστριες να μιλάνε σαν τον Νώντα τον Νταλικιέρη και συμπαρουσιαστές να συναγωνίζονται το Φίφη σ' ένα θίασο μπουλουκτσήδων, όπου επενδύονται χρήματα σε μια απέλπιδα προσπάθεια των σταθμών, να υπερβούν το τίποτα. 

Φτάσαμε στο σημείο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κουρεία – Κομμωτήρια κ.λπ.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Κάποτε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, φέρων αντί για καπέλο γυναικείο σουτιέν (τονίζω το ‘’γυναικείο’’, διότι τώρα θα μπορούσε να φέρει και ανδρικό…) και στο τσακίρ κέφι ευρισκόμενος, είχε αποκαλέσει «Πολιτιστικά Κέντρα» τα σκυλάδικα. 

Το «σκυλάδικο», διαβάζω στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι ένας όρος της αργκό που εμφανίζεται πιθανότατα τη δεκαετία του 1930, για να περιγράψει έναν νέο τρόπο διασκέδασης που «λάμβανε χώρα στις παρυφές των πόλεων, εκεί που ό,τι γινόταν έμενε για πάντα στο αθέατο της κοινωνίας». Η πρώτη δημοφιλής θεωρία τοποθετεί την ίδρυσή τους στα περίχωρα της Αθήνας και του Πειραιά και δεν ήταν παρά υποτυπώδη μαγαζιά δύο δωματίων: στο ένα προσφερόταν ένα φαΐ της κακιάς ώρας συνοδεία κάποιου μουσικού οργάνου και στο άλλο περίμενε μια ιερόδουλη για τα περαιτέρω. Η πληρωμή γινόταν μάλιστα για όλο το «πακέτο», βραστό κρέας και σεξ δηλαδή.
 

Όμως δεν είναι μόνο τα σκυλάδικα, που προσφέρουν «πνευματική» τροφή. Το ίδιο αλλά σε άλλο στιλ, γίνεται και με τα κουρεία, αλλά και τα κομμωτήρια, των οποίων η κυρία αποστολή είναι μεν ο ευπρεπισμός (ή η καραγκιοζοποίηση) του κρανίου μας, όμως με τα «Life style» περιοδικά, που είναι απλωμένα στα τραπεζάκια τους παρέχουν δίοδο στις μορφωτικές ανησυχίες των πελατών τους και καλλιεργούν πολιτισμό.
 

Κάθε φορά που το στεφάνι μου επιστρέφει από το κομμωτήριο της γειτονιάς (κάποτε πήγαινε στον Άγγελο, αλλά τώρα πού Άγγελος! Καλός είναι και ο Κώστας…), φέρνει και 2-3 τέτοια περιοδικά, ευγενική προσφορά του καταστήματος.
 

Και τι δεν διαβάζει κανείς σ’ αυτά, τα οποία εν πολλοίς «ξεβλάχεψαν» τους Έλληνες, κατά δήλωση γνωστού «ξεβλαχευτή». Ξέχασε βέβαια να πει ότι αποχαύνωσαν τη νεολαία μας. Τέλος πάντων. Μερικά δείγματα, στα οποία τα αρχικά των ονομάτων, είναι εντελώς τυχαία και μη προσπαθείτε να βρείτε σε ποιους αντιστοιχούν:
 

α. «Με κλάματα υποδέχθηκαν στο Ελ. Βενιζέλος την ΚΛ, που έφυγε από το Survivor». Είναι αυτό, που στο ποδόσφαιρο το λέμε μεταγραφή αεροδρομίου.
 

β. «Η γνωστή παρουσιάστρια ΜΝ, έκανε ταξίδι αστραπή στο Παρίσι. Θα κάνει Πάσχα στην Αμερική». Κι’ εσύ λαέ βασανισμένε κάνε το σκ… σου παξιμάδι για να ζήσεις.
 

γ. «Η ηθοποιός ΞΨ (δεν είναι βέβαια και η Κατίνα Παξινού), ανακοίνωσε ότι μπαίνει στη τελική ευθεία για να γεννήσει». Ρίγη συγκινήσεως σε καταλαμβάνουν προ της συγκλονιστικής ειδήσεως. Και η κόρη του κυρ Γιώργου του περιπτερά πήγε να γεννήσει, αλλά δεν τόκανε και θέμα.
 

δ. «Ο ΙΜ αφιερώνει πολλές ώρες στους γιούς του». Με δεδομένο ότι ο ΙΜ έχει χωρίσει, μία ζήλεια την έχεις για τα παιδάκια, που ζούνε τόσο ευτυχισμένα…
 

ε. «Ο ΜΚ και η ΓΡ, κλείσανε κιόλας 2 μήνες μαζί». Τι να πω κι΄ εγώ ρε, που έκλεισα με το στεφάνι μου 47 χρόνια μαζί;
 

Συγκλονιστικές ειδήσεις που αλλάζουν τον ρουν της ιστορίας και έρχονται σαν ροζ συννεφάκια στα όνειρα των κοριτσιών και κάνουν τις κυράτσες της γειτονιάς, να μουσκεύουν με τα δάκρυά τους το μαξιλάρι τους, αντί να μουσκεύουν καμιά σφουγγαρίστρα και να κάνουν φασίνα στις σκάλες…
 

Αλλά, δεν είναι μόνον οι ειδήσεις (ο Θεός να τις κάνει). Είναι και οι φωτογραφίες. Φωτογραφίες που δείχνουν τις διάφορες «παρουσιάστριες», να μας… παρουσιάζουν τα σχέδια τους για το μέλλον. Όταν λέμε παρουσιάστριες μη πάει το μυαλό σας στην… Όπρα. Αναφερόμαστε σε κάτι δεσποινάρια (έτσι νομίζουμε τουλάχιστον…) που κάνανε κάποια περατσάδα μισού λεπτού στο «γυαλί» αυτοσυστήνονται ως Λάρυ Κιγκ, στο θηλυκό και μας παρουσιάζουν τα σχέδιά τους, τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στη μαμά τους και στο καινούργιο τους φλερτ, που τις έχει συγκλονίσει. Οι φωτογραφίες αυτές, όπως και να το κάνουμε έχουν μία φρεσκάδα και αν μη τι άλλο φχαριστιέται το μάτι σου, γιατί υπάρχουν και κάτι άλλες ο Θεός να σε φυλάει.  

Αυτές λοιπόν οι ‘’άλλες’’, μας παρουσιάζουν κυρίες κάποιας ηλικίας, κάποιων αιώνων καλύτερα, που εννοούν να συνεχίζουν να το παίζουν τηνέητζερ, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο της εποχής τους. Όμως το θέαμα που παρουσιάζουν, είναι έως θλιβερό. Μάγουλα τραβηγμένα από το -∞ έως +∞. Χείλια πρησμένα σαν να έχουν φάει φραγκόσυκα μαζί με τα αγκάθια (δεν το πέτυχε ο μπαγάσας ο πλαστικός…) και μάτια βουρκωμένα, λόγω της διαφυγούσας νεότητας, ήτις, ως γνωστόν, πάει πάει πάει και πίσω δεν γυρνάει, κατά πως λέει και ο Ζαμπέτας. Διότι αν μπορούσε ο πάσα ένας πλαστικός χειρουργός να μας κάνει με το νυστέρι του Τόνυ Κέρτις και Μπριτζίτ Μπαρντό, τότε ο Μεγαλοδύναμος θα πήγαινε στον ΟΑΕΔ για να βρει άλλη δουλειά και αυτό δεν γίνεται φίλε μου, μήτε νάχεις κολλητό τον Καρανίκα.
 

Εκτός όμως από τέτοια, τα περιοδικά αυτά προσφέρονται και για την ορθή εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας. 

Πάρτε δύο παραδείγματα:
 

1ον: «H global senior artist της MAC, δηλώνει εθισμένη στην backstage ατμόσφαιρα των fashion shows».
 

2ον: «Η beauty editor και vlogger Σ. Κ., είναι το πρόσωπο της Nirvanesque κάνοντας statement το #beautiful_me».
 

Μόλις σας παρουσιάσαμε δύο φράσεις, που αλιεύσαμε από life style περιοδικό. Μήπως κάποιος από εσάς, αγαπητοί φίλοι, μπορεί να τις αποκρυπτογραφήσει;  

Και αυτές είναι φράσεις που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στη φωλιά του κάγκουρα!

Tης ΑΣΤΕΡΟΠΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ

«Ηρθα στο παιχνίδι για την εμπειρία και για το έπαθλο» δηλώνει η παίκτρια Αννυ. «Η μονογαμία δεν είναι απ’τα πλεονεκτήματά μου» δηλώνει με τη σειρά του ο παίκτης Βασίλης.

Το νέο ριάλιτι ζευγαρώματος του ΑΝΤ1 «The game of love» έκανε πρεμιέρα το βράδυ της Δευτέρας.  

Το κόνσεπτ: ζευγάρια και singles μπαίνουν στο ίδιο ξενοδοχείο χωρίς να αποκαλύπτουν αν είναι δεσμευμένοι ή όχι. Η τράπουλα ανακατεύεται, με σκοπό κανείς να μην μάθει σε τί «οικογενειακή κατάσταση» βρίσκεται ο καθένας.

Με άλλα λόγια: δεσμευμένοι που το παίζουν ελεύθεροι και φλερτάρουν από δω κι από κει και ελεύθεροι που προσπαθούν να μπουν ανάμεσα στους δεσμευμένους. Μάλιστα. Ο,τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και τόσα χρόνια στο facebook και στα λοιπά social media δηλαδή. Μόνο που αυτή τη φορά, αυτό το swinging party, δεν συμβαίνει on line, αλλά on camera.

«Οταν μπήκαν τα αγόρια στο δωμάτιο και ήρθε να με φιλήσει ο δικός μου, κόντεψα να βάλω τα γέλια, αλλά δεν το έκανα για να μην προδοθώ» λέει η παίκτρια που μπήκε στο παιχνίδι με τον «σύντροφό» της. Αργότερα, οι δυο τους κληρώθηκαν με διαφορετικούς παρτενέρ και οδηγήθηκαν σε διαφορετικές κρεβατοκάμαρες.

Από τους πρώτους κιόλας διαλόγους, οι γυναίκες και οι άντρες του «Game of love» κάνουν τους αντίστοιχους παίκτες του «Power of love» του ΣΚΑΙ να μοιάζουν με πυρηνικούς φυσικούς. Τα χει αυτά η κατάρα του franchise: όσο πληθαίνουν οι αλυσίδες με τις απομιμήσεις, το εμπόρευμα όλο και φτηναίνει.

«Είσαι fit- είσαι τουμπανέ» ήταν η ατάκα με την οποία ένας παίκτης σκέφτηκε να φλερτάρει μία παίκτρια. Καλώς ορίσατε στη φωλιά του κάγκουρα!

Τι να κάνει και ο έρμος ο παρουσιαστής Χάρης Χριστόπουλος; 

 Συμπαθέστατος κατά τα λοιπά, αλλά να τον λυπάσαι ώρες ώρες με αυτό που καλείται να κάνει —θα μπορούσε να αρνηθεί φυσικά, δεν τον απείλησαν με όπλο για να υποδυθεί τον οικοδεσπότη.

«Θέλω να καλέσεις τον Παναγιώτη σε ένα αισθησιακό μπάνιο στο τζακούζι και να του αποσπάσεις ένα ερωτικό φιλί» λέει ο οικοδεσπότης στην «Μολδαβή καλλονή Μικαέλα» που είναι «σε σχέση» με κάποιον άλλο παίκτη. Και συνεχίζοντας: «το βραβείο είναι 500 ευρώ-καλό;».

Ακολούθησαν υποβρύχιες λήψεις με κοντινό στο μπραζίλιαν μαγιό της Μικαέλας και κάπου εδώ, το «Ελα ν’αγαπηθούμε ντάρλινγκ» συναντά το «Τρελό θηριοτροφείο».

Ομορφα κορίτσια που θέλουν να κάνουν καριέρα στο μόντελινγκ και μάλλον βαρέθηκαν να τραβιούνται από κάστινγκ σε κάστινγκ, αγόρια που θέλουν να πληρώσουν τα κοινόχρηστα και σκέφτηκαν να δώσουν το σπίτι τους σε Airbnb και να κλειστούν στο «ξενοδοχείο του έρωτα» μπας και βγάλουν κανά χαρτζηλίκι, η αίσθηση της κρεατομηχανής και κερατομηχανής που εδώ και μία δεκαετία εκκολάπτεται στο ίντερνετ: όλα αυτά, φάτσα κάρτα στη μικρή, πολύ μικρή και ποταπή κάτι τέτοιες ώρες, οθόνη μας.

Αν η τηλεόραση...