Του Strange Attractor
Στη γενέτειρα της δημοκρατίας, εκεί που κάποτε ο πολίτης σήκωνε το χέρι του στην εκκλησία του δήμου για να αποφασίσει για τα κοινά, σήμερα κατεβάζει το κεφάλι του γονατίζοντας μπροστά στον λογαριασμό του ρεύματος. Ο οποίος αυξάνεται σταθερά ασχέτως του ποιος μας κυβερνά.
Η δημοκρατία, λένε, εξελίσσεται…
Στη δική μας περίπτωση μάλλον έκανε μια παράξενη κυβίστηση, χτύπησε το κεφάλι της, και ξύπνησε εν είδει (πολιτικού) reality-freak show, χαμηλού προϋπολογισμού, σε δευτερεύον κανάλι της επαρχίας, με ιδιοκτήτη έναν «χοντρέμπορα» γεωργικών μηχανημάτων, που έχει και δική του ποδοσφαιρική ομάδα!
Γρεκία λοιπόν…
Εδώ δεν έχουμε απλώς νεποτισμό.
Έχουμε οικογενειακές επιχειρήσεις με πολιτικό ΑΦΜ.
Η πολιτική καριέρα δεν είναι επιλογή, είναι οικογενειακή παράδοση, σαν τη συνταγή για μουσακά. «Ο παππούς βουλευτής, ο πατέρας υπουργός, ο γιος… κάτι θα βρούμε και για σένα παιδί μου, μην ανησυχείς».
Αν δεν έχεις τουλάχιστον δύο θείους σε κομματικό γραφείο, και έναν νονό σε διοικητικό συμβούλιο, θεωρείσαι άτυχος, ή χειρότερα, ανεξάρτητος, οπότε θα πρέπει να διαπρέψεις στην αφισοκόλληση αν θες να δεις πολιτικό χαΐρι και να έχεις μέλλον στην πολιτική σκηνή.
Ποιες σπουδές, ποιες ξένες γλώσσες, ποια πτυχία και τρίχες κατσαρές, ή θα είσαι από πολιτικό σόι, ή θα πρέπει να εξειδικευτείς από παιδί στη… μπατανόβουρτσα. Έτσι γίνεσαι εθνοπατέρας στη Γρεκία.
Εκτός κι αν έχεις θείο «Εθνάρχη», οπότε και εμφανώς καθυστερημένος να είσαι θα ζεις μια ζωή στην πούδρα, με χιλιάδες χαχόλους να σε στηρίζουν βαρώντας παλαμάκια, και αποκαλώντας σε «νέο Εθνάρχη»… αρκεί να τους διορίζεις σε κανένα μετρό, σε κανένα φλάιοβερ, κ.ο.κ.
Και μόλις καταφέρεις και μπεις στη Βουλή, είτε λόγω μπαμπά, είτε λόγω της μπατανόβουρτσας που λέγαμε, τότε αρχίζει το εθνικό μας σπορ της ρουσφετολογίας.
Ένα σπορ, με μακρά ιστορία, και πολλές διακρίσεις…
Οι παίκτες ξεκινούν από μικροί, σε νεολαίες κομμάτων, όπου μαθαίνουν τα βασικά: πώς να χαμογελούν υποσχετικά, πώς να μοιράζουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, πώς να λένε πολλά χωρίς να λένε τίποτα, πώς να αερολογούν δηλαδή, και πώς να βρίσκουν «μια άκρη» για τα πάντα.
Δεν είναι τυχαίο ότι η φράση «θα το κανονίσουμε» έχει αποκτήσει σχεδόν μεταφυσικές διαστάσεις.
Θυμόσαστε π.χ. τον βετεράνο πολιτικάντη Μπάνο, που αν και αποσυρμένος από τα κοινά, ζώντας το όνειρο στη Γενεύη, στο Μπαλί, και όπου αλλού υπάρχει ζωή, εν τούτοις ακόμη «κανόνιζε» τηλεφωνικά να φέρει κάποιους σε επαφή με τον νεοεκλεγέντα… Τραμπ, λόγω της «κολλητής» του Κίμπερλι, η οποία όμως τον πούλησε τελικά για χάρη του… Αργυρού, και ο οποίος είναι αυτός που «κανονίζει» τώρα, ή έτσι τουλάχιστον λένε οι ποταποί σχολιαστές των σόσιαλ μύδια.
Το υπουργικό συμβούλιο;
Ένα μωσαϊκό από κομματικούς ακροβάτες, πολιτικούς τουρίστες, τσιρκολάνους, και επαγγελματίες του «ναι σε όλα».
Μερικοί άλλαξαν περισσότερα κόμματα από όσα εξωτικά αμάξια άλλαξε ο Τσιτσιπάς τα τελευταία 5 χρόνια.
Εξ ου και μεγάλο μέρος του εν λόγω συμβουλίου αποτελείται σήμερα από πρώην Πασόκους… καταχειροκροτούμενους από τους ψηφοφόρους της ΝΔ, οι μπαμπάδες των οποίων πλακώνονταν καθημερινά με αυτούς στα πράσινα και γαλάζια καφενεία! Του κύκλου τα γυρίσματα, που λέγαμε…
Άλλοι πάλι εμφανίστηκαν από το πουθενά, σαν καλεσμένοι σε εκπομπή που δεν θυμάσαι πώς βρέθηκαν εκεί. Το μόνο κοινό τους; Η αφοσίωση στην καρέκλα.
Αν υπήρχε Ολυμπιακό άθλημα «διατήρηση θέσης πάση θυσία», θα σαρώναμε τα μετάλλια.
Στο μεταξύ, οι πολίτες κάνουν τον δικό τους μαραθώνιο. Να φτάσουν στο τέλος του μήνα χωρίς να χρειαστούν δάνειο (ή επίδομα).
Ακρίβεια, ανασφάλεια, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, μια καθημερινότητα που θυμίζει παιχνίδι επιβίωσης… χωρίς έπαθλο.
Με κάθε ανακοίνωση μέτρων να μοιάζει με trailer ταινίας που έχουμε ήδη δει, και δεν μας άρεσε την πρώτη φορά.
Και κάπου εκεί εμφανίζονται οι επίδοξοι σωτήρες. Αυτοί που θέλουν να γίνουν Βεζίρηδες στη θέση του Βεζίρη.
Δεκάδες κόμματα, το καθένα με τον δικό του αρχηγό φαινόμενο!
Ναι, ο κάθε πικραμένος κάνει κόμμα.
Άλλος υπόσχεται ανάπτυξη με τη δύναμη της σκέψης, άλλος καταγγέλλει τα πάντα και τους πάντες, εκτός από τον εαυτό του, άλλος έχει ανοιχτή επικοινωνία με τον… Ιησού (ή τους Ελ), και πάει λέγοντας.
Υπάρχουν και εκείνοι που μιλούν με τέτοια αυτοπεποίθηση που σχεδόν πείθουν, μέχρι να τους ρωτήσεις κάτι συγκεκριμένο, οπότε ξαφνικά φταίει το σύμπαν, ο ανάδρομος Ερμής, ή «οι άλλοι».
Πώς για τον πρωθυπουργό πάντα φταίνε οι Χούθι; Κάπως έτσι…
Το ωραίο είναι ότι το σύστημα είναι τόσο γενναιόδωρο που αν καταφέρεις να πείσεις τρεις (έστω ζαβούς) στους εκατό να σε ψηφίσουν, μπαίνεις στη Βουλή με όριο το 3%. Και τότε ποιος σε πιάνει;
Παραγοντιλίκι, λιμουζίνες, σοφέρ, γραφεία, μετακλητοί, αστυνομικοί ορντίναντσες, και … βαρβάτη κρατική επιχορήγηση!
Αν όχι, μην ανησυχείς, υπάρχει και για σένα η κρατική επιχορήγηση ως παρηγοριά. Αρκεί να βρεθούν 1.5 ηλίθιοι στους 100 να σου ρίξουν το κουκί τους.
Είναι σαν να συμμετέχεις σε διαγωνισμό τραγουδιού, και να κλείνεις συμβόλαιο με δισκογραφική ακόμα κι αν δεν περάσεις στον τελικό, ή είσαι φάλτσος. Ένα είδος πολιτικού win-win!
Και φυσικά, δεν λείπουν οι ιστορίες που θα ζήλευε και βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.
Πρωθυπουργοί (επί χρόνια μισθωτοί) με ακίνητα που μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται σαν κουνέλια, βουλευτές που θυμούνται τον λαό μόνο προεκλογικά, και δημόσιες δηλώσεις που αν τις βάλεις δίπλα-δίπλα από διαφορετικές χρονιές, μοιάζουν με κακό μοντάζ.
Μέσα σε αυτό το δυστοπικό πολιτικά σκηνικό, ο μέσος σοβαρός πολίτης έχει δύο επιλογές:
Είτε να αποσυρθεί στον καναπέ του και να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα σαν σειρά στο ΝΕΤΦΛΙΞ
Είτε να προσπαθήσει να συμμετάσχει, και να ανακαλύψει ότι το σύστημα έχει ήδη γράψει το σενάριο χωρίς αυτόν.
Δεν είναι ότι λείπουν οι ικανοί, είναι ότι συχνά δεν χωράνε, μιας και οι θέσεις είναι ήδη πιασμένες από τους επιτήδειους insiders, και τα έπαθλα από πριν μοιρασμένα.
Κι όμως, παρά την υπερβολή και το χιούμορ, υπάρχει μια λεπτή ειρωνεία… η δημοκρατία δεν είναι μόνο αυτοί που κυβερνούν, αλλά και αυτοί που επιλέγουν.
Όσο το «έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι» γίνεται άλλοθι για αδιαφορία, το πολιτικό τσίρκο θα συνεχίζει τις παραστάσεις του με sold out, έστω κι αν το φιλοθεάμον κοινό γκρινιάζει για την ποιότητα του θεάματος.
Έτσι, η χώρα προχωράει τρεκλίζοντας, ή μάλλον σέρνεται στα τέσσερα ανάμεσα σε κούφιες υποσχέσεις, επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα, και ανακυκλωμένα πρόσωπα.
Ένα απέραντο θέατρο, όπου οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά το έργο μένει ίδιο, τουλάχιστον από το 1974. Και κάπου στο βάθος, μια μικρή, επίμονη ελπίδα ότι κάποτε το κοινό θα το βαρεθεί, και θα ζητήσει κάτι καλύτερο.
Μέχρι τότε...
