"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣτΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣτΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εθνικής λαθρομαχμουτολαγνείας κωμωδία

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: H Δικαιοσύνη, οι γαλαζαίοι "άριστοι" οι ανεμβολίαστοι λεβέντες και... η αρωματική κλανιά του μπαρμπουνιού!


Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αστραπιαία η παρέμβαση της κυβέρνησης για το πώς θα επιστρέψουν οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί στα νοσοκομεία μετά τη γνωστή, και ολίγον τι ακατανόητη, απόφαση του ΣτΕ. l 

Οκ, λέει μουτρωμένη η κυβέρνηση, θα επιστρέψετε αφού σεβόμαστε τη Δικαιοσύνη, αλλά προσέξτε!, l θα κάνετε δύο φορές την εβδομάδα ράπιντ τεστ, προφανώς δωρεάν μέσα στα νοσοκομεία l και επιπλέον –για να μάθετε!– θα φοράτε και μάσκα, α! l

Το ότι εγώ τώρα έχω μια υποψία, θα οφείλεται μάλλον στο ότι είμαι «ύποπτος», που έλεγε η μακαρίτισσα η μανούλα μου, καθώς δεν της καθόταν το «καχύποπτος». l Αλλά προτρέχω – πρώτα μια απορία: l Αλη-θεύει πως όλοι αυτοί οι ανεμβολίαστοι λεβέντες τσίμπαγαν κάθε μήνα κανονικά τον μισθάκο τους l –αραλίκι, αλητεία, κατοστάρι, που λέει το παλιό αρχοντορεμπέτικο– l τη στιγμή που «τα κορόιδα» οι συνάδελφοί τους έλιωναν στις ΜΕΘ μέσα σε στολές αστροναυτών μήνες ατελείωτους; 

Δεν αντέχει ο οισοφάγος μου να καταπιεί αυτό το αδιανόητο, γι’ αυτό και ερωτώ.

Η υποψία τώρα. Δηλαδή, ποια υποψία, τείνω πια να πιστέψω, αν και εχθρός πασών των συνωμοσιολογιών, ότι αυτή η ατυχής απόφανση του ΣτΕ «καλύπτει» απόφαση της κυβέρνησης, l χωρίς να αποκλείονται και υπόγειες συνεννοήσεις και με άλλα, αντίπαλα, πολιτικά βιλαέτια και συνδικαλαρίες. l Με κοινό σκοπό –έρχονται και εκλογές– να επιστρέψουν μεν από 1ης 1ου τα απολωλότα στα νοσοκομεία, χωρίς όμως να πάρει η κυβέρνηση όλη την ευθύνη l – μικρή μόνο δόση, αφού δεν φρόντισε να επικαιροποιήσει τα στοιχεία που κατέθεσε στο ΣτΕ προς στήριξη του εξοστρακισμού. l Δηλαδή η κυβέρνηση σαν να έκλεισε το μάτι στο ΣτΕ l ή διέπραξε απλώς μια «βολική παράλειψη», όπως τη χαρακτήρισε ο Πάσχος Μανδραβέλης. l

Ντροπή κι αισχύνη μου που τολμώ να γράφω τέτοια ου φωνητά για την Οσία Ελληνική Δικαιοσύνη, l αλλά σε φούρνο μικροκυμάτων μπαίνει το νιονιό μου κάθε φορά που η κυρά μας η μαμή κατορθώνει νέον άθλο. l Οπως λ.χ. όταν απαλλάσσει τους συριζαίους για τον ανελέητο διασυρμό δέκα πολιτικών τους αντιπάλων, που τους κρέμασαν στα μανταλάκια «για διαφθορά» με ανύπαρκτες αποδείξεις· l ή όταν βλέπω πώς αντιμετωπίζει πάλι τώρα όσους δημοσιεύουν αναπόδεικτες σεντονιάδες για υποκλοπές σε «συνέχειες» l – όπως η πάλαι ποτέ «Ακρόπολις» το ατελεύτητο αφήγημα «Ο τσακιτζής του Αϊδινίου». l 

Ακου να τον καλεί ο εισαγγελέας διαφθοράς και αυτός με το έτσι θέλω να «επισκέπτεται» τον εισαγγελέα Αρείου Πάγου! l 

Κι εκείνος, άκου, να τον δέχεται και να τον ανέχεται να τον νουθετεί ή να του λέει πως στοιχεία έχει, αλλά θα τα παρουσιάσει όποτε θέλει l – κι ακολούθως να δηλώνει ότι «είναι αδύνατη η κτήση ή η επανάκτηση των στοιχείων»! l Και να μη γίνεται καμιά δίωξη, ούτε αυτεπαγγέλτως από δικαστική αρχή. 

 Ενοχος λοιπόν συνωμοσιολογίας ο γράφων, ο κεκαυμένος εν τω νω κι εν τω οισοφάγω αυτού. l Αμήν. l

Υποψιάζομαι επίσης –καθότι, είπαμε, «ύποπτος»– ότι...

 

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αλυσιτέλεια ανεπαρκών "αρίστων" πολιτικών υπέρ ψεκασμένων σουργελαράδων


ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η Διοίκηση προσεκόμισε στο δικαστήριο την επιστήμη. Αλλά το έπραξε «αλυσιτελώς»

Η απόφαση του ΣτΕ για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς –την οποία γνωρίζουμε μόνο από την περίληψη του διατακτικού της– δεν αμφισβητεί τα επιστημονικά δεδομένα. Χρεώνει όμως στο υπουργείο ότι δεν φρόντισε να τα αναθεωρήσει προκειμένου να στηρίξει την αναστολή της εργασίας τους στο ΣτΕ. Το βαρύ μέτρο ήταν προσωρινό.

Λογικό; 

Οχι και τόσο. Ο γιατρός ή ο νοσηλευτής που αψηφά την επιστήμη και παραδίδεται στη δεισιδαιμονία, εκθέτοντας σε κίνδυνο εκείνους που καλείται να περιθάλψει, είναι μάλλον ακατάλληλος να υπηρετεί στο σύστημα υγείας. 

Είναι άραγε προσωρινή αυτή η ακαταλληλότητα;  

Χρειάζεται να την αιτιολογεί η πολιτεία με διαρκώς επικαιροποιημένα στοιχεία;

Εντάξει. Μεταξύ μας, η πολιτεία δεν πήρε ποτέ την απόφαση να τους απολύσει. Η αναστολή ήταν η μέση λύση. Γι’ αυτό και η άποψη του υπουργού Υγείας ότι η απόφαση του ΣτΕ συνιστά «ήττα για τη δημόσια υγεία» είναι τζάμπα διδακτισμός. Ακόμη κι όταν το ισχυριζόταν, η κυβέρνηση νομοθετικά δεν αντιμετώπισε αυτούς τους εργαζομένους του ΕΣΥ ως επιβλαβείς για το σύστημα. Τους αντιμετώπισε ως όχληση στην πανδημία. Η πανδημία πέρασε. Αρα;

Αν η υπόθεση δεν αφορούσε μόνο 2.000 ανθρώπους, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ήττα ήταν καλοδεχούμενη. Το προεκλογικό κλίμα που έχει ήδη διαμορφωθεί βοηθάει τέτοιες διευθετήσεις «παραγραφής» και αναδρομικής επιείκειας. Εκτός από τους 2.000 και τις οικογένειές τους, υπάρχουν και τόσοι άλλοι συμπαθούντες, συμμέτοχοι της ίδιας αντιεπιστημονικής πλάνης.  

Η υπόθεση όμως δεν μετράει μόνο στην εκλογική αριθμητική. Είναι ένα κρούσμα που δείχνει ότι η πολιτεία σε όλες τις εκδηλώσεις της –πολιτική, διοικητική, δικαστική– δεν μαθαίνει από τις κρίσεις. Ληγμένη δεν είναι μόνο η επιστημονική αιτιολογία που απαίτησε το δικαστήριο για τις αναστολές. Ληγμένη είναι και η μεταρρύθμιση των συνειδήσεων που πρόωρα είχε πανηγυριστεί στην πανδημία.

Η ηθικολογία για την «ωριμότητα» της ελληνικής κοινωνίας που έμαθε στα χρόνια της κρίσης και πειθαρχεί γερμανοπρεπέστατα στους κανόνες του εγκλεισμού· η υγειονομική παιδαγωγική των φορέων της εξουσίας, που υπερασπίζονταν την επιστημονική ορθότητα, εμπιστευόμενοι την πειθώ των ιατρικών ενημερώσεων και προτάσσοντας την αυθεντία των επιστημονικών κεφαλών, τσιμεντώνεται τώρα άρον άρον με μια λήθη ταχείας πήξεως.

Αν δεν φοβόταν κανένας τις λέξεις, θα έλεγε ότι η πολιτική αποτυγχάνει διαρκώς να διαμορφώσει και να εμπεδώσει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το πνεύμα των νομολογιών


Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) είναι κάτι σαν το Supreme Court. Λέμε «κάτι σαν», διότι στην Ελλάδα έχουμε πολλά ανώτατα δικαστήρια. Ομως το ΣτΕ, όπως και το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο, υπήρξε μοχλός του εκσυγχρονισμού της χώρας. Σε κάποιες περιπτώσεις –μέχρις εκεί που έφτανε το πάπλωμα των αρμοδιοτήτων του– υπήρξε προστάτης του δίκιου των πολιτών απέναντι σε ένα συγκεντρωτικό και, ως εκ τούτου, αδηφάγο για τα δικαιώματά μας κράτος.

Ο αείμνηστος καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στο εν λόγω δικαστήριο, και ίσως γι’ αυτό διατύπωνε (ανεπισήμως) μια σχεδόν μεταφυσική θεωρία. Οπως η παράδοση του Supreme Court μεταμόρφωνε ακόμη και τους συντηρητικούς δικαστές σε προοδευτικούς, έτσι και η ιστορία του ΣτΕ το απέτρεπε από αντιδραστικές κακοτοπιές. Η πεποίθησή του αυτή δεν κλονίστηκε ούτε το 2013, όταν δικαστές νομολόγησαν ότι ο συνταγματικός νομοθέτης «εμερίμνησε να διαφυλάξει την εθνική ομοιογένεια του κράτους και διά της θεσπίσεως δικαίου ιθαγένειας, του οποίου οι ρυθμίσεις εβασίζοντο, κατ’ αρχήν, στο σταθερό κριτήριο του “δικαίου του αίματος” (jus sanguinis), δηλαδή την καταγωγή από Ελληνες γονείς».

Ο Σταύρος Τσακυράκης δεν έζησε για να δει το αγαπημένο του Supreme Court να ανατρέπει τη «Roe v. Wade» για τις αμβλώσεις

Ούτε απάντησε ποτέ με σαφήνεια στο εύλογο ερώτημα: αν ένας δικαστής επηρεάζεται από την παράδοση ενός δικαστηρίου, δεν μπορεί ένα δικαστήριο να επηρεάζεται από το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία;  

Πάντως, όταν ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ κ. Νίκος Σακελλαρίου δήλωσε ότι «το καθήκον μας ως δικαστών είναι να πιάσουμε τον σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας», ο Τσακυράκης τού απάντησε ότι «το “αφουγκράζομαι την κοινωνία” δείχνει πλήρη παρανόηση του ρόλου του» (6.10.2016).

Η απόφαση του ΣτΕ για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς δεν έχει καθαρογραφεί και δεν γνωρίζουμε το σκεπτικό της. Σίγουρα δεν συνάδει με το πνεύμα των καιρών, την ανάγκη θωράκισης κατά της πανδημίας. 

Από την άλλη, όμως, δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι μορφωμένοι άνθρωποι, όπως οι δικαστές, αμφιβάλλουν για «την αξία, την αποτελεσματικότητα και τις συνέπειες των εμβολίων» και θα συμφωνήσουμε με τον Μιχάλη Μητσό ότι είναι «ανυπόστατες κάποιες φήμες που θέλουν ένα ή και περισσότερα μέλη του Γ΄ τμήματος να είναι ανεμβολίαστοι».  

Ας ελπίσουμε ότι είχαμε...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σκαραμαγκάς: η καλύτερη παραλία για μπάνιο στην Αττική! Δεν υπάρχει αυτή η χώρα, αδέρφια!

 Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Δεν υπάρχει αυτή η χώρα, αδέρφια! Είναι μια μοναδική, ξεχωριστή κι ανεπανάληπτη περίπτωση στην ιστορία του Σύμπαντος.

Πάμε βου και α, βα.  

Τι φτιάχνουν τα ναυπηγεία; 

Πλοία.  

Πού κινούνται τα πλοία; 

Στη θάλασσα

Πώς από το ναυπηγείο το πλοίο φτάνει (καθέλκυση λέγεται αυτό) στη θάλασσα; 

Περνώντας από ένα σημείο που καταχρηστικά στην περίπτωση των ναυπηγικών εγκαταστάσεων ονομάζεται αιγιαλός. Δεν πρόκειται για ακρογιαλιά, αλλά για το όριο της δεξαμενής ναυπήγησης με τη θάλασσα.

Πουλήθηκαν λοιπόν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά στον εφοπλιστή Προκοπίου και πήρε το κράτος μια καραβιά λεφτά: 37,3 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά επειδή ο εφοπλιστής είναι εχθρός του λαού και ο Δήμος Χαϊδαρίου είναι Δήμος του λαού με αριστερούς δημάρχους (ο πρώην ΚΚΕ και ο νυν πασοκογενής) έκανε προσφυγή στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθεί η πώληση!  

Με ποιο σκεπτικό; 

Διότι αν δεσμεύσει το ναυπηγείο τον "αιγιαλό" μπροστά στις δεξαμενές, δεν θα μπορούν τα λαϊκά στρώματα να κάνουν μπάνιο! Ως γνωστόν ο χώρος που καθελκύονται τα πλοία είναι περιζήτητη πλαζ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να χαλαρώνεις ανάσκελα στο νερό και εκείνη την ώρα να βλέπεις να έρχεται καταπάνω σου ένα τάνκερ - καινούργιο του κουτιού. Άλλωστε, τόσα χρόνια, εκεί δεν πηγαίναμε για μπάνιο όταν θέλαμε καλή θάλασσα; Ή στον Αστέρα της Βουλιαγμένης ή στην προβλήτα 4 των ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Κι αντί το ΣτΕ να τηλεφωνήσει επί τόπου στο Δρομοκαΐτειο και να 'ρθουν οι ειδικοί γιατροί με μια ντουζίνα λευκά μακριά πουκάμισα, από αυτά που δένουν πίσω τα μανίκια, να τα φορέσουν στους εκπροσώπους του Δήμου Χαϊδαρίου, βρήκε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είμαστε κάθε λέξη της απόφασης του ΣτΕ - Υπάρχουν δικαστές εις τας Αθήνας!

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Υπάρχουν δικαστές εις τας Αθήνας κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι.

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι είναι συνταγματικός και σύμφωνος με τις υπερνομοθετικές διατάξεις, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του covid-19.

Ειδικώς ως προς το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κρίθηκε πως  ο εμβολιασμός αποτελεί συνταγματική υποχρέωση για επίδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η Ολομέλεια του ΣτΕ απέρριψε όλες τις αιτήσεις ακυρώσεως που ζητούταν να ακυρωθούν οι σχετικές υπουργικές, και άλλες αποφάσεις για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό εργαζομένων, όπως είναι των πυροσβεστών της ΕΜΑΚ, των γιατρών, των νοσηλευτών, του προσωπικού του ΕΚΑΒ, της ΠΟΕΔΗΝ και πολλών ακόμη σωματείων.

Με τις αποφάσεις αυτές της Ολομέλειας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου αποκλείστηκε κάθε περίπτωση να ευδοκιμήσει αίτηση ακύρωσης αρνούμενου να εμβολιαστεί, είτε ατομικά είτε μέσω Σωματείου, κ.λπ.

Επίσης, να επισημανθεί ότι ο πρόεδρος του ΣτΕ Δημήτρης Σκαλτσούνης, έκανε για πρώτη φορά χρήση του άρθρο 25 του νόμου 4786/2021 που του παρέχει το δικαίωμα να ανακοινώνει το αποτέλεσμα των κεκλεισμένων των θυρών διασκέψεων του δικαστηρίου.

 Στη σχετική ανακοίνωση για το «δια ταύτα» των υποθέσεων εμβολιασμού που αποφάνθηκε το δικαστήριο σε διάσκεψη, ενώ όπως αναφέρει οι σχετικές αποφάσεις θα δημοσιευθούν πριν την αποχώρησή του από το δικαστικό σώμα λόγω συνταξιοδότησης τον ερχόμενο Ιούνιο και πιθανά τον ερχόμενο τον Απρίλιο.

Οι αποφάσεις επί των οποίων αποφάσισε σε διάσκεψη η Ολομέλεια του ΣτΕ (εισηγητές οι σύμβουλοι Επικρατείας Βασίλειος Ανδρουλάκης και Παναγιώτα Καρλή), αφορούν το προσωπικό του Πυροσβεστικού Σώματος το οποίο υπηρετεί στις Ειδικές Μονάδες Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ) και το ιατρικό, παραϊατρικό, νοσηλευτικό, υγειονομικό και λοιπό προσωπικό δομών υγείας το προσωπικό του ΕΚΑΒ.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση του κ. Σκαλτσούνη, επί της αιτήσεως ακυρώσεως του προσωπικού της ΕΜΑΚ το ΣτΕ έκρινε:

1) Ομόφωνα ότι η προσβαλλόμενη πράξη του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος (ΠΣ), καθ’ ο μέρος προβλέπει ότι στις ΕΜΑΚ υπηρετεί μόνον εμβολιασμένο προσωπικό και ορίζει απώτατη προθεσμία προγραμματισμού του εμβολιασμού όσων δεν είχαν εμβολιαστεί ή προγραμματίσει τον εμβολιασμό τους προκειμένου να μην απομακρυνθούν από τις υπηρεσίες αυτές, αποτελεί κανονιστική διοικητική πράξη.

2) Ομοφώνως ότι η ανωτέρω πράξη δημοσιεύθηκε μεν στον εσωτερικό ιστότοπο του ΠΣ, όφειλε όμως να είχε δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

3) Περαιτέρω, το δικαστήριο, λόγω της σπουδαιότητας των τιθεμένων ζητημάτων, προχώρησε στην εξέταση αυτών και έκρινε, μεταξύ άλλων (με μειοψηφία 3 μελών) ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν αντίκειται στις συνταγματικές ή υπερνομοθετικές διατάξεις των οποίων γίνεται επίκληση, διότι

α) ο εμβολιασμός επιβάλλεται στους υπαλλήλους του ΠΣ που υπηρετούν στις ΕΜΑΚ προς διασφάλιση της αδιάλειπτης επιχειρησιακής λειτουργίας και της πλήρους υπηρεσιακής διαθεσιμότητας του προσωπικού των εν λόγω υπηρεσιών, που έχουν ειδική αποστολή και ιδιαίτερες συνθήκες άσκησης καθηκόντων,

β) προβλέπεται από ουσιαστικό νόμο και, ειδικότερα, από την προσβαλλόμενη κανονιστική πράξη, η οποία εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 79 παρ. 13 του ν. 4662/2020 σε συνδυασμό με άλλες διατάξεις του ίδιου νόμου, οι οποίες παρέχουν εξουσιοδότηση στον Αρχηγό του ΠΣ να θεσπίσει εγκύρως, ως πρόσθετο προσωρινό, υπό περιστάσεις πανδημίας, όρο για την καλή κατάσταση της υγείας των υπηρετούντων στις ΕΜΑΚ, τον εμβολιασμό τους κατά του κορωνοϊού covid-19,

γ) στηρίζεται σε έγκυρα επιστημονικά δεδομένα επισήμων φορέων στην Ελλάδα (Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών, ΕΟΔΥ) και διεθνώς, σύμφωνα με τα οποία ο εμβολιασμός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος ελέγχου εξάπλωσης της νόσου, ενώ τα οφέλη των εμβολίων υπερτερούν των τυχόν παρενεργειών, οι οποίες είναι εξαιρετικά σπάνιες.

4) Κρίθηκε επίσης ότι η υποχρέωση εμβολιασμού δεν παραβιάζει τις αρχές της ισότητας και της απαγόρευσης των διακρίσεων, διότι η διαφορετική μεταχείριση με κριτήριο τον εμβολιασμό ερείδεται επί αντικειμενικού κριτηρίου, κυρίως λόγω της μη αμφισβητούμενης ούτε από τους αιτούντες, μειωμένης συχνότητας και έντασης με την οποία νοσούν και μεταδίδουν την νόσο οι εμβολιασμένοι σε σχέση με τους ανεμβολίαστους.
 

Είμαστε κάθε λέξη της απόφασης του ΣτΕ.
 

Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, όπως ήταν αναμενόμενο, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων απορρίπτοντας κάθε προσφυγή, ανοίγοντας το δρόμο επί της ουσίας στον καθολικό εμβολιασμό, μην αφήνοντας περιθώρια για άλλα νομικά τεχνάσματα στους «πονηρούληδες».
 

Δεν έχουμε αμφιβολία πως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δουλειά της Αστυνομίας

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας για να «πουλήσει» στους ψηφοφόρους του την εκλογή Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ήταν η στάση που τήρησε ως υπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος για την ΕΛΑΣ, στα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008.
Τότε, με τη σύμφωνη γνώμη του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, κράτησε τις αστυνομικές δυνάμεις μακριά από τα οδοφράγματα και τις λεηλασίες που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα. 

 Το βασικό επιχείρημα υπέρ αυτής της απόφασης ήταν η αποφυγή συμπλοκών που, ενδεχομένως, να οδηγούσαν σε περισσότερους νεκρούς και κλιμάκωση των επεισοδίων.  

Η Αστυνομία δεν τήρησε, απλώς, διακριτική στάση. Ήταν ουσιαστικά απούσα κατά το διάστημα που κουκουλοφόροι έκαιγαν και λεηλατούσαν στο κέντρο της Αθήνας. 

Ήταν, στα αλήθεια, μία σωστή απόφαση;

 Επρόκειτο σίγουρα για μία απόφαση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα αστικής Δημοκρατίας δυτικού Τύπου όπου το κράτος οφείλει να προστατεύει την τάξη και την περιουσία των πολιτών με μηχανισμούς που δρουν οριζοντίως και όχι ανά περίσταση

Ασφαλώς ο Προκόπης Παυλόπουλος δύναται να ισχυριστεί ότι προέταξε το αγαθό της ζωής ή, για την ακρίβεια, ιεράρχησε τον ενδεχόμενο κίνδυνο ανθρώπινων απωλειών υψηλότερα από τη διασάλευση της τάξης και την καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Καθηγητής Δικαίου είναι, μπορεί και κινείται με ευχέρεια ανάμεσα σε αυτές τις έννοιες. Πάντως στο A’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας το είδαν διαφορετικά. Το ΣτΕ επιρρίπτει ευθύνες στην Αστυνομία για την καταστροφή περιουσιών τον Δεκέμβριο του 2008 και επιδικάζει αποζημίωση 1,8 εκατ. ευρώ σε επιχειρήσεις

Στις σχετικές αποφάσεις αναφέρεται κατά λέξη: «Η προστασία της περιουσίας των πολιτών από βίαια επεισόδια που εκδηλώνονται στο πλαίσιο οποιασδήποτε μορφής μαζικής κινητοποίησης πολιτών αποτελεί υποχρέωση των αστυνομικών οργάνων, η εκπλήρωση της οποίας δεν εναπόκειται στην διακριτική τους ευχέρεια. Επομένως, αν τα αστυνομικά όργανα παραλείψουν παντελώς να επέμβουν για να προστατεύσουν την περιουσία του πολίτη η οποία απειλείται, υπό τις ανωτέρω περιστάσεις, η παράλειψη αυτή είναι παράνομη και συνεπώς συντρέχει η απαιτούμενη για την θεμελίωση αστική ευθύνη του Δημοσίου». 

Η απόφαση αναμένεται να σηκώσει κύμα νέων διεκδικήσεων από επιχειρήσεις που επλήγησαν εκείνη την περίοδο

Και δεν είναι μόνο αυτό

Ουσιαστικά το ΣτΕ λέει ότι το κράτος θα αποζημιώνει για τις ζημιές που υφίστανται οι περιουσίες των πολιτών από ενέργειες που η Αστυνομία θα μπορούσε να αποτρέψει ή δεν κατάφερε να αποτρέψει. 

Προσοχή όμως: η απόφαση αναφέρεται και στον παράγοντα της ανωτέρας βίας. Δηλαδή η Αστυνομία θα μπορεί να επικαλεστεί αδυναμία παρέμβασης για λόγους ανωτέρας βίας. 

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι έχουμε να δούμε πάρα πολλές και συναρπαστικές δίκες στο μέλλον με τα επιχειρησιακά δεδομένα να αναλύονται στα ακροατήρια των δικαστηρίων. 

Ένας καχύποπτος θα ζητούσε να μάθει αν αποτελεί σύμπτωση η έκδοση των αποφάσεων λίγο πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας Γρηγορόπουλου. Αρμόζουν, αλήθεια, τέτοιες πρακτικές στο ΣτΕ; Δεν έχει σημασία. Ούτως ή άλλως δημιουργείται ένα νέο πλαίσιο. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» γράφει ότι αυτές οι αποφάσεις θα οδηγήσουν σε πιο σκληρή αστυνόμευση. 

Εξαρτάται πώς το βλέπεις. Διότι ο αντίλογος σε αυτό το συμπέρασμα λέει ότι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ολη η Ελλάδα είναι ΜΑΖΙ ΣΟΥ Σαραρέ - Σήμερα ο Άρειος Πάγος καλείται να αποδείξει πως είμαστε χώρα Δικαίου και όχι μπουρδέλο ισλαμομουλάδων...


Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, δικάζεται στον Άρειο Πάγο η υπόθεση της έκδοσης της Σαραρέ Κχαντεμί, μιας νέας ιρανής γυναίκας που ήρθε στον τόπο μας με την εξάχρονη κόρη της Ντιάνα, για να γλυτώσει από έναν βάρβαρο δυνάστη σύζυγο και ένα καθεστώς όπου τα δικαιώματα της γυναίκας είναι ανύπαρκτα

Το Ιράν, όπου ισχύει ο νόμος της Σαρία, ζητά την έκδοση τους, μάνας και κόρης. Η βάση είναι μήνυση του συζύγου της, που κατηγορεί την Σαραρέ για απαγωγή (κατά τον ιρανικό νόμο) ανηλίκου--της κόρης της.

Η Σαραρέ και η κόρη της είχαν υπάρξει επανειλημμένα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, έχοντας και οι δύο υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς από τον σύζυγο/πατέρα. Ανάμεσα στα πολλά άλλα, ο άνδρας της έσπασε το χέρι της Σαραρέ, πράγμα που τεκμαίρεται ακόμη και από το ιρανικό αίτημα έκδοσης, που γράφει το εξής αμίμητο: ότι στο Ιράν υπάρχει δικαιοσύνη, γιατί ναι μεν ο άνδρας της Σαραρέ της έσπασε το χέρι, αλλά της έδωσε μια μικρή οικονομική αποζημίωση!

Σύμφωνα με τον νόμο της Σαρία, οι γυναίκες θεωρούνται κατώτερα όντα, κάτι ανάλογο από νομικής πλευράς με ζώα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την εξουσία του άνδρα-αφέντη τους. Η μοιχεία τιμωρείται με θάνατο δια λιθοβολισμιού, όπως βέβαια και κάθε αντικαθεστωτική δράση.

Σύμφωνα με τον ιρανικό νόμο, η πράξη της Σαραρέ, να πάρει την κόρη της, θεωρείται απαγωγή και τιμωρείται με ελάχιστο δεκαπέντε έτη φυλάκισης. Αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα για εκείνη: ο άνδρας της την έχει κατηγορήσει στο Ιράν για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, πράγμα που μπορεί να τιμωρηθεί μέχρι και με την ποινή του θανάτου. (Φυσικά, αυτό δεν γράφτηκε στους λόγους έκδοσης, γιατί δεν θα περνούσε το φίλτρο της Ίντερπολ--αλλά θα ισχύει αν ο μη γένοιτο η Σαραρέ εκδοθεί).

 Επιπλέον, και ακόμα χειρότερο, οι ιρανοί πολίτες που ζητούν άσυλο σε ξένη χώρα και τελικά εκδίδονται, θεωρούνται με την επιστροφή τους αυτοδικαίως "προπαγανδιστές κατάτ ου καθεστώτος και εχθροί του", κατηγορίες που έχουν σχεδόν σίγουρη τη θανατική καταδίκη.

Είναι απλό το θέμα δυστυχώς: αν η Σαραρέ εκδοθεί στο Ιράν, κατά πάσα πιθανότητα θα εκτελεστεί. Όσο για τη μικρή Ντιάνα, θα περάσει στην "επιμέλεια" του βασανιστή-της πατέρα, ο οποίος έχει το δικαίωμα, μόλις η μικρή κλείσει τα εννιά της χρόνια, να την παντρέψει (!) με γαμπρό που θα διαλέξει ο ίδιος.

Η πρώτη, εφετειακή απόφαση, που βγήκε στην Κομοτηνή, για λόγους κατ' εμένα ακατανόητους, έκρινε ότι η Σαραρέ πρέπει να εκδοθεί, με επιχειρήματα που--ο Θεός να με συγχωρέσει--μου θύμιζαν περιρσσότερο ιρανικό παρά ελληνικό δικαστήριο.


Έτσι, αυτή τη στιγμή η Σαραρέ κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού, και η μικρή Ντιάνα σε ένα "κέντρο φιλοξενίας". 

Σήμερα Τρίτη θα οδηγηθεί στον Άρειο Πάγο, όπου πέντε έλληνες ανώτατοι δικαστές θα αποφασίσουν για τη μοίρα των δύο ανυπεράπιστων συνανθρώπων μας.

Ο Άρειος Πάγος είναι πλέον το μόνο τείχος δικαιοσύνης και ανθρωπιάς, που μπορεί να εμποδίσει ενά εφιαλτικό μέλλον για τη Σαραρέ και τη Ντιάνα.

Είναι αυτός ο ίδιος, ελληνικός Άρειος Πάγος, που με την απόφαση της μη-έκδοσης των οκτώ τούρκων αξιωματικών, παρά τη μανία του Ερντογάν και τη φιλική σε αυτόν στάση της τότε κυβέρνησης μας, τίμησε την Ελληνική Δικαιοσύνη. Με τη γενναία, υψηλόφρονη και--πάνω από όλα--δίκαιη απόφασή του, υπερασπίστηκε με τον καλύτερο τρόπο της αξίες του κράτους δικαίου, των ελληνικών και των ευρωπαϊκών αξιών--τελικά της ανθρωπιάς.

Θέλω να ελπίζω ότι η ίδια λαμπρή παράδοση θα συνεχιστεί με την απόφαση για τη Σαραρέ και τη Ντιάνα, θύματα ενός βάρβαρου, απάνθρωπου και βέβαια μισογυνικού καθεστώτος.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Στον Αρειο Πάγο κρίνεται σήμερα η Σαρία (και το αν είμαστε Δυτική δημοκρατική χώρα ή ισλαμοφασιστικό μπουρδέλο...)


Ακούμε σαρία, μας φαίνεται κάτι απόκοσμο σαν τις ανθρωποθυσίες. Το απωθούμε στον χώρο της αφαίρεσης.  

Μια μορφή δικαίου είναι, λένε. Οφείλεις να σεβαστείς το δίκαιο του «Αλλου» μόνον και μόνον επειδή είναι άλλος και διαφορετικός από σένα. Ο «ευρωπαϊκός τρόπος ζωής» εξάλλου στηρίζεται στην ανοχή, στην ανεξιθρησκία, στα ανοικτά σύνορα.  

Πόσο διαφορετικά είναι όμως τα πράγματα όταν όλα αυτά τα ωραία αποκτούν πρόσωπο και όνομα, μια ζωή που δεν είναι η αφηρημένη έννοια της ζωής αλλά η ζωή ενός ανθρώπου;  

Στην περίπτωση, το πρόσωπο είναι μια γυναίκα 37 ετών, το όνομά της είναι Σαραρέ Κχαντεμί.  

Η ζωή της; 

Ενας σύζυγος που κακοποιούσε την ίδια και την εξάχρονη κόρη της, εκμεταλλευόμενος τα δικαιώματα που του έδινε η σαρία, ώσπου να βρει το θάρρος να δραπετεύσει από την πατρίδα της το Ιράν. Κατάφερε να περάσει τον Εβρο, όπου την περίμενε ένταλμα σύλληψης της Ιντερπόλ, προκειμένου να εκδοθεί στο Ιράν για να δικασθεί για την απαγωγή της κόρης της και τη συμμετοχή της σε αντικυβερνητικές εκδηλώσεις, όπως την κατήγγειλε ο σύζυγός της. Κοινώς να δικασθεί με βάση το δίκαιο της σαρίας, για το οποίο η γυναίκα έχει περίπου τα ίδια δικαιώματα με το κατοικίδιο.

Η μοιχεία τιμωρείται με λιθοβολισμό και, όταν η κόρη κλείσει τα εννέα, ο πατέρας έχει το δικαίωμα να την παντρέψει για να αναλάβει ο σύζυγος τα περαιτέρω. 

Η Σαραρέ Κχαντεμί κινδυνεύει με την ποινή του θανάτου.

 Περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής της ΣΗΜΕΡΑ Τρίτη 15 Οκτωβρίου στον Αρειο Πάγο.  

Πρωτοδίκως το αίτημα απέλασης έχει γίνει δεκτό.

Οι συνήθως λαλίστατες φεμινιστικές οργανώσεις, όσοι επαγγέλλονται τον ανθρωπισμό δεν ασχολήθηκαν με τη Σαραρέ. Μήπως φοβούνται ότι, αν της συμπαρασταθούν και καταδικάσουν τον νόμο της σαρίας, θα διαταράξουν την κοινωνική ειρήνη στην πολυπολιτισμική μας χώρα;  

Αν η Σαραρέ είχε κακοποιηθεί από κάποιον φανατικό χριστιανό –υπάρχουν ακόμη– θα είχαν σηκωθεί κι οι πέτρες για να την υπερασπιστούν. Ομως τα ήθη του μουσουλμανικού κόσμου χρειάζονται λεπτότητα χειρισμών, ακόμη κι όταν έχουν στείλει αιώνες πίσω μια χώρα σαν το Ιράν. Εξάλλου, η Σαραρέ δεν είναι οικονομικός μετανάστης, ούτε πρόσφυγας από εμπόλεμη ζώνη. Είναι πολιτισμικός πρόσφυγας. Κοινώς δεν αναγνωρίζεται στον πολυπολιτισμικό μας χάρτη.

Δεν ξέρω τα τεχνικά βάσει των οποίων θα εκδώσει την απόφασή του ο Αρειος Πάγος

Ξέρω όμως πως...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Πλήρη ανατροπή μιας ιστορικής απόφασης του Αρείου Πάγου το 2009 επιφέρει η Συμφωνία των Πρεσπών!


Το Ανώτατο Δικαστήριο, με εισήγηση της πρώην νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού, Βασιλικής Θάνου, έχει κρίνει και απορρίψει τους ισχυρισμούς για ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας και εθνικής ταυτότητας που αποδέχεται σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα!


 

«Μακεδόνες ονομάζονται ανέκαθεν οι κάτοικοι της γνωστής από την αρχαιότητα περιοχής της ελληνικής Μακεδονίας, όπως αντίστοιχα ονομάζονται Θράκες οι κάτοικοι της Θράκης, Θεσσαλοί οι κάτοικοι της Θεσσαλίας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα Θρακική ή Θεσσαλική Εθνικότητα. Επομένως, Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να "δημιουργηθούν"»

«Δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και, κατά συνέπεια, μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα "MAKEDONCKI". Ούτε φυσικά υφίσταται στην Ελλάδα "μακεδονική μειονότητα". Είναι αυτονόητο ότι ένα μωσαϊκό εθνοτήτων δεν μπορεί, σε εξήντα χρόνια, να αποκτήσει εθνολογική οντότητα, στηριζόμενο σε χαλκευμένα ιστορικά στοιχεία»


 
Πλήρη ανατροπή μιας ιστορικής απόφασης του Αρείου Πάγου το 2009, η οποία έβαζε φραγμό στην προσπάθεια αναγνώρισης «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα μέσω Συλλόγων που είχαν στόχο να προωθήσουν τη «μακεδονική» γλώσσα και ταυτότητα, επιφέρει η Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία αναμένεται να τεθεί σε ισχύ μετά την κύρωση από την ελληνική Βουλή και του πρωτοκόλλου ένταξης της μελλοντικής Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.

 
Η απόφαση του Αρείου Πάγου, με εισηγήτρια μάλιστα τη στενή συνεργάτιδα του πρωθυπουργού και σήμερα πρόεδρο της Ανεξάρτητης Επιτροπής Ανταγωνισμού, κα Βασιλική Θάνου, με την οποία απέρριπτε την προσφυγή του Σωματείου «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» εναντίον της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας και Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας που δεν ενέκριναν την σύσταση του Σωματείου αυτού, καταγράφει την ιστορική, πολιτική και νομική επιχειρηματολογία εναντίον της ύπαρξής και αναγνώρισης από την Ελλάδα «μακεδονικής» γλώσσας και «μακεδονικής» εθνότητας και ταυτότητας.

 
Στην υπόθεση αυτή, που ξεκίνησε το 2003, η Απόφαση του Αρείου Πάγου 1448 / 2009 (Δ' Πολιτικό Τμήμα) αποτελεί ένα μοναδικό ντοκουμέντο, το οποίο δυστυχώς μόλις τεθεί σε ισχύ η Συμφωνία των Πρεσπών μπαίνει στο... ιστορικό αρχείο.

 
Ακολουθεί το συγκεκριμένο απόσπασμα της απόφασης του Αρείου Πάγου:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Υπάρχουν σούργελα εις τας Αθήνας?



Δεν ξέρω πόσοι δικαστές υπάρχουν στην Αθήνα. Θα υπάρχουν κάποιοι, δεν μπορεί...  


Ξέρω όμως ότι λεφτά δεν υπάρχουν. Και ξέρω ότι δικαστής ο οποίος θεωρεί πως το ύψος των συντάξεων το κρίνουν οι δικαστές και όχι οι δημοσιονομικές αντοχές της χώρας, δεν θα έπρεπε να υπάρχει, όχι μόνο στο ΣτΕ, αλλά στον κόσμο ολόκληρο. 


Ας μας ενημερώσει ο παραιτηθείς δικαστής τι ψήφισε για το θέμα της αντισυνταγματικότητας της εισφοράς των ελεύθερων επαγγελματιών και για το μάθημα των θρησκευτικών, για να σχηματίσουμε πληρέστερη εικόνα. 


Διότι αυτά που ξέρουμε μέχρι τώρα ήταν η διαπρύσια στήριξή του στον νόμο Παππά για τα κανάλια, η αντίδρασή του στον έλεγχο του πόθεν έσχες των δικαστών και η υπεράσπισή του στις αμοιβές και τις συντάξεις των δικαστών. 


Ας μας πει επίσης αν προβλέπεται οι δικαστές του ΣτΕ να φοράνε την τήβεννο σε τηλεοπτικές εκπομπές διότι εγώ ξέρω ότι την τήβεννο την φοράνε μόνο όταν ανεβαίνουν στην έδρα να δικάσουν. 


Εκτός αν την ήθελε...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι δικαστές και το λεφτόδεντρο



Κατά την ανακοίνωση της παραίτησής του ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Νικόλαος Σακελλαρίου ανέφερε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:


«Ήδη, από την εποχή του πρώτου μνημονίου, ορισμένοι συνάδελφοί μου μεταξύ των οποίων και εγώ, είχαμε, με τις μειοψηφίες μας επισημάνει, τη μη συμβατότητα των ρυθμίσεων του μνημονίου με το Σύνταγμα και είχαμε, εγκαίρως, προειδοποιήσει, χωρίς δυστυχώς να εισακουστούμε, για την επερχόμενη πλήρη επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού, που επηρέασε, καίρια, το σύνολο σχεδόν της κρατικής δράσεως και σηματοδότησε την συνακόλουθη υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και του Κοινωνικού Κράτους.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι αντοχές όλων μας δοκιμάσθηκαν ακόμη περισσότερο από τα νεώτερα μνημόνια που επέβαλαν τη λήψη και νέων επώδυνων οικονομικών μέτρων, που συνοδεύθηκαν από τις συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων».


Και ο απερχόμενος ανώτατος δικαστής συνέχισε: «Φρονούμε, ότι τα δικαστικά αυτά προηγούμενα και οι εγγυήσεις που ετέθησαν με αυτά, δεν μπορούν, χωρίς να παραβιάζεται το Σύνταγμα, να αγνοηθούν ούτε, πολύ περισσότερο, να παρακαμφθούν από το νομοθέτη, με το πρόσχημα της καταρτίσεως ενός νέου ασφαλιστικού συστήματος μέσω του επανυπολογισμού όλων, των μέχρι σήμερα, απονεμηθεισών συντάξεων - πράγμα που θέτει τους ήδη συνταξιούχους σε καθεστώς πλήρους ανασφάλειας, κατά παράβαση της αρχής της εμπιστοσύνης - και μέσω της εισαγωγής, σε συνάρτηση, πάντοτε, με τον επανυπολογισμό, ενός νέου τρόπου υπολογισμού των εφεξής απονεμομένων συντάξεων, μέτρα που οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, σε περαιτέρω μείωση του ύψους των συντάξεων, το οποίο, όμως, έχει ήδη διαμορφωθεί, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές τους, σε ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο».


Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας μιλάει σαν να είναι αρμοδιότητα των δικαστών η ρύθμιση του ύψους των συντάξεων.


 Όμως η αρμοδιότητα για τον καθορισμό των μισθών και των συντάξεων ανήκει στη νομοθετική εξουσία, δηλαδή στο κοινοβούλιο, που εκλέγεται από τους πολίτες για αυτή τη δουλειά. Ψηφίζει τους νόμους και μετά οι νόμοι ελέγχονται  από τα δικαστήρια για το αν παραβιάζουν ή όχι το Σύνταγμα.


Ορισμένοι δικαστές θεωρούν ότι επικαλούμενοι γενικές αρχές του συντάγματος (όπως η αρχή της εμπιστοσύνης, στην οποία αναφέρεται ο πρόεδρος του ΣτΕ) μπορούν να χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικές διατάξεις νόμων.


Όπως έχει επισημάνει ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Σταύρος Τσακυράκης «η δικαστική εξουσία θεωρεί ότι έχει την αρμοδιότητα να καθορίζει το μισθολόγιο του Δημοσίου και κατ’ επέκταση ένα μεγάλο μέρος της δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας. Φυσικά, από καμία συνταγματική διάταξη δεν προκύπτει η δικαιοδοσία της να καθορίζει τους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου. Έχει “υφαρπάξει” αυτήν την αρμοδιότητα και το έχει κάνει με τρόπο αυθαίρετο και προκλητικό» (Καθημερινή στις 29-6- 2014).


Η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο, που ψηφίζει τον προϋπολογισμό και τους νόμους, έχουν την αρμοδιότητα να αποφασίσουν από πού θα συγκεντρώσουν τα χρήματα του Δημοσίου και πώς θα τα διαθέσουν. Έχουν την αρμοδιότητα να βάζουν φόρους και να ορίζουν το ύψος των συντάξεων. Και αναλαμβάνουν την ευθύνη των αποφάσεών τους.


Με το να λέει ένας δικαστής στο κράτος ότι πρέπει να βρει τρόπο για να μη μειωθούν οι συντάξεις, λέει κάτι από το οποίο λείπει το δεύτερο σκέλος, δηλαδή ότι θα πρέπει να περικόψει κάποιες άλλες δαπάνες ή να αυξήσει τη φορολογία, αφού πλέον δεν μπορεί να δανείζεται για να δίνει συντάξεις. Γιατί τα χρήματα που θα δοθούν για συντάξεις από κάποιους θα λείψουν.


Το θέμα εδώ δεν είναι αν είναι σωστό ή όχι να περικοπούν οι συντάξεις. 


Το θέμα είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η τελευταία «αντιμνημονιακή» πράξη…



Η αλήθεια είναι ότι στο Συμβούλιο της Επικρατείας μετρούσαν τις μέρες μέχρι την 30ή Ιουνίου και τη συνταξιοδότηση του Νίκου Σακελλαρίου. Ο πρόεδρος δεν ήταν και τόσο δημοφιλής.  


Τώρα προσπαθούν να μετρήσουν τα λόγια τους και να συγκρατήσουν την οργή τους. Θεωρούν ότι ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να αποχωρήσει ο κ. Σακελλαρίου προσβάλλει και τους ίδιους και το Συμβούλιο.


Ο κ. Σακελλαρίου στη δήλωση αποχώρησής του αναφέρει ότι η απόφασή του εκπορεύεται από την παραβίαση του απορρήτου της διάσκεψης για τη μείωση των συντάξεων, όπως προβλέπεται από τον νόμο Κατρούγκαλου. Καταγγέλλει, δηλαδή, τους συναδέλφους του. Ομως αν τον ενοχλούσαν οι διαρροές, θα έπρεπε να είχε φύγει όταν μαθαίναμε από τα ρεπορτάζ τα περί αντισυνταγματικότητας του νόμου Παππά.


Οπως ίσως θυμάστε, πριν από μερικές μέρες έγινε γνωστό, διά διαρροής, ότι το ΣτΕ κρίνει συνταγματικό τον νέο υπολογισμό των συντάξεων και τις μειώσεις που επιφέρει. Η σχετική απόφαση, υπό την προεδρία του κ. Σακελλαρίου, ελήφθη με οριακή πλειοψηφία, 13 ψήφων υπέρ και 12 κατά.  


Ο ίδιος δεν θα ήθελε η τελευταία απόφαση της καριέρας του να αφορά τη μείωση των συντάξεων. Η παραίτησή του επανεκκινεί τη διαδικασία. Ολα πάλι από την αρχή, με νέα σύνθεση. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, διά της παραιτήσεως του, ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ υπερασπίζεται αυτό που αναφέρει στη δήλωση του, δηλαδή την καταγγελία των μνημονιακών ρυθμίσεων. Δεν υπάρχει πλέον απόφαση που να θεωρεί συνταγματική τη μείωση των συντάξεων. Aπό την άλλη, δίνει την ευκαιρία στο να υπάρξει η ίδια απόφαση, αλλά με ισχυρότερη πλειοψηφία.


Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Σακελλαρίου υιοθετούσε πάντα «αντιμνημονιακή» στάση κατά τη συζήτηση των εφαρμοστικών νόμων, ευρισκόμενος απέναντι από τον τότε πρόεδρο, τον Παναγιώτη Πικραμμένο. Για παράδειγμα, είχε ψηφίσει ως αντισυνταγματικό και το PSI. Και η τοποθέτησή του στη θέση του προέδρου του ΣτΕ, στο τέλος του 2015, είχε την αποδοχή της κυβέρνησης Τσίπρα, επί υπουργίας Παρασκευόπουλου.


Το πιθανότερο είναι ότι ο τρόπος και το ύφος της αποχώρησής του δεν κρύβουν τίποτα περισσότερο από τη διάθεση υπεράσπισης και προβολής προσωπικών θέσεων. Είναι, άλλωστε, πρωτοφανές ένας ανώτατος δικαστικός, ντυμένος την τήβεννο με το προστήθιο, να απευθύνει διάγγελμα σε δραματικούς τόνους, δείχνοντας και τον βαθμό της συγκίνησης του.


Κρύβει...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Παραιτήθηκε γιατί δεν πέταξε ο γάιδαρος - Τί δεν καταλαβαίνεις?



Υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών του αντιμνημονιακού χώρου


Αυτοί που ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως τα μνημόνια δεν ήταν αναγκαία και αυτοί που αντιλήφθηκαν το μέγεθος της αυταπάτης τους.


Αυτοί που ακόμα πιστεύουν πως ο γάιδαρος μπορεί να πετάξει και αυτοί που, έστω καθυστερημένα, κατάλαβαν πως αυτό δεν γίνεται.


Από το κείμενο της παραίτησης του προέδρου του ΣτΕ προκύπτει πως ο κ.Σακελλαρίου ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Πιστεύει δηλαδή, όπως και χιλιάδες άλλοι Ελληνες πολίτες, πως θα μπορούσαμε να ζούμε σήμερα, όπως ζούσαμε μέχρι τον Μάιο του 2010.


Είναι άχαρο μετά από οκτώ χρόνια μνημονίων, να επιχειρηματολογώ για την αναγκαιότητα περικοπής των δαπανών και αύξησης των εσόδων του κράτους. Φαίνεται όμως πως είναι αναγκαίο, καθώς αυτοί οι πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα πως τα τελευταία χρόνια το υψηλό επίπεδο διαβίωσης τους οφειλόταν στα δανεικά. Δεν ήταν το αποτέλεσμα της ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας. Πράγματα τόσο προφανή, αλλά και τόσο δυσνόητα.


Όπως προκύπτει από την δήλωση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας ο επιζών αντιμνημονιακός λόγος δεν είναι μόνον κτήμα των «ψεκασμένων», αλλά και ανθρώπων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Ο αντιμνημονιακός λόγος διατρέχει ακόμα οριζοντίως και καθέτως την Ελληνική κοινωνία.


Για κάποιους αυτό οφείλεται την αδυναμία προσέγγισης της οικονομίας μας με ορθολογικό τρόπο. 


Για κάποιους άλλους, που είναι και οι περισσότεροι, οφείλεται σε πιο πεζό λόγο. Δεν θέλουν να περικοπούν οι κάθε μορφής απολαυές τους, δείχνοντας συγχρόνως γι΄αυτόν τον σκοπό, τον γείτονα. Αυτός ας υποστεί μείωση του μισθού ή της σύνταξης του.


Την αντιμνημονιακή συνείδηση την πληρώσαμε ακριβά. Και δυστυχώς εξακολουθούμε να την πληρώνουμε, παρ΄όλο που ο αντιμνημονιακός λόγος σαρώθηκε το καλοκαίρι του 2015. Ενα ιδεολογικό και πολιτικό παράδοξο που μάλλον θα το συναντήσουμε στις επερχόμενες εκλογές.




Γιατί, όταν ένας τόσο μορφωμένος και με τόσο κύρος άνθρωπος, όπως ο πρόεδρος του ΣτΕ, προτάσσει το υλικό συντεχνιακό συμφέρον πάνω από τις ανάγκες της Εθνικής οικονομίας, τότε τι να περιμένουμε από πολίτες με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο;


Και αυτή η αντίληψη πως επί μνημονιακής εποχής το «οικονομικό επιβλήθηκε του θεσμικού», τι σημαίνει; Πως το ύψος των μισθών και των συντάξεων κυριαρχεί επί των οικονομικών δεικτών και όχι το αντίθετο;


Είναι δυνατόν μια κοινωνία να καταβαρθρώνεται γιατί οι απολαυές συγκεκριμένων κλάδων του Δημοσίου έχουν περιβληθεί έναν θεσμικό μανδύα, που τον ύφαναν και τον υπερασπίζονται οι άμεσα ενδιαφερόμενοι;


Είναι δυνατόν να αποσαρθρωθεί ο ιδιωτικός τομέας για να συντηρείται ένα κράτος αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο;


Γιατί, περί αυτού πρόκειται. Φαίνεται ότι αγνοεί ο πρόεδρος του ΣτΕ πως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η λαίδη Μακμπέθ του ΣτΕ*

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


«Υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας». Υπάρχουν, έχει δίκιο ο κ. Νίκος Σακελλαρίου στην ανακοίνωση της παραίτησής του από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. Κάποιοι άλλοι όμως. Δεν εννοεί, προφανώς, τον εαυτό του ο κ. Σακελλαρίου με την κατακλείδα της ανακοίνωσής του, διότι ο ίδιος παραιτήθηκε, ομολογώντας ουσιαστικά ότι δεν άντεχε άλλο να είναι «δικαστής εις τας Αθήνας». Ειλικρινές εκ μέρους του και κατανοητό.


Ειλικρινές, διότι κανείς, εφόσον δεν είναι κλονισμένος ψυχολογικά και συναισθηματικά, δεν καταδέχεται να παρουσιάσει δημοσίως την εικόνα της παραίτησης του κ. Σακελλαρίου. Δεν ήταν παράσταση εκ μέρους του κ. Σακελλαρίου, θέλω να πω· ήταν η αλήθεια. Το λέει, εξάλλου, ο άνθρωπος στο κείμενο που διάβασε. Παραδέχεται «αδυναμία ελέγχου» των καταστάσεων εκ μέρους του, καθώς επίσης την έλλειψη «ηρεμίας και νηφαλιότητας» ώστε να τις αντιμετωπίσει. 


Βεβαίως, ο παραιτηθείς αναφέρεται ειδικά στη διαρροή σχετικά με την απόφαση για τις συντάξεις. Οσοι γνωρίζουν, όμως, δεν στέκονται στη συγκεκριμένη αφορμή· καταλαβαίνουν ότι αδυναμία και υπερευαίσθητα νεύρα ήσαν προβλήματα γενικότερα στην περίπτωση του κ. Σακελλαρίου.


Για τον λόγο αυτόν είναι κατανοητή, εκτός από ειλικρινής, η παραίτησή του


Κατανοητή, επειδή συνειδητοποίησε και ο ίδιος αυτό που πολλοί εκ του χώρου εγνώριζαν από την αρχή, ότι δηλαδή δεν ήταν κατάλληλος για τη θέση του προέδρου του ΣτΕ και μάλιστα υπό τους σκληρούς όρους που επιβάλλει η πραγματικότητα των καιρών μας. Για τους διορατικούς συναδέλφους του, δεν ήταν μόνον κατανοητή η παραίτηση, αλλά και αναπόφευκτη.


Η επιλογή του κ. Σακελλαρίου για τη συγκεκριμένη θέση, την οποία  αποχαιρέτησε με δάκρυα, έγινε με κριτήρια πολιτικά. Τον επέλεξε η κυβέρνηση, λόγω της επαγγελματικής ιδιαιτερότητάς του να συντάσσεται πάντα με «φιλολαϊκές» μειοψηφίες στις ψηφοφορίες του δικαστηρίου. Ηταν, κατά κάποιον τρόπο, ο σεσημασμένος λαϊκιστής του ΣτΕ, τον οποίο η κυβέρνηση επέλεξε, επειδή της φάνηκε ως το αντίθετο της αυστηρής παράδοσης του ΣτΕ, που το θέλει να μην ξεφεύγει από το θεσμικό πλαίσιο της λειτουργίας του και να προασπίζεται την ανεξαρτησία του.


Συνέβαλε πολύ στην επιλογή και η στήριξη του Αρχιεπισκόπου, ο οποίος είχε μαθητή τον κ. Σακελλαρίου στη Λεόντειο Σχολή. (Η οποία Λεόντειος, ειρήσθω εν παρόδω, στην προκειμένη περίπτωση απέτυχε να παραγάγει λέοντα...) Η δική του ήταν η σταθερή υποψηφιότητα της Αρχιεπισκοπής, όποτε ανέκυπτε θέμα επιλογής προέδρου του σώματος. Με την τρίτη απόπειρα, αλλά και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η Αρχιεπισκοπή τα κατάφερε τον Οκτώβριο του 2015. (Αξιοσημείωτο ότι, στην ανακοίνωση της παραίτησης, ευχαριστεί και τον Θεό για τη συμπαράσταση που του παρείχε κατά την τέλεση των καθηκόντων του.)


Ο χειρισμός της υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών, το καλοκαίρι του 2016, έδειξε αμέσως τις αδυναμίες του νέου προέδρου. 


Ως προσωπικότητα, δεν είχε το σθένος να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση ανεξαρτησίας του ΣτΕ και τις πολιτικές πιέσεις. Συνεθλίβη, λοιπόν, κάπου εκεί ανάμεσα.  


Τη σύγχυσή του, σχετικά με το τι είναι ο ρόλος του προέδρου του ΣτΕ, αποκαλύπτει...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια παραίτηση που θυμίζει ηρωική έξοδο

Ειδικού Συνεργάτη του Liberal.gr


Ήταν ο Νίκος Σακελλαρίου ένας άνθρωπος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και άλλων θεσμικών «θαυμαστών της»; 


 Με την έννοια πως αποτέλεσε ομόφωνη επιλογή του υπουργικού συμβουλίου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ναι ήταν.


Κι όμως η ζωή τα φέρνει αλλιώς και οι «δικοί μας» άνθρωποι είναι αυτοί που τελικά κάνουν τη ζημιά. Γιατί αυτό που θα μείνει στον κόσμο είναι η σχεδόν ταυτόχρονη δήλωση του πρόεδρου του ΣτΕ με την συγκέντρωση των συνταξιούχων έξω από το δικαστήριο, με την οποία παραιτήθηκε του αξιώματος.


Με τον πρόεδρο μάλιστα να κόπτεται υπέρ των συνταξιούχων που εξαθλιώνονται και τον πρόεδρο των συνταξιούχων να δηλώνει έξω από το δικαστήριο «μας δικαίωσε και ο πρόεδρος του ΣτΕ». Ο κ. Σακελλαρίου επίσης θύμισε σε όλους πως ήταν πάντα στις μειοψηφίες των συνθέσεων οι οποίες έκριναν συνταγματικές τις περικοπές μισθών, συντάξεων κλπ.


Ο πρόεδρος εννοούσε τις εποχές που το ΣτΕ έκρινε νόμιμο και συνταγματικό ότι ερχόταν στο δικαστήριο με την ένδειξη «μνημόνιο 1, 2 κλπ».  


Όμως ξεχνά πως την ιστορία τις γράφουν συνήθως οι πλειοψηφίες. Σαν αυτή που σχηματίστηκε τον Οκτώβρη του 2016 για την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών και η οποία ξήλωσε τον συγκεκριμένο νόμο. Έναν εμβληματικό για την κυβέρνηση νόμο κατά του κατεστημένου.


Και τότε ο κ. Σακελλαρίου ήταν στη μειοψηφία, δίδοντας μεγάλο αγώνα να επικρατήσει η άποψή του. Τότε όμως οι άστοχοι (γενικώς) χειρισμοί και οι αθλιότητες κατά του αντιπροέδρου Αθ. Ράντου, έγειραν την πλάστιγγα προς την άλλη πλευρά.


Λέγεται πως το βράδυ εκείνο της απόφασης, αυτά που ακούστηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου κατά του προέδρου του ΣτΕ, δεν γράφονται. Το σίγουρο είναι πως από εκείνο το βράδυ τίποτα δεν ήταν πια ίδιο. Ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στο δικαστήριο.




Κι αν νομίζεται πως το προχθεσινό ήταν το πρώτο διάγγελμα του κ. Σακελλαρίου on camera κάνετε λάθος


Είχε προηγηθεί κι άλλο πέρυσι το καλοκαίρι με αφορμή την ημέρα αποκατάσταση της δημοκρατίας που μίλησε για θεσμικές παρεμβάσεις. Ακολούθησαν οι δημόσιοι καυγάδες με τον Κοντονή περί «πιέσεων» κλπ για να φτάσουμε τελικά στη χθεσινή παραίτηση. Δηλαδή ο δρόμος ήταν ήδη στρωμένος και απλώς απέμενε η επιλογή της στιγμής.


Η επίσημη εκδοχή της διαρροής αποτελέσματος διάσκεψης κεκλεισμένων των θυρών για τον νόμο Κατρούγκαλου, πάσχει σε ένα σημείο: Έχουν γίνει χιλιάδες διαρροές διασκέψεων, και δεν έχει κουνηθεί φύλλο. Διαρροές είχαμε στις τηλεοπτικές άδειες, στον νόμο Κατρούγκαλου για την αντισυνταγματικότητα του ΕΦΚΑ (μόλις ένα μήνα πριν), στην υπόθεση των θρησκευτικών κλπ.


Η διαφορά ήταν βέβαια πως τις προηγούμενες φορές η διαρροή είχε γίνει σε δημοσιογράφους ενώ τώρα την ανάρτησε στον ιστότοπό του ο καθηγητής και πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, Αλ. Μητρόπουλος. Αυτό μπορεί να έχει σημασία, μπορεί και όχι. Ο ίδιος ο Σακελλαρίου, λέγεται πως σε αυτό πατά για να υπονοήσει ότι η διαρροή έγινε με κυβερνητικό δάκτυλο για να εκτεθεί ο ίδιος και να φανεί ως δεν ελέγχει την Ολομέλειά του.


Στον αντίποδα όμως του καταλογίζουν επιλεκτική ευαισθησία και κυρίως προσπάθεια ηρωικής εξόδου αφού σε 1,5 μήνα ούτως ή άλλως φεύγει από τη θέση. Μάλιστα λένε, και μέσα στον ΣτΕ, πως προσπάθησε με τη δήλωση του να προκαταλάβει επερχόμενες αποφάσεις , μιλώντας για συνταγματικότητες και αντισυνταγματικότητες διαφόρων διατάξεων.


Εν ολίγοις ο κ. Σακελλαριου...