ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Mανιφιέστα

Tης Μαρίας Dawkinson

«Δε χρειάζεται να διαβάζω και να στραβώνομαι πια, γιατί τώρα, με λίγη τύχη μπορώ να γίνω ακόμα και σημαιοφόρος. Όλα είναι θέμα τύχης πλέον. Άλλα κόλπα. Θα μπω και στο πανεπιστήμιο για το γινάτι και γιατί μπορώ. Αβάδιστα. Έτσι, για να τους την μπω δηλαδή, επειδή ήμουν μέτριος. Από σήμερα, όλοι ίσοι και όλοι στην κλήρωση. Πραγματική δημοκρατία. Άσε που δε βιάζομαι και θα σπουδάζω όσα χρόνια θέλω, γιατί οι αιώνιοι φοιτητές έχουν δικαιωθεί ξανά. Λεφτεριά στα πτυχία!

Στη Σχολή που θα μπω, (ΤΕΙ ή ΑΕΙ, δεν έχει σημασία, όλα ένα θα 'ναι) θα κάνω ό,τι χαβαλέ γουστάρω και μπορείς να φανταστείς, αφού εξασφαλίστηκε πολύ αυστηρό άσυλο, για να μας προστατεύει πάντα, κι έτσι όλα καλά. Χωρίς απαγορεύσεις και αστυνόμευση κι ας γίνουν όλα κολυμπηθρόξυλα. Η αδρεναλίνη είναι φυσική. Η αστυνόμευση είναι αφύσικη και ανήκει στα καθεστώτα και τους φυλακισμένους τους. Ουστ οι μπάτσοι από τα άβατα λημέρια μας!

Δουλειές δεν υπάρχουν, αλλά ευτυχώς η μάνα κι ο πατέρας θα με συντηρούν, γιατί στην Ελλάδα δεν πετάνε τους νέους στο δρόμο, όπως οι αναίσθητοι ξένοι. Στο δρόμο βγαίνουμε από μόνοι μας, για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στο φιλελέ κατεστημένο και την Ευρώπη που μας πρόδωσε για τις τράπεζες.

Στο Πανεπιστήμιο θα πάρω μέρος σε πολιτική νεολαία, όπως όλοι. Θα πολεμήσω μάλλον με την κοινοβουλευτική αριστερά και θα ποστάρω με το smartphone μου όλες μας τις ακτιβιστικές ενέργειες ενάντια στο τέρας του νεοφιλελευθερισμού. Αν στηρίξω αρκετά την ομάδα μου μπορεί να έχω και πολιτικό μέλλον. Δεν είναι κι άσχημα. Μέχρι τότε, θα πάμε και ταξίδια για ακτιβιστικό τουρισμό.

Για μεταπτυχιακά, ούτε λόγος. Ποιος τα χρειάζεται; Άχρηστα είναι πια. Είδαμε κι αυτούς που τα έκαναν. Ντελιβεράδες όλοι κι άνεργοι.

Η πόλη είναι τέλεια, εναλλακτική, edgy, κουλτουριάρα, μεταχειρισμένη ρε παιδί μου, όχι αυτά τα κλινικά, αποστειρωμένα που βλέπεις στους «πολιτισμένους». Είναι διακοσμημένη παντού και ταγκαρισμένη από συντρόφια κι έχει αμέτρητα μπαράκια και cool στέκια, που πουλάνε αλκοόλ στους ανήλικους, για να φτιάχνουμε κεφάλι. Δεν κατάλαβα; Αφού μπορούμε και ψηφίζουμε πλέον από τα 17, γιατί να μην μπορούμε και να πιούμε; Καλό; Βρες επιχείρημα να με αντικρούσεις τώρα, λολ.  

Η ζωή είναι μικρή και θέλει καλοπέραση. Είδαμε και τους μεγαλύτερους μου το πάλεψαν τόσα χρόνια με πτυχία σε δουλειές που έχασαν μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε πως κατάντησαν. Οι τράπεζες φταίνε.

Η Βενεζουέλα είναι όνειρο. Κοινωνία ελεύθερη, σοσιαλιστική που της την πέφτουν όλοι οι ιμπεριαλιστές και το μεγάλο κεφάλαιο, με την προπαγάνδα και τα fake news τους, για να της πάρουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Ακτιβισμός μέχρι τέλους και θα τους δείξουμε τι σημαίνει ελευθερία. θα κατατροπώσουμε τον καπιταλισμό. Θα αλλάξουμε τον κόσμο εμείς. Μαζί με του μετανάστες που έρχονται εδώ, γιατί ψάχνουν μια καλύτερη ζωή.

Ευτυχώς που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η βία ως ελευθερία έκφρασης

Της Μαρίας Dawkinson

Το ξέπλυμα του ποινικού: η βλακεία. Τα παιδιά με τις μολότοφ, ανώριμα. Οι ενήλικες με τις προτροπές για βία, βλάκες. 

Κάπου πρέπει να υπάρχει η νομοθεσία που να διαχωρίζει την ανωριμότητα και τη βλακεία από τις ποινικές πράξεις που υπονομεύουν τις ζωές των αποδεκτών της βίας. Έτσι είθισται σε μια οργανωμένη κοινωνία. Αλλιώς όλοι θα ξεπλένονταν από κάποια διάγνωση και τα θύματα θα ζώνονταν με κουμπούρια για αυτοάμυνα.
 

Καθ' έξιν δολοφόνος, διπολικός με σχιζοφρένεια. Παιδί που κάνει bullying στους συμμαθητές του, κακά παιδικά χρόνια. Σαδιστής σύζυγος, κακοποιημένος από τους γονείς του. Όλοι έχουμε μια δικαιολογία ως ελαφρυντικό για τις πράξεις μας και όλοι έχουμε μια ψυχική διαταραχή που ερμηνεύει απόλυτα τα αδικήματά μας. Όμως, όταν ζούμε μαζί σε ένα κοινωνικό σύνολο, πρέπει να δίνουμε τη δυνατότητα και στα θύματα να μπορούν να επιβιώσουν. Όχι;  

Όταν λοιπόν οι θύτες έχουν μια δικαιολογία για τα πεπραγμένα τους, πρέπει και οι αποδέκτες της βίας (όποια μορφή και να έχει αυτή) να έχουν το δικαίωμα να μην την υφίστανται. 

Ο ποινικός κώδικας είναι η απάντηση, από την εποχή του Χαμουραμπί. Αυτονόητα πράγματα.
 

Η ανθρωπότητα εξελίχθηκε από τότε, ευτυχώς. Οι ισορροπίες εξετάστηκαν πολύ από τα διάφορα νομικά συστήματα, και στις μέρες μας δεν υπάρχει το 'κλέβει χέρι, κόβω χέρι' (τουλάχιστον στη Δύση). Ευτυχώς. Υπάρχει το κλέβει χέρι, έχουμε νόμους που αποδίδουν συγκεκριμένη ποινή στην κλοπή και όλα τα άλλα ποινικά αδικήματα, ανάλογα με τη σοβαρότητά τους.

Σήμερα, υπάρχει μια σύγχυση που έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία της έκφρασης, όμως. Η ερμηνεία της ελευθερίας είναι πολύ ελεύθερη. Τόσο, που να μας κάνει να αμφισβητούμε αν κάτι ποινικό είναι απλά πολιτική θέση ή έκφραση αυτοδιάθεσης.

Οι άνθρωποι που εκθέτουν σε βία τον κόσμο και στοχεύουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία αντιμετωπίζονται ως αντικαθεστωτικοί, αντιμνημονιακοί ή απλά ελεύθερα εκφραζόμενοι ανήλικες και αφήνονται ελεύθεροι, με ελαφρυντικό την ιδεολογία, για να αναπαράγουν τη συμπεριφορά τους. 

Οι άνθρωποι που επιβραβεύουν τη βία και την υποκινούν, αντιμετωπίζονται ως ενεργά πολιτικά όντα ή απλά ανόητοι και απαλλάσσονται λόγω ανοησίας. 

Κάπου παρακάμπτεται 'λογικά' και με 'πολιτική ορθότητα' ο ποινικός κώδικας, στο βωμό της ελευθερίας της έκφρασης.  

Αλλά ποιας ελευθερίας ακριβώς, του θύτη ή του θύματος;  

Σε μια ελεύθερη κοινωνία πρέπει όλοι να έχουν ίσα δικαιώματα. Αλλιώς δεν είναι ελεύθερη και  απλά εξυπηρετεί κάποιους συγκεκριμένους ευνοούμενους, εις βάρος των μη ευνοούμενων.

Η δικαιοσύνη στη δημοκρατία είναι ανεξάρτητη εξουσία για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Να αφήνει στην άκρη τις υποκειμενικές ερμηνείες και τις παρερμηνείες και να πράττει το ορθό, κατά τον κώδικα που υπηρετεί. Η εναλλακτική, θα ήταν απόλυτη ανομία.

Η δικαιοσύνη πρέπει να παρεμβαίνει στην προτροπή βίας και στη στοχοποίηση ανθρώπων. Εκείνοι που νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να απειλούν και να θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων με τον οποιονδήποτε τρόπο, πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως προβλέπει η νομοθεσία (αρ. 333 Π.Κ., μέχρι ένα χρόνο φυλάκιση, εξαγοράσιμη). Γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο εδώ και η εκεί (αληθινή ιστορία)

Απο την Maria Dawkinson

Ο εδώ:

Μπήκε στη σχολή μετά από εξουθενωτικό διάβασμα επί σειρά ετών. Τους τελευταίους μήνες είχε χάσει το χρώμα του και είχε κάνει τη νύχτα μέρα, του είχε κοπεί η όρεξη, είχε νεύρα συνέχεια, του έφταιγαν τα πάντα και οι πάντες. Τρόμαζαν οι δικοί του να τον κάνουν καλά. Περπατούσαν στις μύτες των ποδιών, για να μην τον ενοχλούν στο διάβασμα. Σύνδρομο στέρησης εφηβικής ανεμελιάς είχε πάθει, αλλά όλοι έλεγαν ότι μετά τις εξετάσεις θα περάσει αυτή η κόλαση, θα μπει στο Πολυτεχνείο -πρώτα ο Θεός - και θα συνέλθει. Και μπήκε. 

 Είχε δηλώσει ναυπηγός γιατί από μικρός τρελαινόταν για τα πλοία και ήταν πολύ δυνατός στα θετικά μαθήματα, αλλά μπήκε στους πολιτικούς μηχανικούς. Καλή σχολή κι αυτή βέβαια, αλλά αντί για τη θάλασσα να χτίζει στη στεριά, τέτοιες εποχές κιόλας; 

Τέλος πάντων. Μπήκε Πολυτεχνείο, ας μην γκρινιάζει.

 

Τη πρώτη χρονιά το έριξε στο σορολόπ από φυσιολογική αντίδραση στα βασανιστήρια των προηγούμενων. Τώρα που επανήλθαν κι οι αιώνιοι φοιτητές, δε νιώθει και καμιά πρεμούρα να τελειώσει. Τι να κάνει σε τέτοια αγορά άνεργος, εξάλλου. Έχει κάνει παρέες στα Εξάρχεια. Χαβαλές η φοιτητική ζωή. Συγκεντρώσεις με παρέες από τη σχολή σε φοιτητικά στέκια. Γράφτηκε και στην Ανταρσύα, γιατί είναι κι οι κολλητοί του κι ας έχουν όλοι iphone. Τα πολιτικά είναι αυτά που κάνουν φίλους και εχθρούς στους κύκλους τώρα. Έχει πλάκα που πολλοί αντιεξουσιαστές στη σχολή είναι βπ. Δύο μάλιστα, από το ίδιο ιδιωτικό σχολείο που πήγε κι εκείνος.

 

Γενικά, η ζωή είναι ωραία στα αμέτρητα στέκια του κέντρου. Όλοι καπνίζουν, όλοι φτιάχνονται, όλοι μιλάνε ατέλειωτα για την ανάγκη πάταξης της εξουσίας και του κατεστημένου, καθ’ οδόν να το εξυπηρετήσουν με τη σειρά τους. Ο καιρός περνάει με καμιά κατάληψη, καμιά πορεία όπου θα συναντήσεις και καμιά γκόμενα από τη Νομική, γνώρισαν και κάποιους του σκληρού πυρήνα που κάνουν φασαρίες και τα βάζουν με το κατεστημένο, κανένα σύνθημα κανένα tagging σε τοίχο, τα γνωστά.  

Τρίτη χρονιά έφτασε και χρωστάει τα μαθήματα της κεφαλής του, γιατί α) δεν κόβει φλέβες για το αντικείμενο β) περνάει καλά χαλαρά γ) μπορεί. Ο μπαμπάς και η μαμά να είναι καλά που χαρτζιλικώνουν και δεν έχει να πληρώνει νοίκι. 

Προχθές κάτι συμφοιτητές του απείλησαν έναν καθηγητή, από τους λίγους δεξιούς, φιλελές, που τόλμησε να μιλήσει για την κατάργηση του ασύλου. Σήμερα θα πάνε να μπουκάρουν σε μια διάλεξη φιλοευρωπαϊστών στο Πάντειο. Και να τους πιάσουν, θα τους αφήσουν ελεύθερους σε λίγες ώρες. Έχουν πλάτες.

Η εκεί:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ντύσου στόχος, ήρθε η σειρά σου

Της Mαρίας Dawkinson

(Ζει μεταξύ Αθήνας και Ρώμης)

Στη Ρώμη σήμερα, ξημέρωσε μια γκρίζα μέρα. Με συννεφιασμένο ουρανό και πρόσωπα. Η γειτόνισσα δε χαμογελούσε με την καρδιά της, παρά μόνο αναπόφευκτα, ευγενικά, ως πρέπει. Ο γελαστός πάντα Σαμίρ από την Αίγυπτο, που έχει το μανάβικο της γειτονιάς, απέφυγε την οπτική επαφή μαζί μου, όπως συνηθίζει και κράτησε τη συναλλαγή στα απολύτως απαραίτητα. Σα να ντρεπόταν για κάτι που έκανε, ερήμην του. 

Η Ρώμη ξύπνησε τρομαγμένη. Της είπαν ότι θα είναι ο επόμενος στόχος. Ενώ η κίνηση δεν έχει μειωθεί στους δρόμους, η γλώσσα των σωμάτων μου λέει ότι κάτι άλλαξε ριζικά από χθες.  

Η πόλη, σα να ετοιμάζεται ψυχολογικά για τη βία. Σε δύο εβδομάδες το Βατικανό ξεκινά τον ετήσιο Ιωβηλαίο του Ελέους. Αναμένονται χιλιάδες πιστοί να πλημμυρίσουν την πρωτεύουσα και εκατομμύρια καθολικοί να προσέλθουν μέσα στον επόμενο χρόνο. Μετά το Παρίσι, η Ρώμη έχει κάθε λόγο να ανησυχεί....Sitting duck, δεν το λένε;

Η Δύση σύσσωμη -πρωτοστατούντος του Μπους- καλλιέργησε τις κατάλληλες συνθήκες για να εκτραφεί το τέρας. Πούλησε όπλα, έριξε βόμβες, έπαιξε με τις εξουσίες, ξήλωσε κοινωνίες, προσπάθησε να συγκολλήσει το δυτικό αξιοκρατικό σύστημα με το αντίστοιχο της Ανατολής, δημιουργώντας μια κοινωνία Φράνκενσταϊν. Τώρα, φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να γευτεί τους καρπούς της ασυδοσίας και της ανοησίας της.

Οι παρίες της Ευρώπης, οι ανένταχτοι, εκείνοι που κανένας δεν προσπάθησε να εκπαιδεύσει με τα πρότυπα του Διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που δεν έκανε τίποτα άλλο πέρα από το να τους πετάξει στα μούτρα ένα διαβατήριο, έγιναν οι φανατικοί εχθροί της. 

Η ανέχεια και η έλλειψη ελπίδας για μέλλον έφερε ως μόνη προοπτική τα ουρί του Παραδείσου και έκαναν την μαρτυρία μόνη διέξοδο για ένα μέλλον μετά θάνατον. Ο εχθρός που εξέθρεψε η Δύση έγινε ανίκητος, φόρεσε ζώνες με πυρομαχικά και σπείρει θάνατο με το θάνατό του.

Γιατί όταν ο καμικάζι απειλεί τη ζωή και την ελευθερία, η ζωή χάνει πάντα, νομοτελειακά. Θύματα, εκτός από τα χιλιάδες των αθώων κατοίκων της Μέσης Ανατολής (μετριοπαθείς μουσουλμάνοι, γιαζίντι κλπ) που προσφεύγουν στη Δύση για να σωθούν από τον ισλαμοφασισμό, είμαστε και όλοι εμείς που δεν ρίξαμε βόμβες και πηγαίναμε σπίτι-δουλειά-σπίτι, μεγαλώνοντας τα παιδιά μας με την πρόφαση της ελεύθερης και ανοιχτής κοινωνίας στην οποία μεγαλώσαμε. 

Έχουμε ευθύνες; 

Μάλλον, ναι. Που ψηφίσαμε αυτούς που έριχναν τις βόμβες και ασκούσαν τον έλεγχο στη Μέση Ανατολή, που κρατήσαμε κλειστά τα μάτια μας και απλά συνεχίζαμε με την καθημερινότητά μας, ενόσω αυτοί πουλούσαν όπλα και έριχναν βόμβες.

Φταίμε που περιθωριοποιήσαμε τους ανθρώπους που οι κυβερνήτες μας έφεραν στην κοινωνία μας ως εργατικά χέρια και δε βοηθήσαμε στην ένταξή τους στο δικό μας αξιακό σύστημα, στην δική μας παιδεία, αλλά αντίθετα τους κατατάξαμε ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, με ρατσιστικά κριτήρια. 

Είμαστε υπεύθυνοι, που δεχτήκαμε να συμβιβαστούμε μέσα στα πλαίσια της ‘πολιτικής ορθότητας’ και μιας πνευματικά ανώτερης αποδοχής της πολυπολιτισμικότητας, και αποδεχτήκαμε παθητικά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην κοινωνία μας. 

Ευθυνόμαστε που δεχτήκαμε την αμπάγια ως παράδοση, ενώ παράλληλα ξέρουμε ότι εμείς δεν επιτρέπεται να καλύπτουμε το πρόσωπό μας απέναντι στο νόμο. Που κάνουμε τα στραβά μάτια στη σαρία, στα εγκλήματα τιμής κατά των γυναικών, επειδή απλά τα ‘έθιμα’ πρέπει να τα σεβόμαστε. Τι σχήμα οξύμωρο αλήθεια...

Τα ήθη και τα έθιμα πάνω από τη νομοθεσία μας, πάνω από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα της ζωής και της αυτοδιάθεσης. Και πάνω απ’ όλα, είμαστε υπεύθυνοι που αφήσαμε το δόγμα του χρήματος, τα golden boys, τα χρηματιστήρια της ειρήνης (housing bubbles, college bubbles, hedge funds κ.α) και του πολέμου ( ιδιωτικοί στρατοί, εταιρίες ‘αναδόμησης’ κλπ) και την αμετροέπεια να καταστρέψει τη δική μας κοινωνία, όπου oι ατομικές μας ελευθερίες οδηγήθηκαν στο ικρίωμα, απλά, σιωπηλά και χωρίς καμία αντίσταση, πέρα από τα μικροσκοπικά, εαυτουλίστικα συνδικαλιστικά μας κριτήρια και τις ανάλογες διαμαρτυρίες, με πορείες.

Τώρα, όλα αυτό το ‘υπεράνω’ και η ταυτόχρονη αυτοαπαξίωση ήρθε να μας εκδικηθεί, γιατί ο πόλεμος είναι ο απόλυτος εξισωτής. Ειδικά ο πόλεμος με φαντάσματα, τζιχαντιστές που αυτοκτονούν για να σκοτώσουν, των οποίων το διαβατήριο δεν έχει καμία σημασία, επειδή ο μόνος τους προσδιοριστής είναι το δόγμα του θανάτου.

Αυτό που έγινε στο Παρίσι προχθες, δεν έχει καμία σχέση με το Charlie Ebdo. Δεν είχε στόχο αυτούς που λοιδορούν τον Μωάμεθ.  

Είχε στόχο την ανοικτή δυτική κοινωνία, τα ανυποψίαστα παιδιά μας. Γιατί αυτά είναι οι στόχοι και τα θύματα, καθώς και οι αθώοι πρόσφυγες από τη Συρία, που σκυλοπνίγονται για να αποδράσουν από τους δολοφόνους τους. Ήταν μια ξεκάθαρη επίθεση σε ό,τι αξιόμαχο έχει απομείνει στη Δύση.

Αν διαβάζεις εσύ, που προχθες βράδυ έπινες βότκα στο μπαράκι, παρέα με το τεκνό που φιλούσες δημόσια, ενώ εκείνο προκαλούσε με το προκλητικό του μίνι και τα καλλίγραμμα πόδια του τους συνδαιτημόνες , εσύ είσαι ο στόχος. 

 Αυτό εδώ σε αφορά άμεσα: