Η Λύτρωση...

 Kαι στην εποχή μας και μέχρι 2ας Παρουσίας, η σάρκωση, δλδ η Λύτρωση Ύλης και Πνεύματος διά, του Υιού Λόγου του Πατρός ως σκάνδαλο και ως ανοησία θα θεωρείται...

1ο σκάνδαλο και μωρία η πλήρης Ενανθρώπιση του Θεού, η κίνηση προς τα κάτω, το πάντρεμα δυο ασύμβατων οντολογιών

2ο σκάνδαλο και μωρία

Ενσάρκωση με όρους αφύσικους, πέραν αυτού του κόσμου, πέραν του σύμπαντος τούτου...

3ο σκάνδαλο και μωρία

Ενσάρκωση με όρους πλήρους ταπεινότητας

Χρειάζεται να πιστέψεις τα απίστευτα για να Τον συναντήσεις.

Όλα αυτά οδηγούν στους Μακαρισμούς επίσης σκάνδαλο και μωρία για την ενδοκοσμική/φυσική αντίληψη, την Πλήρωση κι ερμηνεία των Δέκα Εντολών

Δικαιοσύνη με βάση και τον Χρυσόστομο εννοείται η πλήρης αποστροφή και παραίτηση από κάθε είδους και μορφής πλεονεξίας...

"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται.

Μακάριοι οί πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γήν.

Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.

Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται.

Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.

Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται·

Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

Μακάριοι εστέ, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν υμάς και είπωσι πάν πονηρόν ρήμα καθ’  υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού.

Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ έδιωξαν τους προφήτας τους προ υμών».

Οι Αντάρτες του Θεού, γνωστοί και ως Χούθι

 

Δύσκολο να βρεις πληροφορίες για τους «Αντάρτες του Θεού» στα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ που να μην είναι υπαγορευμένες από τα non paper των Υπ. Εξ. των κυρίαρχων δυτικών κρατών [ΗΠΑ – Η.Β. – Γαλλία – Ισραήλ].

 

 

Οι Χούθις ως οργάνωση είναι Γιεμενίτες, κυρίως από την Δυτική Υεμένη, Μουσουλμάνοι Σιίτες. Η ονομασία Χούθις, με την οποία είναι γνωστοί στην Δύση, προέρχεται από την ιδιαίτερη φυλή στην οποία ανήκουν οι περισσότεροι. Όμως για τους ίδιους το όνομα αυτό είναι γενικά ανεπιθύμητο. Η κανονική ονομασία τους είναι Ανσάρ Αλλάχ [أنصا ر الله, ʾAnṣār Allāh], που μεταφράζεται «Αντάρτες του Θεού». Παρ’ όλα αυτά, για λόγους ευκολίας και συντομίας θα υιοθετηθεί και σε αυτό το κείμενο η επικρατούσα στη Δύση ονομασία, Χούθις.

 

Συνοπτικό ιστορικό

 

Η Υεμένη βρίσκεται σε ένα από τα πιο εμπορικά σταυροδρόμια της υφηλίου, ήδη από τα αρχαία χρόνια και μέχρι τις μέρες μας, στο νοτιοδυτικό άκρο της Αραβικής χερσονήσου. Δυτικά είναι η Ερυθρά Θάλασσα, νότια ο Κόλπος του Άντεν, που είναι συνέχεια του Αραβικού Κόλπου, βόρεια συνορεύει με τη Σαουδική Αραβία και ανατολικά με το Ομάν. Η Υεμένη κατοικείται ήδη από το 5000 π.Χ. Οι Γιεμενίτες είναι ένας αρχαίος λαός, με αξιόλογο πολιτισμό ήδη από το 1200 π.Χ.

 

Ο εμφύλιος πόλεμος της Υεμένης έχει βαθιές ρίζες, με πολλές ένοπλες συγκρούσεις και παρεμβάσεις τρίτων χωρών. Μετά το τέλος της αγγλικής αποικιοκρατίας και μέχρι το 1990 η περιοχή της Υεμένης ήταν χωρισμένη σε 2 κράτη: την Δημοκρατία της Υεμένης, που αφορούσε το σημερινό βόρειο τμήμα, και την Λαϊκή Δημοκρατία της Νότιας Υεμένης. Ο εμφύλιος που ανέδειξε τους Χούθις ως κυρίαρχη πολιτική οντότητα στη χώρα, ξεκίνησε πολύ χονδρικά ως αντιπαράθεση Σιιτών-Σουνιτών. Χρονολογείται περίπου 30 χρόνια.

 

Οι Αντάρτες του Θεού, οι Χούθις, ιδρύθηκαν ως οργάνωση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ως σιιτικό θεολογικό κίνημα που κήρυττε ειρήνη κι ανεκτικότητα. Στράφηκε στα όπλα μετά το 2004, κυρίως για λόγους αυτοάμυνας και υπό το βάρος της δεύτερης εισβολής και κατοχής του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της. Σύμφωνα με τους ίδιους τους Χούθις η πορεία προς την ένοπλη σύγκρουση ξεκινά το 1990, όταν ιδρύθηκε η Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης [το ενοποιημένο κράτος Βορείου και Νοτίου Υεμένης] από τον Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ [Ali Abdullah Saleh]. Με την ίδρυση παρέδωσε βόρεια εδάφη της Υεμένης, στη Σαουδική Αραβία. Ο Σιιτικός πληθυσμός εξοργίστηκε από αυτή την κίνηση. Ο Χουσεΐν Μπαντρεντίν αλ-Χούθι [Hussein Badreddin al-Houthi], ο οποίος ήταν πολιτική και θεολογική προσωπικότητα, υπό την επιρροή της ισλαμικής επανάστασης του 1979 στο Ιράν, ξεκίνησε το 2004 αντάρτικο ενάντια στην σουνιτική κυβέρνηση υπό τον Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ. Ο ίδιος σκοτώθηκε σε συγκρούσεις, το 2004. Υπήρξαν έξι συγκρούσεις μέχρι το 2011, με σημαντικότερη τη Γιεμενίτικη Επανάσταση του 2011. Το 2012 ο Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία. Να σημειωθεί ότι το 2011 οι Χούθις απέρριψαν μια πρόταση ομοσπονδοποίησης της Υεμένης, που έγινε από το Συμβούλιο των χωρών του Κόλπου, στην βάση ότι θα υπήρχαν φτωχά και πλούσια ομόσπονδα κρατίδια.

 

Μετά την παραίτησή του Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ, ο Μανσούρ Χαντί [Mansoor Hadi] ήρθε σε συμφωνία με τους Χούθις, και κατόπιν εκλογών δίχως αντίπαλο, έγινε πρόεδρος μιας μεταβατικής κυβέρνησης. Στόχος της μεταβατικής αυτής κυβέρνησης ήταν η ειρηνική μετάβαση της εξουσίας. Όμως, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, άρχισαν ξανά οι συγκρούσεις με τους Χούθις, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας [όπως η Αλ Κάιντα]. Η βασική αιτία των συγκρούσεων ήταν η παραβίαση του περιεχομένου της συνθήκης ειρήνης που είχε συναφθεί, καθώς και ότι κράτησε στελέχη από την προηγούμενη κυβέρνηση, στην εξουσία.

 

Τον Σεπτέμβρη του 2014 οι Χούθις εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Υεμένης, Σαναά και πήραν τον έλεγχό της. Στις 21 Μαρτίου 2015 η Ανώτατη Επαναστατική Επιτροπή υπό την ηγεσία των Χούθις κήρυξε γενική κινητοποίηση για να ανατρέψει τον τότε πρόεδρο Μανσούρ Χαντί και να επεκτείνει τον έλεγχό των Χούθις, στις νότιες επαρχίες. Η επίθεση των Χούθις, σε συμμαχία με στρατιωτικές δυνάμεις πιστές στον πρώην πρόεδρο της Υεμένης Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ, άρχισαν επίθεση την επόμενη μέρα 22 Μαρτίου 2015 στο Κυβερνείο της πόλης Λαχίτζ στον Νότο της Υεμένης.

 

Στις 25 Μαρτίου η Λαχίτζ έπεσε και οι Χούθις έφτασαν στα περίχωρα του Άντεν. Ας σημειωθεί εδώ ότι το Άντεν είναι σημαντικό λιμάνι στον Νότο της Υεμένης, που εποπτεύει την είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας και κατά συνέπεια τις προσβάσεις πετρελαιοφόρων πλοίων αλλά και πλοίων μεταφοράς εμπορευμάτων προς την κρίσιμη για το διεθνές εμπόριο διώρυγα του Σουέζ. Το λιμάνι του Άντεν ήταν η έδρα της εξουσίας της κυβέρνησης του Μανσούρ Χάντι, ο οποίος έφυγε από τη χώρα την ίδια μέρα. Ταυτόχρονα, ένας συνασπισμός [ώ τι σύμπτωση, όλες οι φιλικές προς την Δύση και το Ισραήλ χώρες της περιοχής] υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας αεροπορικές επιδρομές και αποκατέστησε την πρώην κυβέρνηση της Υεμένης. Στον συνασπισμό εναντίον των Χούθις, συμμετείχαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, το Πακιστάν, η Ιορδανία, το Μαρόκο και το Σουδάν.

 

Δημοσίευμα της ιστοσελίδας Globe and Mail αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής: «Η Σαουδική Αραβία εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές την Πέμπτη 26/03/2015, στοχεύοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Υεμένη που κατείχαν Σιίτες αντάρτες, σε μια βασική πόλη-λιμάνι στο νότο της χώρας, έχοντας αναγκάσει τον μαχόμενο πρόεδρο [τον Μανσούρ Χάντι] να τραπεί σε φυγή διά θαλάσσης, δήλωσαν αξιωματούχοι ασφαλείας. Μερικά από τα χτυπήματα βομβαρδισμού, έπληξαν θέσεις στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Σαναά.»

 

Αν και δεν υπήρξε άμεση επέμβαση της ιρανικής κυβέρνησης στην Υεμένη, ο εμφύλιος πόλεμος θεωρείται ευρέως ως μέρος της σύγκρουσης Ιράν - Σαουδικής Αραβίας διά αντιπροσώπων. Εδώ να σημειωθεί ότι οι Χούθις έχουν πολιτική και οικονομική αυτονομία προς το Ιράν. Ο εμφύλιος πόλεμος που ανέδειξε το κίνημα των Χούθις είχε λίγο έως πολύ πέντε βασικούς συμμετέχοντες (οι δύο από αυτούς γενικά σκιώδεις): τους Γιεμενίτες, τους Σαουδάραβες, το Ιράν και σκιώδεις τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η τότε σύγκρουση Ριάντ-Τεχεράνης ήταν μέρος της ευρύτερης σύγκρουσης μεταξύ των G7 και του Ισραήλ από την μια μεριά, και του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης, από την άλλη.

 

Ο «Aξονας της Aντίστασης» είναι μια άτυπη, χαλαρή συμμαχία, που περιλαμβάνει ομάδες και κυβερνήσεις σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων στην Υεμένη, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Γάζα και το Ιράκ, με διαφορές και διαφορετικά επίπεδα εγγύτητας μεταξύ τους και σε σχέση με το Ιράν. Το Ιράν και η Δύναμη Κουντς, ένα υποσύνολο του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, έχουν αναπτύξει αυτό το δίκτυο κατά κύριο λόγο στη βάση της κοινής αντίστασης στην επεμβατικότητα των δυτικών δυνάμεων και του Ισραήλ. Ο άξονας περιελάμβανε την Χεζμπολάχ, την γνωστή σιιτική λιβανέζικη πολιτοφυλακή και ταυτόχρονα πολιτικό κόμμα, την Μπααθική Συριακή Κυβέρνηση του Μπασάρ Αλ Άσαντ που κατέρρευσε τον Δεκέμβρη του 2024, καθώς και σιιτικές πολιτοφυλακές στη Συρία, τις οποίες έχει δημιουργήσει και εκπαιδεύσει η Τεχεράνη. Υπ’ αυτόν τον Άξονα της Αντίστασης βρίσκονται και οι Χούθις.

 

Μια καλή σύνοψη για τις σχέσεις Ιράν – Σαουδικής Αραβίας, [κάτι που αφορά άμεσα τον εμφύλιο στην Υεμένη και τους Χούθις], γράφτηκε από τον Πήτερ Κόνινγκ [Peter Koenig] στην ιστοσελίδα Global Research. Σημειώνει τα παρακάτω:

 

« […] Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας κατέρρευσαν τον Ιανουάριο του 2016, όταν ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν ισχυρίστηκε ότι σαουδαραβικά πολεμικά αεροσκάφη είχαν ‘σκόπιμα’  στοχεύσει την πρεσβεία του Ιράν στη Σαναά, την πρωτεύουσα της Υεμένης. Προάγγελος αυτού του γεγονότος, στις 2 Ιανουαρίου 2016, ήταν η εκτέλεση από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας 47 ανθρώπων σε όλες τις πόλεις της Σαουδικής Αραβίας, ένας από τους οποίους ήταν ένας εξέχων Σιίτης λόγιος [Ιρανοί διαδηλωτές για την εκτέλεση λεηλάτησαν και πυρπόλησαν την πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Τεχεράνη].

 

… Αυτό [η δήλωση του Ιρανού Υπ. Εξ.] ώθησε τον Σαουδάραβα Σουνίτη Υπουργό Εξωτερικών να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το Σιιτικό Ιράν. Εκ των υστέρων, και γνωρίζοντας όσα γνωρίζουμε σήμερα, αυτή η μάλλον σκληρή ενέργεια των Σαουδαράβων μυρίζει ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτούς που είναι και οι κύριοι προμηθευτές όπλων στο Ριάντ για τον πόλεμό τους εναντίον της Υεμένης. Τον Σεπτέμβριο του 2014, οι Χούτι, εισέβαλαν και πήραν τον έλεγχο της πρωτεύουσας Σαναά για να εκδιώξουν τον τότε πρόεδρο της Υεμένης Abdrabbuh Mansur Hadi , του οποίου η κυβέρνηση ελεγχόταν από το Ριάντ. Οι σιίτες Χούτι έχουν δεσμούς με το Ιράν.

 

… Οι Χούτι είχαν επίσης μια προϊστορία να ξεσηκώνονται εναντίον της Σαουδικής σουνιτικής κυβέρνησης, η οποία για χρόνια διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις εσωτερικές υποθέσεις της Υεμένης. Η Υεμένη, βρίσκεται σε μια εξαιρετικά στρατηγική γεωγραφική θέση, όπου εποπτεύει τη Θάλασσα της Αραβίας, από την οποία διοχετεύεται το 70% της παγκόσμιας ενέργειας. Είναι πιθανό η σαουδαραβική επιρροή στην Υεμένη να ‘διακινείται’ από το Πεντάγωνο, το οποίο έχει πολλές στρατιωτικές βάσεις στην Σαουδική Αραβία».

 

Ας θυμηθούμε εδώ ότι τον Μάρτη του 2023, εν μέσω της εκατόμβης στην Λωρίδα της Γάζας, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία σύναψαν μια συμφωνία, με τη μεσολάβηση της Κίνας, με σκοπό  να αποκαταστήσουν τις μεταξύ τους διπλωματικές σχέσεις μέσα στους επόμενους δύο μήνες. Στην πραγματικότητα αυτή η συμφωνία έδωσε τέλος [προσωρινό; μόνιμο;] στον γιεμενίτικο εμφύλιο, κυρίως στην επέμβαση του συνασπισμού του οποίου ηγείτο η Σαουδική Αραβία.

 

Το ερώτημα είναι, αυτή η νέα διπλωματία Ριάντ-Τεχεράνης θα φέρει τέλος στον φρικτό πόλεμο στην Υεμένη; Θα σταματήσει ο ακρωτηριασμός ενός από τους πιο φτωχούς λαούς, από τους πιο καταφρονεμένους, τα τελευταία εκατό χρόνια; Θα σταματήσει η δυτική επεμβατικότητα; Ίσως αυτός ήταν ένας από τους στόχους, μεταξύ άλλων, της Κίνας. Το δεδομένο είναι ότι μετά την συμφωνία η Σαουδική Αραβία έδειξε αποστασιοποίηση προς τις ΗΠΑ, μέχρις σημείου να κάνει οικονομικές συμφωνίες με το Ιράν καθώς και αίτηση ένταξης στους BRICS.

 

Ο καλός Ομπάμα ο κακός Τραμπ και οι ανθρωπιστές της ΕΕ – Μια ιστορία υποκρισίας

 

Απόσπασμα από το άρθρο του καθηγητή Αλόν Μπεν-Μέγιερ [Alon Ben-Meir] «Το κρεοπωλείο της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη και η παγκόσμια απάθεια» στην ιστοσελίδα Global Research:

 

«[…] Από το 2015 [σημ. επί κυβερνήσεως Ομπάμα] οι Σαουδάραβες ηγούνται ενός συνασπισμού κυρίως αραβικών κρατών για να πολεμήσουν στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης, υποστηρίζοντας την ανατραπείσα κυβέρνηση, ενάντια στους αντάρτες Χούθι - μια ομάδα που συνδέεται με τους Σιίτες και με πλήρη υποστήριξη του Ιράν. Τα παρακάτω στατιστικά στοιχεία δεν είναι απλοί αριθμοί. Ας αναλογιστούμε τι πραγματικά συμβαίνει στον λαό της Υεμένης για να αντιληφθούμε το μέγεθος του πολέμου που έχει γονατίσει αυτό το έθνος.

 

… Από έναν συνολικό πληθυσμό 28 εκατομμυρίων ανθρώπων, τα 22 εκατομμύρια χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Σχεδόν 5,2 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και σχεδόν ένα εκατομμύριο πιστεύεται ότι έχουν μολυνθεί από χολέρα. Πάνω από 8 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν λιμό και 2 εκατομμύρια εκτοπίζονται και στερούνται βασικές ανάγκες.»

 

Απόσπασμα την μελέτη για το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) με τίτλο «Εκτίμηση του αντίκτυπου του πολέμου στην Υεμένη», που δημοσίευσαν το 2021 οι Τέιλορ Χάννα [Taylor Hanna], Ντέιβιντ Κ. Μπολ [David K. Bohl] & Τζόναθαν Μόγιερ [Jonathan D. Moyer]:

 

«[…] Η πρώτη έκθεση, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019, ‘Αξιολόγηση του αντίκτυπου του πολέμου στην ανάπτυξη στην Υεμένη’, διαπίστωσε ότι στα πρώτα πέντε χρόνια του πολέμου είχε ήδη οπισθοδρομήσει η ανθρώπινη ανάπτυξη για περισσότερες από δύο δεκαετίες και, εάν η σύγκρουση συνεχιστεί μέχρι το 2030, αυτό θα εκτιναχθεί στα 40 χρόνια (Moyer, Bohl, et al., 2019). Επίσης ποσοτικοποίησε το έμμεσο ανθρώπινο κόστος των συγκρούσεων – θάνατοι που προέρχονται από ασθένειες και πείνα που μπορούν να συσχετιστούν με την πολεμική σύγκρουση. Έως τα τέλη του 2019, ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα περίπου 233.000 θανάτους – 131.000 από έμμεσες αιτίες. Ο πόλεμος σκότωσε 140.000 παιδιά κάτω των πέντε ετών από άμεσες και έμμεσες αιτίες.

 

Μέχρι το τέλος του 2021 εκτιμούμε ότι ο πόλεμος θα προκαλέσει:

·           377.000 θανάτους, το 70% των οποίων θα είναι παιδιά μικρότερα των πέντε ετών.

·           15,6 εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν σε ακραία φτώχεια.

·           Υπερδιπλασιασμό του υποσιτισμένου πληθυσμού.

·           Απώλεια 126 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ σε ΑΕΠ».

 

Όλα αυτά τα νούμερα καταστροφής πόνου και δυστυχίας, εις πλήρη γνώση των ευρωπαϊκών κρατών [και της Ελλάδας], όπου συνέχισαν να τροφοδοτούν κυρίως την Σαουδική Αραβία με όπλα. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν, διότι στήριζαν το πραξικόπημα Μαϊντάν, δηλαδή την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία, και είχαν επίσης σοβαρές ασχολίες με την Συρία και τον επονομαζόμενο «χασάπη» και «δικτάτορα» Άσαντ.

 

Ας μιλήσουμε για Ιμπεριαλισμό

 

«377.000 θανάτους, το 70% των οποίων θα είναι παιδιά μικρότερα των πέντε ετών…»

 

Υπάρχει λοιπόν πρόσφατα μια γενική συγκίνηση για τους βομβαρδισμούς στην Υεμένη, αλλά αυτή την συγκίνηση την εκτιμώ ως εργαλειακή και όχι πραγματική. Είναι αντίληψη υπαγορευμένη από τα Δυτικά ΜΜΕ και την κυρίαρχη αντίληψη που επικρατεί στην συλλογική Δύση. Οι πρώτοι βομβαρδισμοί από τις ΗΠΑ έγιναν το 2016 επί κυβέρνησης Ομπάμα, με Υπ. Εξ. την Χίλαρυ Κλίντον που ήταν ταυτόχρονα υποψήφια για την προεδρία ενάντια στον … «απρόβλεπτο» Τραμπ. … Και δεν ασχολήθηκε κανείς. Σε σημείο όπου ο Guardian δημοσίευσε άρθρο, του Μουσταφά Μπαγιουμί [Moustafa Bayoumi] με τίτλο: «Οι ΗΠΑ μόλις βομβάρδισαν την Υεμένη και κανείς δεν μιλάει για αυτό».

 

Τι έχει συμβεί στις χώρες απ' όπου ξεσπιτώνονται και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες; Πόλεμος και φτώχεια καταραμένη.

Αιτία; Εκείνη η λέξη, ο ιμπεριαλισμός.

Έχει ξεχαστεί;

Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού που λεγε κι ο Λένιν...

 

Ποιοι έχουν ξεσκίσει την Αφρική, την Λιβύη, την Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, έχουν επιβάλλει 40 χρόνια κυρώσεις στο Ιράν, κυρώσεις σχεδόν παντού, στον Παγκόσμιο Νότο με πρόσχημα διάφορες εκδοχές «δικαιωμάτων», παίζοντας παιχνίδια με την διαφθορά, παίζοντας με τις πορτοκαλί πάντα των «δικαιωμάτων», επαναστάσεις;

 

Ιμπεριαλισμό δεν ασκούν μέσω της εξωτερικής πολιτικής των «δικαιωμάτων» οι Δυτικοί;

 

Γιατί δεν αρθρώνεται συστηματικός λόγος και πράξη στην Αριστερά σε ότι αφορά την Υεμένη, ενώ υπερισχύει η ευκολία στον νοητικό αυτοματισμό που περιορίζεται μονοδιάστατα, στους Παλαιστίνιους; Η περιοχή είναι ενιαία [θυμίζω εκείνο το «χασάπης» για τον Άσαντ] και οι φορείς του ιμπεριαλισμού είναι συγκεκριμένοι, όπως ξεκάθαρα συγκεκριμένοι είναι οι όσοι αντιστέκονται απαρτίζοντας τον «Άξονα της Αντίστασης».

 

Γιατί όταν επί «πρώτης φοράς Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ως χώρα στείλαμε αντιαεροπορικά Πάτριοτ και οβίδες πυροβολικού στην Σαουδική Αραβία, οβίδες που θα σκότωναν παιδάκια κάτω των 5 ετών, αυτό πέρασε σχετικά απαρατήρητο;

 

Ο τότε διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Ζαχαριάδης, δήλωσε πως «στη διένεξη της Σαουδικής Αραβίας με την Υεμένη δεν πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό λύνεται με το αν θα πουλήσουμε εμείς όπλα στη Σαουδική Αραβία». Έπεσε γενική σιωπή. Το κίνητρο της σιωπής συνοψίζεται στο «μη και τυχόν έρθει το-Κούλη». …ε ο Κούλης ήρθε και τ' αποτελείωσε.

 

Οι αντάρτες με τις σαγιονάρες

 

Και όμως! Οι πάμπτωχοι Γιεμενίτες Σιίτες Χούθις όχι απλά νίκησαν τον συνασπισμό κρατών υπό την οικονομικά κραταιά και με σύγχρονα όπλα Σαουδική Αραβία, αλλά βοήθησαν και βοηθούν έμπρακτα τους Σουνίτες Παλαιστίνιους.

·      Άραγε γιατί επικεντρώνουμε το βλέμμα στις κινητοποιήσεις των αμερικανικών πανεπιστημίων, αγνοώντας παράλληλα τους Χούθις;

·      Άραγε γιατί να δίνουμε βαρύτητα εκεί και όχι σε κάτι ξεκάθαρα ανατρεπτικό, όπως είναι οι Χούθις;

 

Αυτό το ξυπόλητο εθνο-απελευθερωτικό σιιτικό κίνημα και ταυτόχρονα λαϊκός στρατός της Υεμένης, που με την έμπρακτη συμπαράστασή του στους κυρίως σουνίτες και χριστιανούς Παλαιστινίους, έχει φέρει σε πλήρη αμηχανία και πρακτικά σε ήττα τούς κατά τόπους αντιπροσώπους της «κραταιάς» [βλ ιμπεριαλιστικής] Δύσης.

 

Οι Γιεμενίτες χτυπάνε πλοία ισραηλινών συμφερόντων, παρουσία συντριπτικής αμερικανικής αλλά και ΝΑΤΟϊκής ναυτικής υπεροπλίας [συμμετέχει και η Ελλάδα με πλοία]. Έχουν καταρρίψει πάνω από δεκαπέντε κατασκοπευτικά drones κι ενδέχεται να έχουν πλήξει αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ. Η παρουσία των αεροπλανοφόρων δεν τους πτοεί.

 

Άραγε γιατί δεν κινητοποιεί μαζική υποστήριξη αυτός ο νικηφόρος λαϊκός στρατός, ο γεννημένος από τα κάτω, ένα κίνημα που όμως δεν είναι κομμένο και ραμμένο στις φαντασιώσεις της βαριεστημένης μελλοντικής ελίτ, των απόφοιτων των δυτικών πανεπιστημίων;

 

Μήπως επειδή η οργάνωση των Χούθις με το πολύ μεγάλο λαϊκό έρεισμα είναι ένθεοι και ως ένθεοι δεν κουμπώνουν στην «θεωρία»;

 

Την «θεωρία» όπως την αντιλαμβάνονται οι όσοι κλίνουν τους όρους «ταξική πάλη» και «ιμπεριαλισμός» σε όλες τις πτώσεις. Εκεί απευθύνεται το ερώτημα…

 

Οι Χούθις είναι οι τελευταίοι, που έγιναν πρώτοι. Που μαζεύονται μετά την καθιερωμένη προσευχή της Παρασκευής κατά εκατοντάδες χιλιάδες και ενημερώνονται για τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων εναντίον των Ισραηλινών και Δυτικών πλοίων στην Ερυθρά, την Αραβική θάλασσα και τον Ινδικό – αλλά και για να «ορκιστούν» για τους νέους στόχους των επόμενων ημερών. Όλα αυτά ως έμπρακτη υποστήριξη στους Παλαιστίνιους.

 

Όραση όσο φτάνει η μύτη μας, μνήμη όσο του κουνουπιού

 

Μια απάντηση είναι ότι εμείς οι «πεφωτισμένοι» της ελληνικής κοινωνίας, ρητορικά δεξιοί, αριστεροί, αναρχικοί, ακροδεξιοί, ακροαριστεροί – λίγη σημασία έχουν οι ρητορείες – συνεχίζουμε και πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι τίποτα δεν μπορεί να συμβεί.

 

Πιστεύουμε ακράδαντα, εμείς οι βαλτωμένοι «πεφωτισμένοι», ότι η Δύση παραμένει η «σωστή» πλευρά της ιστορίας, με το πάνω χέρι στα παγκόσμια πράγματα … παρ’ όλες τις ήδη υπάρχουσες ενδείξεις, έως αποδείξεις, περί του αντιθέτου.

 

Βρισκόμαστε σε Βαβυλώνια Αιχμαλωσία. Ο όρος είναι θεολογικός αλλά μπορεί άνετα να εφαρμοστεί στην πολιτική. Η αρχή της λύσης των δεσμών μας από την αιχμαλωσία είναι να αντιληφθούμε ότι πραγματικά υπάρχει αιχμαλωσία. Δεν είμαστε φιλοξενούμενοι. Αιχμάλωτοι κι υποτελείς είμαστε.

 

Να αντιληφθούμε ότι η δεξιά πατριδοκαπηλία είναι η άλλη όψη, ενός αριστερού δικαιωματισμού, των μισθωμένων ΜΚΟ.

 

Να αντιληφθούμε ότι ναι, από την λεγόμενη Δεξιά δεν περιμένεις και πολλά, η λεγόμενη Αριστερά [αν δεν είναι δομικό το πρόβλημα της πολιτικής στειρότητάς της], έτσι όπως υφίσταται και έτσι όπως αρθρώνεται ο δημόσιος λόγος της, στην πραγματικότητα είναι και αυτή μέρος του μηχανισμού εκμαυλισμού συνειδήσεων, πολιτικής απάθειας και πολιτικής απελπισίας. Κι η απελπισία αντίθετα απ’ όσο πιστεύεται, σε βαλτώνει, είναι καθηλωτική. Δεν είναι συνθήκη ανατροπής.

 

Ας αντιληφθούμε ότι αυτά είναι που λειτουργούν πυροσβεστικά για την όποια δυνατότητα να υπάρξει γέννηση πολιτικής από τα κάτω. Ας αντιληφθούμε ότι η έξυπνη εξουσία, προσπαθεί να δημιουργεί προϋποθέσεις απελπισίας που την κατευθύνει, προς αυτό που ορίζεται ως συλλογικό υποκείμενο.

 

Ας αντιληφθούμε ότι αυτοί οι λεγόμενοι «ριζοσπαστικοί» και «πεφωτισμένοι» πολιτικοί σχηματισμοί, άρρητα και με συνέπεια, επιλέγουν να στηρίζουν το δυτικό υπάρχον σύστημα. Δεν σκοπεύουν στην ανατροπή του, αλλά του βάζουν πλάτη όταν τεθεί πραγματικό ερώτημα ανατροπής του.

 

Ας αντιληφθούμε ότι η βασική διάσταση της καταστροφής λαών εκκινεί από την υποτέλεια. Ας αντιληφθούμε ότι οι Αντάρτες του Θεού, οι Χούθις, μας αποδεικνύουν κάθε μέρα το πόσο σαθρή είναι πλέον η προβολή ισχύος της συλλογικής Δύσης στην παρούσα συγκυρία, όταν ένας λαός είναι αποφασισμένος για την ελευθερία του.

 

Ας αντιληφθούμε ότι το κίνημα των Χούθις με ίδιες δυνάμεις απέναντι στην συλλογική Δύση,  τα καταφέρνει! Και καταφέρνει επίσης την έμπρακτη διεθνική αλληλεγγύη για την ελευθερία, προς έναν λαό, τους Παλαιστίνιους, που ούτε ακριβώς αδελφός είναι, ούτε ακριβώς ομόθρησκος είναι. Αυτό όμως που αντιλαμβάνονται πλήρως είναι ότι η δυτική μπότα καταπίεσης δεν φεύγει από τον λαιμό των λαών της περιοχής δίχως ειλικρινή αισιοδοξία για το εφικτό του πράγματος και, φυσικά, δίχως έμπρακτο αγώνα. Εμείς πότε θα το αντιληφθούμε;

Δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα

Μιλώντας για δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Κι όπου τα όνειρα εγκλωβίζονται στο Λόγο του Κυρίου μεταμφιεσμένος σε Λόγο της Επιστήμης.
Εγκλωβισμένοι στο "ότι πουν οι ειδικοί". Όπου πολλοί "αριστεροί" θα κλαψομουνιάζουν αλλά κατά βάσιν επειδή θα είναι επιστημονικοφανείς οι φετφάδες θα τους δέχονται. Και θ' αναζητούν πιο ανθρώπινη διαχείριση, κατά το "καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο". Πολλοί "Αριστεροί" δεν έχουν ξεφύγει από τον Αγαμέμνονα ή και αυτόν τον Κρέοντα. Που σημαίνει πρόθυμες θυσίες υπέρ της Πόλης (Πόλης σκέτης αφηρημένης οντότητα δίχως τους Ανθρώπους - οι άνθρωποι ως απρόσωπη μάζα) δίχως καν τα ερωτήματα που αναδύονται στην τραγωδία "Αντιγόνη". Η Αρχαιοελληνική Γραμματεία αναγνωρίζει μόνον μια Θεότητα, μόνον έναν πραγματικό θεό στον οποίο υποτάσσονται θνητοί κι αθάνατοι. Την Αναγκαιότητα. Και οι "αριστεροί" της εποχής μας δεν πάνε πέραν της Αναγκαιότητας. Ορίζουν την πολιτική τους μέσα στα πλαίσια της Αναγκαιότητας. Οι Αριστεροί βρίσκονται στην θέση των ελληνιστικών φιλοσόφων της Αθήνας κατά το 60-70 μΧ όπου ήρθε και συνομίλησε ο Παύλος, τον περιγέλασαν και τον λοιδόρησαν, καθώς κατ' αυτούς τίποτα δεν ξεφεύγει από το ατσάλινο χέρι της αναγκαιότητας, ούτε του θανάτου. Η μελαγχολία του Παγανισμού συμβαίνει καθώς πάντα στο τέλος, περιμένει η φθορά του θανάτου.

 Είναι το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) όπου σε βγάζει στην ζωή ως εκπληρωμένη χρονικότητα. Μιας ανυποχώρητης ζωής. Πέρα από τον φόβο του θανάτου. Γι αυτό και δεν αναγνωρίζουν ότι μέσω της αναγκαιότητας επιβάλλονται οι δικτατορίες και οι ολοκληρωτισμοί. Γι αυτό και μονίμως πιάνονται με εσώρουχα αγουροξυπνημένοι. Ο κομμουνισμός συναντάται με την Βίβλο καθώς διεκδικεί στις ανθρώπινες σχέσεις την ελεύθερη Θέληση και Βούληση ως αληθινή και πλήρη ανθρώπινη Φύση ενός ενσαρκωμένου ζωντανού επιθυμούντος ανθρώπινου όντος. Το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) που δεν είναι απρόσωπη, αλλά εκφράζεται από και διά μέσου του Προσώπου. Αυτού του εναδικού κι ανεπανάληπτου χαρακτηριστικού.
Το τρισυπόστατο του Όντος:
Ψυχή Πνεύμα & Σώμα. Και στο Σώμα είναι που ορίζεται ο τόπος της Αλήθειας. Και είναι πολύ κεντρικό ζήτημα αυτό της ενσάρκωσης. Δίχως συμβιβασμούς. Δίχως τους αστερίσκους της αναγκαιότητας. Οι συμβιβασμοί οδηγούν σε ομοιώματα (Simulacra) και σε καταστάσεις προσομοίωσης. Το Σώμα που επιζητούν με τα κλειδαμπαρώματα να το καταστήσουν ένοχο φορέα μεταδοτικών μολύνσεων, αποστειρωμένο αντικείμενο ή φορέα παραβιάσεων, καθώς στο σώμα είναι που εμφανίζονται τα σημάδια της οδυνηρής ανελευθερίας, στην μορφή αυτοάνοσων ή εκφυλιστικών ασθενειών.

Το σώμα είναι που θα βρεθεί αποστερημένο από την επαφή του έτερου, αγνώστου, λόγω της αναγκαιότητας που επιβάλλουν οι συνθήκες. Ο έτερος και ο άγνωστος καθίστανται απειλή. Το λίκνο κάθε ανθρώπου , το σώμα του καθίσταται απειλή. Που η μόνη δυνατότητα είναι να το διαχειριστείς ώστε να το εξυγιάνεις. Η διαχείριση είναι οικονομικής φύσεως, όπως τα δημόσια οικονομικά πρέπει να υπόκεινται στην ηθική του υγιούς. Να είναι εξυγιασμένα μέσω της στέρησης (λιτότητας).
Αυτή την δικτατορία, αυτόν τον ολοκληρωτισμό, μες την τυφλότητα του επιστημονισμού τους, οι "Αριστεροί" δεν τα αναγνωρίζουν.

Το δικαίωμα στο ταμπελάκι σου...

Αγάπη
 Η Αγάπη βρίσκεται στο απροσδόκητο των όψεών της, αλλά Αγάπη δεν είναι μια κατάσταση όπου εξαφανίζεσαι από τον χρόνο (αμνησία) για να μην υποφέρεις. Συνειδητά ή ασυνείδητα, ρητά ή άρρητα...


Όψεις του Πραγματικού, η Αγάπη
Ασθενείς όταν οι Όψεις του Πραγματικού συρρικνώνονται σε  μια δοσμένη φαντασιακή κατασκευή,  πολλαπλότητα του Ενός. Γιατί μέρος της Αγάπης είναι Πραγματικό, ρέει και πάλλεται μέσα στο σώμα...
Συρρικνούμενη γίνεται ακινητοποιημένο σημειακό δικαίωμα, μια αποξηραμένη και σταφιδιασμένη επί-γραφή. Η αγάπη (ενσαρκωμενη και όχι πλατωνικη)  θα εμφανιστεί με όψη και λόγο απρόσμενο.  Εκτός προδιαγραφών και καλουπιών.  Αν ως άνθρωπος έχεις πιστέψει ότι είσαι καταδικασμένος και ανάξιος αγάπης μπορεί και να μην αντιληφθείς και να την προσπεράσεις ή να την απαρνηθείς[1].

Κατάθλιψη
Δεν είναι  ασθενής αυτός που την εκ-δηλώνει, αλλά έκανε την τρέλα να θυσιάσει το είμαι της επιθυμίας του. Στουκάρει στον μεγάλο θεριστή και καταλαβαίνει την μαλακία της τρέλας που είχε κάνει. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνά πίσω ειδικά αν έχει θυσιαστεί. Μόνο από το μέλλον μπορεί να ανακτηθεί [2].
Άλλο να καταλάβεις ότι  έχεις χάσει τον χρόνο σου και άλλο να τον έχεις θυσιάσει, καθώς βρέθηκες να αγωνιάς μπλεγμένος σε ένα δικτύωμα (οικογενειακό συνήθως) που σε έκανε να τον (και να σε) θυσιάσεις.
Συνειδητοποιείς ότι και εσύ θα πεθάνεις. Η εμφάνιση της φρίκης  εμπρός στον θάνατο, είναι όταν έχεις κάνει υπαναχωρήσεις έναντι αυτών όπου, πραγματικά ζούσες. Κατάθλιψη  εμφανίζεται, όταν η ζωή σου βρίσκεται εκτός επιθυμίας, όταν εκτός Τόπου βρίσκεσαι, όταν δεν βρίσκεσαι .
Όταν έχεις ανταλλάξει την ζωή σου (χωροχρονικά) με μια έξωθεν καλή εικόνα. Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχεις υποδουλώσει τον Τόπο σου σε μια ψεύτικη υπόσχεση.

Τόπος
Ο Τόπος είναι ο ζωντανός βιωμένος χωροχρόνος σου

Απελευθέρωση
Σκληρός ο λόγος της απελευθέρωσης. Χρειάζεται να μισήσεις ότι σε καθηλώνει.
Να κάψεις τα πολύτιμα δεσμά που έχεις συμπεράνει ότι είναι η μόνη σου ταυτότητα, η μόνη σου δυνατότητα. Να αποποιηθείς το δικαίωμα ενός μέλλοντος που μόνη του δυνατότητα είναι να είσαι ένα καταθλιπτικό υποζύγιο του παρελθόντος. Κι αν δεν θλίβεσαι συνειδητά καταθλίβεται το σώμα σου, από την ανεξήγητη ασθένεια. Όλα πήγαιναν τόσο καλά μέχρι που κατέρρευσε το υποζύγιο, καταβροχθισμένο από το παρελθόν (αυτή η τόσο οξεία και αιχμηρή προϋπόθεση της ελευθερίας είναι της Καινής Διαθήκης)  [3].

Ήδη νεκροί. Μεταμεσονύκτιοι (δια[σ]τροφικοί) εφιάλτες της επιλογής. 
Υπάρχουν κάποιοι Ισπανοί που φτιάχνουν λουκάνικα με το αίμα τους.  Έχουν και ένα μίνι μανιφέστο του αυτοκανιβαλισμού,  αυτοφαγίας.  Επιλογή...

Αναίμακτες αιματηρές θυσίες
Από τα αρχαία χρόνια το αίμα ήταν ο συνδετικός ιστός του Οίκου, προς τον οποίο είχες Ιερό Χρέος. Και η θυσία κατ' ουσίαν ήταν, σπονδή αίματος. Το υγρό της ζωής που το προσέφεραν μη και ζωντανέψουν τα ξόανα.

Ολοκληρωτισμός...
Ο Ολοκληρωτισμός εκκινεί όταν επιβάλλεται η μία και μόνη όψη των Πραγμάτων.  Ολοκληρωτισμός δεν είναι η αντίληψη όπου ένα Πράγμα δεν συμπίπτει με ένα άλλο  Πράγμα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι  η  αδιαπραγμάτευτη διακριτότητα της Διαφοράς. Ολοκληρωτισμός δεν είναι η άρνηση της εναλλαξιμότητας των καταστάσεων του Πράγματος. Ολοκληρωτισμός δεν είναι όταν αρνείσαι  την εφαρμογή της αντιμεταθετικής ιδιότητας στην ανθρώπινη κατάσταση.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου Ι
Οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλετικής) είναι ρητά ή άρρητα, συνειδητά ή ασυνείδητα συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόδραστος. Στην πράξη πολλές φορές συνεργούν ως πρόσωπα με την εξουσία της πολιτικής και του χρήματος. Η πολιτική τους θέση και λόγος, κινούνται πάρα πολλές φορές κεντροβαρισμένα από φετίχ, ομοιώματα προσωπικών σχέσεων. Οι δράσεις τους συμβαίνουν ύστερα από συνήθως κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις της συγκυρίας, με αποτέλεσμα μια εντελώς πατερναλιστική πολιτική παρουσία που η αστοχία της, προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από θεωρητικολογίες που γεννούν σύγχυση. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δίχως σοβαρή θεωρητική επεξεργασία και ανάλυση δεν μπορεί ένα πολιτικό Υποκείμενο, τόσο ατομικό όσο και συλλογικό, να Πράξει προς την κατεύθυνση του κοινωνικού μετασχηματισμού, όπου θα μας φέρει πέραν του Καπιταλισμού. Η επονομαζόμενη αριστερά στην καλύτερη περίπτωση εμφανίζεται με μια αερική μή γειωμένη αφέλεια, στην χειρότερη προκαλεί εσκεμμένη σύγχυση που καθηλώνει στην κοινωνική αδράνεια.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου ΙΙ
Η πραγματικά ευφυής εξουσία φροντίζει να εξαφανίσει το ίχνος (περίγραμμα) της Εξόδου, ιχνογραφόντας παράλληλα  ένα ψεύτικο περίγραμμα σε έναν τοίχο (αναπαριστώντας μια Έξοδο). Όταν με την ορμή που γεννά η επιθυμία, προσπαθήσεις να περάσεις στην υπόσχεση Εξόδου τρακάρεις στο τοίχο. Έτσι έχει στηθεί η παγίδα. Έτσι εμπεδώνεται και η α-δυνατότητα της Εξόδου και η ύπαρξη του Άλλου δρόμου. Μετά εύκολα μπορεί να απευθυνθεί η μομφή της αποτυχίας σε εκείνον και εκείνους που αναζητούν την Έξοδο. Και από  τον πόνο της πρόσκρουσης στο τοίχο ακινητοποιούνται. Έτσι προσφέρουν συνειδητά ή ασυνείδητα τις υπηρεσίες τους πρόσωπα και πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς που λειτουργούν ως πολιτικά μορφώματα και παράγουν σύγχυση. Στείροι ως μήτρες επ-ανάστασης, εγκυμονούν το τίποτα.

Ήδη νεκροί ΙΙ. Ολοκληρωτικό δικαίωμα (επιλογή στο ταμπελάκι σου)
Ολοκληρωτισμός είναι όταν σου αρνούνται την ροή γύρω από την εμφάνιση των Πραγμάτων. Την δυνατότητα του βλέμματος επί μιας έτερης όψης. Που είναι διαφορετικό από την άλλη μιά όψη. Στην πρώτη υπάρχει διαφορά, στην δεύτερη  κατάσταση, σύγχυση.
Δικαίωμα σκέτο, ολοκληρωτικό δικαίωμα. Δίχως τις όψεις της βιωμένης επιθυμίας, δίχως τις όψεις της ενσαρκωμένης   απόλαυσης.
Η ανθρώπινη ύπαρξη εν μέσω προ-διαγραφών. Αυτό είναι δικαίωμα στο ταμπελάκι σου και μόνο. Εκεί που υπήρχε βίωμα,  ξαφνικά νάααασου ένας αποκλεισμός και αντίδωρο  σου δίνουν μια τεράστια ταμπέλα να την κουβαλάς, σταυρό με βεντούζες στην πλάτη σου. Αποκλείεται η βίωση του ενσαρκωμένου ερωτισμού, της αγάπης  που αβίαστα μπορεί να γεννά την βίωση της μητρότητας, την βίωση  της πατρότητας. Αυτά δεν είναι ρόλοι, είναι σωματικοί Τόποι. Που συμμετέχει σώμα πνεύμα και ψυχή.  Και όχι ένα δικαίωμα στην μίμηση ενός ανδρικού ή γυναικείου σωματικού σχήματος. Εκεί που υπήρχε η αντίληψη της διαφοράς, το νομικό δικαίωμα  επιβάλλει εξ-ουδετέρωση αυτής υπαρξιακής κατάστασης, στην ζωή μιας γυναίκας και ενός άνδρα (ανεξάρτητα της σεξουαλικής τους εκδήλωσης). Μπλοκάροντας την επιθυμία αποκλείοντας την απόλαυση. Στο τέλος μένεις συντροφιά με ένα αποξηραμένο δικαίωμα και μια αφόρητη δυσφορία. Κι αναζητάς με κάθε τίμημα την μη-μοναξιά.

Το τερατώδες Πράγμα
Η καθήλωση σε μια και μόνο όψη δίχως αρθρώσεις, απειλείται από την  παρουσία του Έτερου ως Άλλου. Από το ερώτημα της ημιδιαφανούς παρουσίας του. Γίνεται αντιληπτή ως Φόβος  εμφάνισης ενός τέρατος/Πράγματος. Εκεί γεννάται ο ρατσισμός. 

Οι όψεις του Προσώπου πέφτουν κατάχαμα...
Με τα τόσα που λέγονται και γράφονται, τα οποία εξομοιώνουν Όντα και μη-Όντα (ανθρώπους & ζώα) : Οι έννοιες του Όντος και του Προσώπου, της Βούλησης & της Θέλησης (εκεί εδράζεται η Ηθική) αφορά το ανθρώπινο πεδίο. Όταν η διαφορά αυτή χάνεται, διαχέεται το Πρόσωπό σου: πολλές δυστυχίες, καταθλίψεις και τρέλες εκκινούν[4].
 Είναι το Πρόσωπο  στο Υποκείμενο, η ηθική διάκριση μεταξύ του Καλού και του μη-Καλού. Προσωποποιώντας τα ζώα, υπο-δηλώνεται ότι οι άνθρωποι ψάχνουν να ανακτήσουν, με τα ζώα ως μεσολαβητή, το πεσμένο Πρόσωπό τους...

Ήδη νεκροί ΙΙΙ. Κάπως έτσι με μη-αγάπη, τα απέθαντα βαμπίρ αγαπούν να αγωνιούν ...
Για όσους βλέπουν το χάσμα της γής και θέλουν να πέσουν να συγχωνευτούν στην μαύρη τρύπα της μάνας-γης...
Φοβού την αγάπη που για ν' αγαπήσει, καταβροχθίζει, τίποτα δεν γεννιέται και όλα χωνεύονται από σκουλήκια στο πέρασμά της...

Τρώγοντας τον χρόνο
...για να έρθει τι; Το τίποτα. Τρώγοντας την ίδια σου την ύπαρξη. συρρικνώνοντας τον χρόνο πετάς στην φωτιά κομμάτια ολόκληρα από εσένα....

Α-συνείδητο, το παιγνιώδες
κάποια μελετηρά αυγά μελετούσαν.
Κάποια τρία ίσως στον αριθμό, είπαν:
"από την πολλή χτυπημένη μελέτη, ομελέτα γίναμε", και τ' άλλα τρία, απάντησαν: "κι εμείς αυγά μελάτα"...

Αρρωσταίνοντας...
Δεν θανατώνει, δεν αρρωσταίνει η συνάντηση με το Πραγματικό. Κάθε άλλο καθώς το Πραγματικό με την αλήθεια του, γεννά την ζωή. Αυτό που αρρωσταίνει ή/και θανατώνει είναι μια καθήλωση σε μια φαντασιακή ταύτιση Πραγματικού & Συμβολικού μια στάσιμη φαντασίωση του πραγματικού, μια άχρονη Φαντασίωση του Πραγματικού.

Εξάρτημα κι εξάρτηση
Όταν γίνεσαι (ή αφήνεσαι στο να γίνεις) εξάρτημα, μέρος ενός (επικοινωνιακού) μηχανισμού, πόσο μπορεί να μιλάς για τα ανθρώπινα με ένταση κι αλήθεια;
Προσωπικά δεν διαχωρίζω γέννημα/έργο από τον γεννήτορα/άνθρωπο.
Το υποκείμενο που γεννά τέχνη είναι ένα και όχι τεμαχισμένο σε κουτάκια με ιδιότητες/προσωπικότητες.
Ο δημόσιος λόγος απαιτεί ειλικρίνεια, διαφορετικά απογυμνώνεσαι και τα λόγια με τέχνη που φτιάχνεις, φαντάζουν χάρτινοι αγγέλοι.

Η Εποχή της Οθόνης-αβύσσου
Η εικόνα εκλύει τεράστιες δυνάμεις ενόρμησης.
Στην ανθρώπινη κατάσταση η ενόρμηση είναι το ανάλογο των πυρηνικών δυνάμεων στην υποατομική φυσική.
Αυτά ως ένα σχόλιο για την εκούσια μετάδοση και έκθεση της εικόνας της φρίκης που επέλεξε ο φασίστας τρομοκράτης στην Νέα Ζηλανδία

Η άρρητη συντήρηση των Gender Politics
[ή οι πολιτικές συρρίκνωσης στο (σωματικό) σχήμα (και μόνον)]
Από το πολιτικό ερώτημα του  "είναι/Είμαι", τα genter politics   καταλήγουν στο συρρικνωτικό  "έχει/δεν έχει".  Σε ένα δικαίωμα "έχειν" γυναικείου σχήματος. Από εκεί που είναι ενσαρκωμένη μια γυναίκα (υπαρξιακά βιωματικά),  καταλήγουμε σε ένα  δικαίωμα "έχειν γυναικείου σχήματος". Αλλά ουδέτερο. Έχει ένα γυναικείο σχήμα δίχως την ύπαρξη και το βίωμα. Δίχως ας πούμε την συμμετοχή του σώματος. Το οποίο εκβιάζεται φαρμακευτικά προς ένα καλούπι συγκεκριμένου σχήματος.
Αντίστοιχα αν και λιγότερο εμφανές και στους άνδρες, καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο ανδρικό σχήμα. Οι τρανς βρίσκονται σε έναν μη-τόπο από πλευρά βιώματος. Ποιο εμφανές είναι στους άντρες τρανς, ως γυναίκες. Σωματικά οι γυναίκες έχουν ως βίωμα την εμφάνιση της περιόδου.  Θα αναγκαστούν οι άνδρες ως τρανς γυναίκες να προσομοιώσουν  φαρμακευτικά την περίοδο; Θα υπάρχουν σκευάσματα που θα εμφανίζουν και το "αίμα"  της γυναικείας σωματικότητας; Καθώς  στο συμβάν της τεκνογονίας η γυναίκα, συμμετέχει και εγγράφεται το σώμα της και στο σώμα της. Δεν το θέτω με όρους διπόλου (καλό κακό) αλλά με την αντίληψη της διαφορετικότητας, Καθώς σωματικά ένας άνδρας δεν συμμετέχει στην κύηση, θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο για να συναντήσει την σχέση του με το παιδί του που γέννησε η αγαπητική συνάντηση με το σώμα της ερωμένης του. Οπότε αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τον δρόμο μια γυναίκας που γίνεται μητέρα και την οδηγεί στην μητρότητα. Αυτά όλα ξαφνικά καταλήγουν σε νομικούς ορισμούς που έξω από το κράτος (και την εξουσία του βεβαίως βεβαίως) δεν βρίσκουν προσ-γείωση.

Αναπαράσταση και απεικόνιση Αναπαραγωγή υπάρχει για φωτογραφίες που επί-λέγονται προς εμφάνιση (κάποτε επί του υλικού μέσου ) πλέον επί της οθόνης. Τι γίνεται με εκείνες τις φωτογραφίες που δεν εμφανίζονται δημοσίως;
Αλλά παρ' όλα αυτά αποτελούν ήδη φωτογραφικά συμβάντα ( πχ Λαρτιγκ) μέχρι την δημοσίευσή τους; Το Πραγματικό της Φωτογραφίας ( γεννάται ως επίπτωση) και του βλέμματος είναι η, κάθε φορά, απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Ως απ-ελευθέρωση του επιθυμούντος βλέμματος, μέρος της ενσαρκωμένης ροής που λέγεται και ανθρώπινη ύπαρξη.Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται από μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. Κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση.




Σημειώσεις
[1] Κάτι ανάλογο προσεγγίζει και ο Ντελέζ στο Κινηματογράφος 1: Η εικόνα-κίνηση, σελ 81-89

''[...] Πρόκειται μάλλον για μια αέρια κατάσταση. Εγώ, το σώμα μου, αποτελώ κατά βάση ένα σύνολο μορίων και ατόμων που ανανεώνονται διαρκώς. Μα μπορώ να μιλάω για άτομα; Δεν θα ξεχώριζαν από τους κόσμους, από τις διατομικές επιρροές (παρ.8). Πρόκειται για μια κατάσταση της ύλης τόσο θερμή, που δεν είναι δυνατό να διακρίνουμε μέσα της στερεά σώματα. Είναι ένας κόσμος καθολικής μεταβολής, καθολικού κυματισμού, καθολικού παφλασμού: δεν υπάρχουν ούτε άξονες ούτε κέντρα, ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πάνω ούτε κάτω.. {...]
Το απόσπασμα υπάρχει στον παρακάτω σύνδεσμο
https://bestimmung.blogspot.com/2013/07/gilles-deleuze.html


[2]  Όμως για ν' ανακτηθεί ο χρόνος απ' το μέλλον χρειάζεται να πιστέψεις σε μια τέτοια δυνατότητα. Χρειάζεται το άλμα της Πίστης. Χρειάζεται να πας κόντρα στην λογική που έχει εγκατασταθεί σαν κισσός πάνω σε τοίχο.

[3] Κατά Λουκάν 9.57 -9.62 & 14.15 – 14.35
[...]
Ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα μου. 60εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς· σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 61Εἶπε δὲ καὶ ἕτερος· Ἀκολουθήσω σοι, Κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. 62εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
[...]
26 Εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου μαθητής εἶναι. 27καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής. 28τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει τὰ πρὸς ἀπαρτισμόν, 29ἵνα μήποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ ἰσχύσαντος ἐκτελέσαι, πάντες οἱ θεωροῦντες ἄρξωνται αὐτῷ ἐμπαίζειν, 30λέγοντες ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι; 31 [...]Κατά Ιωάννη 6.52-6.65
[...]
60 Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; 61εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; 62ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον; 63τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν. 64ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.

[4] Πριν συμβεί ο πρώτος φόνος στην Βιβλική Αφήγηση ο Θεός παρατηρεί ότι στον μελλοντικό φονιά έχουν πέσει (έχουν αφαιρεθεί ;  ) το πρόσωπο/πρόσωπά του. Η όψη/όψεις του. Δεν έχει πλέον πρόσωπο ο Κάιν.