Θανατηφόρα προσαρμογή ( ή το παιχνίδι της αν-ίατης εξουσίας)

Με αφορμή τα διάφορα που ακούγονται περί ανάγκης ύπαρξης ειδικών & ψυχολόγων ώστε να αντιμετωπιστεί η φραστική ή σωματική παρενόχληση  στην δευτεροβάθμια (ή και πρωτοβάθμια) εκπαίδευση:
Η παρενόχληση όπου και όποτε συμβαίνει (εκπαιδευτικό , εργασιακό , δημόσιο χώρο ή οικογενειακό χώροχρόνο) γίνεται με την ανοχή ή την άρρητη στήριξη της εκάστοτε εξουσίας. Και στο εκπαιδευτικό σύστημα την άμεση εξουσία έναντι των μαθητών την φέρουν οι εκπαιδευτικοί.
 Η παρουσία των ψυχολόγων θα ενισχύσει την (ήδη ανθούσα) παραγωγή της βιομηχανίας "συνδρόμων" & διαταραχών.
Παιδάκια θα δηλώνονται σωρηδόν ως ΔΕΠΥ ή "ασπεράγκια" (όπως έχει ακουστεί από στόμα εκπαιδευτικού) και θα περιφέρονται εφ' όρου ζωής με κολλημένη (σα τσίχλα στα μαλλιά)  την ταμπέλα/κατηγορία ανθρώπου που θα τους έχει δοθεί από την γνωμάτευση.
Απλά και μόνο διότι μίλησαν την οδύνη τους. Μίλησαν μέσω του άγχους τους μέσω της δυσφορίας τους, μέσω μιας "παράξενης" ανεξήγητης, συμπεριφοράς. Οι πραγματικοί αίτιοι της οδύνης, συνήθως είναι ή στα πρόσωπα που ενσαρκώνουν την οικογένεια ή στα πρόσωπα που  ενσαρκώνουν τους διδακτικούς θεσμούς. Αυτοί λοιπόν που έχουν την εξουσία να οργανώνουν την οδύνη στις σχέσεις και την βία αυτών των σχέσεων, θα καθίστανται αφανείς αποκτώντας άλλοθι, με την βούλα της επιστήμης και του "ειδικού". Η πλειοψηφία των ψυχολόγων ως στόχο βάζει να εμφανίζει ο "ασθενής" κοινωνική λειτουργικότητα (να είσαι λειτουργικός). Δλδ η ψυχική υγεία ταυτίζεται με μια φαινομενική ευθυγράμμιση με την τρέχουσα  αντίληψη για την κοινωνική νόρμα. Οτιδήποτε ξεφεύγει αυτού, βαφτίζεται διαταραχή ή ψυχική ασθένεια. Οι τεχνικές επαναφοράς της  ψυχικής υγείας είναι εκμάθηση τεχνικών προσαρμογής και διάφορα μοντελάκια διαχείρισης της οδύνης ως ψυχοσωματικού φαινομένου/συμπτώματος. Με μια κουβέντα ελάχιστοι είναι οι ψυχολόγοι που ρητά ή άρρητα δεν δείχνουν τον δρόμο της συσσωμάτωσης/ενσωμάτωσης, στον κοινωνικό κομφορμισμό. Από κοντά καθηγητές και δάσκαλοι που συνήθως αναπαράγουν εμφανώς ή υπόγεια την οδύνη τους, στην οποία υπόκεινται, προσαρμοσμένοι κι οι ίδιοι. Όταν πλέον οδύνη και ζωή παντρευτούν  δίχως δυνατότητα χωρισμού, τότε η δι-Έξοδος γίνεται αυτοχειρία: έξοδος-από-την-ζωή. Και γύρω ολόγυρα οι κροκόδειλοι θα γλύφουν τα αλμυρά δάκρυα τους, έτοιμοι  για το επόμενο νόστιμο γεύμα που ελπίζουν ότι θα θρέψει την αθανασία τους.

Πρωτόκολα που σε καθηλώνουν με μια κόλλα στο χαρτί...

[Με αφορμή το άρθρο του "The Press Project"]

H απο-ασυλοποίηση είναι κάτι που πηγαινοέρχεται σα τα κύματα στην παραλία. Το ίδιο και τα εγκλήματα ορατά κι αόρατα που γίνονται στο όνομα της θεραπείας.

Το θέμα είναι ότι οι αντιλήψεις περί ψυχικής "υγείας" και οι συνεπακόλουθες "θεραπείες" επιτείνουν αν δεν δημιουργούν το πρόβλημα. Μα και εκτός ασύλων τα χάπια παίρνουν και δίνουν, οι εφεύρεση νέων ψυχικών συνδρόμων και διαταραχών είναι κοινός τόπος στην κυρίαρχη αντίληψη για τον ψυχισμό, ειδικά στα μικρά παιδιά. Το μπούκωμα με ritalin στις ΗΠΑ ή τα αντίστοιχα φάρμακα στην Ευρώπη, σχεδόν επιβεβλημένη. Πολλές φορές σε συνεργασία ή/και δυστυχώς με την προτροπή των συστημάτων εκπαίδευσης και των δασκάλων. Όλα στο όνομα της προσαρμογής. Σε τι; Φυσικά στις μαθησιακές παραγωγικές μεθόδους που ορίζουν αν ένα παιδί έχει επαρκές γνωστικό φορτίο (για καταλήξει επαρκές ανθρώπινο δυναμικό - τα σημαίνοντα της ηλεκτρολογίας κυριαρχούν στις δ/νσεις προσωπικού ων μεγάλων μικρών και δημόσιων επιχειρήσεων - είναι δε η πεμπτουσία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού). Μετωνυμικά αν έχει αφομοιώσει συγκεκριμένες γνώσεις με συγκεκριμένο τρόπο και είναι ικανό να τις παρέχει αποδοτικά, όταν του ζητηθούν στο εργασιακό πεδίο. Διότι το εκπαιδευτικό σύστημα, πάνω στο καλούπι της αποδοτικής παραγωγής σε προσαρμόζει. Παγκοσμίως η "πρωτοκολοποίηση" (μεθοδολογία και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων, των θεραπειών βάση πρωτοκόλλων) στην Ιατρική Πράξη, αντί της ίασης επικρατεί, με αποτέλεσμα ασθενείς και θεραπευτές να λειτουργούν όλο και λιγότερο ως άνθρωποι εν μέσω διαλεκτικής όλο και περισσότερο ως εφαρμοστές και δέκτες ιατρικών πρωτοκόλλων διαχείρισης της "ασθένειας" στην λογική της επισκευής, κι όχι της ίασης. Κάπου εκεί εξαχνώνεται το ανθρώπινο.
___________________________________

"Αναπόφευκτα, ρωτώ τον κ. Νικολαΐδη αν υπάρχει ακόμα μέρος της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας που να αποδέχεται τη μηχανική καθήλωση και που να συνταγογραφεί χάπια σε τριπλάσιες και πενταπλάσιες από τις συνιστώμενες διεθνώς δόσεις. «Ναι», απαντάει, «αλλά κατά μόνας. Σε δημόσια επιστημονική συζήτηση δεν λέγεται αυτή η άποψη. Υπάρχει η παρανόηση ότι αυτά τα μέρη είναι κάτι σαν νοσοκομείο, ειδικά στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, ενώ δεν είναι. Είναι το σπίτι τους, είναι το μέρος που μένουν. Με μια αντίληψη νοσοκομείου, λοιπόν, οι οδηγίες είναι, "Γιατί κυκλοφορείς; Γιατί δεν είσαι στο κρεβάτι σου;"». "
https://www.thepressproject.gr/article/114673/Tha-mporousan-na-gelane-na-milane-na-exoun-zoi

"Οι ψυχικές υπηρεσίες υγείας χρειάζεται να μάθουν περισσότερο από τους ασθενείς, αμφισβητώντας τις αξίες της αποδοτικότητας και αυτονομίας που έχουν φετιχοποιηθεί από την σύχρονη κοινωνία. Όπως το θέτει η Καναδή Ψυχολόγος Ellen Corin, πρέπει να παραμερίσουν σχέδια επανένταξης, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν να ευνοηθεί η διαδικασία ανάπλασης που ξεκίνησε από τους ίδιους του ασθενείς, Και αυτό σημαίνει να παραιτηθούν από ιδέες για το τι σημαίνει να είσαι "θεραπευμένος" ή "επανενταγμένος" μέσα στην κοινωνία"
[δε μπορώ να μην παρατηρήσω την λεπτή ειρωνεία της Corin γύρω από το σημαίνον επανένταξη. Όταν αντίστοιχα η συζήτηση στην Ελλάδα γύρω από τις εξαρτήσεις είναι καθηλωμένη στο τοτέμ/ταμπού/φετίχ "επανένταξη". Επιστροφή δλδ των εξαρτημένων στην κοινωνία που η προϋπάρχουσα ένταξή προκάλεσε όλα τα αόρατα τραύματα , που τους οδήγησε στην κατάχρηση ουσιών για να αντέξουν τον άλεκτο ασυνείδητο πόνο]

"Mental health services need to learn more from patients, questioning the values of efficiency and autonomy fetishised by contemporary society. As the Canadian psychologist Ellen Corin puts it, they must put aside projects of rehabilitation in order to help foster the processes of reconstruction begun by patients themselves, and this means giving up ideas about what it means to be "cured" or "reintegrated" into society."
https://www.theguardian.com/commentisfree/2011/jun/21/psychiatric-services-damage-limitation