Η εκλογή της Σόφη...

Δώσε μου το είναι σου...

Βιώνουμε ένα φασισμό με υγειονομική μορφή που ως σκοπό έχει να παγώσει την κοινωνική ένταση, όπου όπως κάθε φασισμός ο πυρήνας του δεν είναι το βούλωμα κάθε αντίθετης άποψης . Ο πυρήνας είναι η κοινωνική συμμόρφωση.

Το 2007 μια οικονομική κρίση αντί να αναχαιτιστεί, οξύνθηκε με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Το 2020 ένα υγειονομικό ζήτημα, μέτριας έντασης οξύνθηκε, παγκοσμίως με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Και τότε και τώρα ορίστηκαν συγκεκριμένοι ειδικοί που νομιμοποίησαν τις καταστροφικές πολιτικές. Τότε και τώρα υπήρξαν οι πολιτικοί συνεργοί.  

Και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε συνειδητά επιλογή άστοχων πολιτικών που επιδείνωσαν αντί να βελτιώσουν την κατάσταση (η όλη στάση της πολιτείας με τα ΜΜΜ ήταν τέτοια λες και ήθελαν να εμφανιστεί αύξηση στις καταγραφές).

"10. Γνωρίζουμε ότι σημαντικό ποσοστό των μεταδόσεων συμβαίνουν όταν ο φορέας είναι ακόμη σε προ-συμπτωματικό στάδιο. Ακόμη και το 50% της μετάδοσης (ίσως και παραπάνω) συμβαίνει κατά το προ-συμπτωματικό στάδιο. Φαίνεται ότι οι ασυμπτωματικοί (αυτοί δηλαδή που δεν θα εμφανίσουν ποτέ συμπτώματα) μεταδίδουν πολύ λιγότερο σε σχέση με όσους θα εμφανίσουν τελικά συμπτώματα, χωρίς ακόμη να είναι ξεκάθαρο πόσο λιγότερο" [1]

Η στατιστική καταγραφή είναι τελείως αμφισβητούμενη. Όλες οι καταγραφές σωρηδόν βαφτίζονται κρούσματα [1] και η απλή παρουσία του ιού συνιστά αιτία θανάτου ακόμα κι αν ο θάνατος προήλθε από πνιγμό (συγκεκριμένο περιστατικό που συνέβη στην Ιταλία).
Η μεταπολεμική οικονομική δομή μέσα από αυτές τις δύο κρίσεις, ειδικά την υγειονομική ρευστοποιείται. Προτείνονται μοντέλα αναδόμησης του καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής κέρδους όπου η κυρίαρχη μορφή κοινωνικών σχέσεων θα είναι αποϋλοποίημένη.
Από τον ανθρώπινο πόρο του ύστερου Καπιταλισμού βαίνουμε προς ένα μοντέλο ανθρώπου αποϋλοποιημένου, άυλης κεφαλαιακής αξίας, ψηφιακής μορφής μετατρεπόμενο σε ένα ακόμη διασυνδεδεμένο αντικείμενο ανάμεσα στα υπόλοιπα  διασυνδεμένα αντικειμένα.
Αυτός ο άνθρωπος παύει να έχει αυτεξούσιο στο σώμα του.
Οι απελπισμένοι από την μέγιστη ένδεια άνθρωποι, εύκολα ανταλλάσσουν τις θεμελιακές ελευθερίες τους στην προοπτική αποφυγής μεγαλύτερης ένδειας. Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη όταν φταίει που λέει κι ο στιχουργός.

Ιδιότυπος φασισμός...

Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Και δεν έχει καμία σχέση ο κίνδυνος με κάποια λοίμωξη. Υπάρχουν εμφανή τα σημάδια ολικής δημοσιογραφικής αυτολογοκρισίας. Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει επικοινωνιακός μηχανισμός, που ως σκοπό έχει  την εμπέδωση συγκεκριμένων αντιλήψεων.    Και σε λίγο καιρό οι δημοσιολογούντες θα ποινικοποιούνται αν ο λόγος τους ξεφεύγει της επίσημης αφήγησης. Να ναι καλά κι οι εκλογές στις ΗΠΑ, όπου εταιρείες διαχείρισης των κοινωνικών δικτύων αποφάσισαν τι θεωρείται ορθή πληροφόρηση και τι εσφαλμένη παρεμβαίνοντας σε δηλώσεις και των δύο υποψηφίων. Έγινε κι αυτό δεκτό σχεδόν με πανηγύρια. Τα είπε και ο πρωθυπουργός μας, περί "ψεκασμένων". Και αναπαράγονται συστηματικά από την κοινότητα των δικτυωμένων και συντονισμένων σχολιαστών του διαδικτύου. Με μια κουβέντα μας κλείνουν μέσα και πετάνε το κλειδί... Η έμπρακτη πολιτική σιωπή γύρω από τον πολιτειακό και οικονομικό μετασχηματισμό που συμβαίνει με αφορμή την επιδημία , από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων  είναι τα μέγιστα παράδοξη, παράξενη κι επικίνδυνη. Όσοι μιλάνε για τους ανθρώπους που πρέπει να σωθούν μέσω αμπαρωμάτων , εθελοτυφλούν. 

Είναι αρκετά ξεκάθαρο πλέον και με την βούλα ειδικών που δεν θέλουν να είναι βολικά εργαλεία (Ιωαννίδης, Κούβελας, Φαρσαλινός δημοσιεύματα στο BMJ, ακόμη κι ο ΠΟΥ ζητά στοχευμένα κι όχι οριζόντια μέτρα) το προφανές, ο ελέφαντας στο δωμάτιο,  ότι δεν πρόκειται να σωθεί κανένας παραπάνω άνθρωπος συνολικά στην κοινωνία (όχι μόνο οι ασθενείς με covid19, συνολικά οι όλοι πάσχοντες και ασθενείς, απ' όλα τα βαριά νοσήματα, αλλά και υγιείς που αυτοκτονούν, υγιείς που νιώθουν αφόρητη ψυχική πίεση) με τις ακολουθούμενες πολιτικές. Εδώ βρίσκεται μια χειραγώγηση:  οι λοιμωξιολόγοι εν γνώση ή εν αγνοία τους έχουν μια οπτική τούνελ, ασχολούνται μόνο με το κομμάτι της νοσοκομειακής πίεσης, ακόμη κι αν παραδέχονται το κοινωνικό κόστος , στην πράξη η παραδοχή τους λειτουργεί ως ρητορεία αλλά και άλλοθι προς τις αποφάσεις που οδηγούν στο αμπάρωμα. Οπότε κανένας παραπάνω δεν σώζεται συνολικά. Κανένας.
Αντίθετα θυσιάζονται άνθρωποι και η ζωή τους
Αντίθετα καταστρέφεται ζωτικός οικονομικός χώρος ο οποίος θα οδηγήσει σε μέγιστη ένδεια τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους. Κι ένδεια θα τους οδηγήσει σε εκλογή μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης. Η ένδεια θα τους οδηγήσει σε ψυχική δυσφορία και παθογένεια.

"Το 35% των γονέων ανέφερε ότι η πανδημία και τα μέτρα περιορισμού επηρέασαν αρνητικά την ψυχική υγεία των παιδιών τους. Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με τα παιδιά τους ήταν η κοινωνική απομόνωση, η αυξημένη χρήση υπολογιστών και παρακολούθησης τηλεόρασης, καθώς επίσης η ελάττωση της φυσικής δραστηριότητας και άσκησης. Ακόμη, η ανεργία, οι αυξανόμενες οικογενειακές συγκρούσεις, ο αποκλεισμός από τη δυνατότητα τηλεργασίας και η επιδεινούμενη ψυχολογική υγεία του γονέα, καθώς και το προηγούμενο ιστορικό σωματικής νόσου των παιδιών, συσχετίζονταν σημαντικά με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών."[2]

 Το παραπάνω βίντεο εν μέρη είναι μια πραγματικότητα στις ΗΠΑ. Όπου όποιος διαφωνεί με την ασκούμενη αστυνόμευση ζητάει την παρουσία του επικεφαλής. Αν επιμείνει στα συνταγματικά του δικαιώματα η κλιμάκωση της βίας με πρόσχημα κάποια παραβατικότητα είναι εκθετική.  Κι όπου συνήθως αντί να βρει το δίκιο του στην αδικοπραξία του αστυνόμου, βρίσκεται συνήθως υπό την επήρεια ηλεκτροσόκ (teaser) και αρκετές φορές πυροβολημένος. Ειδικά αν ανήκει στους βολικά συνήθεις ύποπτους (μαύρος , λατίνος).

Ξεκάθαρα κινδυνεύουν θανάσιμα οντολογικές ελευθερίες, όπως το αυτεξούσιο του ανθρώπου στο σώμα του, όπως η μη υποχρεωτική ιατρική πράξη, κατακτημένες εδώ και τουλάχιστον 200 χρόνια.

Μια πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον (που εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθεί):

Δεν θα ανοίξει η πιάτσα τον Δεκέμβρη , κάποιος φταίχτης θα βρεθεί για την αναγκαία εκλογίκευση, και θα συνεχιστεί η παροχή επιδομάτων. Με κάποια τέτοια αφορμή θα θεσπιστεί μια πρώτη μορφή κοινωνικής βαθμολογίας. Για να υπάρχει ο αναγκαίος συνετισμός. Κατά τα πρότυπα των αξιολογήσεων στις επιχειρήσεις και κατά τα πρότυπα της επιχειρούμενης αξιολόγησης στο Δημόσιο. Από εκεί θα ξεκινήσει όλο το story για την μορφή του κομφορμισμού που θέλουν να εγκαθιδρύσουν....

--------------------------------------------------------
[1]

1. Κρούσμα είναι όποιος έχει συμπτώματα (υποκειμενικά) ή/και κλινικά σημεία (αντικειμενικά) συμβατά με λοίμωξη από τον κορωνοϊο (δηλαδή συμβατά με COVID-19), και ταυτόχρονα έχει και θετικό PCR. Κρούσμα θα μπορούσε να είναι και κάποιος με συμπτώματα/σημεία συμβατά με τη νόσο ακόμη και χωρίς PCR έλεγχο. Τονίζω τον όρο “συμβατά”. Για παράδειγμα, ασθενής με δυσουρία έχει πιθανότατα ουρολοίμωξη και ασθενής με έμφραγμα έχει έμφραγμα, κι ας έχουν θετικό τεστ για τον ιό. Δεν είναι κρούσματα λοιπόν αν δεν έχουν κλινικά συμβατή νόσο. Σπάνιες εξαιρέσεις μπορεί να υπάρχουν βέβαια.

2. Κρούσμα ΔΕΝ είναι όποιος έχει θετικό διαγνωστικό έλεγχο (PCR η έλεγχο αντιγόνου) χωρίς συμπτώματα ή/και χωρίς κλινικά σημεία συμβατά με νόσο COVID-19."

http://www.docmed.gr/konstantinos-farsalinos-dieykriniseis-schetika-me-tis-epistimonikes-orologies/?fbclid=IwAR3Mg6kRKHr24bZK8JhSChjfeG--_Imzr-l9muTEbBHpqyDjxwCBAORw5tI

 

[2]

"Το 35% των γονέων ανέφερε ότι η πανδημία και τα μέτρα περιορισμού επηρέασαν αρνητικά την ψυχική υγεία των παιδιών τους. Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με τα παιδιά τους ήταν η κοινωνική απομόνωση, η αυξημένη χρήση υπολογιστών και παρακολούθησης τηλεόρασης, καθώς επίσης η ελάττωση της φυσικής δραστηριότητας και άσκησης. Ακόμη, η ανεργία, οι αυξανόμενες οικογενειακές συγκρούσεις, ο αποκλεισμός από τη δυνατότητα τηλεργασίας και η επιδεινούμενη ψυχολογική υγεία του γονέα, καθώς και το προηγούμενο ιστορικό σωματικής νόσου των παιδιών, συσχετίζονταν σημαντικά με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών.

Παρ' όλο που, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η μελέτη αφορούσε ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού, αναδεικνύει ότι τα παιδιά αποτελούν μία ευαίσθητη ομάδα και ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα στον ψυχισμό τους λόγω της πανδημίας και των περιοριστικών μέτρων. Οι οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες της οικογένειας μπορούν να επιτείνουν αυτά τα προβλήματα."

https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.10.18.20214643v1.full?fbclid=IwAR1dEsOqh7gRTMPD4tMsxI3fhT2PvH18QTRoL-GWHjLT9v-WVMvOTZYhErU

Οι μεταλάξεις που σε καθιστούν αντικείμενο του κακού....

Αυτό που έχασαν στο δρόμο οι ψεκασμοκυνηγοί ήταν τη ανθρωπιά τους.
Τά 'δωσαν όλα ακόμη και την ανθρωπιά τους για την επίπλαστη ασφάλειά τους. Τι είδους αλληλεγγύη είναι αυτή;

Που βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση μετάλλαξης της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού που ξεκίνησε το 2007, σε πλήρη κρίση του πολιτειακού συστήματος. Με τον ένα ή άλλο λόγο η αστική Δημοκρατία καταργείται στην πράξη. Το όχημα αυτό του καπιταλισμού πλέον καταργείται. Αυτή η εξέλιξη πιθανολογώ ότι ρευστοποιεί τον ίδιο τον καπιταλισμό. Σίγουρα ρευστοποιεί την ύστερη εκδοχή του, ως καζινοκαπιταλισμού.

Ο Αγκάμπεν είδε την κατάσταση με ενάργεια νωρίτερα και καλύτερα απ' όλους μας. [1]

 

Μοναδική Αλήθεια

ή πως να είσαι άθεος θρησκόληπτος και δίχως να πατάς στην εκκλησία [2]

Από τον φιλικό παντογνώστη (πάντα ευχάριστοι οι χαρακτηρισμοί έναντι επιχειρημάτων) της ηλεκτρονικής γειτονιάς σας:

Φταίει λοιπόν η αστυνομία μόνο; Αυτό είναι το ερώτημα.

Την διεκδίκηση της "μοναδικής αλήθειας" κάπου αλλού κάποιοι άλλοι την έχουν. Με επίκληση στην Αυθεντία που με ευλάβεια πίστη και σέβας, όλοι πρέπει υπάκουα να κλίνουμε το γόνυ. 'Όλοι!

Αλλιώς θα πεθάνουν εκατομμύρια.

Διάφοροι χαρακτηρισμοί του συρμού υπάρχουν για όσους τολμούν να επισημαίνουν τις απανωτές κραυγαλέες αντινομίες & ανακολουθίες υγειονομικών προσώπων και θεσμών. Αστοχίες σε λόγο πράξεις και επιπτώσεις στο σώμα της κοινωνίας και σε προσωπικό επίπεδο.

...καθώς η αστυνομία είναι μέρος της συνολικής πολιτειακής εικόνας και όχι Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ εικόνα:

Εξακολουθεί λοιπόν να λείπει, στα σχόλια, η κριτική για τον ρόλο, λόγο και θέση των γιατρών γύρω από την αυξανόμενη θεσμική αυταρχικότητα που αναζητά νομιμοποίηση στους ίδιους και στην γραφειοκρατία τους τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό.

Εξακολουθεί να λείπει η λογοδοσία.

Εξακολουθεί να λείπει η αυτοκριτική για την απογύμνωση των ανθρώπων από βασικές ελευθερίες.

Αντιθέτως βλέπουμε να διεκδικούνται σιωπητήρια προς τις κριτικές φωνές με διάφορες απευθυνόμενες μομφές και χαρακτηρισμούς.

Εξακολουθεί να λείπει ο ευθύς ξεκάθαρα διατυπωμένος προβληματισμός προσωπικός και θεσμικός για όλο αυτό που συμβαίνει το τελευταίο εξάμηνο παγκοσμίως.

Στον προσωπικό και θεσμικό, δημόσιο λόγο των υγειονομικών και της γραφειοκρατίας τους.

Όλοι καλύπτονται πίσω από τα φουστάνια της επιστήμης. Μόνο που με βάση Φιλοσοφία της Επιστήμης στο πως ορίζουμε το επιστημονικό πεδίο λίγο πολύ και συνοπτικά ισχύουν τα παρακάτω:

Thomas Kuhn argued that science does not evolve gradually towards truth.

Science has a paradigm which remains constant before going through a paradigm shift when current theories can’t explain some phenomenon, and someone proposes a new theory.

A scientific revolution occurs when: (i) the new paradigm better explains the observations, and offers a model that is closer to the objective, external reality; and (ii) the new paradigm is incommensurate with the old.

For example, Lamarckian evolution was replaced with Darwin’s theory of evolution by natural selection.

Υπάρχουν παραδείγματα και βιβλία για το ρόλο των θεσμικών οργάνων και των γιατρών στην επιβολή αυταρχισμού.

Κλασσικό παράδειγμα ο Φουκώ, άλλο παράδειγμα ο Thomas S Sazs στην βιομηχανία της τρέλας.

Παραδοχές και νουμεράκια

Ποιος; ο ίδιος ο Τσιόδρας! δίχως δάκρυα, δίχως ηθικά βάρη:
"Όπως αναφέρουν, η διαμάχη που ακολούθησε, έχει «δηλητηριάσει» τον επιστημονικό αυτόν όρο: πρόκειται για μία κατάσταση, κατά την οποία ο αριθμός των ατόμων που έχουν ανοσία σε ένα παθογόνο είναι τόσο μεγάλος, που αυτό δεν βρίσκει έδαφος να διασπαρεί και σταδιακά εξαφανίζεται.

«Στην πραγματικότητα, η ανοσία αγέλης αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να οδηγηθούμε στο τελικό στάδιο της CoViD-19»,"[3]
Στις 13/10/2020 λοιπόν:

Μια χονδρική στατιστική εκτίμηση για την λοίμωξη covid19 με βάση τα όσα ανακοινώνουν:

Η ιστορία είναι σταθεροποιημένη εδώ και 10 ημέρες και μάλλον θα εμφανίσει μείωση καταγραφών.

Σε σχέση με τις καταγραφές που ανακοινώνουν: τόσο σε επίπεδο καταγραφών όσο και σε επίπεδο διασωληνωμένων είμαστε στα ίδια με την προηγούμενη βδομάδα.

Εγχώριες καταγραφές σήμερα 363 στις 6/10 366.

Διασωληνωμένοι 89 στις 6/10 87.

Η Αττική σε καταγραφές είναι αισθητά πεσμένη καθώς την προηγούμενη βδομάδα είχε πάνω από 200 καταγραφές.

Όλα αυτά με υπερδιπλάσια τεστ σε σχέση με τις 06/10.

Πόσο στοίχημα ότι δεν θα εμφανιστεί καμία "έκρηξη" κρουσμάτων σε 7 ημέρες. Τα μέτρα θα παραμείνουν!  διότι έτσι, ως μέτρα προληπτικού που χτυπάει το ξύλο, για να μην συμβεί το κακό... [4]

 

Όπου συνθλίβεσαι ανάμεσα σε ψέματα 

Η  ταινία "η σιωπηλή επανάσταση" είναι μια πραγματεία για το ψεύδος και την επίπτωση που αυτό έχει στο υποκειμενικό βίωμα των ανθρώπων. Εμφανίζεται η αφήγηση μιας ιστορίας αντίστασης στο καθεστωτικό ψεύδος (του δρόμου προς τον Κομμουνισμό). Το πρόβλημα της αφήγησης είναι ότι η δυνατότητα διαφυγής εμφανίζεται, ως διαφυγή προς ένα εξίσου ψεύδος. Οι μαθητές διαφεύγουν από το αλλεπάλληλα ψεύδη προς την Δυτ. Γερμανία η οποία στα πλαίσια της προπαγάνδας είχε ισχυριστεί ένα εξίσου ψέμα: αυτό όπου ο Φέρεντς Πούσκας είχε σκοτωθεί στην εξέγερση της Ουγγαρίας. 

 
Είναι παράδοξο λοιπόν μια αφήγηση που δείχνει πως τα ψέματα, κατασκευάζουν φαντασιακά ιδανικά  που μπορεί να σε συντρίψουν (ένας από τους χαρακτήρες "σπάει" όταν συνειδητοποιεί ότι ο ήρωας πατέρας του είχε καταλήξει συνεργάτης του ναζιστικού καθεστώτος) καταλήγει να υποστηρίζει έμμεσα ότι όταν όλοι ψεύδονται τότε η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι  η καλαισθησία του ψεύδους και η χειροπιαστή ανταμοιβή. Η ταινία μας εμφανίζει λοιπόν, ότι η έξοδος είναι τελικά μια ακόμα είσοδος σε μια εξίσου ψευδεπίγραφη κατασκευασμένη κατάσταση. Αυτή της Δύσης, του καπιταλιστικού κόσμου, που όμως προσφέρει χειροπιαστές εικόνες  ποιο ελκυστικές ως διαφυγές από το μελαγχολικό του ψέματος έναντι κάποιων αφηρημένων εννοιών αδελφοσύνης και φιλίας. Κάθε ομοιότητα με ότι έχουμε ζήσει και ακούσει εξ Αριστερών δεν είναι τυχαία...

 

Σχέσεις....

Το ζήτημα δεν είναι να μένεις ασφαλής, αλλά να είσαι  άνθρωπος...

Ο εραστής: να είναι ο φύλακας (πάντα της διαφοράς) του ερώμενου, ο πολιτικός: θεματο-φύλακας του Νόμου, ο γονιός: ο φύλακας ενός άλλου, του παιδιού του...
Η μόνη οδός προς το ανθρώπινο στην ερωτική του, κοινωνική του, πολιτική του έκφανση είναι αυτός της δια-φύλαξης του άλλου.
Σα δυο χορευτές που χορεύουν μέσα στον χώρο και δημιουργούν εκ του μη όντος τον Τόπο της συνάντησής τους.
Χορεύουν σε σχέση και για να χορεύουν χρειάζεται να μην πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Να μην τσαλαπατά ο ένας τον άλλο...
Πως να χορέψεις σε ζευγάρι ή σε ομάδα με άλλους, αν ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον, αν κοιτά να σφετεριστεί τον χώρο το άλλου.
Οποιαδήποτε άλλη θέση οδηγεί σε φόνους, αυτοκτονίες και ανθρωποθυσίες...
του καθήκοντος του πρέπει...
"Η μη-βία είναι αυτο-θυσία;" Από το  βιβλίο της Marie Balmary "Η απαγορευμένη Θυσία" σελ 227 -232 σχολιασμός του κατά Ματθαίου 5, 38-41 όπου: "Μαζοχισμός είναι να προσφέρεις το ίδιο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει, για να σε ξαναχτυπήσει. "Αγιοσύνη" είναι να προτείνεις ένα άλλο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει -για να αφυπνιστεί"
Και σχολιάζω πολιτική πράξη είναι εκείνη που αποτρέπει την δια-στροφή του νόμου, του λόγου της ανθρωπιάς σε απανθρωπιά...
Σε όλα αυτά που μας έχουν στρίψει τα σωθικά και κοντεύουμε να πάθουμε ειλεό...

____________________________________

Σημειώσεις

[1] http://positionspolitics.org/giorgio-agamben-the-state-of-exception-provoked-by-an-unmotivated-emergency/
"Σε περιοχή της Ιταλίας, ανακοινώνεται η υποχρεωτική χρήση μάσκας στο σπίτι σύμφωνα, με τον πρόεδρο της Καμπάνια" (πρόεδρος από το 2015). Ολα αυτά ο  κεντροαριστερός Vincenzo De Luca αφού επέβαλε λογοκρισία στους υγειονομικούς.

 

[2] "Του Αλέξανδρου Σχισμένου  [...] Όλοι κατανοούμε αυτή την ερεβώδη νέα πραγματικότητα. Όλοι; Όχι. Εκτός από τους Ελληνορθόδοξους ιερείς και τον Αγκάμπεν. [..]
Διότι ως αλληλεγγύη πρέπει να θεωρήσουμε τα μέτρα περιορισμού της εξάπλωσης του ιού. Ως αλληλεγγύη στις ευπαθείς ομάδες και στους εργαζόμενους της υγείας, που έρχονται σε καθημερινή επαφή με τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις. Με βάση αυτόν, τον δημοκρατικό αυτοπεριορισμό, μπορούμε να σταθούμε απέναντι στους κυβερνώντες και να απαιτήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας για το υγειονομικό δημόσιο προσωπικό, να απαιτήσουμε να καλυφθούν οι ελλείψεις σε υλικά και ιατρούς, να απαιτήσουμε το καθολικό δημόσιο δικαίωμα στην υγεία ως κοινωνικό δικαίωμα και όχι ως κρατικό προνόμιο.[...]"
https://www.aftoleksi.gr/2020/03/16/o-aytoperiorismos-sta-chronia-tis-pandimias-mia-apantisi-ston-agkampen/

[3] https://www.iatronet.gr/photos/enimerosi/10.1177_1403494820961293.pdf?fbclid=IwAR14A370vfCZMRmveJsN8CKeglP_ZMVYlkqM45runi3IO4Iqh4PSgHKPVcw

[4] Από την συγκέντρωση μπρος στο Εφετείο

Ο φαντασιακός Γκοτζίλας και η ζωή παραγματικά σε αναστολή

Ποιο είναι το πολιτικοκοινωνικό ερώτημα;
Πως θέλουμε να βιώνουμε την ζωή μας;
Βιωμένη οργανωτικά με όρους στρατοπέδου;
στην λογική της υπεύθυνης/ελεγχόμενης ζωής από έναν ανώτερο "ειδικό" (όπως ο παπάς , οικονομολόγος , υγειονομικός);
Περιχαρακωμένη σε κανόνες, από μια ηθικιστική/προτεσταντική αντίληψη για την ζωή;
Όσο περνάει ο καιρός, διαφαίνεται ότι ο covid19  δεν είναι ο Γκοτζίλας όπως πουλιέται στο  επικοινωνιακό παζάρι .
Να θυμίσω κάποια δεδομένα:
-Η Ανελευθερία στην μορφή της κοινωνικής απομόνωσης διαλύει ψυχικά τον άνθρωπο.
-Η ανέχεια και η φτώχεια είναι εξαιρετικά θανατηφόρες.
-Οι θάνατοι συνέβησαν μαζικά (40-50%) όχι στο σύνολο της κοινωνίας αλλά σε σχετικά απομονωμένους κοινωνικά χώρους όπως τα γηροκομεία. Όχι στο σύνολο της κοινωνίας[1].
-Η αιτιολόγηση θανάτων παραμένει μια γκρίζα περιοχή (το περίφημο "από covid19 - με covid19")[2]
-Επιπέδωση της επιδημιολογικής καμπύλης (δλδ μιας ποσότητας σε συγκεκριμένο χρόνο) μέσω της καραντίνας σημαίνει διασπορά της επιδημίας σε βάθος χρόνου. Έχει νόημα μόνο όταν σκοπεύεις ως πολιτεία να προβείς σε ενέργειες ενίσχυσης του υγειονομικού συστήματος.



Αυτό σημαίνει ότι καθυστερείς την κυκλοφορία μιας λοίμωξης στον γενικό πληθυσμό.
Αυτό σημαίνει εκεί που θα είχαμε χ κρούσματα και ψ θανάτους (λόγω της πίεσης στα σακατεμένα υγειονομικά) σε 2 μήνες, θα έχουμε χ κρούσματα και ενδεχωμενικά (και σε μεγάλο ερώτημα) λιγότερους θανάτους σε 4 μήνες.

Η καραντίνα  που δεν συνοδεύεται από ουσιαστική και έμπρακτη ενίσχυση του υγειονομικού συστήματος, είναι μια προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης ώστε ως κυβέρνηση ν' αποφύγεις την πολιτική ευθύνη για το σακάτεμα των υγειονομικών συστημάτων.

Εν μέσω αμφισβητούμενων αριθμών στην μεθοδολογία καταμέτρησης [2]:
όλη τούτη η ιστορία είναι το τραγικό επακόλουθο των οικονομικών πολιτικών και αντίληψης της τελευταίας 20ετίας γύρω από την κοινωνική πρόνοια (συνταξιοδοτικό, υγειονομικό και γενικότερη οικονομική ευμάρεια).
Είναι πραγματικά τραγική αστοχία να λέγεται εξ αριστερών και στο όνομα του ανθρωπισμού, ότι η καραντίνα θα ωφελήσει.
Είναι πραγματική τύφλωση να υποστηρίζεται ότι τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης ή ο υγειονομικός φερετζές θα θεραπεύσει την ίωση.
Είναι πραγματική συνενοχή να θεωρείς ψιλά γράμματα τις επιπτώσεις μιας ζωής σε αναστολή.

Είναι αυτολοβοτόμιση να μην βλέπει κάποιος τις ανακολουθίες [3] , τα χειραγωγημένα στοιχεία, την εμπλοκή επιχειρηματικών συμφερόντων (πχ Bill Gates) [4], που προσπαθούν να μεγεθύνουν σε τερατώδη μεγέθη μια, μέτριας επικινδυνότητας, λοίμωξη. Αυτές οι καταστάσεις έχουν πλέον αποκτήσει μορφή  ρουτίνας [5].

Προ-έρχεται από τόπο υποκρισίας και φαρισαϊσμού, η μομφή ότι μεσιτεύουν ως φερέφωνα των καπιταλιστών, όσοι ακαδημαϊκοί και μη υποστηρίζουν την ελευθερία κινήσεων, την ελεύθερη συνάθροιση και την ανεμπόδιστη κοινωνικότητα.
Σε αυτόν τον φαρισαϊσμό εντάσσεται η υιοθέτηση, άκριτα, δυσφημιστικού άρθρου περί χρηματισμού του επιδημιολόγου Γιάννη Ιωαννίδη , από το Buzzfeednews, κυρίως στον αριστερό πολιτικά χώρο παγκοσμίως, δίχως να γίνει πραγματική διερεύνηση των ισχυρισμών και της σκοπιμότητας του άρθρου [6].
 Είναι κυνική ευθυγράμμιση του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, με την ποιο αισχρή εξουσία, η αντίληψη ότι υπάρχει κοινό καλό στην ωμή παραβίαση θεμελιακών ελευθεριών, με αφορμή την ίωση covid19. Ηθελημένα ή άθελα όσοι ασπάζονται κάτι τέτοιο, γίνονται ντουντούκες συμφερόντων φαρμακοβιομηχανιών και πρεσβευτές του ποιο σκληρού κοινωνικού ελέγχου.

Εκτός κι αν όνειρο της ζωής κάποιων, είναι ζωή σε στρατόπεδο, με περιορισμούς και όρους δια βίου ελεγχόμενης κοινωνικής ζωής και συναναστροφής. Αυτό είναι το μέλλον που αναζητούν;
Το μέλλον μιας ζωής ζυμωμένης από τον Τρόμο;
Διαποτισμένη από έναν διάχυτο Φόβο;
Μιας ζωής σε απονεκρωμένο χρόνο, της οποίας το μέλλον βιώνεται ως απειλητική μορφή;
Ο απονεκρωμένος χρόνος μουμιοποιεί τον άνθρωπο, απειρίζοντας τον διάχυτο φόβο.


____________________________
[1]"“To me it shows we will have to give equal resourcing in dealing with Covid between the NHS and social care. Care homes are places where physical distancing is almost impossible. It’s like a perfect storm: a susceptible population, not being able to implement the measures and the staff are not well supported and trained enough. Many of the staff are care assistants with very little medical knowledge.”"

https://amp.theguardian.com/world/2020/apr/13/half-of-coronavirus-deaths-happen-in-care-homes-data-from-eu-suggests?fbclid=IwAR2tD9JJv7xOjVhTgouLbqd6MEFg5UILVtI77JdKGwYd36VnJ0MYsTB-XPY

[2] "Σε συνέντευξή του στον FOCUS FM 103.6, ο κ.Κούβελας ανέφερε χαρακτηριστικά πως «Ο κ.Τσιόδρας, όπως κάθε επιστήμονας, θα έπρεπε να ακολουθήσει την κανονική επιστημονική μέθοδο και να μην ακολουθεί μία επινόηση. Δε θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Γιατί υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, που πέθαναν και χαρακτηρίστηκαν από COVID. Oυσιαστικά μας δίνει μία ψευδή εικόνα της θνητότητας, κάτι, που πολλοί προσπάθησαν να το κάνουν από την αρχή για να δικαιολογήσουν τα σκληρά μέτρα».

«Ο ΕΟΔΥ έχει ανακοινώσει και τους θανάτους από την κοινή εποχική γρίπη και θα δείτε, ότι είναι πάνω από 100 επίσης, δλδ σε τάξη μεγέθους, δεν διαφέρει το ένα από το άλλο. Άρα πώς δικαιολογεί κάποιος αυτά τα σκληρά μέτρα με την αναγκαία οικονομική επίπτωση;», σημείωσε ο κ.Κούβελας και πρόσθεσε πως ο ίδιος δεν είναι κατά των σκληρών μέτρων, αλλά όπως είπε, «όπου χρειάζεται, θα έπαιρνα σκληρά μέτρα, αλλά όχι για τόσο μεγάλο διάστημα»."

"Εξάλλου ο κ. Τσιόδρας είναι σαφής. Σχεδόν 8-9 στους 10 θανάτους αφορούν σε άτομα με υποκείμενα νοσήματα ή με γηρασμένο οργανισμό. Δηλαδή ο θάνατος δεν προήλθε από κορονοϊό, αλλά από την επιβάρυνση του οργανισμού από αυτόν σε συνδυασμό με το υποκείμενο νόσημα. Όπως πολλές φορές συμβαίνει και με τη γρίπη ή τις πολύ γνωστές αναφορές των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων"

https://www.news247.gr/ygeia/ti-ennooyse-o-sotiris-tsiodras-ypervoli-stin-katagrafi-ton-thanaton.7635736.html?utm_source=NEWS24%2F7%20Newsletter&utm_campaign=ab911e7590-EMAIL_CAMPAIGN_2018_03_27_COPY_01&utm_medium=email&utm_term=0_11a0ec29ff-ab911e7590-394124445&fbclid=IwAR1dY6oMmuLk7TtMX-srLwyXr66KCOFEZY6G_nt3P_z3VHiZhZakfZl_ALc

 

[3] "Ο ιός δε συγχωρεί κανένα λάθος", τόνισε ο Ν. Σύψας
«Αν δεν εφαρμόσουμε τα μέτρα θα έχουμε και δεύτερο κύμα, όχι από το χειμώνα, αλλά από το καλοκαίρι»,
[...]
"Αναφορικά με το να μη γίνονται τεστ στους τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα, ο κ. Σύψας επεσήμανε ότι πρόκειται για απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσθέτοντας πως εμείς μπορούμε να κάνουμε δειγματοληπτικά τεστ σε τουρίστες που προέρχονται από χώρες με υψηλό επιπολασμό. Ο ίδιος εκτίμησε πως μπορούμε έγκαιρα να αντιμετωπίσουμε ένα κρούσμα, ενώ ανέφερε πως είναι σαφές ότι θα έχουμε εισαγόμενα κρούσματα.
«Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά και υπάρχει μεγάλη εισροή εισαγόμενων κρουσμάτων μπορεί και να σταματήσει ο τουρισμός», σημείωσε

https://www.skai.gr/news/ygeia/sypsas-pithano-2o-kyma-apo-kalokairi-an-den-tirithoun-metra-ti-eipe-gia-sxoleia-kai-gym

 

[4] "Η Σουηδία πρώτη σε κατά κεφαλήν θανάτους στην Ευρώπη"

Αυτή η παραξένη στατιστική καταγραφή που έκανε τον γύρο του κόσμου και την ανέφερε και ο Τσιόδρας προέρχεται από το το Ourworldinsata.org.

Όπου χρηματοδοτούν οι:

Our World in Data is supported by a grant from the Bill and Melinda Gates Foundation.

https://ourworldindata.org/supporters?fbclid=IwAR1TnFjA_J584zD4mGYfxIFW8CdiYd68ZixhlYQPGS9BQJMNHtJMnvYJHB0

[5] Πως καλλιεργούνται οι εντυπώσεις.
οι τίτλοι με διαφορά 12 ώρες από το ίδιο site με πληροφορίες από το ΑΜΕ/ΑΠΕ:
Δημοσιεύθηκε: 10 Μαΐου 2020 - 21:15
"Υπέρβαση ορίου κρουσμάτων σε περιοχές της Γερμανίας
Στο 1,13, πάνω δηλαδή από το στόχο, βρίσκεται ο δείκτης R στη χώρα. Τα εκτεταμένα κρούσματα αναγκάζουν ορισμένα κρατίδια να βάλουν στον πάγο τα σχέδια για περαιτέρω χαλάρωση των περιορισμών."

Δημοσιεύθηκε: 11 Μαΐου 2020 - 08:12
"Γερμανία: 357 κρούσματα σε 24 ώρες, 22 νέα θύματα

Οι συνολικές απώλειες φτάνουν τις 7.417 νεκρούς, ενώ τα κρούσματα ανέρχονται πλέον σε 169.575."
πηγή Euro2day


[6] https://www.buzzfeednews.com/article/stephaniemlee/stanford-coronavirus-neeleman-ioannidis-whistleblower

 

 

https://www.thepressandthepublic.com/post/perspectives-on-the-pandemic-ii-parts-1-2

A Conversation with Dr. Knut Wittkowski, New York
(Originally Published April 1 & 2, 2020, removed from Youtube)

"DR. WITTKOWSKI: As with every respiratory disease, we should protect the elderly and fragile because when they get pneumonia, they have a high risk of dying of the pneumonia. So that is one of the key issues that we should keep in mind. On the other hand, children do very well with these diseases. They're evolutionarily designed to be exposed to all sorts of viruses during their lifetime, and so they should keep going to school and infecting each other. Then, that contributes to herd immunity, which means after about four weeks at the most, the elderly people could start joining their family because then the virus would have been extinguished." 



https://www.thepressandthepublic.com/post/perspectives-on-the-pandemic-i

A Conversation with Dr. John Ioannidis, Stanford University
(Originally published March 23rd, 2020)

DI: So, COVID-19 has been called "The Pandemic of the Century." It's a once-in-a-century pandemic, and clearly in terms of what we see and what we hear, and the mobilization and all the news and all the deaths that we witness, clearly it is a major threat, or I would say, a threat with unknown potential, in terms of its eventual impact. At the same time, I call this as possibly being a once-in-a- century evidence fiasco. Because we are dealing with such an unknown and uncharacterized evolving threat with very limited data. Many of our actions are just based on gut feelings, trying to do the most, trying to do our best, but without knowing whether some of them will lead to more harm than good. Unless we do get reliable information, we may just continue doing whatever we do with the best intentions but doing it just blindly.

Δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα

Μιλώντας για δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Κι όπου τα όνειρα εγκλωβίζονται στο Λόγο του Κυρίου μεταμφιεσμένος σε Λόγο της Επιστήμης.
Εγκλωβισμένοι στο "ότι πουν οι ειδικοί". Όπου πολλοί "αριστεροί" θα κλαψομουνιάζουν αλλά κατά βάσιν επειδή θα είναι επιστημονικοφανείς οι φετφάδες θα τους δέχονται. Και θ' αναζητούν πιο ανθρώπινη διαχείριση, κατά το "καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο". Πολλοί "Αριστεροί" δεν έχουν ξεφύγει από τον Αγαμέμνονα ή και αυτόν τον Κρέοντα. Που σημαίνει πρόθυμες θυσίες υπέρ της Πόλης (Πόλης σκέτης αφηρημένης οντότητα δίχως τους Ανθρώπους - οι άνθρωποι ως απρόσωπη μάζα) δίχως καν τα ερωτήματα που αναδύονται στην τραγωδία "Αντιγόνη". Η Αρχαιοελληνική Γραμματεία αναγνωρίζει μόνον μια Θεότητα, μόνον έναν πραγματικό θεό στον οποίο υποτάσσονται θνητοί κι αθάνατοι. Την Αναγκαιότητα. Και οι "αριστεροί" της εποχής μας δεν πάνε πέραν της Αναγκαιότητας. Ορίζουν την πολιτική τους μέσα στα πλαίσια της Αναγκαιότητας. Οι Αριστεροί βρίσκονται στην θέση των ελληνιστικών φιλοσόφων της Αθήνας κατά το 60-70 μΧ όπου ήρθε και συνομίλησε ο Παύλος, τον περιγέλασαν και τον λοιδόρησαν, καθώς κατ' αυτούς τίποτα δεν ξεφεύγει από το ατσάλινο χέρι της αναγκαιότητας, ούτε του θανάτου. Η μελαγχολία του Παγανισμού συμβαίνει καθώς πάντα στο τέλος, περιμένει η φθορά του θανάτου.

 Είναι το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) όπου σε βγάζει στην ζωή ως εκπληρωμένη χρονικότητα. Μιας ανυποχώρητης ζωής. Πέρα από τον φόβο του θανάτου. Γι αυτό και δεν αναγνωρίζουν ότι μέσω της αναγκαιότητας επιβάλλονται οι δικτατορίες και οι ολοκληρωτισμοί. Γι αυτό και μονίμως πιάνονται με εσώρουχα αγουροξυπνημένοι. Ο κομμουνισμός συναντάται με την Βίβλο καθώς διεκδικεί στις ανθρώπινες σχέσεις την ελεύθερη Θέληση και Βούληση ως αληθινή και πλήρη ανθρώπινη Φύση ενός ενσαρκωμένου ζωντανού επιθυμούντος ανθρώπινου όντος. Το ανυποχώρητο της Επιθυμίας (οπότε προηγείται η Ελεύθερη Βούληση και Θέληση που δεν υποτάσσεται στην Αναγκαιότητα) που δεν είναι απρόσωπη, αλλά εκφράζεται από και διά μέσου του Προσώπου. Αυτού του εναδικού κι ανεπανάληπτου χαρακτηριστικού.
Το τρισυπόστατο του Όντος:
Ψυχή Πνεύμα & Σώμα. Και στο Σώμα είναι που ορίζεται ο τόπος της Αλήθειας. Και είναι πολύ κεντρικό ζήτημα αυτό της ενσάρκωσης. Δίχως συμβιβασμούς. Δίχως τους αστερίσκους της αναγκαιότητας. Οι συμβιβασμοί οδηγούν σε ομοιώματα (Simulacra) και σε καταστάσεις προσομοίωσης. Το Σώμα που επιζητούν με τα κλειδαμπαρώματα να το καταστήσουν ένοχο φορέα μεταδοτικών μολύνσεων, αποστειρωμένο αντικείμενο ή φορέα παραβιάσεων, καθώς στο σώμα είναι που εμφανίζονται τα σημάδια της οδυνηρής ανελευθερίας, στην μορφή αυτοάνοσων ή εκφυλιστικών ασθενειών.

Το σώμα είναι που θα βρεθεί αποστερημένο από την επαφή του έτερου, αγνώστου, λόγω της αναγκαιότητας που επιβάλλουν οι συνθήκες. Ο έτερος και ο άγνωστος καθίστανται απειλή. Το λίκνο κάθε ανθρώπου , το σώμα του καθίσταται απειλή. Που η μόνη δυνατότητα είναι να το διαχειριστείς ώστε να το εξυγιάνεις. Η διαχείριση είναι οικονομικής φύσεως, όπως τα δημόσια οικονομικά πρέπει να υπόκεινται στην ηθική του υγιούς. Να είναι εξυγιασμένα μέσω της στέρησης (λιτότητας).
Αυτή την δικτατορία, αυτόν τον ολοκληρωτισμό, μες την τυφλότητα του επιστημονισμού τους, οι "Αριστεροί" δεν τα αναγνωρίζουν.

Το δικαίωμα στο ταμπελάκι σου...

Αγάπη
 Η Αγάπη βρίσκεται στο απροσδόκητο των όψεών της, αλλά Αγάπη δεν είναι μια κατάσταση όπου εξαφανίζεσαι από τον χρόνο (αμνησία) για να μην υποφέρεις. Συνειδητά ή ασυνείδητα, ρητά ή άρρητα...


Όψεις του Πραγματικού, η Αγάπη
Ασθενείς όταν οι Όψεις του Πραγματικού συρρικνώνονται σε  μια δοσμένη φαντασιακή κατασκευή,  πολλαπλότητα του Ενός. Γιατί μέρος της Αγάπης είναι Πραγματικό, ρέει και πάλλεται μέσα στο σώμα...
Συρρικνούμενη γίνεται ακινητοποιημένο σημειακό δικαίωμα, μια αποξηραμένη και σταφιδιασμένη επί-γραφή. Η αγάπη (ενσαρκωμενη και όχι πλατωνικη)  θα εμφανιστεί με όψη και λόγο απρόσμενο.  Εκτός προδιαγραφών και καλουπιών.  Αν ως άνθρωπος έχεις πιστέψει ότι είσαι καταδικασμένος και ανάξιος αγάπης μπορεί και να μην αντιληφθείς και να την προσπεράσεις ή να την απαρνηθείς[1].

Κατάθλιψη
Δεν είναι  ασθενής αυτός που την εκ-δηλώνει, αλλά έκανε την τρέλα να θυσιάσει το είμαι της επιθυμίας του. Στουκάρει στον μεγάλο θεριστή και καταλαβαίνει την μαλακία της τρέλας που είχε κάνει. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνά πίσω ειδικά αν έχει θυσιαστεί. Μόνο από το μέλλον μπορεί να ανακτηθεί [2].
Άλλο να καταλάβεις ότι  έχεις χάσει τον χρόνο σου και άλλο να τον έχεις θυσιάσει, καθώς βρέθηκες να αγωνιάς μπλεγμένος σε ένα δικτύωμα (οικογενειακό συνήθως) που σε έκανε να τον (και να σε) θυσιάσεις.
Συνειδητοποιείς ότι και εσύ θα πεθάνεις. Η εμφάνιση της φρίκης  εμπρός στον θάνατο, είναι όταν έχεις κάνει υπαναχωρήσεις έναντι αυτών όπου, πραγματικά ζούσες. Κατάθλιψη  εμφανίζεται, όταν η ζωή σου βρίσκεται εκτός επιθυμίας, όταν εκτός Τόπου βρίσκεσαι, όταν δεν βρίσκεσαι .
Όταν έχεις ανταλλάξει την ζωή σου (χωροχρονικά) με μια έξωθεν καλή εικόνα. Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχεις υποδουλώσει τον Τόπο σου σε μια ψεύτικη υπόσχεση.

Τόπος
Ο Τόπος είναι ο ζωντανός βιωμένος χωροχρόνος σου

Απελευθέρωση
Σκληρός ο λόγος της απελευθέρωσης. Χρειάζεται να μισήσεις ότι σε καθηλώνει.
Να κάψεις τα πολύτιμα δεσμά που έχεις συμπεράνει ότι είναι η μόνη σου ταυτότητα, η μόνη σου δυνατότητα. Να αποποιηθείς το δικαίωμα ενός μέλλοντος που μόνη του δυνατότητα είναι να είσαι ένα καταθλιπτικό υποζύγιο του παρελθόντος. Κι αν δεν θλίβεσαι συνειδητά καταθλίβεται το σώμα σου, από την ανεξήγητη ασθένεια. Όλα πήγαιναν τόσο καλά μέχρι που κατέρρευσε το υποζύγιο, καταβροχθισμένο από το παρελθόν (αυτή η τόσο οξεία και αιχμηρή προϋπόθεση της ελευθερίας είναι της Καινής Διαθήκης)  [3].

Ήδη νεκροί. Μεταμεσονύκτιοι (δια[σ]τροφικοί) εφιάλτες της επιλογής. 
Υπάρχουν κάποιοι Ισπανοί που φτιάχνουν λουκάνικα με το αίμα τους.  Έχουν και ένα μίνι μανιφέστο του αυτοκανιβαλισμού,  αυτοφαγίας.  Επιλογή...

Αναίμακτες αιματηρές θυσίες
Από τα αρχαία χρόνια το αίμα ήταν ο συνδετικός ιστός του Οίκου, προς τον οποίο είχες Ιερό Χρέος. Και η θυσία κατ' ουσίαν ήταν, σπονδή αίματος. Το υγρό της ζωής που το προσέφεραν μη και ζωντανέψουν τα ξόανα.

Ολοκληρωτισμός...
Ο Ολοκληρωτισμός εκκινεί όταν επιβάλλεται η μία και μόνη όψη των Πραγμάτων.  Ολοκληρωτισμός δεν είναι η αντίληψη όπου ένα Πράγμα δεν συμπίπτει με ένα άλλο  Πράγμα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι  η  αδιαπραγμάτευτη διακριτότητα της Διαφοράς. Ολοκληρωτισμός δεν είναι η άρνηση της εναλλαξιμότητας των καταστάσεων του Πράγματος. Ολοκληρωτισμός δεν είναι όταν αρνείσαι  την εφαρμογή της αντιμεταθετικής ιδιότητας στην ανθρώπινη κατάσταση.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου Ι
Οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλετικής) είναι ρητά ή άρρητα, συνειδητά ή ασυνείδητα συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόδραστος. Στην πράξη πολλές φορές συνεργούν ως πρόσωπα με την εξουσία της πολιτικής και του χρήματος. Η πολιτική τους θέση και λόγος, κινούνται πάρα πολλές φορές κεντροβαρισμένα από φετίχ, ομοιώματα προσωπικών σχέσεων. Οι δράσεις τους συμβαίνουν ύστερα από συνήθως κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις της συγκυρίας, με αποτέλεσμα μια εντελώς πατερναλιστική πολιτική παρουσία που η αστοχία της, προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από θεωρητικολογίες που γεννούν σύγχυση. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δίχως σοβαρή θεωρητική επεξεργασία και ανάλυση δεν μπορεί ένα πολιτικό Υποκείμενο, τόσο ατομικό όσο και συλλογικό, να Πράξει προς την κατεύθυνση του κοινωνικού μετασχηματισμού, όπου θα μας φέρει πέραν του Καπιταλισμού. Η επονομαζόμενη αριστερά στην καλύτερη περίπτωση εμφανίζεται με μια αερική μή γειωμένη αφέλεια, στην χειρότερη προκαλεί εσκεμμένη σύγχυση που καθηλώνει στην κοινωνική αδράνεια.

Εξαφανίζοντας (σοβαντίζοντας) το περίγραμμα της Εξόδου ΙΙ
Η πραγματικά ευφυής εξουσία φροντίζει να εξαφανίσει το ίχνος (περίγραμμα) της Εξόδου, ιχνογραφόντας παράλληλα  ένα ψεύτικο περίγραμμα σε έναν τοίχο (αναπαριστώντας μια Έξοδο). Όταν με την ορμή που γεννά η επιθυμία, προσπαθήσεις να περάσεις στην υπόσχεση Εξόδου τρακάρεις στο τοίχο. Έτσι έχει στηθεί η παγίδα. Έτσι εμπεδώνεται και η α-δυνατότητα της Εξόδου και η ύπαρξη του Άλλου δρόμου. Μετά εύκολα μπορεί να απευθυνθεί η μομφή της αποτυχίας σε εκείνον και εκείνους που αναζητούν την Έξοδο. Και από  τον πόνο της πρόσκρουσης στο τοίχο ακινητοποιούνται. Έτσι προσφέρουν συνειδητά ή ασυνείδητα τις υπηρεσίες τους πρόσωπα και πολιτικοί σχηματισμοί της επονομαζόμενης Αριστεράς που λειτουργούν ως πολιτικά μορφώματα και παράγουν σύγχυση. Στείροι ως μήτρες επ-ανάστασης, εγκυμονούν το τίποτα.

Ήδη νεκροί ΙΙ. Ολοκληρωτικό δικαίωμα (επιλογή στο ταμπελάκι σου)
Ολοκληρωτισμός είναι όταν σου αρνούνται την ροή γύρω από την εμφάνιση των Πραγμάτων. Την δυνατότητα του βλέμματος επί μιας έτερης όψης. Που είναι διαφορετικό από την άλλη μιά όψη. Στην πρώτη υπάρχει διαφορά, στην δεύτερη  κατάσταση, σύγχυση.
Δικαίωμα σκέτο, ολοκληρωτικό δικαίωμα. Δίχως τις όψεις της βιωμένης επιθυμίας, δίχως τις όψεις της ενσαρκωμένης   απόλαυσης.
Η ανθρώπινη ύπαρξη εν μέσω προ-διαγραφών. Αυτό είναι δικαίωμα στο ταμπελάκι σου και μόνο. Εκεί που υπήρχε βίωμα,  ξαφνικά νάααασου ένας αποκλεισμός και αντίδωρο  σου δίνουν μια τεράστια ταμπέλα να την κουβαλάς, σταυρό με βεντούζες στην πλάτη σου. Αποκλείεται η βίωση του ενσαρκωμένου ερωτισμού, της αγάπης  που αβίαστα μπορεί να γεννά την βίωση της μητρότητας, την βίωση  της πατρότητας. Αυτά δεν είναι ρόλοι, είναι σωματικοί Τόποι. Που συμμετέχει σώμα πνεύμα και ψυχή.  Και όχι ένα δικαίωμα στην μίμηση ενός ανδρικού ή γυναικείου σωματικού σχήματος. Εκεί που υπήρχε η αντίληψη της διαφοράς, το νομικό δικαίωμα  επιβάλλει εξ-ουδετέρωση αυτής υπαρξιακής κατάστασης, στην ζωή μιας γυναίκας και ενός άνδρα (ανεξάρτητα της σεξουαλικής τους εκδήλωσης). Μπλοκάροντας την επιθυμία αποκλείοντας την απόλαυση. Στο τέλος μένεις συντροφιά με ένα αποξηραμένο δικαίωμα και μια αφόρητη δυσφορία. Κι αναζητάς με κάθε τίμημα την μη-μοναξιά.

Το τερατώδες Πράγμα
Η καθήλωση σε μια και μόνο όψη δίχως αρθρώσεις, απειλείται από την  παρουσία του Έτερου ως Άλλου. Από το ερώτημα της ημιδιαφανούς παρουσίας του. Γίνεται αντιληπτή ως Φόβος  εμφάνισης ενός τέρατος/Πράγματος. Εκεί γεννάται ο ρατσισμός. 

Οι όψεις του Προσώπου πέφτουν κατάχαμα...
Με τα τόσα που λέγονται και γράφονται, τα οποία εξομοιώνουν Όντα και μη-Όντα (ανθρώπους & ζώα) : Οι έννοιες του Όντος και του Προσώπου, της Βούλησης & της Θέλησης (εκεί εδράζεται η Ηθική) αφορά το ανθρώπινο πεδίο. Όταν η διαφορά αυτή χάνεται, διαχέεται το Πρόσωπό σου: πολλές δυστυχίες, καταθλίψεις και τρέλες εκκινούν[4].
 Είναι το Πρόσωπο  στο Υποκείμενο, η ηθική διάκριση μεταξύ του Καλού και του μη-Καλού. Προσωποποιώντας τα ζώα, υπο-δηλώνεται ότι οι άνθρωποι ψάχνουν να ανακτήσουν, με τα ζώα ως μεσολαβητή, το πεσμένο Πρόσωπό τους...

Ήδη νεκροί ΙΙΙ. Κάπως έτσι με μη-αγάπη, τα απέθαντα βαμπίρ αγαπούν να αγωνιούν ...
Για όσους βλέπουν το χάσμα της γής και θέλουν να πέσουν να συγχωνευτούν στην μαύρη τρύπα της μάνας-γης...
Φοβού την αγάπη που για ν' αγαπήσει, καταβροχθίζει, τίποτα δεν γεννιέται και όλα χωνεύονται από σκουλήκια στο πέρασμά της...

Τρώγοντας τον χρόνο
...για να έρθει τι; Το τίποτα. Τρώγοντας την ίδια σου την ύπαρξη. συρρικνώνοντας τον χρόνο πετάς στην φωτιά κομμάτια ολόκληρα από εσένα....

Α-συνείδητο, το παιγνιώδες
κάποια μελετηρά αυγά μελετούσαν.
Κάποια τρία ίσως στον αριθμό, είπαν:
"από την πολλή χτυπημένη μελέτη, ομελέτα γίναμε", και τ' άλλα τρία, απάντησαν: "κι εμείς αυγά μελάτα"...

Αρρωσταίνοντας...
Δεν θανατώνει, δεν αρρωσταίνει η συνάντηση με το Πραγματικό. Κάθε άλλο καθώς το Πραγματικό με την αλήθεια του, γεννά την ζωή. Αυτό που αρρωσταίνει ή/και θανατώνει είναι μια καθήλωση σε μια φαντασιακή ταύτιση Πραγματικού & Συμβολικού μια στάσιμη φαντασίωση του πραγματικού, μια άχρονη Φαντασίωση του Πραγματικού.

Εξάρτημα κι εξάρτηση
Όταν γίνεσαι (ή αφήνεσαι στο να γίνεις) εξάρτημα, μέρος ενός (επικοινωνιακού) μηχανισμού, πόσο μπορεί να μιλάς για τα ανθρώπινα με ένταση κι αλήθεια;
Προσωπικά δεν διαχωρίζω γέννημα/έργο από τον γεννήτορα/άνθρωπο.
Το υποκείμενο που γεννά τέχνη είναι ένα και όχι τεμαχισμένο σε κουτάκια με ιδιότητες/προσωπικότητες.
Ο δημόσιος λόγος απαιτεί ειλικρίνεια, διαφορετικά απογυμνώνεσαι και τα λόγια με τέχνη που φτιάχνεις, φαντάζουν χάρτινοι αγγέλοι.

Η Εποχή της Οθόνης-αβύσσου
Η εικόνα εκλύει τεράστιες δυνάμεις ενόρμησης.
Στην ανθρώπινη κατάσταση η ενόρμηση είναι το ανάλογο των πυρηνικών δυνάμεων στην υποατομική φυσική.
Αυτά ως ένα σχόλιο για την εκούσια μετάδοση και έκθεση της εικόνας της φρίκης που επέλεξε ο φασίστας τρομοκράτης στην Νέα Ζηλανδία

Η άρρητη συντήρηση των Gender Politics
[ή οι πολιτικές συρρίκνωσης στο (σωματικό) σχήμα (και μόνον)]
Από το πολιτικό ερώτημα του  "είναι/Είμαι", τα genter politics   καταλήγουν στο συρρικνωτικό  "έχει/δεν έχει".  Σε ένα δικαίωμα "έχειν" γυναικείου σχήματος. Από εκεί που είναι ενσαρκωμένη μια γυναίκα (υπαρξιακά βιωματικά),  καταλήγουμε σε ένα  δικαίωμα "έχειν γυναικείου σχήματος". Αλλά ουδέτερο. Έχει ένα γυναικείο σχήμα δίχως την ύπαρξη και το βίωμα. Δίχως ας πούμε την συμμετοχή του σώματος. Το οποίο εκβιάζεται φαρμακευτικά προς ένα καλούπι συγκεκριμένου σχήματος.
Αντίστοιχα αν και λιγότερο εμφανές και στους άνδρες, καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο ανδρικό σχήμα. Οι τρανς βρίσκονται σε έναν μη-τόπο από πλευρά βιώματος. Ποιο εμφανές είναι στους άντρες τρανς, ως γυναίκες. Σωματικά οι γυναίκες έχουν ως βίωμα την εμφάνιση της περιόδου.  Θα αναγκαστούν οι άνδρες ως τρανς γυναίκες να προσομοιώσουν  φαρμακευτικά την περίοδο; Θα υπάρχουν σκευάσματα που θα εμφανίζουν και το "αίμα"  της γυναικείας σωματικότητας; Καθώς  στο συμβάν της τεκνογονίας η γυναίκα, συμμετέχει και εγγράφεται το σώμα της και στο σώμα της. Δεν το θέτω με όρους διπόλου (καλό κακό) αλλά με την αντίληψη της διαφορετικότητας, Καθώς σωματικά ένας άνδρας δεν συμμετέχει στην κύηση, θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο για να συναντήσει την σχέση του με το παιδί του που γέννησε η αγαπητική συνάντηση με το σώμα της ερωμένης του. Οπότε αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τον δρόμο μια γυναίκας που γίνεται μητέρα και την οδηγεί στην μητρότητα. Αυτά όλα ξαφνικά καταλήγουν σε νομικούς ορισμούς που έξω από το κράτος (και την εξουσία του βεβαίως βεβαίως) δεν βρίσκουν προσ-γείωση.

Αναπαράσταση και απεικόνιση Αναπαραγωγή υπάρχει για φωτογραφίες που επί-λέγονται προς εμφάνιση (κάποτε επί του υλικού μέσου ) πλέον επί της οθόνης. Τι γίνεται με εκείνες τις φωτογραφίες που δεν εμφανίζονται δημοσίως;
Αλλά παρ' όλα αυτά αποτελούν ήδη φωτογραφικά συμβάντα ( πχ Λαρτιγκ) μέχρι την δημοσίευσή τους; Το Πραγματικό της Φωτογραφίας ( γεννάται ως επίπτωση) και του βλέμματος είναι η, κάθε φορά, απ-ελευθέρωση του κλείστρου. Ως απ-ελευθέρωση του επιθυμούντος βλέμματος, μέρος της ενσαρκωμένης ροής που λέγεται και ανθρώπινη ύπαρξη.Το κλείστρο μαζί με το διάφραγμα και το κάδρο (πλαίσιο + γωνία λήψης) λειτουργούν ως αφαιρέσεις φαντασιακές, συμβολικές επί της πραγματικότητας. Είναι μυστήρια η τέχνη της φωτογραφίας μιας και δημιουργείται από μόνο μια ευκαιρία φωτο-γραφισης κάθε φορά. Κι εμφανίζεται στις πραγματικές φωτογραφίες, ως μια (μικρή μπορεί και μεγάλη) έκπληξη. Ταυτόχρονα αναπαράγεται δημοσίως ως πολλαπλή εμφάνιση.




Σημειώσεις
[1] Κάτι ανάλογο προσεγγίζει και ο Ντελέζ στο Κινηματογράφος 1: Η εικόνα-κίνηση, σελ 81-89

''[...] Πρόκειται μάλλον για μια αέρια κατάσταση. Εγώ, το σώμα μου, αποτελώ κατά βάση ένα σύνολο μορίων και ατόμων που ανανεώνονται διαρκώς. Μα μπορώ να μιλάω για άτομα; Δεν θα ξεχώριζαν από τους κόσμους, από τις διατομικές επιρροές (παρ.8). Πρόκειται για μια κατάσταση της ύλης τόσο θερμή, που δεν είναι δυνατό να διακρίνουμε μέσα της στερεά σώματα. Είναι ένας κόσμος καθολικής μεταβολής, καθολικού κυματισμού, καθολικού παφλασμού: δεν υπάρχουν ούτε άξονες ούτε κέντρα, ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πάνω ούτε κάτω.. {...]
Το απόσπασμα υπάρχει στον παρακάτω σύνδεσμο
https://bestimmung.blogspot.com/2013/07/gilles-deleuze.html


[2]  Όμως για ν' ανακτηθεί ο χρόνος απ' το μέλλον χρειάζεται να πιστέψεις σε μια τέτοια δυνατότητα. Χρειάζεται το άλμα της Πίστης. Χρειάζεται να πας κόντρα στην λογική που έχει εγκατασταθεί σαν κισσός πάνω σε τοίχο.

[3] Κατά Λουκάν 9.57 -9.62 & 14.15 – 14.35
[...]
Ἀκολούθει μοι. ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα μου. 60εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς· σὺ δὲ ἀπελθὼν διάγγελλε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 61Εἶπε δὲ καὶ ἕτερος· Ἀκολουθήσω σοι, Κύριε· πρῶτον δὲ ἐπίτρεψόν μοι ἀποτάξασθαι τοῖς εἰς τὸν οἶκόν μου. 62εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
[...]
26 Εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου μαθητής εἶναι. 27καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής. 28τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει τὰ πρὸς ἀπαρτισμόν, 29ἵνα μήποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ ἰσχύσαντος ἐκτελέσαι, πάντες οἱ θεωροῦντες ἄρξωνται αὐτῷ ἐμπαίζειν, 30λέγοντες ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι; 31 [...]Κατά Ιωάννη 6.52-6.65
[...]
60 Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; 61εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; 62ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον; 63τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν. 64ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.

[4] Πριν συμβεί ο πρώτος φόνος στην Βιβλική Αφήγηση ο Θεός παρατηρεί ότι στον μελλοντικό φονιά έχουν πέσει (έχουν αφαιρεθεί ;  ) το πρόσωπο/πρόσωπά του. Η όψη/όψεις του. Δεν έχει πλέον πρόσωπο ο Κάιν. 

Καπιταλισμός και Ολοκληρωτισμός: μια σαγηνευτική σχέση εξουσίας πλήρης φόβου & παράνοιας....

Προοίμιο:

 Δεν υπάρχει κοινωνικό καθεστώς οποιασδήποτε μορφής που να μην έχει προβεί σε μαζικά εγκλήματα, κοινωνικά κ εθνικά. Οι αστικές Δημοκρατίες, τα φασιστικά & ναζιστικά καθεστώτα, ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, φέρουν την ευθύνη σε κάποιες φάσεις της ιστορίας τους, για καταπίεση, για αυταρχικές μεθόδους ακόμα και για μαζικούς θανάτους. Είναι άρνηση της ιστορίας όμως, η εξίσωση του υπαρκτού σοσιαλισμού με το τι έχει συμβεί στην ιστορία των δυτικών δημοκρατικών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία), φασιστικών (Ιταλία, Ισπανία, Ιαπωνία, Ελλάδα) και του ναζιστικού καθεστώτος (Γερμανία). Όπως μπορούν να μας βεβαιώσουν οι Ινδιάνοι και οι αφροαμερικάνοι Βορείου κ Νοτίου Αμερικής (οι φυλετικοί νόμοι των ΗΠΑ απετέλεσαν το πρότυπο των ναζιστικών φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης του 1935[1]), οι Κινέζοι οι Ιρλανδοί και οι Αϊτινοί του 19ου αιώνα, οι Τσεχοσλοβάκοι και (ξανά) οι Κινέζοι του 1936, οι Ινδοί του 1943, οι Αλγερινοί, οι Χιλιανοί, οι κάτοικοι της υποσαχάριας Αφρικής του 21ου αιώνα, οι κοινωνικά κατηγοριοποιημένοι ως περιθωριακοί των σκανδιναβικών δημοκρατιών μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60[2].

Η ίδια η στάση της Ε.Ε. που καταδικάζει τους ολοκληρωτισμούς και υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα βρίσκεται μέσα σε σύγχυση και την αντινομία λόγων και πράξεων, επιβάλλοντας έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό και στερώντας από τους πρόσφυγες τα στοιχειώδη προσφυγικά τους δικαιώματα μέσα από νομότυπα & νομικίστικα προσχήματα, εξωθώντας έτσι ανθρώπους στα όρια. Όλα στο όνομα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και των κοινά συνομολογημένων & συμφωνηθέντων αντιλήψεων. Όταν συμβαίνει το κακό (νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κόμματα προ των πυλών της εξουσίας) καμώνεται την ανήξερη, αμέτοχη του κακού. Είναι άρνηση της Ιστορίας η εξίσωση Ναζισμού και Κομμουνισμού ως εξίσου ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάτι που επιχειρείται στις μέρες μας και που τελικά είναι ένας μεταμοντέρνος γιαλαντζί αντιφασισμός. Μια προσποίηση αντιφασισμού. Υπάρχουν πάμπολλες αναλύσεις που δίχως αμφισβήτηση δείχνουν την σχέση του καπιταλισμού με τον Φασισμό και τον Ναζισμό.
Αυτή η ίδια η συνομολόγιση για το κράτος Πρόνοιας από τις Δυτικές Δυνάμεις (Έκθεση Beveridge) μετά το πέρας του Β ΠΠ εμμέσως και σιωπηρά βασίζεται στο ίδιο συμπέρασμα[3]. Η απάντηση στον Φασισμό δεν είναι ακριβώς ο αντι-φασισμός αλλά ο δρόμος προς τον Κομμουνισμό.

Προεκλογική αφίσα των Εργατικών της Μ.Β. αναφέρει: "Βοήθησέ τους να τελειώσουν την δουλειά. Ψήφισε Εργατικούς" Οι Εργατικοί κέρδισαν της εκλογές του 1945 νικώντας τους Συντηρητικούς υπό τον Τσώρτσιλ, έχοντας δεσμευτεί στην υλοποίηση της έκθεσης Beveridge.

 Φόβος & παράνοια για την ασφάλεια, στις ΗΠΑ ...μα και αλλού.

Οι αναλύσεις που επικεντρώνονται στον Τραμπ και τις ναζιστικές οργανώσεις των ΗΠΑ χάνουν κάτι ουσιώδες στο τι, πως, ποιος, συμβαίνει στις ΗΠΑ.
Για άλλη μια φορά η θεσμοθετημένη μα άνομη επιθετικότητα της Αστυνομίας.
Σε συγκεκριμένη περίπτωση[4] (μία ανάμεσα σε πολλές άλλες που περιλαμβάνουν πληθώρα από αναίτιους φόνους) έγινε ένας νομότυπος βιασμός μιας φοιτήτριας στην μορφή της κολπική εξέτασης, 11 λεπτών προς αναζήτηση μαριχουάνας.
Οι υπεύθυνοι φυσικοί αυτουργοί αστυνομικοί, στην καλύτερη περίπτωση θα την γλυτώσουν με κάποιας μορφής διοικητικά μέτρα.
Οι πραγματικοί υπεύθυνοι, οι ηθικοί αυτουργοί, δλδ όσοι προμοτάρουν, προτείνουν κι ενισχύουν την επικράτηση μιας νοοτροπίας όπου στο όνομα της ασφάλειας όλα μπορούν να θυσιαστούν, θα συνεχίσουν ανενόχλητοι το έργο τους. Και δεν εντοπίζονται μόνο στην Δεξιά πτέρυγα της αμερικάνικης κοινωνίας.
Η αστυνομική βία οι ναζιστικές οργανώσεις είναι η δεξιά μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας, το πάστωμα των παιδιών με ritalin ή ανακάλυψη/εφεύρεση ολοένα και περισσότερο παιδικών "συνδρόμων" ψυχικών διαταραχών και μη κανονικότητας, είναι η φιλελεύθερη αριστερής/προοδευτικής κοπής μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας.

Αντιφασιστικό καρότο & μαστίγιο:

Το καρότο.
Το καρότο των δεξιών στις ΗΠΑ.
Να λοιπόν που η δημόσια θέση που λαμβάνει ο Άρνι δείχνει ότι όταν θέλει η ελίτ, μπορεί να καταδικάσει δίχως μισόλογα τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Ο βαθειά ρεπουμπλικανός Άρνι τα χώνει στους ναζί. Με όρους όμως επικοινωνιακούς, winner & looser. Όμως αυτό έχει ένα τεράστιο λάκο:
Την αισθητοποίηση της πολιτικής. Την πολιτική με όρους εντύπωσης. Ένα ζήτημα που ήδη ο Benjamin είχε "πιάσει" από την δεκαετία του 1930:

"Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will (Η Πολιτική στρέφεται σε μια {εργοστασικαή} παραγωγή ομορφιάς, σύμφωνη προς μια συγκεκριμένη αισθητική. Αυτή {η παραγωγή} επιτυγχάνεται μέσω μιας απέραντης/τεράστιου μηχανής/μηχανισμού για την "παραγωγή  αξιών ιεροτελεστίας". Ο Benjamin σκέπτεται/αντιλαμβάνεται για την Ναζιστική προπαγανδιστική-μηχανή, από τις χορογραφημένες με αναμένους δαυλούς, παρελάσεις & συγκεντρώσεις, τα μεβληματικά πόστερ  και αγάλαματα και τις ταινίες όπως "ο Θρίαμβος της Θέλησης") [5].

Η αμερικάνη νομεκλαντούρα έχει μια ακόμα χρήση για τον Τραμπ: Την χρήση του, ως αποδιοπομπαίου τράγου. Δηλώνοντας άρρητα "Δεν φταίει το σύστημα (που έχουμε πνιγεί στα σκατά) φταίει ο (συγκεκριμένος) άνθρωπος..."

Αμ δε! Υπάρχει και το μαστίγιο...
 
Το μαστίγιο λοιπόν είναι το "σοβαρό" άρθρο-ανάλυση στους "σοβαρούς" New York Times. Όπου υποστηρίζει με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο τις θέσεις του Τραμπ.

Αναφέρει λοιπόν το άρθρο της "καλής" και "σοβαρής" εφημερίδας

"Ένα από τα ποιο ζωντανά (vivid) παραδείγματα της αντιφά βίας συνέβη τον Ιανουάριο στην έναρξη (της προεδρίας) του Κου Τραμπ, όπου ένας κουκουλοφόρος μέλος του κινήματος γρονθοκόπισε το εξέχων μέλος της "Λευκής Υπεροχής" Richard B. Spencer (ο οποίος ψεκάστηκε με σπρέι πιπεριού) κλπ κλπ"
Είπατε τίποτα για ίσες αποστάσεις;

""One of the most vivid examples of antifa violence occurred in January at Mr. Trump’s inauguration, where a masked member of the movement punched the prominent white supremacist Richard B. Spencer (who was pepper-sprayed by an antifa activist in Charlottesville). That single blow started a national debate over whether it was morally justifiable to “punch a Nazi.”

https://www.nytimes.com/2017/08/17/us/antifa-left-wing-faction-far-right.html?smid=fb-nytimes&smtyp=cur"
Όλα τα ίχνη των ιστορικών εικόνων και όλα τα σημάδια των επερχόμενων εικόνων, προφητεύουν ότι οι ενσαρκωτές του καπιταλισμού τρέμουν την πτώση του, προτιμώντας τερατωδίες να συμβούν στην μορφή του Φασισμού ή του Ναζισμού παρά να αναζητηθούν δρόμοι πέραν του Καπιταλισμού. Αυτός ο φόβος βρίσκεται πίσω από την εξομοίωση του Ναζισμού- Φασισμού με τον Κομμουνισμό. Αυτός ο φόβος είναι το ελατήριο των ίσων αποστάσεων. Μόνο που δεν είναι και τόσο ίσες ούτε μακρινές οι αποστάσεις από τον Φασισμό και τον Ναζισμό.

https://www.rt.com/usa/400272-petition-us-antifa-terrorist-trump/

Ολίγα ιστορικά ίχνη και πολλά στοιχεία:

Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η διαδικασία της μετάβασης από τις Αυτοκρατορίες στην Αστική Δημοκρατία δεν ήταν ομαλή. Ειδικά για κεντροευρωπαικές χώρες όπως η Αυτοκρατορική Γερμανία και η εξίσου Αυτοκρατορική (και πολυεθνική Αυστροουγγαρία). Στα περισσότερα που προέκυψαν από τις παλιές αυτοκρατορίες, έγιναν σοσιαλιστικές επαναστάσεις που αντιμετωπίστηκαν από δεξιές συντηρητικές αντεπαναστάσεις[6].

Ο διαρκής φόβος της Δεξιάς, για μια επιτυχή επανάληψη της ρωσικής επανάστασης των μπολσεβίκων και σε άλλες χώρες, ήταν που οδήγησε τελικά στην πτώση των αστικών δημοκρατιών και την αντικατάστασή τους από αυταρχικά συντηρητικά καθεστώτα.[7]

Αυτός ο φόβος έφερε επίσης, στην εξουσία, ακροδεξιά κόμματα με ριζοσπαστική εκφορά δημόσιου λόγου. Ο ριζοσπαστισμός ξεχωρίζει το φασιστικό και ναζιστικό καθεστώς σε σχέση με τα υπόλοιπα δεξιά καθεστώτα διότι δημιούργησε τις ιδεολογίες του Φασισμού και του Ναζισμού ως τις «Επαναστάσεις της Αντεπανάστασης»[8]. Ο ναζισμός αντέγραψε τις πειθαρχημένες πολυάριθμες συγκεντρώσεις από το Φασιστικό Κόμμα που με την σειρά του τις είχε κοπιάρει από τις πολιτικές συγκεντρώσεις των σοσιαλδημοκρατών. Και τα δύο καθεστώτα βασίστηκαν σε βίαιες παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές και στενή σχέση με τις ένοπλες δυνάμεις (στρατό αστυνομία) των κρατών στα οποία επιβλήθηκαν. Εγκαθίδρυσαν μονοκομματικά πολιτικά συστήματα και προσπάθησαν να ταυτίσουν Κόμμα και Κράτος. 

Ο Φασισμός κατατάσσεται ως ένα περιφερειακό πολίτευμα. Έχαιρε της εκτίμησης των ακραίων συντηρητικών πολιτικών κύκλων (όπως πχ του Τσώρτσιλ), στην Ευρώπη, κυρίως, ως ο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης αριστερών πιέσεων και εργατικών διεκδικήσεων προς τις πολιτειακές και πολιτικές ελίτ. Στην φασιστική Ιταλία έγινε προσπάθεια να επιβληθεί μια κορπορατίστικη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας χωρίς να αλλαχτούν ιδιαίτερα θεσμοί και δομές της ιταλικής κοινωνίας. Ο Ναζισμός ήταν πολύ πιο απόλυτος βίαιος κι ακραίος στην φρασεολογία του και στις μεθόδους που χρησιμοποιούσε. Στην ναζιστική Γερμανία, πολύ πιο σύντομα κι απόλυτα απ’ ότι στην Ιταλία, έγινε ενεργητική προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας της κοινωνίας και στη συνέχεια της Ευρώπης με βάση ρατσιστικά κριτήρια στο όνομα του Παγγερμανισμού και της Άριας Φυλής. Πάνω σ’ αυτή την προσπάθεια δημιουργήθηκαν τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης[9] που αργότερα μετατράπηκαν σε στρατόπεδα βιομηχανοποιημένου, μαζικού θανάτου.
Εξαιτίας του ειδικού βάρους της Γερμανίας στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, η άνοδος του ναζισμού επηρέασε σύντομα, πολύ έντονα τα πολιτικά πεπραγμένα της Ευρώπης, περισσότερο απ’ όσο είχε επηρεάσει, την προηγούμενη δεκαετία, η άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία. Η επιθετική εξωτερική πολιτική, λόγω των εγγενών φυλετικών εμμονών του Ναζισμού, που ακολούθησε ο Χίτλερ με την ενσωμάτωση της Αυστρίας (1938), την απαίτηση για ενσωμάτωση της Σουδητίας[10] (1938), την τελική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας (αρχές 1939) και τις απαιτήσεις επί της Πολωνίας έφερε στην Ευρώπη μετά από 20 χρόνια έναν ακόμα πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Οι τρεις λέξεις που κυριαρχούν στον Μεσοπόλεμο, ως απαντήσεις στα προβλήματα του κοινωνικού ανταγωνισμού και της οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης, ήταν Κομμουνισμός, Φασισμός, Ναζισμός. Από τις τρεις αυτές λέξεις, ο Ναζισμός ήταν που οδήγησε με τις ενέργειές που επέβαλε, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ναζισμός έβαλε στο λεξιλόγιο της ανθρωπότητας, λέξεις όπως Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, Θάλαμοι Αερίων, Τελική Λύση, Ολοκαύτωμα, Γενοκτονία, Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Αυτές οι λέξεις και οι πράξεις που τις συνόδευαν, ήταν το τίμημα που χρειαζόταν για να στηριχθεί η μορφή του Αρχηγού – Καθοδηγητή (του Duce και κυρίως του Führer), που θα απάλλασσε τις αντίστοιχες κοινωνίες από τους νεωτερικούς ανταγωνισμούς και θα πραγμάτωνε το απολαυστικό όνειρο της επιστροφής σε μια οργανική, αρμονική κοινωνία. Το τίμημα αυτής της αδυνατότητας το πλήρωσαν, κυρίως, οι Εβραίοι της Ευρώπης, κατονομαζόμενοι ως oι Άλλοι που η παρουσία τους προκαλεί τον κοινωνικό ανταγωνισμό και διαλύει την κοινωνική αρμονία[11]. Εξαιτίας του ναζισμού ο Τεοντόρ Αντόρνο διατύπωσε το αναπάντητο ερώτημα «Πώς μπορεί να γραφτεί ποίηση μετά το Άουσβιτς;»

---

[1] "Why the Nazis studied American race laws for inspiration"
https://aeon.co/ideas/why-the-nazis-studied-american-race-laws-for-inspiration

[2] "Nordic eugenics Here, of all places"

http://www.economist.com/node/155244

[3] "Now, when the war is abolishing landmarks of every kind, is the opportunity for using experience in a clear field. A revolutionary moment in the world's history is a time for revolutions, not for patching."http://www.bbc.co.uk/history/ww2peopleswar/timeline/factfiles/nonflash/a1143578.shtml

[4] https://www.rt.com/usa/399842-texas-deputies-vaginal-search-college-student/
[5] "In the epilogue to ‘The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, Benjamin argues that fascism seeks to respond to proletarianisation and massification without altering the property structure. It does this by giving the masses ‘a chance to express themselves’, as a substitute for power. It offers emotional rewards instead of material rewards. Fascism logically leads to the aestheticising of politics. Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will. This machine is widely recognised as a forerunner of the modern PR industry. Fascism is thus partly a product of spectacle. Benjamin relates it to the spectacular nature of commodities, which are transformed in their presence from simple objects to spectacle or phantasmagoria. Fascism expands the logic of spectacle into the field of politics, with its charismatic leaders, eye-catching posters, movie-like Manichean discourse, torchlit rallies, and powerful logos and symbols"
https://ceasefiremagazine.co.uk/walter-benjamin-fascism-crisis/

[6] Βλ. Ράπτης Κώστας, «Γενική Ιστορία της Ευρώπης» (Τόμος Β), Εκδόσεις ΕΑΠ 2000. σελ. 181.
[7] Βλ. Eric Hobsbawm «Η Εποχή των Άκρων Ο Σύντομος Εικοστός Αιώνας» μετάφραση: Βασ. Καπετανγιάννης, Εκδόσεις Θεμέλιο 2010 σελ. 149 και . Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 187.
[8] Βλ. Eric Hobsbawm ο. π. σελ. 155.
[9] Ήδη το 1939 υπήρχαν 1.000.000 πολιτικοί και όχι μόνο κρατούμενοι. Βλ. Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 193.
[10] Η Σουδητία ήταν μια περιοχή στα δυτικά της τότε Τσεχοσλοβακίας που κατοικούνταν από γερμανόφωνους.
[11] Βλ. Slavoj Zizek «Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; Πέντε παρεμβάσεις σχετικά με την (κατά)χρηση μιας ιδέας» Μετάφραση: Βίκυ Ιακώβου, Εκδόσεις Scripta 2002, σελ. 365,366

Ο Ολοκληρωτισμός της Φαλικής εικόνας ΙΙ (η μέρα της μη-τέρας που δεν γεννά τέρατα)

Υπάρχει μία σκηνή στην ταινία Alien :Resurrection (Alien : Ανάσταση).

Η ανάσταση αυτή καμία σχέση δεν έχει με την Ανάσταση του Τρία. Η ανάσταση που εικονίζεται στο Alien 4 είναι μια επαναλαμβανόμενη πολλαπλασιαζόμενη φρίκη. Δεν είναι το πέρασμα του κύκλου αλλά η αναπαραγωγή του κύκλου που παράγει τέρατα.

Στην συγκεκριμένη σεκάνς εμφανίζονται 3 γενιές ενός οικογενειακού αστερισμού:
Η Γιαγιά ένα τέρας:
η Ρίπλεϊ (κλωνοποιημένη 200 χρόνια μετά τον θάνατο της Ρίπλεϊ) υποπροϊ'ον κρέατος όπως αναφέρεται σε κάποιο σημείο της ταινίας,

η Κόρη τέρας:
η Βασίλλισα Alien

Το εγγόνι τέρας:
Ο Ζενέ αρχικά το ήθελε, ερμαφρόδιτο. Κόπηκε στο μοντάζ διότι κάποιο στέλεχο-απόκομμα του στούντιο δε το βρήκε αρκούντως εμπορικό.

Η σκηνή παρουσιάζει ένα σχεδόν φλερτ (που συνεχίζεται και αργότερα και σφραγίζει την καταδίκη του εγγονιού) σχεδόν μια σχεδόν αιμομικτική ερωτική προσέγγιση μεταξύ μεταξύ Γιαγιάς και εγγονιού που καταλήγει σε ένα φόνο.
Είναι ο σαγηνευτικός οικογενειακός αστερισμός, μια διαστροφική τροπικότητα αγάπης άχρονης και απολιθωμένης, που αγνοεί την υποκειμενική ιστορικότητα,  πάντα επαναλαμβανόμενης. Μια ασφαλής μήτρα. Η φιλμογράφιση εικονίζει ένα κλειστοφοβικό υγρό ζεστό αποπνικτικό μέρος όπου λαμβάνει χώρα το φλερτ. Όπου ως ντεκόρ, βρίσκονται ακινητοποιημένοι κολλημένοι κάποιοι άνθρωποι, μακάβρια τρόπαια/παιχνίδια αντικείμενα προς κατανάλωση.

Αυτό είναι το σφάλμα που αναπαράγεται και γεννά φονικά τέρατα στην χειρότερη ή παιδικούς εφιάλτες και φοβίες στην καλύτερη. Τα τέρατα και οι εφιάλτες αρθρώνονται από τα παιδιά, και εκ-φέρονται (με λόγια -  με πράξεις όπως ζωγραφιές), ποιος όμως ακούει πραγματικά, δίχως να σαγηνεύεται από την φαλλική ολοκληρωτική ομορφιά τους την ταυτόχρονα πλήρη οδύνης;
Ποιος όμως τ' ακούει δίχως να τα μετατρέπει σε συμ-πτώματα και σύνδρομα προκειμένου να μην ακούει;
Κι όμως ο θεϊκός που γεννά ζωή (Γιαχβέ Ελλοχίμ) εμπιστεύτηκε στον Γήινο "μην φας από το δέντρο που είναι όμορφο [στην όψη] και οδυνηρό"