Το γάλα της Φορμόλης

Ευρισκόμεθα εμείς οι γιατροί προ ενός ασθενούς
επί της χειρουργικής κλίνης, μικρέ ανθρωπάκο...[1]

Ο Κάρολος είχε γράψει για τον νομοτελειακό ιμπεριαλισμό στον καπιταλισμό...

Αυτό που δεν μπορούσε να δει, είναι οι μελλοντικές μορφές του ιμπεριαλισμού. Όπου ήδη μετά το δόγμα Μονρόε δεν χρειάζονταν οι κλασικές μορφές της εδαφικής κατάκτησης με στρατιωτική παρουσία, για να έχεις μονοπωλιακά αγορές και φτηνούς εργάτες. Και μετά τον 2ο ΠΠ η κλασσική αποικιοκρατία αναγνωρίστηκε μεν ως απαράδεκτη ηθικά από τις κρατικές εξουσίες. Αντικαταστάθηκε δε από την οικονομική αποικιοκρατία παράγοντας τις αποικίες χρέους. Και μια ολοκληρη σειρά από κράτη σε διάλυση (failed state). Στην εποχή που ζούμε αποικιοποίηση γίνεται στο σώμα μας. Και συμβολικά μέσω χρέους[2] και πλέον πραγματικά με την βιο-πολιτική που εφαρμόζεται με αφορμή την επιδημία sars-cov2. 
[Παράγει ήδη ανθρώπους σε διαρκή κρίση - failed people...]

Τους μαζικούς πειθαναγκαστικούς εμβολιασμούς μπορεί κάποιος να τους δει, ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ως ευρείας κλίμακας τεστ για συμπίεση του κόστους ανάπτυξης νέων φαρμακευτικών πλατφορμών.

....με κάποιες παρενέργειες...(Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη
 μεγέθους.) [3]

Με μια κουβέντα συμπιέζεται το κόστος ανάπτυξης ενός νέου και πολλά υποσχόμενου (σε κέρδη) προϊόντος. Επειδή εξουσία και οικονομικές δυνάμεις έχουν συμβιωτική σχέση , επωφελήθηκε και η εξουσία, δρομολογώντας δοκιμάζοντας νομικά όπλα αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού. Ξεμπερδεύοντας de facto πολιτειακά και κοινωνικά με τα κομμάτια εκείνα διασφάλισης ελευθεριών που τους δυσκόλευαν την ζωή, στον κοινωνικό & πολιτειακό μετασχηματισμό, που έχει δρομολογηθεί. 

Το γάλα της φορμόλης μεγαλώνει ανασφαλή παιδιά....

Η ζωή από περίκλειστα κελιά που είναι ασφαλείς χώροι. Ασφαλείς από την ίδια την ζωή. Αυτό καλλιεργείται μέσω της ψυχολογικοποίησης/ιατρικοποίησης  ως νόημα της ζωής εδώ και 40-50 χρόνια.

Η ασφάλεια ως νόημα ζωής με μικρά ελεγχόμενα διαλείμματα σε τόπους ελεγχόμενης χαράς (ΝτίσνευΛαντ , Αλλου! Φαν παρκ κοκ) . Η ζωή ως μια σειρά από check list/check up για να τσεκάρεις αν ως (βιολογικός/ψυχικός μηχανισμός) μηχανισμός δουλεύεις καλά...
Αν κουμπώνεις λειτουργικά στον κοινωνικό μηχανισμό...

 Όσοι έχουν ενδώσει στην ιδεολογία των check list  φόβου λυπάμαι, τους έχω κακά νέα. Ο φόβος θα επεκταθεί σε μια πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα φοβία. Όσο θα υπακούν στην λογική του φόβου, όσο λογική κι αν εμφανίζεται , τόσο θα τους κάνουν τηγανητά τα ήπατα, παράλογες φοβίες. Που είτε θα μεταμφιέζεται σε λογική καθώς θα έχει εύλογα πάτημα σε κάτι συγκεκριμένο είτε θα είναι πλήρως διάχυτη ρευστή και θα τους διαπερνά, απομυζώντας τους από ζωή. Θα βρεθούν και 5-6 γκουρού που θα πουλάν φύκια (ήδη έχουν βρεθεί πχ ο κος Μόσιαλος). Ευρισκόμενοι βέβαια σε πλήρη σύγκρουση συμφερόντων

Ρευστοί καιροί [4]

Έχει ρευστοποιηθεί η ζωή, σε ένα μισοχωνεμένο και ξερασμένο χυλό αν-ασφάλειας. Αναπαράγωντας το αδιέξοδο ιδεολογικό μόρφωμα της πανταχού παρούσας απειλής. Αυτό που μας ήρθε straitgh through USA. Υιοθετήθηκε από την Αριστερά. Αλλεπάλληλα στρώματα απειλής, κοινωνικού χρέους ρυθμιστικών κανόνων και ηθικής υποχρέωσης. Κι ενοχής. Η καλύτερη επένδυση . Κάνε τους όλους υπό-χρεους ενοχής και τους έχεις καταστήσει πλαστελίνη.
Πόσοι έγκλειστοι είναι συνειδητά Truman [5], προτιμώντας να βιώνουν μια ζωή σε δομημένους κανόνες safe places φυλακών, κουμπώνοντας χάπια για να βγάλουν πέρα με την λιγότερη ανάσα και την την εκρηκτικότερη παρουσία πανικού.

Η χαραμάδα αισιοδοξίας είναι ότι η τεχνοφεουδαρχία είναι μια μορφή φεουδαρχίας με τα καθρεφτάκια και τις χάντρες δικαιωμάτων. Ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων που έχει ξεπεραστεί εδώ και αιώνες. Θα καταρρεύσει όχι διότι υπάρχει γραμμική πρόοδος τη ς κοινωνίας , αλλά διότι είναι ξαναζεσταμένο φαΐ, ένα αμάξι μια σακαράκα, που απλά του έχουν γυαλίσει με μαγικά ζουμιά τις λαμαρίνες. Ακόμη κι αν υπάρχει η τεχνική της διαρκούς εξωγενούς απειλής (επιδημία, φυσική καταστροφή ή ότι άλλο πλασάρουν) , βρίσκεται σε πλήρη αποσύνδεση με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της ενδογενούς απειλής, όπου περισσεύει οικονομικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας (μην ξεχνάμε στον Καπιταλισμό η κοινωνία είναι μηχανισμός υπεραξίας).  Ο καπιταλισμός πλέον αδυνατεί να παράσχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής. Υπάρχει μια αντιστροφή που θα μεγαλώνει: Τα 2/3 της κοινωνίας θα βρίσκονται εκτός οικονομικής παραγωγής. Θα είναι αποκλεισμένα απορρίμματα εντός ενός αποκλεισμένου χωροχρονικά νοήματος. Αυτό γεννά εξεγέρσεις και καμιά φορά πετυχημένες επαναστάσεις.

_________________________________________

[1] Απόσπασμα από ανάρτηση του Καθηγητή Αιματολογίας Γρηγόρη Γεροτζιάφα
Ο Γ. Γεροτζιάφας και τo ερευνητικό κέντρο που διευθύνει αναπτύσσει ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από τις εταιρείες Sanofi, Pfizer, Leo, Stago.
""Στην πραγματική ζωή λοιπόν το θέμα τίθεται με απλό και σαφή τρόπο: «Κύριε θα κάνετε το εμβόλιο —αυτό που έχουν αποφασίσει αυτοί που ξέρουν— γιατί θα σας προφυλάξει από μια αρρώστια που μπορεί να σας σκοτώσει […] και δεν έχει μα και μου» ." 

https://info-war.gr/gerotziafas-peri-ypochreotikoy-emvol/?fbclid=IwAR0Bb1wS2hxvnocLiEkeE3AY4RWFE-_6tWx_4IKfLt32MxAkG4G6aYyQY1k

[2] χαρακτηριστικό παράδειγμα το φοιτητικό χρέος σε ΗΠΑ ΗΒ. Ένας φαύλος κύκλος όπου για να έχεις μια σχετική οικονομική ασφάλεια μέσω σπουδών , υπερχρεώνεσαι σχεδόν εφ' όρου ζωής για να αποκτήσεις το πτυχίο που θα εξαργυρωθεί σε οικονομική ασφάλεια.

[3] από μηχανική μετάφραση

"5. Συμπεράσματα Η παρούσα αξιολόγηση θέτει το ερώτημα εάν θα ήταν απαραίτητο να επανεξετάσουμε τις πολιτικές και να χρησιμοποιήσουμε τα εμβόλια COVID-19 με πιο φειδώ και με διακριτική ευχέρεια μόνο σε εκείνους που είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τον κίνδυνο επειδή αισθάνονται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από την πραγματική μόλυνση από την πλαστή μόλυνση . Ίσως να είναι απαραίτητο να μειώσετε τον ενθουσιασμό με νηφάλια γεγονότα; Κατά την άποψή μας, ο EMA και οι εθνικές αρχές πρέπει να ξεκινήσουν μια επισκόπηση ασφάλειας στη βάση δεδομένων ασφαλείας των εμβολίων COVID-19 και οι κυβερνήσεις πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τις πολιτικές τους υπό το φως αυτών των δεδομένων. Στην ιδανική περίπτωση, οι ανεξάρτητοι επιστήμονες θα πρέπει να διενεργούν διεξοδικές αναλύσεις περιπτώσεων των πολύ σοβαρών περιπτώσεων, έτσι ώστε να υπάρχουν τεκμηριωμένες συστάσεις σχετικά με το ποιος είναι πιθανό να επωφεληθεί από τον εμβολιασμό SARS-CoV2 και ποιος κινδυνεύει να υποφέρει από παρενέργειες. Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη μεγέθους. 

https://www.mdpi.com/2076-393X/9/7/693/htm?fbclid=IwAR3TJl78uKsy7wf-hIeT8GyYrp0-PVBGACvfsDOU_MbWUSZDZef8G3qaKeg

[4] Ρευστοί καιροί Η ζωή την εποχή της αβεβαιότητας - Ζίγκμουντ Μπάουμαν

"την ιδιαίτερα παραγωγική τελευταία περίοδο της ζωής του, προσπάθησε να ρίξει φως στην ανθρώπινη κατάσταση την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ανατέμνοντας τον σημερινό κόσμο, σε αυτό που ονομάζει συνθήκες "ρευστής νεωτερικότητας", πραγματεύεται την υποβάθμιση της δημοκρατίας, τον διαχωρισμό εξουσίας και πολιτικής, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους και την καλλιέργεια του φόβου από πολιτικούς, επιχειρηματίες και ανθρώπους των ΜΜΕ."

https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=146712

[5] Truman Burbank χαρακτήρας της ταινίας "Τρούμαν Σόου"

Η εκλογή της Σόφη...

Δώσε μου το είναι σου...

Βιώνουμε ένα φασισμό με υγειονομική μορφή που ως σκοπό έχει να παγώσει την κοινωνική ένταση, όπου όπως κάθε φασισμός ο πυρήνας του δεν είναι το βούλωμα κάθε αντίθετης άποψης . Ο πυρήνας είναι η κοινωνική συμμόρφωση.

Το 2007 μια οικονομική κρίση αντί να αναχαιτιστεί, οξύνθηκε με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Το 2020 ένα υγειονομικό ζήτημα, μέτριας έντασης οξύνθηκε, παγκοσμίως με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Και τότε και τώρα ορίστηκαν συγκεκριμένοι ειδικοί που νομιμοποίησαν τις καταστροφικές πολιτικές. Τότε και τώρα υπήρξαν οι πολιτικοί συνεργοί.  

Και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε συνειδητά επιλογή άστοχων πολιτικών που επιδείνωσαν αντί να βελτιώσουν την κατάσταση (η όλη στάση της πολιτείας με τα ΜΜΜ ήταν τέτοια λες και ήθελαν να εμφανιστεί αύξηση στις καταγραφές).

"10. Γνωρίζουμε ότι σημαντικό ποσοστό των μεταδόσεων συμβαίνουν όταν ο φορέας είναι ακόμη σε προ-συμπτωματικό στάδιο. Ακόμη και το 50% της μετάδοσης (ίσως και παραπάνω) συμβαίνει κατά το προ-συμπτωματικό στάδιο. Φαίνεται ότι οι ασυμπτωματικοί (αυτοί δηλαδή που δεν θα εμφανίσουν ποτέ συμπτώματα) μεταδίδουν πολύ λιγότερο σε σχέση με όσους θα εμφανίσουν τελικά συμπτώματα, χωρίς ακόμη να είναι ξεκάθαρο πόσο λιγότερο" [1]

Η στατιστική καταγραφή είναι τελείως αμφισβητούμενη. Όλες οι καταγραφές σωρηδόν βαφτίζονται κρούσματα [1] και η απλή παρουσία του ιού συνιστά αιτία θανάτου ακόμα κι αν ο θάνατος προήλθε από πνιγμό (συγκεκριμένο περιστατικό που συνέβη στην Ιταλία).
Η μεταπολεμική οικονομική δομή μέσα από αυτές τις δύο κρίσεις, ειδικά την υγειονομική ρευστοποιείται. Προτείνονται μοντέλα αναδόμησης του καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής κέρδους όπου η κυρίαρχη μορφή κοινωνικών σχέσεων θα είναι αποϋλοποίημένη.
Από τον ανθρώπινο πόρο του ύστερου Καπιταλισμού βαίνουμε προς ένα μοντέλο ανθρώπου αποϋλοποιημένου, άυλης κεφαλαιακής αξίας, ψηφιακής μορφής μετατρεπόμενο σε ένα ακόμη διασυνδεδεμένο αντικείμενο ανάμεσα στα υπόλοιπα  διασυνδεμένα αντικειμένα.
Αυτός ο άνθρωπος παύει να έχει αυτεξούσιο στο σώμα του.
Οι απελπισμένοι από την μέγιστη ένδεια άνθρωποι, εύκολα ανταλλάσσουν τις θεμελιακές ελευθερίες τους στην προοπτική αποφυγής μεγαλύτερης ένδειας. Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη όταν φταίει που λέει κι ο στιχουργός.

Ιδιότυπος φασισμός...

Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Και δεν έχει καμία σχέση ο κίνδυνος με κάποια λοίμωξη. Υπάρχουν εμφανή τα σημάδια ολικής δημοσιογραφικής αυτολογοκρισίας. Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει επικοινωνιακός μηχανισμός, που ως σκοπό έχει  την εμπέδωση συγκεκριμένων αντιλήψεων.    Και σε λίγο καιρό οι δημοσιολογούντες θα ποινικοποιούνται αν ο λόγος τους ξεφεύγει της επίσημης αφήγησης. Να ναι καλά κι οι εκλογές στις ΗΠΑ, όπου εταιρείες διαχείρισης των κοινωνικών δικτύων αποφάσισαν τι θεωρείται ορθή πληροφόρηση και τι εσφαλμένη παρεμβαίνοντας σε δηλώσεις και των δύο υποψηφίων. Έγινε κι αυτό δεκτό σχεδόν με πανηγύρια. Τα είπε και ο πρωθυπουργός μας, περί "ψεκασμένων". Και αναπαράγονται συστηματικά από την κοινότητα των δικτυωμένων και συντονισμένων σχολιαστών του διαδικτύου. Με μια κουβέντα μας κλείνουν μέσα και πετάνε το κλειδί... Η έμπρακτη πολιτική σιωπή γύρω από τον πολιτειακό και οικονομικό μετασχηματισμό που συμβαίνει με αφορμή την επιδημία , από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων  είναι τα μέγιστα παράδοξη, παράξενη κι επικίνδυνη. Όσοι μιλάνε για τους ανθρώπους που πρέπει να σωθούν μέσω αμπαρωμάτων , εθελοτυφλούν. 

Είναι αρκετά ξεκάθαρο πλέον και με την βούλα ειδικών που δεν θέλουν να είναι βολικά εργαλεία (Ιωαννίδης, Κούβελας, Φαρσαλινός δημοσιεύματα στο BMJ, ακόμη κι ο ΠΟΥ ζητά στοχευμένα κι όχι οριζόντια μέτρα) το προφανές, ο ελέφαντας στο δωμάτιο,  ότι δεν πρόκειται να σωθεί κανένας παραπάνω άνθρωπος συνολικά στην κοινωνία (όχι μόνο οι ασθενείς με covid19, συνολικά οι όλοι πάσχοντες και ασθενείς, απ' όλα τα βαριά νοσήματα, αλλά και υγιείς που αυτοκτονούν, υγιείς που νιώθουν αφόρητη ψυχική πίεση) με τις ακολουθούμενες πολιτικές. Εδώ βρίσκεται μια χειραγώγηση:  οι λοιμωξιολόγοι εν γνώση ή εν αγνοία τους έχουν μια οπτική τούνελ, ασχολούνται μόνο με το κομμάτι της νοσοκομειακής πίεσης, ακόμη κι αν παραδέχονται το κοινωνικό κόστος , στην πράξη η παραδοχή τους λειτουργεί ως ρητορεία αλλά και άλλοθι προς τις αποφάσεις που οδηγούν στο αμπάρωμα. Οπότε κανένας παραπάνω δεν σώζεται συνολικά. Κανένας.
Αντίθετα θυσιάζονται άνθρωποι και η ζωή τους
Αντίθετα καταστρέφεται ζωτικός οικονομικός χώρος ο οποίος θα οδηγήσει σε μέγιστη ένδεια τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους. Κι ένδεια θα τους οδηγήσει σε εκλογή μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης. Η ένδεια θα τους οδηγήσει σε ψυχική δυσφορία και παθογένεια.

"Το 35% των γονέων ανέφερε ότι η πανδημία και τα μέτρα περιορισμού επηρέασαν αρνητικά την ψυχική υγεία των παιδιών τους. Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με τα παιδιά τους ήταν η κοινωνική απομόνωση, η αυξημένη χρήση υπολογιστών και παρακολούθησης τηλεόρασης, καθώς επίσης η ελάττωση της φυσικής δραστηριότητας και άσκησης. Ακόμη, η ανεργία, οι αυξανόμενες οικογενειακές συγκρούσεις, ο αποκλεισμός από τη δυνατότητα τηλεργασίας και η επιδεινούμενη ψυχολογική υγεία του γονέα, καθώς και το προηγούμενο ιστορικό σωματικής νόσου των παιδιών, συσχετίζονταν σημαντικά με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών."[2]

 Το παραπάνω βίντεο εν μέρη είναι μια πραγματικότητα στις ΗΠΑ. Όπου όποιος διαφωνεί με την ασκούμενη αστυνόμευση ζητάει την παρουσία του επικεφαλής. Αν επιμείνει στα συνταγματικά του δικαιώματα η κλιμάκωση της βίας με πρόσχημα κάποια παραβατικότητα είναι εκθετική.  Κι όπου συνήθως αντί να βρει το δίκιο του στην αδικοπραξία του αστυνόμου, βρίσκεται συνήθως υπό την επήρεια ηλεκτροσόκ (teaser) και αρκετές φορές πυροβολημένος. Ειδικά αν ανήκει στους βολικά συνήθεις ύποπτους (μαύρος , λατίνος).

Ξεκάθαρα κινδυνεύουν θανάσιμα οντολογικές ελευθερίες, όπως το αυτεξούσιο του ανθρώπου στο σώμα του, όπως η μη υποχρεωτική ιατρική πράξη, κατακτημένες εδώ και τουλάχιστον 200 χρόνια.

Μια πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον (που εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθεί):

Δεν θα ανοίξει η πιάτσα τον Δεκέμβρη , κάποιος φταίχτης θα βρεθεί για την αναγκαία εκλογίκευση, και θα συνεχιστεί η παροχή επιδομάτων. Με κάποια τέτοια αφορμή θα θεσπιστεί μια πρώτη μορφή κοινωνικής βαθμολογίας. Για να υπάρχει ο αναγκαίος συνετισμός. Κατά τα πρότυπα των αξιολογήσεων στις επιχειρήσεις και κατά τα πρότυπα της επιχειρούμενης αξιολόγησης στο Δημόσιο. Από εκεί θα ξεκινήσει όλο το story για την μορφή του κομφορμισμού που θέλουν να εγκαθιδρύσουν....

--------------------------------------------------------
[1]

1. Κρούσμα είναι όποιος έχει συμπτώματα (υποκειμενικά) ή/και κλινικά σημεία (αντικειμενικά) συμβατά με λοίμωξη από τον κορωνοϊο (δηλαδή συμβατά με COVID-19), και ταυτόχρονα έχει και θετικό PCR. Κρούσμα θα μπορούσε να είναι και κάποιος με συμπτώματα/σημεία συμβατά με τη νόσο ακόμη και χωρίς PCR έλεγχο. Τονίζω τον όρο “συμβατά”. Για παράδειγμα, ασθενής με δυσουρία έχει πιθανότατα ουρολοίμωξη και ασθενής με έμφραγμα έχει έμφραγμα, κι ας έχουν θετικό τεστ για τον ιό. Δεν είναι κρούσματα λοιπόν αν δεν έχουν κλινικά συμβατή νόσο. Σπάνιες εξαιρέσεις μπορεί να υπάρχουν βέβαια.

2. Κρούσμα ΔΕΝ είναι όποιος έχει θετικό διαγνωστικό έλεγχο (PCR η έλεγχο αντιγόνου) χωρίς συμπτώματα ή/και χωρίς κλινικά σημεία συμβατά με νόσο COVID-19."

http://www.docmed.gr/konstantinos-farsalinos-dieykriniseis-schetika-me-tis-epistimonikes-orologies/?fbclid=IwAR3Mg6kRKHr24bZK8JhSChjfeG--_Imzr-l9muTEbBHpqyDjxwCBAORw5tI

 

[2]

"Το 35% των γονέων ανέφερε ότι η πανδημία και τα μέτρα περιορισμού επηρέασαν αρνητικά την ψυχική υγεία των παιδιών τους. Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με τα παιδιά τους ήταν η κοινωνική απομόνωση, η αυξημένη χρήση υπολογιστών και παρακολούθησης τηλεόρασης, καθώς επίσης η ελάττωση της φυσικής δραστηριότητας και άσκησης. Ακόμη, η ανεργία, οι αυξανόμενες οικογενειακές συγκρούσεις, ο αποκλεισμός από τη δυνατότητα τηλεργασίας και η επιδεινούμενη ψυχολογική υγεία του γονέα, καθώς και το προηγούμενο ιστορικό σωματικής νόσου των παιδιών, συσχετίζονταν σημαντικά με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών.

Παρ' όλο που, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η μελέτη αφορούσε ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού, αναδεικνύει ότι τα παιδιά αποτελούν μία ευαίσθητη ομάδα και ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα στον ψυχισμό τους λόγω της πανδημίας και των περιοριστικών μέτρων. Οι οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες της οικογένειας μπορούν να επιτείνουν αυτά τα προβλήματα."

https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.10.18.20214643v1.full?fbclid=IwAR1dEsOqh7gRTMPD4tMsxI3fhT2PvH18QTRoL-GWHjLT9v-WVMvOTZYhErU

Οι μεταλάξεις που σε καθιστούν αντικείμενο του κακού....

Αυτό που έχασαν στο δρόμο οι ψεκασμοκυνηγοί ήταν τη ανθρωπιά τους.
Τά 'δωσαν όλα ακόμη και την ανθρωπιά τους για την επίπλαστη ασφάλειά τους. Τι είδους αλληλεγγύη είναι αυτή;

Που βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση μετάλλαξης της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού που ξεκίνησε το 2007, σε πλήρη κρίση του πολιτειακού συστήματος. Με τον ένα ή άλλο λόγο η αστική Δημοκρατία καταργείται στην πράξη. Το όχημα αυτό του καπιταλισμού πλέον καταργείται. Αυτή η εξέλιξη πιθανολογώ ότι ρευστοποιεί τον ίδιο τον καπιταλισμό. Σίγουρα ρευστοποιεί την ύστερη εκδοχή του, ως καζινοκαπιταλισμού.

Ο Αγκάμπεν είδε την κατάσταση με ενάργεια νωρίτερα και καλύτερα απ' όλους μας. [1]

 

Μοναδική Αλήθεια

ή πως να είσαι άθεος θρησκόληπτος και δίχως να πατάς στην εκκλησία [2]

Από τον φιλικό παντογνώστη (πάντα ευχάριστοι οι χαρακτηρισμοί έναντι επιχειρημάτων) της ηλεκτρονικής γειτονιάς σας:

Φταίει λοιπόν η αστυνομία μόνο; Αυτό είναι το ερώτημα.

Την διεκδίκηση της "μοναδικής αλήθειας" κάπου αλλού κάποιοι άλλοι την έχουν. Με επίκληση στην Αυθεντία που με ευλάβεια πίστη και σέβας, όλοι πρέπει υπάκουα να κλίνουμε το γόνυ. 'Όλοι!

Αλλιώς θα πεθάνουν εκατομμύρια.

Διάφοροι χαρακτηρισμοί του συρμού υπάρχουν για όσους τολμούν να επισημαίνουν τις απανωτές κραυγαλέες αντινομίες & ανακολουθίες υγειονομικών προσώπων και θεσμών. Αστοχίες σε λόγο πράξεις και επιπτώσεις στο σώμα της κοινωνίας και σε προσωπικό επίπεδο.

...καθώς η αστυνομία είναι μέρος της συνολικής πολιτειακής εικόνας και όχι Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ εικόνα:

Εξακολουθεί λοιπόν να λείπει, στα σχόλια, η κριτική για τον ρόλο, λόγο και θέση των γιατρών γύρω από την αυξανόμενη θεσμική αυταρχικότητα που αναζητά νομιμοποίηση στους ίδιους και στην γραφειοκρατία τους τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό.

Εξακολουθεί να λείπει η λογοδοσία.

Εξακολουθεί να λείπει η αυτοκριτική για την απογύμνωση των ανθρώπων από βασικές ελευθερίες.

Αντιθέτως βλέπουμε να διεκδικούνται σιωπητήρια προς τις κριτικές φωνές με διάφορες απευθυνόμενες μομφές και χαρακτηρισμούς.

Εξακολουθεί να λείπει ο ευθύς ξεκάθαρα διατυπωμένος προβληματισμός προσωπικός και θεσμικός για όλο αυτό που συμβαίνει το τελευταίο εξάμηνο παγκοσμίως.

Στον προσωπικό και θεσμικό, δημόσιο λόγο των υγειονομικών και της γραφειοκρατίας τους.

Όλοι καλύπτονται πίσω από τα φουστάνια της επιστήμης. Μόνο που με βάση Φιλοσοφία της Επιστήμης στο πως ορίζουμε το επιστημονικό πεδίο λίγο πολύ και συνοπτικά ισχύουν τα παρακάτω:

Thomas Kuhn argued that science does not evolve gradually towards truth.

Science has a paradigm which remains constant before going through a paradigm shift when current theories can’t explain some phenomenon, and someone proposes a new theory.

A scientific revolution occurs when: (i) the new paradigm better explains the observations, and offers a model that is closer to the objective, external reality; and (ii) the new paradigm is incommensurate with the old.

For example, Lamarckian evolution was replaced with Darwin’s theory of evolution by natural selection.

Υπάρχουν παραδείγματα και βιβλία για το ρόλο των θεσμικών οργάνων και των γιατρών στην επιβολή αυταρχισμού.

Κλασσικό παράδειγμα ο Φουκώ, άλλο παράδειγμα ο Thomas S Sazs στην βιομηχανία της τρέλας.

Παραδοχές και νουμεράκια

Ποιος; ο ίδιος ο Τσιόδρας! δίχως δάκρυα, δίχως ηθικά βάρη:
"Όπως αναφέρουν, η διαμάχη που ακολούθησε, έχει «δηλητηριάσει» τον επιστημονικό αυτόν όρο: πρόκειται για μία κατάσταση, κατά την οποία ο αριθμός των ατόμων που έχουν ανοσία σε ένα παθογόνο είναι τόσο μεγάλος, που αυτό δεν βρίσκει έδαφος να διασπαρεί και σταδιακά εξαφανίζεται.

«Στην πραγματικότητα, η ανοσία αγέλης αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να οδηγηθούμε στο τελικό στάδιο της CoViD-19»,"[3]
Στις 13/10/2020 λοιπόν:

Μια χονδρική στατιστική εκτίμηση για την λοίμωξη covid19 με βάση τα όσα ανακοινώνουν:

Η ιστορία είναι σταθεροποιημένη εδώ και 10 ημέρες και μάλλον θα εμφανίσει μείωση καταγραφών.

Σε σχέση με τις καταγραφές που ανακοινώνουν: τόσο σε επίπεδο καταγραφών όσο και σε επίπεδο διασωληνωμένων είμαστε στα ίδια με την προηγούμενη βδομάδα.

Εγχώριες καταγραφές σήμερα 363 στις 6/10 366.

Διασωληνωμένοι 89 στις 6/10 87.

Η Αττική σε καταγραφές είναι αισθητά πεσμένη καθώς την προηγούμενη βδομάδα είχε πάνω από 200 καταγραφές.

Όλα αυτά με υπερδιπλάσια τεστ σε σχέση με τις 06/10.

Πόσο στοίχημα ότι δεν θα εμφανιστεί καμία "έκρηξη" κρουσμάτων σε 7 ημέρες. Τα μέτρα θα παραμείνουν!  διότι έτσι, ως μέτρα προληπτικού που χτυπάει το ξύλο, για να μην συμβεί το κακό... [4]

 

Όπου συνθλίβεσαι ανάμεσα σε ψέματα 

Η  ταινία "η σιωπηλή επανάσταση" είναι μια πραγματεία για το ψεύδος και την επίπτωση που αυτό έχει στο υποκειμενικό βίωμα των ανθρώπων. Εμφανίζεται η αφήγηση μιας ιστορίας αντίστασης στο καθεστωτικό ψεύδος (του δρόμου προς τον Κομμουνισμό). Το πρόβλημα της αφήγησης είναι ότι η δυνατότητα διαφυγής εμφανίζεται, ως διαφυγή προς ένα εξίσου ψεύδος. Οι μαθητές διαφεύγουν από το αλλεπάλληλα ψεύδη προς την Δυτ. Γερμανία η οποία στα πλαίσια της προπαγάνδας είχε ισχυριστεί ένα εξίσου ψέμα: αυτό όπου ο Φέρεντς Πούσκας είχε σκοτωθεί στην εξέγερση της Ουγγαρίας. 

 
Είναι παράδοξο λοιπόν μια αφήγηση που δείχνει πως τα ψέματα, κατασκευάζουν φαντασιακά ιδανικά  που μπορεί να σε συντρίψουν (ένας από τους χαρακτήρες "σπάει" όταν συνειδητοποιεί ότι ο ήρωας πατέρας του είχε καταλήξει συνεργάτης του ναζιστικού καθεστώτος) καταλήγει να υποστηρίζει έμμεσα ότι όταν όλοι ψεύδονται τότε η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι  η καλαισθησία του ψεύδους και η χειροπιαστή ανταμοιβή. Η ταινία μας εμφανίζει λοιπόν, ότι η έξοδος είναι τελικά μια ακόμα είσοδος σε μια εξίσου ψευδεπίγραφη κατασκευασμένη κατάσταση. Αυτή της Δύσης, του καπιταλιστικού κόσμου, που όμως προσφέρει χειροπιαστές εικόνες  ποιο ελκυστικές ως διαφυγές από το μελαγχολικό του ψέματος έναντι κάποιων αφηρημένων εννοιών αδελφοσύνης και φιλίας. Κάθε ομοιότητα με ότι έχουμε ζήσει και ακούσει εξ Αριστερών δεν είναι τυχαία...

 

Σχέσεις....

Το ζήτημα δεν είναι να μένεις ασφαλής, αλλά να είσαι  άνθρωπος...

Ο εραστής: να είναι ο φύλακας (πάντα της διαφοράς) του ερώμενου, ο πολιτικός: θεματο-φύλακας του Νόμου, ο γονιός: ο φύλακας ενός άλλου, του παιδιού του...
Η μόνη οδός προς το ανθρώπινο στην ερωτική του, κοινωνική του, πολιτική του έκφανση είναι αυτός της δια-φύλαξης του άλλου.
Σα δυο χορευτές που χορεύουν μέσα στον χώρο και δημιουργούν εκ του μη όντος τον Τόπο της συνάντησής τους.
Χορεύουν σε σχέση και για να χορεύουν χρειάζεται να μην πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Να μην τσαλαπατά ο ένας τον άλλο...
Πως να χορέψεις σε ζευγάρι ή σε ομάδα με άλλους, αν ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον, αν κοιτά να σφετεριστεί τον χώρο το άλλου.
Οποιαδήποτε άλλη θέση οδηγεί σε φόνους, αυτοκτονίες και ανθρωποθυσίες...
του καθήκοντος του πρέπει...
"Η μη-βία είναι αυτο-θυσία;" Από το  βιβλίο της Marie Balmary "Η απαγορευμένη Θυσία" σελ 227 -232 σχολιασμός του κατά Ματθαίου 5, 38-41 όπου: "Μαζοχισμός είναι να προσφέρεις το ίδιο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει, για να σε ξαναχτυπήσει. "Αγιοσύνη" είναι να προτείνεις ένα άλλο μάγουλο σε κείνον που σε χτυπάει -για να αφυπνιστεί"
Και σχολιάζω πολιτική πράξη είναι εκείνη που αποτρέπει την δια-στροφή του νόμου, του λόγου της ανθρωπιάς σε απανθρωπιά...
Σε όλα αυτά που μας έχουν στρίψει τα σωθικά και κοντεύουμε να πάθουμε ειλεό...

____________________________________

Σημειώσεις

[1] http://positionspolitics.org/giorgio-agamben-the-state-of-exception-provoked-by-an-unmotivated-emergency/
"Σε περιοχή της Ιταλίας, ανακοινώνεται η υποχρεωτική χρήση μάσκας στο σπίτι σύμφωνα, με τον πρόεδρο της Καμπάνια" (πρόεδρος από το 2015). Ολα αυτά ο  κεντροαριστερός Vincenzo De Luca αφού επέβαλε λογοκρισία στους υγειονομικούς.

 

[2] "Του Αλέξανδρου Σχισμένου  [...] Όλοι κατανοούμε αυτή την ερεβώδη νέα πραγματικότητα. Όλοι; Όχι. Εκτός από τους Ελληνορθόδοξους ιερείς και τον Αγκάμπεν. [..]
Διότι ως αλληλεγγύη πρέπει να θεωρήσουμε τα μέτρα περιορισμού της εξάπλωσης του ιού. Ως αλληλεγγύη στις ευπαθείς ομάδες και στους εργαζόμενους της υγείας, που έρχονται σε καθημερινή επαφή με τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις. Με βάση αυτόν, τον δημοκρατικό αυτοπεριορισμό, μπορούμε να σταθούμε απέναντι στους κυβερνώντες και να απαιτήσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας για το υγειονομικό δημόσιο προσωπικό, να απαιτήσουμε να καλυφθούν οι ελλείψεις σε υλικά και ιατρούς, να απαιτήσουμε το καθολικό δημόσιο δικαίωμα στην υγεία ως κοινωνικό δικαίωμα και όχι ως κρατικό προνόμιο.[...]"
https://www.aftoleksi.gr/2020/03/16/o-aytoperiorismos-sta-chronia-tis-pandimias-mia-apantisi-ston-agkampen/

[3] https://www.iatronet.gr/photos/enimerosi/10.1177_1403494820961293.pdf?fbclid=IwAR14A370vfCZMRmveJsN8CKeglP_ZMVYlkqM45runi3IO4Iqh4PSgHKPVcw

[4] Από την συγκέντρωση μπρος στο Εφετείο

2+2 = μπανάνες

«Υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης που να μην προβαλλόταν ως κάτι το ‘’φυσικό’’ γι’ αυτούς που την υφίσταντο;» John Stuart Mill

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές σχέσεις , ο κοινωνικός τόπος ρευστοποιείται και αναδιατυπώνεται με πολύ δυσμενείς όρους για την ανθρώπινη κατάσταση. Ο κοινωνικός τόπος ορίζεται πλέον με όρους διαχείρισης κρίσεων, με όρους φυλακής ή στρατοπέδου. Αυτός μάλλον θα είναι ο Τόπος της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης. Υπάρχει εδώ και χρόνια συζήτηση για μια κοινωνική μηχανική που θα περιλαμβάνει ευθέως και  το ανθρώπινο σώμα. Ως όργανα και ως αντικείμενο υγειονομικής διαχείρισης. Μικρό παράδειγμα: η είσοδος σε κάποιες επιχειρήσεις γίνεται με υποδόριο τσιπ, στην θέση της κάρτας εισόδου. Υποθετικό παράδειγμα: με συνεχή παρακολούθηση των βιομετρικών δεδομένων, κάποια κυβέρνηση θα μπορούσε να παράσχει γενναίες μειώσεις στην φορολογία. Καθώς το δημοσιονομικό "βάρος" και "αποτύπωμα" θα ήταν μικρότερο στις υγειονομικές δαπάνες. Φαντασία; Θα φανεί παρακάτω πως αυτό ήδη συζητείται.. Και πως γίνεται η διάλυση του υγιούς στον ασθενή, μένοντας μόνο ο ασθενής...

Το κύριο και ποιο τρομακτικό εργαλείο όλων είναι ότι ο μετασχηματισμός βασίζεται στην αντιστροφή μιας έννοιας:
ο υγιής άνθρωπος γίνεται ασυμπτωματικός ασθενής. Με την έννοια του ασυμπτωματικού ασθενή (το νέο νόημα βρίσκεται στο πάντα εν δυνάμει ασθενής) διαλύεται η διαφορά υγιούς με ασθενή. Αυτό γίνεται με την θεσμική συνέργεια της γραφειοκρατίας εθνικών και διεθνών ιατρικών θεσμών (Π.Ο.Υ. , ECDC, CDC, ΕΟΔΥ). Όσοι εναντιώνονται σε αυτή την σκόπιμη σύγχυση εννοιών απορρίπτονται ως σκοταδιστές συνωμοσιολόγοι και "ψεκασμένοι" . Οι αντιδράσεις πολλών σε σχέση με την Επιστήμη και τον θεσμικό λόγο της, είναι θρησκόληπτες ως προς την αποδοχή του λόγου των υγειονομικών θεσμών:
"Το είπαν οι γιατροί", όποιος αμφισβητεί τον λόγο των "γιατρών" καταδικάζεται με όρους αίρεσης.  Οι όροι είναι επιστημονικoί το υπόβαθρο που εκφέρονται είναι θεολογικό.

"Thomas S. Szaz
▪ Εγώ υποστηρίζω πως αυτό συνέβη εξαιτίας του μετασχηματισμού της θρησκευτικής ιδεολογίας σε επιστημονική, με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του θεολογικού κινήματος από ένα μαζικό-ιατρικό κίνημα και την αντικατάσταση της δίωξης των αιρετικών από τη δίωξη των τρελών." [1]

Δεν είναι τρομακτική ως επιδημία ο covid19, είναι τρομακτικό αυτό που αναδύεται με αφορμή μια ήπια σε γενικές γραμμές λοίμωξη. Η νέα κανονικότητα η οποία χτίζεται με όρους κοινωνικής μηχανικής συνοψίζεται στο εξής:

 θα βρισκόμαστε σε διαρκή εν δυνάμει υγειονομική κρίση με διαλείμματα μη κρίσης.

Για έναν άνθρωπο με νοσηλεία μίας ημέρας επιβλήθηκαν περαιτέρω κοινωνικοί περιορισμοί.
"...χρειάστηκε 1 στα 13 κρούσματα νοσηλείας ΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ..."
"Ένα από αυτά είναι ο περιορισμός των καλεσμένων σε τελετές, όμως είναι οι γάμοι και ο λόγος πίσω από αυτή την απαγόρευση είναι τα όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη και δημιούργησαν έναν πυρήνα με αρκετά κρούσματα.

Ο λόγος για έναν γάμο με περισσότερους από εκατό καλεσμένους, από όπου έχουν προέλθει δεκάδες κρούσματα κορονοϊού, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι αυτά θα πολλαπλασιαστούν.

Μέχρι στιγμής τα επιβεβαιωμένα κρούσματα από το πάρτι γάμου είναι 13, ανάμεσά τους και ο γαμπρός, ο οποίος χρειάστηκε να νοσηλευτεί για ένα βράδυ."[2].

Ο καπιταλισμός αφού καταβρόχθισε το δημόσιο πεδίο , αφήνοντας πίσω του κράτη αποκαΐδια,  επεκτείνει το οικονομικό πεδίο και στον προσωπικό τόπο του κάθε ανθρώπου. Εδώ επισημαίνεται:

"Πρώτον, κάτι που λέγεται στην πολύ αρχή και μπορεί να διαφύγει της προσοχής. Η μετάβαση του ενδιαφέροντος απ’ τα «προσωπικά δεδομένα του ασθενούς» στα «προσωπικά δεδομένα της υγείας» συνολικά – του καθενός. Η μετάβαση είναι στρατηγικής σημασίας. Ο «ασθενής», η «ασθένεια», είναι μια περιορισμένη στο χρόνο κατάσταση. Αντίθετα, σαν «υγεία», μπορεί να θεωρηθεί το σύνολο της καθημερινής ζωής, 24/7. Συνεπώς η «δημιουργία», η «συγκέντρωση» και η «κατεργασία» των προσωπικών data 24/7 είναι μια καθολική διαδικασία που μπορεί να αφορά (και πράγματι αφορά) τα πάντα στην καθημερινή ζωή."[3].

Γυμνός φόβος
Η πορεία μας είναι προς το μέλλον. Η Αριστερά προσεταιρίστηκε την έννοια  "προοδευτικού" έναντι του συντηρητισμού, ως συλλογική έκφραση της πορείας. Του ανοίγματος του μέλλοντος. Σε αντίθεση με την Δεξιά του συντηρητικού της στασιμότητας. Εδώ και πολλές δεκαετίες η αποκαλούμενη Αριστερά έχει βαλτώσει. έχει καθηλωθεί το βλέμμα της στο παρελθόν.
Όπου η Αριστερά έχει μεταλλαχθεί κι η Ελευθερία αντικαταστάθηκε από την Ασφάλεια ως κυρίαρχο σημαίνον.
Αν τελικά δουλειά της πολιτικής ανάλυσης , της Ίασης. της Άρσης των κοινωνικών αντινομιών είναι από το να πηγαίνεις πορευόμενος  με τον κώλο προς το μέλλον , να περιστραφείς και ν' αντικρίσεις το μέλλον...
...δεν θ' αναγκάζεσαι να πατάς τα ίδια σου τα σκατά άμα στρέψεις το μέτωπο και τα μάτια και το σώμα προς το μέλλον..,
Χρειάζεται βέβαια να είσαι σε πίστη ως προς αυτό και όχι σε φόβο...

Πορνογραφία καταστροφής

Αυτό το πολύ παλιό και αγαπητό παιχνίδι του κοινωνικού έλεγχου, τώρα σε νέα υγειονομική συσκευασία. Και με τις ευλογίες της υγειονομικής Αριστεράς. Πάντα στο όνομα του ανθρωπισμού. Το κυνήγι μαγισσών που με αποστροφή καταδικάζεται ως σκοταδιστικό είχε στο πυρήνα του κάποια γεγονότα του Πραγματικού . Με συγκεκριμένες αιτιολογήσεις. Η Φαντασίωση αφορούσε τις αιτιολογήσεις τις ερμηνείες τις εξηγήσεις.. Σε τούτη την περίοδο ο αιρετικός που καίγεται συμβολικά, και κυνηγιέται, είναι όποιος αμφισβητεί την Καταστροφή. 'Όποιος αμφισβητεί τον Θεό/Καταστροφή που χρειάζεται θυσίες προς εξευμενισμό. Πριν μπήκανε οι καραντίνες καθώς είχαμε θανάτους δίχως κρούσματα, τώρα έχουμε κρούσματα δίχως θανάτους...

Πάντα όμως θα έχουμε μια Καταστροφή να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας. Κι αυτή η καταστροφή για να εξευμενιστεί ζητά από τους ανθρώπους να είναι υπάκουα και πειθαρχημένα παιδιά. Να μην διασκεδάζουν ανεύθυνα, να μην απολαμβάνουν πολύ. Να μην περιφέρονται άσκοπα. Να υπολογίζουν συνεχώς τις πιθανότητες. Τις αναλογίες ρίσκου.
Όλα αυτά για να κρύψουν τι μέσα σε σύννεφα  ενοχής και ατομικής ευθύνης;
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία πρόθεση να ενισχυθούν τα υγειονομικά  συστήματα. Ότι είναι πιο βολικό να μαντρώνεις ανθρωπιστικά τις κοινωνίες, από το να να φτιάξεις ένα σύστημα υγείας με αντοχές.
Μη χαλαρώνεται, να 'στε σε εγρήγορση, ο ειδικός παραμονεύει να καταδικάσει τον αιρετικό που δεν πιστεύει.
Κι οι γυμνοσάλιαγκες τσανακογλύφτες κι αυτοί που έχουν γεννηθεί πεθαμένοι κι αυτοί ξεχάσανε ότι είναι ζωντανοί, αναζητούν τον λευκό Ιππότη καίγοντας ταυτόχρονα άπιστους αιρετικούς που δεν πιστεύουν στον θεό της Επιστήμης [4]

Πορνογραφική φαντασίωση
...όπου δυσφορία αναφύεται όταν τρακάρεις με το στούντιο της προκάτ φαντασίωσης όπως ο Τρούμαν στο Τρούμαν. Κι  η πορνογραφία σε οποιαδήποτε μορφή της συνδέεται με μια προκατασκευασμένη φαντασίωση. Της οικογένειας του κόμματος του θεού. Καθώς την παίρνεις μάτι δυσφορείς μέσα από την κλειδαρότρυπα του ανεκπλήρωτου. Και συμβαίνει
όπου καταλαμβάνεται ο Τόπο της γεννημένης φαντασίωσης.  Και αρχίζει η απελπισμένη κατα-δίωξη
από το ανέφικτο του ίδιου του μέλλοντός σου...

Πορνογραφία λοιπόν (υπερμεγένθυση μιας λεπτομέρειας - έτσι φιλμογραφούν στα πορνό - αυτή είναι η έννοια της κλειδαρότρυπας μια ανατομία, αφαίρεση μιας λεπτομέρειας και ξεχείλωμά της) καθώς οι δύσμοιροι αιχμάλωτοι της προκάτ φαντασίωσης παίρνουν  μάτι την επιθυμία και τεστάρουν να δουν αν είναι πραγματική. Φαντασιώνονται το Πάθος μα δεν μπορούν αν ονειρευτούν την Ανάσταση.  Καθώς οι ίδιοι έχουν απολέσει την φαντασίωση στην μορφή του επιθυμητικού μέλλοντος της Ανάστασης. Η Ανάσταση ως η φαντασίωση της επιθυμούσας απόλαυσης. Η εύρεση του Τόπου της Φαντασίωσης. Όποιος έχει χάσει το μέλλον του καταφεύγει σε υποκατάστατα κάποιας μορφής πορνογραφίας. Ακόμη και αυτής της αυτοκαταστροφής.
__________________________________________

[1]
https://antifono.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%82/

[2]

https://www.efsyn.gr/node/254328

[3]
https://www.sarajevomag.gr/wp/2020/07/personal-data/

[4]

Η εκλεκτική γραφειοκρατική συγγένεια  Ιεράς Εξέτασης Ψυχιατρικής και γενικότερα θεσμικής ιατρικής επισημαίνεται και τεκμηριώνεται από τον Thomas S. Szaz στο "Βιομηχανία της Τρέλας"
 (Manufactur of Madness) σε μετάφραση του Κλεάνθη Γρίβα.

Καπιταλισμός και Ολοκληρωτισμός: μια σαγηνευτική σχέση εξουσίας πλήρης φόβου & παράνοιας....

Προοίμιο:

 Δεν υπάρχει κοινωνικό καθεστώς οποιασδήποτε μορφής που να μην έχει προβεί σε μαζικά εγκλήματα, κοινωνικά κ εθνικά. Οι αστικές Δημοκρατίες, τα φασιστικά & ναζιστικά καθεστώτα, ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, φέρουν την ευθύνη σε κάποιες φάσεις της ιστορίας τους, για καταπίεση, για αυταρχικές μεθόδους ακόμα και για μαζικούς θανάτους. Είναι άρνηση της ιστορίας όμως, η εξίσωση του υπαρκτού σοσιαλισμού με το τι έχει συμβεί στην ιστορία των δυτικών δημοκρατικών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία), φασιστικών (Ιταλία, Ισπανία, Ιαπωνία, Ελλάδα) και του ναζιστικού καθεστώτος (Γερμανία). Όπως μπορούν να μας βεβαιώσουν οι Ινδιάνοι και οι αφροαμερικάνοι Βορείου κ Νοτίου Αμερικής (οι φυλετικοί νόμοι των ΗΠΑ απετέλεσαν το πρότυπο των ναζιστικών φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης του 1935[1]), οι Κινέζοι οι Ιρλανδοί και οι Αϊτινοί του 19ου αιώνα, οι Τσεχοσλοβάκοι και (ξανά) οι Κινέζοι του 1936, οι Ινδοί του 1943, οι Αλγερινοί, οι Χιλιανοί, οι κάτοικοι της υποσαχάριας Αφρικής του 21ου αιώνα, οι κοινωνικά κατηγοριοποιημένοι ως περιθωριακοί των σκανδιναβικών δημοκρατιών μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60[2].

Η ίδια η στάση της Ε.Ε. που καταδικάζει τους ολοκληρωτισμούς και υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα βρίσκεται μέσα σε σύγχυση και την αντινομία λόγων και πράξεων, επιβάλλοντας έναν οικονομικό ολοκληρωτισμό και στερώντας από τους πρόσφυγες τα στοιχειώδη προσφυγικά τους δικαιώματα μέσα από νομότυπα & νομικίστικα προσχήματα, εξωθώντας έτσι ανθρώπους στα όρια. Όλα στο όνομα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και των κοινά συνομολογημένων & συμφωνηθέντων αντιλήψεων. Όταν συμβαίνει το κακό (νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κόμματα προ των πυλών της εξουσίας) καμώνεται την ανήξερη, αμέτοχη του κακού. Είναι άρνηση της Ιστορίας η εξίσωση Ναζισμού και Κομμουνισμού ως εξίσου ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάτι που επιχειρείται στις μέρες μας και που τελικά είναι ένας μεταμοντέρνος γιαλαντζί αντιφασισμός. Μια προσποίηση αντιφασισμού. Υπάρχουν πάμπολλες αναλύσεις που δίχως αμφισβήτηση δείχνουν την σχέση του καπιταλισμού με τον Φασισμό και τον Ναζισμό.
Αυτή η ίδια η συνομολόγιση για το κράτος Πρόνοιας από τις Δυτικές Δυνάμεις (Έκθεση Beveridge) μετά το πέρας του Β ΠΠ εμμέσως και σιωπηρά βασίζεται στο ίδιο συμπέρασμα[3]. Η απάντηση στον Φασισμό δεν είναι ακριβώς ο αντι-φασισμός αλλά ο δρόμος προς τον Κομμουνισμό.

Προεκλογική αφίσα των Εργατικών της Μ.Β. αναφέρει: "Βοήθησέ τους να τελειώσουν την δουλειά. Ψήφισε Εργατικούς" Οι Εργατικοί κέρδισαν της εκλογές του 1945 νικώντας τους Συντηρητικούς υπό τον Τσώρτσιλ, έχοντας δεσμευτεί στην υλοποίηση της έκθεσης Beveridge.

 Φόβος & παράνοια για την ασφάλεια, στις ΗΠΑ ...μα και αλλού.

Οι αναλύσεις που επικεντρώνονται στον Τραμπ και τις ναζιστικές οργανώσεις των ΗΠΑ χάνουν κάτι ουσιώδες στο τι, πως, ποιος, συμβαίνει στις ΗΠΑ.
Για άλλη μια φορά η θεσμοθετημένη μα άνομη επιθετικότητα της Αστυνομίας.
Σε συγκεκριμένη περίπτωση[4] (μία ανάμεσα σε πολλές άλλες που περιλαμβάνουν πληθώρα από αναίτιους φόνους) έγινε ένας νομότυπος βιασμός μιας φοιτήτριας στην μορφή της κολπική εξέτασης, 11 λεπτών προς αναζήτηση μαριχουάνας.
Οι υπεύθυνοι φυσικοί αυτουργοί αστυνομικοί, στην καλύτερη περίπτωση θα την γλυτώσουν με κάποιας μορφής διοικητικά μέτρα.
Οι πραγματικοί υπεύθυνοι, οι ηθικοί αυτουργοί, δλδ όσοι προμοτάρουν, προτείνουν κι ενισχύουν την επικράτηση μιας νοοτροπίας όπου στο όνομα της ασφάλειας όλα μπορούν να θυσιαστούν, θα συνεχίσουν ανενόχλητοι το έργο τους. Και δεν εντοπίζονται μόνο στην Δεξιά πτέρυγα της αμερικάνικης κοινωνίας.
Η αστυνομική βία οι ναζιστικές οργανώσεις είναι η δεξιά μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας, το πάστωμα των παιδιών με ritalin ή ανακάλυψη/εφεύρεση ολοένα και περισσότερο παιδικών "συνδρόμων" ψυχικών διαταραχών και μη κανονικότητας, είναι η φιλελεύθερη αριστερής/προοδευτικής κοπής μορφή της παρανοϊκής αντίληψης περί ασφάλειας.

Αντιφασιστικό καρότο & μαστίγιο:

Το καρότο.
Το καρότο των δεξιών στις ΗΠΑ.
Να λοιπόν που η δημόσια θέση που λαμβάνει ο Άρνι δείχνει ότι όταν θέλει η ελίτ, μπορεί να καταδικάσει δίχως μισόλογα τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Ο βαθειά ρεπουμπλικανός Άρνι τα χώνει στους ναζί. Με όρους όμως επικοινωνιακούς, winner & looser. Όμως αυτό έχει ένα τεράστιο λάκο:
Την αισθητοποίηση της πολιτικής. Την πολιτική με όρους εντύπωσης. Ένα ζήτημα που ήδη ο Benjamin είχε "πιάσει" από την δεκαετία του 1930:

"Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will (Η Πολιτική στρέφεται σε μια {εργοστασικαή} παραγωγή ομορφιάς, σύμφωνη προς μια συγκεκριμένη αισθητική. Αυτή {η παραγωγή} επιτυγχάνεται μέσω μιας απέραντης/τεράστιου μηχανής/μηχανισμού για την "παραγωγή  αξιών ιεροτελεστίας". Ο Benjamin σκέπτεται/αντιλαμβάνεται για την Ναζιστική προπαγανδιστική-μηχανή, από τις χορογραφημένες με αναμένους δαυλούς, παρελάσεις & συγκεντρώσεις, τα μεβληματικά πόστερ  και αγάλαματα και τις ταινίες όπως "ο Θρίαμβος της Θέλησης") [5].

Η αμερικάνη νομεκλαντούρα έχει μια ακόμα χρήση για τον Τραμπ: Την χρήση του, ως αποδιοπομπαίου τράγου. Δηλώνοντας άρρητα "Δεν φταίει το σύστημα (που έχουμε πνιγεί στα σκατά) φταίει ο (συγκεκριμένος) άνθρωπος..."

Αμ δε! Υπάρχει και το μαστίγιο...
 
Το μαστίγιο λοιπόν είναι το "σοβαρό" άρθρο-ανάλυση στους "σοβαρούς" New York Times. Όπου υποστηρίζει με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο τις θέσεις του Τραμπ.

Αναφέρει λοιπόν το άρθρο της "καλής" και "σοβαρής" εφημερίδας

"Ένα από τα ποιο ζωντανά (vivid) παραδείγματα της αντιφά βίας συνέβη τον Ιανουάριο στην έναρξη (της προεδρίας) του Κου Τραμπ, όπου ένας κουκουλοφόρος μέλος του κινήματος γρονθοκόπισε το εξέχων μέλος της "Λευκής Υπεροχής" Richard B. Spencer (ο οποίος ψεκάστηκε με σπρέι πιπεριού) κλπ κλπ"
Είπατε τίποτα για ίσες αποστάσεις;

""One of the most vivid examples of antifa violence occurred in January at Mr. Trump’s inauguration, where a masked member of the movement punched the prominent white supremacist Richard B. Spencer (who was pepper-sprayed by an antifa activist in Charlottesville). That single blow started a national debate over whether it was morally justifiable to “punch a Nazi.”

https://www.nytimes.com/2017/08/17/us/antifa-left-wing-faction-far-right.html?smid=fb-nytimes&smtyp=cur"
Όλα τα ίχνη των ιστορικών εικόνων και όλα τα σημάδια των επερχόμενων εικόνων, προφητεύουν ότι οι ενσαρκωτές του καπιταλισμού τρέμουν την πτώση του, προτιμώντας τερατωδίες να συμβούν στην μορφή του Φασισμού ή του Ναζισμού παρά να αναζητηθούν δρόμοι πέραν του Καπιταλισμού. Αυτός ο φόβος βρίσκεται πίσω από την εξομοίωση του Ναζισμού- Φασισμού με τον Κομμουνισμό. Αυτός ο φόβος είναι το ελατήριο των ίσων αποστάσεων. Μόνο που δεν είναι και τόσο ίσες ούτε μακρινές οι αποστάσεις από τον Φασισμό και τον Ναζισμό.

https://www.rt.com/usa/400272-petition-us-antifa-terrorist-trump/

Ολίγα ιστορικά ίχνη και πολλά στοιχεία:

Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η διαδικασία της μετάβασης από τις Αυτοκρατορίες στην Αστική Δημοκρατία δεν ήταν ομαλή. Ειδικά για κεντροευρωπαικές χώρες όπως η Αυτοκρατορική Γερμανία και η εξίσου Αυτοκρατορική (και πολυεθνική Αυστροουγγαρία). Στα περισσότερα που προέκυψαν από τις παλιές αυτοκρατορίες, έγιναν σοσιαλιστικές επαναστάσεις που αντιμετωπίστηκαν από δεξιές συντηρητικές αντεπαναστάσεις[6].

Ο διαρκής φόβος της Δεξιάς, για μια επιτυχή επανάληψη της ρωσικής επανάστασης των μπολσεβίκων και σε άλλες χώρες, ήταν που οδήγησε τελικά στην πτώση των αστικών δημοκρατιών και την αντικατάστασή τους από αυταρχικά συντηρητικά καθεστώτα.[7]

Αυτός ο φόβος έφερε επίσης, στην εξουσία, ακροδεξιά κόμματα με ριζοσπαστική εκφορά δημόσιου λόγου. Ο ριζοσπαστισμός ξεχωρίζει το φασιστικό και ναζιστικό καθεστώς σε σχέση με τα υπόλοιπα δεξιά καθεστώτα διότι δημιούργησε τις ιδεολογίες του Φασισμού και του Ναζισμού ως τις «Επαναστάσεις της Αντεπανάστασης»[8]. Ο ναζισμός αντέγραψε τις πειθαρχημένες πολυάριθμες συγκεντρώσεις από το Φασιστικό Κόμμα που με την σειρά του τις είχε κοπιάρει από τις πολιτικές συγκεντρώσεις των σοσιαλδημοκρατών. Και τα δύο καθεστώτα βασίστηκαν σε βίαιες παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές και στενή σχέση με τις ένοπλες δυνάμεις (στρατό αστυνομία) των κρατών στα οποία επιβλήθηκαν. Εγκαθίδρυσαν μονοκομματικά πολιτικά συστήματα και προσπάθησαν να ταυτίσουν Κόμμα και Κράτος. 

Ο Φασισμός κατατάσσεται ως ένα περιφερειακό πολίτευμα. Έχαιρε της εκτίμησης των ακραίων συντηρητικών πολιτικών κύκλων (όπως πχ του Τσώρτσιλ), στην Ευρώπη, κυρίως, ως ο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης αριστερών πιέσεων και εργατικών διεκδικήσεων προς τις πολιτειακές και πολιτικές ελίτ. Στην φασιστική Ιταλία έγινε προσπάθεια να επιβληθεί μια κορπορατίστικη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας χωρίς να αλλαχτούν ιδιαίτερα θεσμοί και δομές της ιταλικής κοινωνίας. Ο Ναζισμός ήταν πολύ πιο απόλυτος βίαιος κι ακραίος στην φρασεολογία του και στις μεθόδους που χρησιμοποιούσε. Στην ναζιστική Γερμανία, πολύ πιο σύντομα κι απόλυτα απ’ ότι στην Ιταλία, έγινε ενεργητική προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας της κοινωνίας και στη συνέχεια της Ευρώπης με βάση ρατσιστικά κριτήρια στο όνομα του Παγγερμανισμού και της Άριας Φυλής. Πάνω σ’ αυτή την προσπάθεια δημιουργήθηκαν τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης[9] που αργότερα μετατράπηκαν σε στρατόπεδα βιομηχανοποιημένου, μαζικού θανάτου.
Εξαιτίας του ειδικού βάρους της Γερμανίας στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, η άνοδος του ναζισμού επηρέασε σύντομα, πολύ έντονα τα πολιτικά πεπραγμένα της Ευρώπης, περισσότερο απ’ όσο είχε επηρεάσει, την προηγούμενη δεκαετία, η άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία. Η επιθετική εξωτερική πολιτική, λόγω των εγγενών φυλετικών εμμονών του Ναζισμού, που ακολούθησε ο Χίτλερ με την ενσωμάτωση της Αυστρίας (1938), την απαίτηση για ενσωμάτωση της Σουδητίας[10] (1938), την τελική κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας (αρχές 1939) και τις απαιτήσεις επί της Πολωνίας έφερε στην Ευρώπη μετά από 20 χρόνια έναν ακόμα πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Οι τρεις λέξεις που κυριαρχούν στον Μεσοπόλεμο, ως απαντήσεις στα προβλήματα του κοινωνικού ανταγωνισμού και της οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης, ήταν Κομμουνισμός, Φασισμός, Ναζισμός. Από τις τρεις αυτές λέξεις, ο Ναζισμός ήταν που οδήγησε με τις ενέργειές που επέβαλε, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ναζισμός έβαλε στο λεξιλόγιο της ανθρωπότητας, λέξεις όπως Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, Θάλαμοι Αερίων, Τελική Λύση, Ολοκαύτωμα, Γενοκτονία, Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Αυτές οι λέξεις και οι πράξεις που τις συνόδευαν, ήταν το τίμημα που χρειαζόταν για να στηριχθεί η μορφή του Αρχηγού – Καθοδηγητή (του Duce και κυρίως του Führer), που θα απάλλασσε τις αντίστοιχες κοινωνίες από τους νεωτερικούς ανταγωνισμούς και θα πραγμάτωνε το απολαυστικό όνειρο της επιστροφής σε μια οργανική, αρμονική κοινωνία. Το τίμημα αυτής της αδυνατότητας το πλήρωσαν, κυρίως, οι Εβραίοι της Ευρώπης, κατονομαζόμενοι ως oι Άλλοι που η παρουσία τους προκαλεί τον κοινωνικό ανταγωνισμό και διαλύει την κοινωνική αρμονία[11]. Εξαιτίας του ναζισμού ο Τεοντόρ Αντόρνο διατύπωσε το αναπάντητο ερώτημα «Πώς μπορεί να γραφτεί ποίηση μετά το Άουσβιτς;»

---

[1] "Why the Nazis studied American race laws for inspiration"
https://aeon.co/ideas/why-the-nazis-studied-american-race-laws-for-inspiration

[2] "Nordic eugenics Here, of all places"

http://www.economist.com/node/155244

[3] "Now, when the war is abolishing landmarks of every kind, is the opportunity for using experience in a clear field. A revolutionary moment in the world's history is a time for revolutions, not for patching."http://www.bbc.co.uk/history/ww2peopleswar/timeline/factfiles/nonflash/a1143578.shtml

[4] https://www.rt.com/usa/399842-texas-deputies-vaginal-search-college-student/
[5] "In the epilogue to ‘The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, Benjamin argues that fascism seeks to respond to proletarianisation and massification without altering the property structure. It does this by giving the masses ‘a chance to express themselves’, as a substitute for power. It offers emotional rewards instead of material rewards. Fascism logically leads to the aestheticising of politics. Politics is turned into the production of beauty, according to a certain aesthetic. This is achieved through an immense apparatus for the ‘production of ritual values’. Benjamin is thinking of the Nazi propaganda-machine, with its choreographed torch-lit marches and rallies, iconic posters and statues, and films such as Triumph of the Will. This machine is widely recognised as a forerunner of the modern PR industry. Fascism is thus partly a product of spectacle. Benjamin relates it to the spectacular nature of commodities, which are transformed in their presence from simple objects to spectacle or phantasmagoria. Fascism expands the logic of spectacle into the field of politics, with its charismatic leaders, eye-catching posters, movie-like Manichean discourse, torchlit rallies, and powerful logos and symbols"
https://ceasefiremagazine.co.uk/walter-benjamin-fascism-crisis/

[6] Βλ. Ράπτης Κώστας, «Γενική Ιστορία της Ευρώπης» (Τόμος Β), Εκδόσεις ΕΑΠ 2000. σελ. 181.
[7] Βλ. Eric Hobsbawm «Η Εποχή των Άκρων Ο Σύντομος Εικοστός Αιώνας» μετάφραση: Βασ. Καπετανγιάννης, Εκδόσεις Θεμέλιο 2010 σελ. 149 και . Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 187.
[8] Βλ. Eric Hobsbawm ο. π. σελ. 155.
[9] Ήδη το 1939 υπήρχαν 1.000.000 πολιτικοί και όχι μόνο κρατούμενοι. Βλ. Ράπτης Κώστας, ο. π. σελ. 193.
[10] Η Σουδητία ήταν μια περιοχή στα δυτικά της τότε Τσεχοσλοβακίας που κατοικούνταν από γερμανόφωνους.
[11] Βλ. Slavoj Zizek «Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; Πέντε παρεμβάσεις σχετικά με την (κατά)χρηση μιας ιδέας» Μετάφραση: Βίκυ Ιακώβου, Εκδόσεις Scripta 2002, σελ. 365,366

[upd] Ομοίωμα πολιτικής (ή η μεταμοντέρνα μισαλλοδοξία )

Υπάρχει μια δικτυακή ιστορία[1] που είναι ζωντανό μάθημα στο πως πιάνει τόπο η προπαγάνδα. Όσο ποιο παράλογα δίχως νόημα και ασύνδετα είναι τα στοιχεία (σημάδια/ίχνη) μιας αφήγησης τόσο ποιο σαγηνευτική και πιστευτή αυτή καθίσταται "And it is because the sign has been turned from its meaning or "seduced," that the story itself is seductive. It is when signs
are seduced that they become seductive.
Only signs ,without referents, empty, senseless, absurd and
elliptical signs, absorb us."[2].

Είναι τρομακτική η δύναμη της σαγηνευτικής γοητείας  της συγκεκριμένης ιστορίας (με διώκτες & διωκόμενους, σφαγείς και  δολοφόνους),  που τόσο εμφανώς  αποτελεί προϊόν σύγχυσης μεταξύ  φαντασίωσης & πραγματικότητας[3]  γινόμενη  πιστευτή και αναπαραγόμενη από 7.000 ανθρώπους.

Ένα νούμερο που είναι στο μέγεθος μιας μικρής ελληνικής πόλης.

7.000 άνθρωπο επέλεξαν να πιστέψουν μια αφήγηση που μπάζει από όλες τις μεριές, έχοντας ακόμα και αντικειμενικά πειστήρια (την φωτογραφία ενός χτυπημένου από όχημα, γατιού).

Μια κριτική ανάγνωση όλης της αφήγησης , μια κριτική ματιά στην φωτογραφία του γατιού, μια συλλογικότητα με  φιλοζωϊκό κύρος, ΔΕΝ αρκούν να ανατρέψουν το χάπι-πόρισμα  του κάθε γκουρού που λειτουργεί ως (δικτυακός) Master.

Λιντσαρίστηκε δικτυακά  συγκεκριμένος άνθρωπος με βαρύτατους χαρακτηρισμούς (δολοφόνος, ψυχοπαθής), αλλά για πολλούς είναι προτιμότερο να παραμείνει κρεμασμένος, παρά να παραδεχτούν κάποιοι ότι έσφαλαν λειτουργώντας με μισαλλοδοξία & οπαδικά.

Ο Νόμος του Λιντς έτσι λειτουργεί. Ταΐζει με τον Λόγο του, ως ταΐστρα, ο εκάστοτε Master μεμφόμενος  κάποιον που ταιριάζει με μια κοινά στερεοτυπική και φαντασιωτική αντίληψη και οι υπόλοιποι πρόθυμα τρώνε αμάσητο τον (ωραίο στην όψη μα πικρό γεμάτο δηλητήριο) λόγο του ενός και την υπόδειξή όσο αντιφατική κι αν είναι. Έτσι δημιουργούνται οι σέχτες, τα ιερατεία, οι πεφωτισμένες ελίτ, οι γραφειοκράτες που απλά κάνουν την δουλειά τους, γνωρίζοντας τίποτα για τον φόνο, αναπαράγοντας τον όμως.
Είναι μια ακόμη προειδοποίηση προς τους ενσαρκωτές, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, ότι η πορεία είναι αδιέξοδη , όταν παραιτηθείς από την προσπάθεια για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η πορεία είναι αδιέξοδη όταν χαθεί ο Άνθρωπος. Είναι αδιέξοδη, όταν αφαιρεθεί από τον άνθρωπο το (ασυνείδητο) Υποκείμενο της Ιστορίας ή η  Ιστορία από το Υποκείμενο. Όταν πάψει η αναζήτηση  για μια μια πορεία προς ένα τόπο πέραν του καπιταλισμού και των κοινωνικών σχέσεων που αυτός επιβάλλει. Όταν αντικατασταθεί η διαλεκτική αφήγηση του Υλισμού με την Ιδεολογία του τρόπου ζωής (way of Life). Τότε "ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά.".
Όσοι αγωνίστηκαν ενάντια στον καπιταλισμό θα καταντήσουν από συγκλονιστικές αφηγήσεις ανθρώπων - ζώντων Συμβάντων, ανόητες γραφικές φιγούρες, φαντάσματα, με τον οίκτο ως την μόνη δυνατότητα μνήμης γι αυτούς. Διότι πλέον η πολιτική χειραφέτησης θα έχει μετατραπεί σε μια προσομοίωση, και κάθε πολιτική πράξη θα είναι ομοίωμα πράξης. Και κάθε Συμβάν που διακόπτει το ρου της Ιστορίας δεν θα έχει χρόνο να συμβεί, ούτε Τόπο να σταθεί, διότι θα έχουν αφανιστεί, θα έχουν ξεγραφτεί οι ενσαρκωτές, οι παρελθόντες ενσαρκωτές που γύρευαν την έλευση του χρόνου της λύτρωσης. Αυτή η αντικατάσταση καταλήγει ένα ομοίωμα (semblant) κοινωνικής χειραφέτησης. Σε μια σύγχυση του καλού με το κακό σε ένα ενιαίο κι αδιαίρετο καλοκακο που αρνείται την ύπαρξη του Κακού (δλδ της άρνησης του Νόμου της Διαφοράς) όπου βολικά εναλλάσσονται ως ισοδύναμες συμμετρίες, το καλό ως σημείο με το κακό ως σημείο. Διότι έτσι το καλό και το κακό χάνουν το περιεχόμενό της επίπτωσή τους σε έναν άνθρωπο, Υποκείμενο του Λόγου. Μετατρέπονται σε λέξεις-τσόφλια που εξυπηρετούν εργαλειακά την άσκηση και την επιβολή του "δικού μας τρόπου ζωής" ως νόρμας. Τελικά υπηρετεί ένα νέο κομφορμισμό, μια νέα κανονικοποίηση (normalization) που για να σταθεί χρειάζεται την μισαλλοδοξία[4].
Εντέλει οι πολιτικές του τρόπου ζωής όπως οι έμφυλες πολιτικές καταλήγουν συρρικνωμένες σε ένα θλιβερό σημείο "δικαιώματος" στην αντίληψη του σώματος ως εργοστάσιο παραγωγής Απόλαυσης. Όλα αυτά στο όνομα της Ηθικής του Καλού. Κολυμπώντας σε ένα ατελείωτο ωκεανό Υπερεγώ με ορίζοντα μια άρρητη προστακτική.

Αντίστοιχα ο τρόπος ζωής στην ιδεολογικοποιημένη φιλοζωία (δλδ τον βεγκανισμό), όπου η ηθική συρρικνώνεται και ταυτίζεται με την διατροφή όπου στιγματίζεται ως ανήθικη πράξη και  απάνθρωπη πράξη πλήρους σκληρότητας όπου υπάρχει κατανάλωση ζωικών προϊόντων. 

Τέλος η ασφάλεια ως τρόπος ζωής όπου το παιδί χάνει το Πρόσωπο του και γίνεται αντικείμενο ως σκυλί, το παιδί δένεται με λουράκι μετατρεπόμενο σε (πολύτιμο) αντικείμενο-παιδί, δεμένο με ένα λουρί με χειροπαίδες (δεν υπάρχει λάθος ορθογραφικό).

Το λουρί, οι χειροπέδες μια επανεισαγωγή του ομφάλιου λώρου. Όλες αυτές οι συμβολικές παραβάσεις & αντινομίες γίνονται με όρους Καλού. 

Δίχως  Διαλεκτικές Εικόνες[5], εμφανίζεται μια προσομοίωση κοινωνικού μετασχηματισμού, που αφήνει άθικτο το περιεχόμενο των σχέσεων εξουσίας, την λανθάνουσα προστακτική που αυτές εκφέρουν και αρθρώνουν. Η προστακτική  αλλάζοντας  Μορφή (ότι παλιά ήταν κοινωνικό περιθώριο), γίνεται τώρα ξανά κυρίαρχη κι εξίσου καταπιεστική, με την παλιά, νόρμα. Η αντίληψη της κυρίαρχης αντίθεσης στον Ιστορικό Υλισμό δεν είναι Μόνο μια στενή οικονομίστικη αντίληψη της εξουσίας του πλούτου (στην μορφή των μέσων παραγωγής) ή των προλετάριων, αναγκαστικά εμπόρων του χρόνου τους, εγκιβωτισμένοι στην μορφή της αναγκαστικής παροχής σωματικού ή πνευματικού μόχθου, της αναγκαστικά εμπορευματοποιημένης εργασιακής τους δυνατότητας.  Η κυρίαρχη αντίθεση ενάντια στον Καπιταλισμό, βρίσκεται στην συντριβή της Υποτέλειας. Στην κατάργηση κάθε Κυρίου που είναι ιδεολογικός Κύριος υπεράνω  του Νόμου. Στην επικράτηση του Νόμου ως Νόμο που αρνείται (αποτρέποντας) την θυσία της Διαφοράς.

 Στην εξάλειψη κάθε εξουσίας, κάθε  Προστακτικής ακόμα και αν αυτή εμφανίζεται στην μορφή της Προστακτικής του  Καλού ως αναγκαίο Κακό, όπου το Κακό εφαρμόζεται "στο όνομα του Καλού"[6].
Όπου κάθε άνθρωπος ενσαρκωμένος, πλήρες Ιστορικό Υποκείμενο, δεν θα φυτοζωεί αλλά θα ξεδιπλώνεται στην εκπλήρωση της ζωής και όχι καταδικασμένος σε μια ζωή υπό αναστολή ή σε ως εάν ζωή, μέχρι ο θάνατος να έρθει.

Διαφορετικά θα συνεχίζουν να εμφανίζονται στα δέντρα παράξενα φρούτα, απότοκα μιας τυφλής οργής που όσοι την γέννησαν θα κρύβονται μέσα στις σ(υ)κιές του Βιβλικού Αγρού, μιλώντας με διχαλωτή γλώσσα, δηλώνοντας αμέτοχοι στον φόνο...

Θέση II

"Στα πιο αξιoσημείωτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής", λέει ο Lotze, "συγκαταλέγεται... δίπλα στην τόσο μεγάλη φιλαυτία σε επιμέρους ζητήματα, η γενική απουσία φθόνου κάθε παρόντος σε σχέση με το μέλλον". Αυτός ο συλλoγισμός μας δείχνει πως η εικόνα που διατηρούμε για την ευτυχία είναι πλήρως εμποτισμένη στο χρόνο, στον οποίο μας αποδόθηκε κάποτε η ροή της ίδιας μας της ύπαρξης. Το είδος της ευτυχίας που θα μπορούσε να μας προκαλέσει φθόνο, υπάρχει μόνο στον αέρα που έχουμε αναπνεύσει, με ανθρώπους στους οποίους θα μπoρούσαμε να μιλήσουμε, με γυναίκες που θα μπορούσαν να μας δοθούν. Με άλλα λόγια, η εικόνα που έχουμε για την ευτυχία είναι αδιάρρηκτα συνδεμένη με εκείνη της απoλύτρωσης. Το ίδιο συμβαίνει με την εικόνα του παρελθόντος, πράγμα που εισαγάγει την ιστορία στις υποθέσεις του. Το παρελθόν κουβαλάει ένα μυστικό δείκτη, που το παραπέμπει στην απολύτρωση. Δεν μας αγγίζει μήπως κι εμάς μια πνοή του αέρα που περιέβαλε τους προηγούμενούς μας; Δεν υπάρχει μια ηχώ αυτών που έχουν πια σιωπήσει, στις φωνές που φθάνουν σήμερα στα αυτιά μας; Δεν έχουν οι γυναίκες, για τις οποίες ενδιαφερόμαστε, αδελφές που δεν τις αναγνωρίζουν πια; Αν είναι έτσι, τότε υπάρχει μια μυστική συμφωνία μεταξύ των γενεών που πέρασαν και της δικής μας. Επειδή η άφιξή μας στη γη ήταν αναμενόμενη. Επειδή μας είχε δωριστεί, όπως σε κάθε γενιά που προηγήθηκε, μια ασθενική μεσιανική δύναμη, πάνω στην οποία το παρελθόν εγείρει αξιώσεις. Αυτές οι αξιώσεις δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθούν με φθηνό τίμημα. Ο ιστορικός υλιστής γνωρίζει το γιατί.

Θέση VI

Ανασύνθεση του παρελθόντος δεν σημαίνει αναγνώρισή του "με τον τρόπο που υπήρξε πραγματικά". Σημαίνει το άρπαγμα μιας μνήμης καθώς αστράφτει σε μια στιγμή κινδύνου. Για τον ιστορικό υλισμό το ζήτημα είναι να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος, καθώς αυτή εμφανίζεται απροσδόκητα στο ιστορικό υποκείμενο τη στιγμή του κινδύνου. Ο κίνδυνος απειλεί τόσο το περιεχόμενο της παράδοσης όσο και τους παραλήπτες του. Και για τους δύο είναι ο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. Κάθε εποχή πρέπει να κάνει τη δύσκολη προσπάθεια για την εκ νέου αρπαγή της παράδοσης από τον κoνφoρμισμό, που είναι έτoιμoς να την καταδυναστεύσει. Γιατί ο Μεσίας δεν έρχεται μόνο σαν λυτρωτής, αλλά και σαν νικητής του αντίχριστου. Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα 'ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά."

πηγή

[1] Ευτυχώς φιλόζωοι ακτιβιστές αντιλήφθηκαν τις Διαφορές μεταξύ πραγματικότητα και φαντασίωσης. Οι οπαδοί πάλι αδυνατούν...
http://ellinikahoaxes.gr/2017/08/05/protofanis-diasirmos-politi-sto-facebook/
[2] Μπωντριγιάρ,  Σαγήνη, σελ 74
[3] με "δολοφόνους",  "καταδιωκόμενους και καταδιώκτες", "σφαγείς" είναι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί που αναπαράχθηκαν με ευκολία μέσα στα social media.
[4] Μια βόλτα στα κοινωνικά δίκτυα και τους "διαλόγους" που αναπτύσονται γύρω από αυτά τα ζητήματα θα πείσει τα περί της μισαλλοδοξίας. Μια χαρακτηριστική φράση που συνάντησα ήταν "θιασώτες στυγνής ανθρωποκεντρικής ιδεολογίας...".  
[5] Έκφραση του Walter Benjamin συγκεκριμένα αναφέρει τον όρο ως Διαλεκτικές Εικόνες.
Ένας όρος που εμφανίζεται στο αδημοσίευτο έργο του "Passagenwerk" στ' αγγλικά γνωστό ως "The Arcades Project" .
Επίσης και  στο έργο του "Για την αντίληψη της Ιστορίας γνωστό στην Ελλάδα ως "Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας" εμφανίζεται η κρισιμότητα των εικόνων για στην Υποκειμενική και συλλογική αντίληψη του του Μεσιανικού χρόνου όπου η Πράξη οδηγεί στο Συμβάν της απελευθέρωσης. 
[6] "Για το καλό μου" που λέει και ο στίχος του Γιάννη Μηλιώκα