Το γάλα της Φορμόλης

Ευρισκόμεθα εμείς οι γιατροί προ ενός ασθενούς
επί της χειρουργικής κλίνης, μικρέ ανθρωπάκο...[1]

Ο Κάρολος είχε γράψει για τον νομοτελειακό ιμπεριαλισμό στον καπιταλισμό...

Αυτό που δεν μπορούσε να δει, είναι οι μελλοντικές μορφές του ιμπεριαλισμού. Όπου ήδη μετά το δόγμα Μονρόε δεν χρειάζονταν οι κλασικές μορφές της εδαφικής κατάκτησης με στρατιωτική παρουσία, για να έχεις μονοπωλιακά αγορές και φτηνούς εργάτες. Και μετά τον 2ο ΠΠ η κλασσική αποικιοκρατία αναγνωρίστηκε μεν ως απαράδεκτη ηθικά από τις κρατικές εξουσίες. Αντικαταστάθηκε δε από την οικονομική αποικιοκρατία παράγοντας τις αποικίες χρέους. Και μια ολοκληρη σειρά από κράτη σε διάλυση (failed state). Στην εποχή που ζούμε αποικιοποίηση γίνεται στο σώμα μας. Και συμβολικά μέσω χρέους[2] και πλέον πραγματικά με την βιο-πολιτική που εφαρμόζεται με αφορμή την επιδημία sars-cov2. 
[Παράγει ήδη ανθρώπους σε διαρκή κρίση - failed people...]

Τους μαζικούς πειθαναγκαστικούς εμβολιασμούς μπορεί κάποιος να τους δει, ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ως ευρείας κλίμακας τεστ για συμπίεση του κόστους ανάπτυξης νέων φαρμακευτικών πλατφορμών.

....με κάποιες παρενέργειες...(Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη
 μεγέθους.) [3]

Με μια κουβέντα συμπιέζεται το κόστος ανάπτυξης ενός νέου και πολλά υποσχόμενου (σε κέρδη) προϊόντος. Επειδή εξουσία και οικονομικές δυνάμεις έχουν συμβιωτική σχέση , επωφελήθηκε και η εξουσία, δρομολογώντας δοκιμάζοντας νομικά όπλα αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού. Ξεμπερδεύοντας de facto πολιτειακά και κοινωνικά με τα κομμάτια εκείνα διασφάλισης ελευθεριών που τους δυσκόλευαν την ζωή, στον κοινωνικό & πολιτειακό μετασχηματισμό, που έχει δρομολογηθεί. 

Το γάλα της φορμόλης μεγαλώνει ανασφαλή παιδιά....

Η ζωή από περίκλειστα κελιά που είναι ασφαλείς χώροι. Ασφαλείς από την ίδια την ζωή. Αυτό καλλιεργείται μέσω της ψυχολογικοποίησης/ιατρικοποίησης  ως νόημα της ζωής εδώ και 40-50 χρόνια.

Η ασφάλεια ως νόημα ζωής με μικρά ελεγχόμενα διαλείμματα σε τόπους ελεγχόμενης χαράς (ΝτίσνευΛαντ , Αλλου! Φαν παρκ κοκ) . Η ζωή ως μια σειρά από check list/check up για να τσεκάρεις αν ως (βιολογικός/ψυχικός μηχανισμός) μηχανισμός δουλεύεις καλά...
Αν κουμπώνεις λειτουργικά στον κοινωνικό μηχανισμό...

 Όσοι έχουν ενδώσει στην ιδεολογία των check list  φόβου λυπάμαι, τους έχω κακά νέα. Ο φόβος θα επεκταθεί σε μια πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα φοβία. Όσο θα υπακούν στην λογική του φόβου, όσο λογική κι αν εμφανίζεται , τόσο θα τους κάνουν τηγανητά τα ήπατα, παράλογες φοβίες. Που είτε θα μεταμφιέζεται σε λογική καθώς θα έχει εύλογα πάτημα σε κάτι συγκεκριμένο είτε θα είναι πλήρως διάχυτη ρευστή και θα τους διαπερνά, απομυζώντας τους από ζωή. Θα βρεθούν και 5-6 γκουρού που θα πουλάν φύκια (ήδη έχουν βρεθεί πχ ο κος Μόσιαλος). Ευρισκόμενοι βέβαια σε πλήρη σύγκρουση συμφερόντων

Ρευστοί καιροί [4]

Έχει ρευστοποιηθεί η ζωή, σε ένα μισοχωνεμένο και ξερασμένο χυλό αν-ασφάλειας. Αναπαράγωντας το αδιέξοδο ιδεολογικό μόρφωμα της πανταχού παρούσας απειλής. Αυτό που μας ήρθε straitgh through USA. Υιοθετήθηκε από την Αριστερά. Αλλεπάλληλα στρώματα απειλής, κοινωνικού χρέους ρυθμιστικών κανόνων και ηθικής υποχρέωσης. Κι ενοχής. Η καλύτερη επένδυση . Κάνε τους όλους υπό-χρεους ενοχής και τους έχεις καταστήσει πλαστελίνη.
Πόσοι έγκλειστοι είναι συνειδητά Truman [5], προτιμώντας να βιώνουν μια ζωή σε δομημένους κανόνες safe places φυλακών, κουμπώνοντας χάπια για να βγάλουν πέρα με την λιγότερη ανάσα και την την εκρηκτικότερη παρουσία πανικού.

Η χαραμάδα αισιοδοξίας είναι ότι η τεχνοφεουδαρχία είναι μια μορφή φεουδαρχίας με τα καθρεφτάκια και τις χάντρες δικαιωμάτων. Ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων που έχει ξεπεραστεί εδώ και αιώνες. Θα καταρρεύσει όχι διότι υπάρχει γραμμική πρόοδος τη ς κοινωνίας , αλλά διότι είναι ξαναζεσταμένο φαΐ, ένα αμάξι μια σακαράκα, που απλά του έχουν γυαλίσει με μαγικά ζουμιά τις λαμαρίνες. Ακόμη κι αν υπάρχει η τεχνική της διαρκούς εξωγενούς απειλής (επιδημία, φυσική καταστροφή ή ότι άλλο πλασάρουν) , βρίσκεται σε πλήρη αποσύνδεση με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της ενδογενούς απειλής, όπου περισσεύει οικονομικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας (μην ξεχνάμε στον Καπιταλισμό η κοινωνία είναι μηχανισμός υπεραξίας).  Ο καπιταλισμός πλέον αδυνατεί να παράσχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής. Υπάρχει μια αντιστροφή που θα μεγαλώνει: Τα 2/3 της κοινωνίας θα βρίσκονται εκτός οικονομικής παραγωγής. Θα είναι αποκλεισμένα απορρίμματα εντός ενός αποκλεισμένου χωροχρονικά νοήματος. Αυτό γεννά εξεγέρσεις και καμιά φορά πετυχημένες επαναστάσεις.

_________________________________________

[1] Απόσπασμα από ανάρτηση του Καθηγητή Αιματολογίας Γρηγόρη Γεροτζιάφα
Ο Γ. Γεροτζιάφας και τo ερευνητικό κέντρο που διευθύνει αναπτύσσει ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από τις εταιρείες Sanofi, Pfizer, Leo, Stago.
""Στην πραγματική ζωή λοιπόν το θέμα τίθεται με απλό και σαφή τρόπο: «Κύριε θα κάνετε το εμβόλιο —αυτό που έχουν αποφασίσει αυτοί που ξέρουν— γιατί θα σας προφυλάξει από μια αρρώστια που μπορεί να σας σκοτώσει […] και δεν έχει μα και μου» ." 

https://info-war.gr/gerotziafas-peri-ypochreotikoy-emvol/?fbclid=IwAR0Bb1wS2hxvnocLiEkeE3AY4RWFE-_6tWx_4IKfLt32MxAkG4G6aYyQY1k

[2] χαρακτηριστικό παράδειγμα το φοιτητικό χρέος σε ΗΠΑ ΗΒ. Ένας φαύλος κύκλος όπου για να έχεις μια σχετική οικονομική ασφάλεια μέσω σπουδών , υπερχρεώνεσαι σχεδόν εφ' όρου ζωής για να αποκτήσεις το πτυχίο που θα εξαργυρωθεί σε οικονομική ασφάλεια.

[3] από μηχανική μετάφραση

"5. Συμπεράσματα Η παρούσα αξιολόγηση θέτει το ερώτημα εάν θα ήταν απαραίτητο να επανεξετάσουμε τις πολιτικές και να χρησιμοποιήσουμε τα εμβόλια COVID-19 με πιο φειδώ και με διακριτική ευχέρεια μόνο σε εκείνους που είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τον κίνδυνο επειδή αισθάνονται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από την πραγματική μόλυνση από την πλαστή μόλυνση . Ίσως να είναι απαραίτητο να μειώσετε τον ενθουσιασμό με νηφάλια γεγονότα; Κατά την άποψή μας, ο EMA και οι εθνικές αρχές πρέπει να ξεκινήσουν μια επισκόπηση ασφάλειας στη βάση δεδομένων ασφαλείας των εμβολίων COVID-19 και οι κυβερνήσεις πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τις πολιτικές τους υπό το φως αυτών των δεδομένων. Στην ιδανική περίπτωση, οι ανεξάρτητοι επιστήμονες θα πρέπει να διενεργούν διεξοδικές αναλύσεις περιπτώσεων των πολύ σοβαρών περιπτώσεων, έτσι ώστε να υπάρχουν τεκμηριωμένες συστάσεις σχετικά με το ποιος είναι πιθανό να επωφεληθεί από τον εμβολιασμό SARS-CoV2 και ποιος κινδυνεύει να υποφέρει από παρενέργειες. Επί του παρόντος, οι εκτιμήσεις μας δείχνουν ότι πρέπει να δεχτούμε τέσσερις θανατηφόρες και 16 σοβαρές παρενέργειες ανά 100.000 εμβολιασμούς για να σώσουμε τις ζωές 2-11 ατόμων ανά 100.000 εμβολιασμούς, θέτοντας κινδύνους και οφέλη στην ίδια τάξη μεγέθους. 

https://www.mdpi.com/2076-393X/9/7/693/htm?fbclid=IwAR3TJl78uKsy7wf-hIeT8GyYrp0-PVBGACvfsDOU_MbWUSZDZef8G3qaKeg

[4] Ρευστοί καιροί Η ζωή την εποχή της αβεβαιότητας - Ζίγκμουντ Μπάουμαν

"την ιδιαίτερα παραγωγική τελευταία περίοδο της ζωής του, προσπάθησε να ρίξει φως στην ανθρώπινη κατάσταση την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ανατέμνοντας τον σημερινό κόσμο, σε αυτό που ονομάζει συνθήκες "ρευστής νεωτερικότητας", πραγματεύεται την υποβάθμιση της δημοκρατίας, τον διαχωρισμό εξουσίας και πολιτικής, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους και την καλλιέργεια του φόβου από πολιτικούς, επιχειρηματίες και ανθρώπους των ΜΜΕ."

https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=146712

[5] Truman Burbank χαρακτήρας της ταινίας "Τρούμαν Σόου"

Σε διαρκή κρίση απάνθρωπης ανθρωπιάς (προς μια Α-τοπία του στρατοπέδου)

ο σύγχρονος λαβύρινθος, είναι ο μίτος της Αριάδνης

Εξ-ατμίζοντας την Αλήθεια

Ο σύγχρονος λαβύρινθος είναι η αναπαραγωγή ενός ψέματος με αλλεπάλληλα στρώματα προσομοίωσης που εξατμίζει την αλήθεια. Υπάρχει κάτι σε τούτη την πράξη που δείχνει προς μία και μόνη πραγματικότητα, αυτή του κυνισμού. Υπάρχουν ολόκληρες πρακτικές  που στοχεύουν σε μια διαχείριση της πραγματικότητας, σε μια σχετικοποίηση του Τόπου. Σε μια παροντοποίηση των πάντων. Αρχαιότατες τεχνικές ισοδυναμίας, ανάμεσα στο έτσι, στο γιουβ-έτσι και στο κοκορ-έτσι. Τεμαχίζοντας το σώμα του λόγου  και ανασυναρμολογόντας το, βολικά ότι και όπου συμφέρει.

Ο μόνος φαρμακο-λόγος που ξέρουν οι πονηροί πωλητε(ς)υτάδες, είναι το κλείσιμο, κλείσιμο, κλείσιμο (τού μέλλοντος) και η ηθική διαπόμπευση. Κατηγορούσαν & κατηγορούν ως ανήθικους (αμαρτωλούς) όσους θέλουν ακέραια κι ατόφια την κοινωνικότητα τους. Κατηγορούσαν και κατηγορούν ως εν δυνάμει φονιάδες (κι άλλη αμαρτία) όσους δεν αντέχουν ένα άχρηστο σύμβολο υποταγής στην α-νοησία, να κρέμεται θλιβερά στην μούρη [1]. Ιεραπόστολοι ενός π-ηθηκίζοντος ορθολογισμού, στην πράξη βρίσκονται σε βαθύ σκοταδισμό. Σπέρνουν φόβο αναπαράγουν τον Τρόμο.

ΜΗ-μαμ , κακά και νάνι... 

Πως αρχίζει να καθ-ορίζεται η υπερμοντέρνα δυστοπία; [2]

• H εξουσία μπορεί ανενόχλητα να ορίζει τα νοήματα κατά το κέφι της ( η μάσκα ως εμβόλιο πριν το εμβόλιο, ενώ μάλλον δεν θα υπάρξει εμβόλιο). Βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, το ψάρι κρέας, το κρασί, νερό και το νερό λάδι[3]. Τα πάντα ρευστά δίχως ραχοκοκκαλιά.
  
• Στοιχειώδεις δεδομένες ανθρώπινες ελευθερίες είναι προαιρετικές (είναι και δεν θα είναι)  στο έλεος κάθε κυβερνητικής αφήγησης.
• Θα εργάζεσαι απλώς για την επιβίωσή σου (διαλύονται και τα υπολείμματα ρυθμισμένης εργασίας)
• Ο ελεύθερος χρόνος σου θα είναι κενός χρόνος δίχως κοινωνικότητα και διασκέδαση (ανελεύθερα ελεύθερος χρόνος)
  

Μια ζωή που η δυνατότητά της, βαίνει σε γυμνή επιβίωση, προς μη-είναι [4]. Πάντα σε έναν χρόνο απειλητικής καταστροφής που καταργεί εξ-αφανίζει τον Τόπο (τον βιωμένο Χωροχρόνο προς ορίζοντα ανοιχτού μέλλοντος). Από εδώ και στο εξής τα όσα βασικά και αναφαίρετα γνωρίζαμε, αφαιρούνται μετατρεπόμενα σε προαιρετικές δωρεές της εξουσίας. Βρίσκεσαι σε μη-Τόπο με μη-κανόνες.

Επιτέλους κολλητοί της εξουσίας[5]...

Και η Αριστερά;
Ασχολούνται με περιφερειακά ζητήματα (πχ εκκλησίες) τα χειραγωγούμενα, φοβισμένα κορόιδα και δεν αντιλαμβάνονται ότι συναινούν σε μια οργουελιανή και πλήρως ταξική δυστοπία [6].

Κουνώντας τις περίλυπες κεφαλές τους και θα λένε "η κοινωνία είναι οπισθοδρομική", "εκφασίστηκε",  "δεν ξεσηκώνεται κανείς", "δεν υπάρχει αλληλεγγύη". Όταν αυτοί πρώτοι και πρόθυμα σακάτεψαν, με την άνευ όρων συναίνεση στον υγειονομικό αυταρχισμό, την έννοια και το νόημα της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Όταν αυτοί οι ίδιοι οποιαδήποτε αντιτιθέμενη φωνή, επιστημονική ή μη, την απαξίωσαν ως ψεκασμένη. Ίδιος λόγος με τους εκπροσώπους της εξουσίας.  Όταν και αυτοί σπρώχνουν την κοινωνία σε μια υγειονομική κιμαδομηχανή. Σε ένα υγειονομικό κλουβί. Γνωρίζουν ότι οι πολιτικές που καταστρέφουν βιοποριστικά ολόκληρες κοινωνικές ομάδες εκπορεύονται από την ΕΕ [7]. Γνωρίζουν ότι είναι εξαιρετικά καταστροφικές για τις στοιχειώδης ελευθερίες. Ότι ελευθερώνουν τον δρόμο για βαθύτερα στυγνό έλεγχο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ότι νομιμοποιούν την μεταμοντέρνα λογοκρισία. Δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί, δεν μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα την γνώμη τους, παρ' όλα τα ορθολογικά τεκμήρια που στηρίζουν την γνώμη τους. Τους περιμένει στην γωνιά αλαλάζοντας το φανατικό πλήθος της επιστημονικής θρησκοληψίας.
Τέλειο το έγκλημα;
Δεν υπάρχει! Πάντα υπάρχουν οι πατημασιές και οι κηλίδες  που επικαλούνται την πράξη του εγκλήματος, του φόνου. Μπορούν όμως να διασπαρούν όμοια ίχνη που επικαλούνται επίσης την αλήθεια. Αυτή την δουλειά την έχουν αναλάβει οι κάθε λογής καθοδηγητές, με την στόφα του ειδικοί ή του θεσμικού διαστροφέα του λόγου (διαδικτυακό τρολ/γκουρού). Κι έτσι γεννάται η σύγχυση που ξαφνικά αποπροσανατολίζει, ξαφνικά ουρανός και γη γίνονται εναλλάξιμα και ανταλάξιμα. Και τότε είναι που ο άνθρωπος απανθρωπίζεται από επίκληση στην ανθρωπιά. Χάνεται η διάκριση της πραγματικότητας χάνεται κι ο Τόπος όπου μπορείς να σταθείς. Ασφυκτιάς κι εκρηγνύεσαι.  Και τότε σε χαρακτηρίζουν ραδιενεργό και όχι  άνθρωπο. Οι ίδιοι που κάλυψαν το έγκλημα εις βάρος σου. Αυτό πράττει η Αριστερά της εποχής μας. Είναι ο εξαφανιστής του εγκλήματος.

Οι χαρωποί οπαδοί του Νόμου του Λίντς , επιτέλους τα κατάφεραν,  μετέχουν στην διαστροφική "μέθεξη" της Εξουσίας. 60-70 χρόνια στην απέξω , επιτέλους βρέθηκε ο τρόπος να ενσωματωθούν στην εξουσιαστική αφήγηση. Δεν χρειάζονται τα προσχήματα της κριτικής στήριξης, προσομοιωμένων αριστερών κυβερνήσεων. Στηρίζουν την ίδια την Αντίδραση. Κραυγάζουν για περισσότερα μέτρα, για περισσότερη κοινωνική πειθάρχηση για ακόμη περισσότερη βιοπολιτική. Ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η απελευθέρωση του Τόπου από την Τυραννία, που υποτίθεται πρεσβεύει η Αριστερά και τα ΚΚ, έχει μεταλλαχθεί σε ένα γκροτέσκο αηδιαστικό μόρφωμα κοινωνικού αυταρχισμού , κυνισμού μισαλλοδοξίας κι αισχρού ηθικισμού. Καλώς ορίσατε στην Α-τοπία.  Έχουν καταντήσει το Πράγμα-Μόρφωμα της ταινίας του Κάρπεντερ. Έχουν καταλήξει σε υλικό από εφιάλτες. Μας έχουν κατηγορήσει ως πρώτη ύλη για εφιάλτες όταν όλοι μας, για την Αριστερά και τα ΚΚ, είμαστε εν δυνάμει ένοχοι για φόνους εξ αμελείας, ως ασυμπτωματικοί μεταδοτικοί ασθενείς. Δεν γνωρίζουν τίποτα για τον φόνο, αναπαράγοντας τον ταυτόχρονα. Κατηγορώντας όποιον δεν τον αναπαράγει.

Είναι οι καλύτεροι απόστολοι της αναπόφευκτης αναγκαιότητας που θα μας επιβάλλεται από εδώ και πέρα. Αρχικά ήταν η οικονομική κρίση , τώρα είναι η υγειονομική, αργότερα κάποια άλλη κρίση...
Κλείνουν το μέλλον, αποκλείοντας κάθε μέλλον... εκτός αυτού που ορίζει η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός καταρρέοντος συστήματος.

 

_______________________________________

[1] "Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για το γεγονός ότι οι μη ιατρικές μάσκες προσώπου ή άλλα καλύμματα προσώπου αποτελούν αποτελεσματικό μέσο για την προστασία του αναπνευστικού για το άτομο που φορά τη μάσκα. Συμπερασματικά, τα διάφορα είδη των μη ιατρικών μασκών προσώπουέχει αποδειχθεί ότι έχουν πολύ μικρή διηθητική ικανότητα(2–38%) [21] . Σε μία μελέτη, οι βαμβακερές χειρουργικές μάσκες σχετίστηκαν με μεγαλύτερο κίνδυνο διείσδυσης μικροοργανισμών και ILI σε σύγκριση με την απουσία μάσκας [5].Υπάρχουν περιορισμένα έμμεσα αποδεικτικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι οι μη ιατρικές μάσκες προσώπου από διάφορα υλικά ενδέχεται να μειώνουν την απελευθέρωση στο περιβάλλον αναπνευστικών σταγονιδίων που παράγονται από τον βήχα, αλλάτα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι μη ιατρικές μάσκες προσώπου είναι λιγότερο αποτελεσματικέςαπό τις ιατρικές μάσκες ως μέσο ελέγχου της πηγής [22]. Δεν έχουν θεσπιστεί πρότυπα για της χειροποίητες μη ιατρικές μάσκες προσώπου. Ένα από τα πλεονεκτήματα της μη ιατρικής μάσκας προσώπου από πανί ή άλλο ύφασμα είναι ότι μπορεί να κατασκευαστεί εύκολα και επίσης να πλυθεί και να επαναχρησιμοποιηθεί."
https://www.ecdc.europa.eu/sites/default/files/documents/Use%20of%20face%20masks%...

[2]  όρος του Marc Augé στο Non-Places: Introduction to an Anthropology of Supermodernity και του Terry Eagleton στο After Theory, 

[3] Πέραν κάθε προσωπικής αντίληψης, υγειονομικά και πάλι η καλύτερη μέθοδος αποτροπής της διασποράς του sars-covid2 είναι η αποφυγή του στενού συγχρωτισμού. Αυτό είναι γενική παραδοχή. Ισχύει γενικά για τις λοιμώξεις του αναπνευστικού.
Η εφαρμογή μάσκας είναι καθαρά ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΜΕΣΟΝ σε συνθήκες συγχρωτισμού.

"Απαντώντας σε ερώτηση για την διασπορά του κορονοϊού στα ΜΜΜ, ο κ. Χαρδαλιάς τόνισε πως οι επιβάτες φορούν μάσκες ενώ «μπορεί να μην υπάρχει απόσταση, αλλά από τις αναλύσεις των επιδημιολογικών δεδομένων προκύπτει ότι η μάσκα κρατά πολύ χαμηλά τη μετάδοση στα ΜΜΜ»."
https://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/koinonia/317841/xardalias-den-ofeiletai-sta-mmm-i-diaspora-alla-i-diaskedasi-kai-oi-athlitikes-drastiriotites

[4] ανάλογο των προσφυγικών camps

[5] Να λοιπόν που ο λόγος του Μητσοτάκη και των Αριστερών ταυτίζονται στην χρήση του όρου "ψεκασμένος". Για όποιον έχει αμφιβολίες για τους διαδικτυακούς γκουρού, της Αριστεράς και την ανάθεση που έχουν πρόθυμα αναλάβει...
"Σας παρακαλώ, λοιπόν, να αφήσουμε τους επιστήμονες έξω από κάθε αντιπαράθεση. Γιατί αν αμφισβητήσουμε την επάρκειά τους ή, ακόμα χειρότερα, αρχίσουμε να τους κατηγορούμε ότι παίζουν πολιτικά παιχνίδια, τότε πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε όλοι.
Αν χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους ειδικούς, θα υπακούσουμε πιο εύκολα στα κελεύσματα των εύκολων και απλοϊκών συναισθημάτων. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους λίγους «ψεκασμένους». Αλλά και σε εκείνους που δικαιολογημένα είναι κουρασμένοι από αυτή την πολύμηνη περιπέτεια.
Η θεμιτή πολιτική κριτική ας περιοριστεί, λοιπόν, στους πολιτικούς. Εξάλλου, πρώτος εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη των αποφάσεων μου. Δεν κρύφτηκα στα δύσκολα, δεν θα το κάνω τώρα. Τώρα είναι η ώρα των πράξεων από όλους, και από τον καθένα ξεχωριστά."

https://www.news.gr/politikh/article/2398729/to-echmiro-minima-mitsotaki-gia-tous-psekasmenous-ke-i-stirixi-stous-idikous.html

[6] Η εστίαση είναι αυτή που συγκεντρώνει την "πλέμπα" των εργαζομένων, πλέμπα στα μάτια της ελίτ. Και είναι αυτή που στοχοποιείται πανευρωπαϊκώς.

[7] και πάλι ο λόγος του Μητσοτάκη "Είναι, λοιπόν, η ώρα των πολιτικών αποφάσεων. Και γι’ αυτές θα σας μιλήσω, θέλοντας και πάλι να προλάβουμε τα χειρότερα, που ήδη απλώνονται σε όλη την Ευρώπη. Μόλις προχθές άλλωστε, στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, διαπιστώσαμε πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση του δεύτερου κύματος του Cοvid-19, καθώς παντού ο εφιάλτης έχει επιστρέψει δριμύτερος."
https://www.news.gr/politikh/article/2398601/koronaios-dite-live-tis-anakinosis-mitsotaki-gia-ta-nea-metra.html

 

Ο παρανοϊός του καπιταλισμού, η μετάλλαξη της κρίσης

Η κρίση μορφο-λογικά είναι υγειονομική.
Είναι όμως ο καζινοκαπιταλισμός της τελευταίας 20ετίας που κατάργησε την δυνατότητα  πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης. Η κρίση στον πυρήνα της, είναι καπιταλιστική. Αποτελεί  μετάλλαξη από την  μορφή της οικονομικής μορφολογίας που ήταν από το 2008, κι έχει γίνει πολιτειακή.
Καθὠς αυτά που χτυπιούνται τα βασικά δικαιώματα μετακίνησης και αυτοδιάθεσης του σώματος των ανθρώπων.

Αλλά συνολικά είναι κρίση του καπιταλισμού. Αρχικά είχε χτυπήσει την οικονομία, μεταφορικά ως όργανο του καπιταλιστικού σώματος. Αποφάσεις πραγματικές δεν υπήρξαν και  τελικά δεν άλλαξε κάτι, απλά συρρικνώθηκαν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές πρόνοιες. Επιτρέποντας να σιγοβράζει η κρίση επί μια δεκαετία.
Η κρίση πλέον εκδηλώθηκε ξανά ως μεταστατικός επιθετικός καρκίνος.   Διαπερνά οριζόντια και κάθετα την παγκόσμια συγκρότηση του καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής υπεραξίας. 
Ρευστοποιώντας μέρα με την μέρα τον πυρήνα του, μέσα από την ακύρωση της οικονομικής δραστηριότητας εξαιτίας των μαντρωμάτων, μερικών ή ολικών.
Αυτό που βιώνουμε είναι η αντίδραση του επικρατούντος, εδώ 20 χρόνια, ομοιόμορφου συστήματος γραφειοκρατικής αντίληψης (το βαθύ κράτος) εκπαιδευμένου να αντιδρά προβλεπόμενα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Δίχως πραγματική  πολιτική αντίληψη. Αδυνατώντας να παράξει πολιτική απόφαση.  Ευρισκόμενο, το πολιτικό σύστημα, σε επικοινωνιακή προσομοίωση[1]. Τα ίδια επιχειρήματα ειπώθηκαν με την οικονομική κρίση του 2008, τα ίδια λέγονται και τώρα με την υγειονομική κρίση του 2020. Οι τίτλοι οι ειδικότητες  και τα ονόματα των ως εάν ειδικών αλλάζουν. Αυτό που λέγεται δεν αλλάζει. Θυσίες, ενοχές και ζωή σε αναστολή, αυτό αρθρώνεται συνεχώς από το 2008.

Μπατίριδες, μαντρωμένοι κι ένοχοι...

____________________________

[1] ότι συνέβη από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα (και όχι μόνο) από το 2009 με την επικρατούσα αφήγηση για τα αίτια της οικονομικής "χρεοκοπίας" , όπως βαφτίστηκε, και το 2015 με την καταστροφολογία γύρω από το δημοψήφισμα του Ιουλίου. Αλλά και με την ίδια επιχειρηματολογία που ακούγεται στα ΜΜΕ γύρω από την αιτιολόγηση των μέτρων αντιμετώπισης του covid19, εκκινώντας από τις ΗΠΑ φτάνοντας μέχρι την Αυστραλία.

Οι κυκλωτικές προδιαγραφές της μη-καύλας

Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το σώμα...
Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το Σώμα μέσω μιας επανά-ληψης πολύ συγκεκριμένων στερεοτυπικών  εικόνων προ-βολής προστακτικών/Υπερεγωτικών προτύπων & μοντέλων κομφορμισμού.

Μια ηθική της προσαρμογής σε συγκεκριμένες προ-διαγραφές (εκλογικευμένες πολλές φορές από έναν επιστημονισμό).
Ένα μοντέλο που δημιουργεί και αυξάνει κύκλους εργασιών (Υγείας, ομορφιάς, ευτυχίας), κύκλους κατανάλωσης.
Ο καπιταλισμός εργαλειοποιεί το σώμα ενίοτε θανατώνοντας το. [1]

Ο καπιταλισμός για να εργαλειοποιήσει το σώμα, θανατώνει την ασυνείδητη και υποκειμενική και  διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην επιθυμία και την απόλαυση.
Η Κατανάλωση έρχεται υποκατάστατα, στην θέση της τριαδικής διαλεκτικής της Επιθυμίας και της απόλαυσης.

Στην θέση της καύλας. Όταν ο άνθρωπος πάψει να καυλώνει με την ζωή του, με τους τριγύρω του, με τον άνδρα ή την γυναίκα, τον ήχο, την εικόνα, την μυρωδιά, την γεύση, την αίσθηση, τότε έρχεται η καύλα της κατανάλωσης αντικειμένων.
Κι επειδή ζούμε σε μεταμοντέρνους καιρούς η καύλα της κατανάλωσης μπορεί να έχει την ιδεολογική μορφή της κατανάλωσης εμπορευμάτων στην μορφή ανθρώπων, μα και ιδεών.
Μπορεί να έχει την μορφή της αυτοκατανάλωσης ή σε ένα κατοπτρικό σημειακό αναδιπλασιασμό την κατανάλωση της αντικατανάλωσης.
Το τελευταίο φοράει ιδεολογικά ρουχαλάκια (π)ηθικισμού, όπως αυτά της όποιας αντικουλτούρας (ένα παράδειγμα η καταναλωτική αντικουλτούρα της κρεατοφαγίας που λέγεται veganισμός ένα άλλο η καταναλωτική αντικουλτούρα της ερωτικής κανονικότητας που λέγεται Pride) που ξεκινά να αποδομήσει τον καπιταλισμό καταλήγοντας σε ένα συρρικνωμένο σημείο-εικόνα και αντικείμενο, πολλαπλής έκθεσης.

Η καύλα της κατανάλωσης μορφολογικά εμφανίζεται ως  μια στερεοτυπική πορνογραφική σημειολογία. Όπου πορνογραφία είναι ο ερωτισμός (η επιθυμιτική/απολαυστική κατάσταση) που κατέληξε  εμπόρευμα. Εκτίθενται εικόνες επί εικόνων (από selfies, κατοικιδίων παιδιών,  φαγητών), όλες βορά σε ένα καταβροχθιστικό και αδηφάγο βλέπειν να βλέπεσθαι.

Για τον άνθρωπο ως Υποκείμενο του ασυνειδήτου κάθε πραγματική επιθυμητική κατάσταση ως βιωμένος χωροχρόνος, δεν έχει την ανάγκη υποστήριξης από  αντικείμενα πραγματικά ή συμβολικά, όπως τα χάπια, το χρήμα, η (φαλλική) εξουσία, η (ομορφιά ως φαλλική ) εικόνα , η (φαλλική) καριέρα, η (αν)ασφάλεια, ο φαγωμένος Νόμος (δλδ η ηθική ως ιδεολογία) κοκ.

Al Margen

Σε κάθε επιθυμιτική κατάσταση, η επιθυμία είναι εκ-πορευόμενη από τον/την επιθυμ-όν/επιθμ-ούσα. Η επιθυμία είναι που ρέει και μπορεί να εμφανίζεται ενσαρκωμένη στο πρόσωπο του άλλου. Σε σχέση με την γοητεία ή την σαγήνη δεν υπόκειται σε κανόνες ή κανονικοποίηση. Δεν μπορεί να πωληθεί να εξαγοραστεί ή να είναι αντικείμενο εμπορευματικής συναλλαγής. Και η επιθυμία δεν ασκείται, βιώνεται, απελευθερώνει δεν υποτάσσει ούτε είναι οδυνηρή. Αυτός που σε γοητεύει μπορεί και να σε απορ-ρίψει, και να εκπέσεις της γοητευτικής χάριτος, αυτός που σε επιθυμεί δεν σε απορρίπτει ποτέ.
Αντίθετα ο καπιταλισμός (παλαιάς ή μεταμοντέρνας κοπής) οδηγεί σε συγκρότηση κοινωνικών δεσμών που προτάσσουν την υποταγή/υποδούλωση στην σαγήνη του καταναλωτικού αντικειμένου και της αυτοκατανάλωσης. Σε μια εμπορευματοποίηση των σχέσεων. Η υποκειμενικότητα χάνεται διότι για να είσαι χρήσιμος (και όχι μόνο στον καπιταλισμό), χρειάζεται να εργαλειοποιηθείς στον ένα ή άλλο βαθμό. Αλλιώς εξορίζεσαι στο περιθώριο, σχεδόν εκτός κοινωνίας.
Το σώμα (όχι μόνο του εργάτη/εργαζόμενου) προσφέρει ως αντικείμενο υπηρεσίες/προϊόντα στην αγορά και ως αντικείμενο δέχεται υπηρεσίες και προϊόντα, αναβάθμισης του βελτίωσης του . Αυτή η προσφορά του σώματος στην καπιταλιστική αγορά (ως παραγωγού και ως καταναλωτή προϊόντων και υπηρεσιών) είναι που μας κάνει όλους προλεταρίους. Ο άνθρωπος οφείλει (οπότε και έχει χρέος) να προσαρμοστεί στον απαιτούμενο ρυθμό κατανάλωσης ώστε να να υπάρξει το αναγκαίο (για μια επιχείρηση) στον καπιταλισμό (υπερ)κέρδος/πλεόνασμα. Όλα αυτά μέχρι να μην μπορεί να υπάρξει πλεόνασμα, τότε ξεκινάει η κρίση (νοήματος το λέω εγώ) υπερσυσσώρευσης/υπερ-απόλαυσης. Προκειμένου να σωθεί ο καπιταλισμός οι απαντήσεις για τα αίτια της κρίσης κατευθύνονται πέραν του ιδίου του καπιταλισμού. Ευθύνονται όσοι βρίσκονται εκτός νόρμας. Όπως συνέβαινε στο Ancient Regime η γραφειοκρατία οι τσανακογλείφτες οι λακέδες του καπιταλισμού, καθιστούν τον Μονάρχη-Καπιταλισμό ιερό & απαραβίαστο, κάθε συζήτηση είναι ταμπού. Είναι όμως η ίδια η δομή συγκρότησης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που το κύριο προϊόν τους είναι η ασυνείδητη οδύνη. Η οδύνη όμως είναι διαχειρίσιμη, η Επιθυμία/Απόλαυση δεν είναι:
Με μια κουβέντα ο σύγχρονος κομφορμισμός καταλήγει σε μια διαχείριση της οδύνης, σε κατευναστικά ιδεολογικά, ψυχολογικά ή ιατρικά χάπια, που καταλήγουν να 'χεις μπει στην μπρίζα για να έχεις ένα "ηλεκτρικό χαμόγελο"
-"Χαμογέλα στο τέλος θα πιστέψεις ότι είσαι ευτυχισμένος"

-"Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό"

-"Κάθε πρωΐ κάντε ευτυχισμένες σκέψεις"

-"κάθε πρωΐ να κάνετε τις τάδε ή δείνα ασκήσεις ευτυχίας"

-"Πολύ το αναλύεις μωρέ"

Το πέραν του δύο των αδιέξοδων διλημμάτων, πρεσβεύει μια ζωή που μπορεί να σε πάει πέραν της οδύνης.

Είτε μιλάμε στο πολιτικό πεδίο είτε μιλάμε στο ερωτικό πεδίο. Η ενσάρκωση της Αγάπης, (όχι της αναιμικής Πλατωνικής) ούτε της σύγχρονης προσ-ο-μειωτικής Αγάπης που χρειάζεται χίλια δυο φετιχ-αντικείμενα υποκατάστατα και δεκανίκια, προϋποθέτει το πέραν του δυισμού.
Η ευδαιμονία δεν είναι το ακριβώς αντίστροφα ισοδύναμο, της απουσίας οδύνης.
Στην ρίζα του κακού υπάρχει η οδύνη. Υπάρχει και σαγήνη. Και ένας βιβλικός στίχος γράφει:

"Και εμπιστεύτηκε ο θεϊκός που γεννά ζωή, πάνω στον γήινο λέγοντας: «όλα τα δέντρα του κήπου (που περικλείονται στον κήπο) θα έχεις φάει θα τρως
- Το δέντρο της γνώσης που ήταν όμορφο και δυσάρεστο/επώδυνο όχι (δεν) θα φας
- Από την μέρα που θα έτρωγες από θάνατο, θα έχεις πεθάνει»[2]

Η διαλεκτική/επιθυμητική Εικόνα λειτουργεί ως ένα (ας πούμε στοιχείο ανάμνησης) μη συμμετρικό. Κάτι που τον άνθρωπο/υποκείμενο τον συγκλονίζει και τον προβληματίζει ταυτόχρονο. Ένα θραύσμα που «σπάει το συνεχές του χωροχρόνου» ενός νοήματος. Ενός κανόνα ΤΙΝΑ (There Is NO Alternative) . Κάτι που θέτει σε κάθε άνθρωπο το ερώτημα "ζω"; (είμαι όντως άνθρωπος ως επιθυμιτικό Υποκείμενο ή είμαι μια καταναλωτική μηχανή με ανθρώπινη μορφή;)


[1] Πρόσφατα παραδείγματα οι θάνατοι των εργατών καθαριότητας εν ώρα εργασίας.
https://www.epoli.gr/nekri-ergasias-ypallilos-kathariotitas-dimoy-a-90252.html
http://www.aftodioikisi.gr/ergasiaka-ypallilwn-ota/deftero-thima-stin-kathariotita-pethane-o-simvasiouxos-tou-dimou-thessalonikis/
[2] Αυτή είναι η ακριβής διατύπωση της περιβόητης βιβλικής/θεϊκής "απαγόρευσης"
[3] Ένας πρεσβευτής του καπιταλισμού θα επιχειρηματολογούσε: "Για ποιο λόγο να εξαλειφθεί ανέξοδα η γενεσιουργός αιτία της οδύνης όταν αυτή μπορεί να  πωληθεί. Δημιουργώντας κύκλο & θέσεις εργασίας; Όταν αυτή δίνει μέσα αντιμετώπισης του άγχους (που σεβαστό μέρος του άγχους, παράγει ο ίδιος ο καπιταλισμός και ο τρόπος οργάνωσης των σχέσεων στον καπιταλισμό);"

Για την Documenta II (Τι 'χες Γιάννη, τι 'χα πάντα)

Η Documenta ως προσομοιωμένο [1] πολιτικό σχόλιο [2]. Ως εκ τούτου είναι διαστροφικό το κίνητρο/ελατήριο που την κινεί. Είναι διαστροφικός ο πυρήνας της Documenta και προκαλεί σύγχυση. Για το Υποκείμενο το Συμβολικό (δλδ η θεμελιώδης αντίληψη της Διαφοράς στην ερμηνεία του Πραγματικού/του Κόσμου) αποστερημένο από τις γειώσεις του στο Πραγματικό, με  χαμένη την Διαφορά,  καταντά μια Φενάκη, οδηγούμενη από την ερμηνευτική αντιμεταθετικότητα σημείο προς σημείο του Φαντασιακού. Κάθε δυνατότητα επιτελεστικής κριτικής χάνεται. Κάθε δυνατότητα αλλαγής της κατεστημένης (καπιταλιστικής) κατάστασης καταντά μια αναπαράσταση αλλαγής. Ένα θέατρο με ρόλους και τον 
Master, κρυμμένο σκηνοθέτη. Μέσα από το σύστημα "εξ' αναγκάζεσαι" εκ των (καπιταλιστικών) πραγμάτων να κινήθείς/"φερθείς" με συγκεκριμένους όρους, δλδ πρωταρχικά μεγιστοποίηση της παραγωγής ταυτόχρονα με συμπίεση κόστους. Αυτό ακριβώς κάνει ο καπιταλισμός στις κοινωνικές σχέσεις (μέρος τους είναι και οι εργασιακές). Αυτό το έχει περιγράψει μια πλειάδα διανοητών, φιλοσόφων ακόμα και οικονομολόγων. Με προεξάρχων τον Μαρξ. 

Οι μόνοι που φαίνεται να μην το αντιλαμβάνονται είναι η ηγετική ομάδα της Documenta. "Ο Σίμτζικ παρόλο που δείχνει να συνειδητοποιεί το αντιφατικό πλαίσιο μέσα από το οποίο στήνει το “αντισυστημικό” του εγχείρημα, δεν το αφήνει ηθικά ανυπεράσπιστο.

 Συγκεκριμένα αναφέρει:

Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε τις υπάρχουσες δομές σε μια προσπάθεια να αλλάξουμε τα πράγματα, γιατί όχι και εκ των έσω! Κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει ποτέ κάποια 
 τέλεια ουδέτερη, πολιτικά ορθή δομή με την εμβέλεια της Documenta,
να μας επιτρέπει να κάνουμε κάτι. Εάν μία και μοναδική φορά στην ζωή μας δίνεται η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή, το εργαλείο που αντιπροσωπεύει η Documenta, μπορούμε είτε να αρνηθούμε λέγοντας “ όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω να λερώσω τα χέρια μου” και να πάμε σπίτι μας να εντρυφήσουμε ανενόχλητοι στα κλασσικά αριστερά έργα ή, για να το μην το παρατραβήξω, να αναλάβουμε μια πιο δυναμική δράση. Εάν, όμως, πιστεύουμε ότι, αποδεχόμενοι την πρόσκληση, μπορούμε να επηρεάσουμε, ως άτομα ή ως ομάδα ατόμων, πράγμα που είναι πολύ ποιο ενδιαφέρον, ένα τμήμα αυτής της κοινωνίας ή των κοινωνιών εν γένει, τότε απλώς το κάνουμε, δίχως να θέτουμε στους εαυτούς μας τέτοια θεωρητικά ερωτήματα."[3]

Αυτοί που την αντιλαμβάνονται στο πετσί τους (σώμα τους) είναι όσοι εκ των εργαζομένων δεν είναι παρα(ι)τημένοι .

"Αυτό που συνειδητοποιούμε ως εργαζόμενοι/ες στη documenta είναι ότι ένα από τα μαθήματα που πήρε από την Ελλάδα είναι πως η κρίση και η οικονομική ανέχεια δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Και βέβαια, ότι στα λόγια, καλή είναι η ευαισθητοποίηση και η κατανόηση που προφασίζεται η διοργάνωση ότι δείχνει για την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες αυτή τη στιγμή, αλλά στην πράξη, business is business! Και η documenta του μπάτζετ των 70 εκατομμυρίων, είναι χοντρές business.

Ευτυχώς, η απάντηση που συνάντησε η διοίκηση της μέγα-έκθεσης από ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω εργαζομένων, ήταν από τη μία η άρνηση να υπογράψουμε τη σύμβαση μέχρι να μας ξεκαθαριστούν γραπτώς οι ακριβείς όροι εργασίας μας."[4]

Η παθητική αχρονικότητα στην οποία τελικά πλέει  η αντίληψη της Documenta  σε ότι αφορά το πολιτικό & την πολιτική α-πραξία, συνοψίζεται πολύ χαρακτηριστικά στην προσέγγιση του Zizek για την ταινία "Τα παιδιά των Ανθρώπων/Children of Men"[5]. Ο Zizek πολύ εύστοχα (2:40 - 3:00) επισημαίνει ότι η τέχνη που είναι αποκομμένη (έχει στερηθεί τον χωροχρόνο που την γέννησε) σηματοδοτεί και σημαίνει το τίποτα. 

Είναι έναν κενό Σημαίνον και όχι ένα Καινό σημαίνον. Ούτε καν Τέχνη για την χαρά (διαλεκτικά η Επιθυμία και η Απόλαυση) της Τέχνης.  Θα έλεγα είναι μια στείρα τέχνη. Με μια κουβέντα η Documenta δεν είναι πολιτικό Συμβάν στην τέχνη αλλά ένα ψευδοσυμβάν τέχνης.


Η Ηθική είναι η Aισθητική του μέλλοντος (Λένιν)
Το συνοδευτικό video clip είναι μέρος αυτού που θα ονόμαζε ο Μπωντριγιάρ Hyper-real (υπερπραγματικό). Τα κλιπ παρήχθησαν από την εταιρία γραφικών και ειδικών εφέ foreignoffice.[6]

Οι φωτογραφίες είναι του αρθρογράφου.
Τα δύο αποσπάσματα ταινιών είναι από:
το "Thet Live!" του John Carpenter [7] &
από το The Pervert's Guide to Ideology της Sophie Fiennes σε επιμέλεια και παρουσίαση του Slavoj Zizek[8]

Νίκος Πάλλης (aka Altair Proxima)


[1]  Μια διάλεξη του Μπωντριγιάρ  το 1999 με τίτλο "Ο Φόνος του Πραγματικού".
https://www.youtube.com/watch?v=aOIjI2gFizM

[2] "34 Ασκήσεις Ελευθερίας, που έλαβαν χώρα στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων (πρώην τόποι βασανιστηρίων της ΕΑΤ-ΕΣΑ) υπό την επιμέλεια του Πολ Πρεσιάδο. O Πολ Πρεσιάδο είναι φεμινιστής φιλόσοφος, πολιτικός στοχαστής και ακτιβιστής, επιλέχθηκε απ τον Σίμτζικ ως ο άνθρωπος που θα επιμεληθεί τα δημόσια δρώμενα της έκθεσης στην Αθήνα. Όντας θεωρητικός βλαστός της Τζούντιθ Μπάτλερ και ένας απo τους σημαντικότερους θεωρητικούς της queer θεωρίας , και transgender ο ίδιος, είναι εμφανές ότι έχει ιδιαίτερα προβεβλημένο ρόλο στην εκπροσώπηση της διοργάνωσης."

http://www.provo.gr/documenta-14/

[3]  http://www.provo.gr/documenta-14/ 

[4]  http://www.attack.org.gr/documenta-14-learning-from-athens-%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1/

[5] Σκηνοθεσία Αλφόνσο Κουαρόν
Https://g.co/kgs/8ExCx9  

[6] http://foreignoffice.com/

[7] Το τρέϊλερ της ταινίας https://www.youtube.com/watch?v=TmT4kYoM4NU

[8] Το τρέϊλερ του ντοκυμαντέρ https://www.youtube.com/watch?v=YJ897SCgsEY