ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

Η μαύρη επέτειος της εκτέλεσης των 120 στο Αγρίνιο
Στον φανοστάτη της Πλατείας, εκτελέστηκε ο πρώτος ήρωας-μάρτυρας, Αβραάμ Αναστασιάδης.

Ηταν Μεγάλη Παρασκευή,14 Απριλίου του 1944.

Η πιο μαύρη Παρασκευή στην ιστορία της πόλης του Αγρινίου και της Ελλάδας.

Ημέρα μνήμης σήμερα,14 Απριλίου 2010,για το Αγρίνιο και τους απανταχού Ελληνες.Είναι η μαύρη επέτειος της εκτέλεσης των 120 πατριωτών από τους Γερμανούς κατακτητές.Αντίποινα για το σαμποτάζ που είχε προηγηθεί στις 9 Απριλίου λίγο έξω από το χωριό Σταμνά σε τρένο που μετέφερε τρόφιμα και πολεμοφόδια στις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής στο Αγρίνιο.

Οι Γερμανοί είχαν τεράστιες απώλειες από την πετυχημένη ενέργεια των ανταρτών του ΕΛΑΣ.

Νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής και στη γειτονιά της Αγίας Τριάδας δεν ακούγονταν ο πένθιμος ήχος της καμπάνας.Τα χτυπήματα των γκασμάδων π' άνοιγαν φρέσκους τάφους νυχτιάτικα κι ύστερα κοντά στο χάραμα το κροτάλισμα των όπλων τον σκέπαζαν.

Μια κρύα μέρα ξημέρωσε με 120 πατριώτες νεκρούς, θυσία στο βωμό της ελευθερίας της πατρίδας.Ο κατάμαυρος ουρανός και η βροχή που έπεφτε ασταμάτητα συνέθεταν το τραγικό σκηνικό.

Είναι και το Αγρίνιο μιά από τις μαρτυρικές πόλεις της πατρίδας μας,παρ' ότι δεν είναι ευρέως γνωστό,όπως τα Καλάβρυτα,το Δίστομο και η Καισαριανή.

Πριν ακόμα χαράξει στις φυλακές Αγρινίου,που ήταν τότε εκατό μέτρα αριστερά της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας,επικρατούσε αναστάτωση.Οι κρατούμενοι πατριώτες που μάχοταν τον κατακτητή υποψιάζονταν ότι κάτι κακό θα συμβεί.

Στις πέντε παρά τέταρτο ο επικεφαλής φρουρός φώναξε τρία ονόματα.

Ηταν οι πρώτοι νεκροί (Αναστασιάδης, Σαλάκος, Σούλος)!

Ηταν οι τρεις που οδηγήθηκαν στην κεντρική πλατεία Μπέλλου και κρεμάστηκαν στους φανοστάτες.

Τους άφησαν εκεί όλη τη Μ.Παρασκευή και το μεσημέρι του Μ.Σαββάτου τους μετέφεραν στον ομαδικό τάφο στην Αγία Τριάδα.

Οι υπόλοιποι 117 ήρωες οδηγήθηκαν κατά δεκάδες απέναντι από τις φυλακές,πίσω από το ιερό της εκκλησίας κι εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού, όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Γερμανός διοικητής, μπροστά στους φρεσκοσκαμένους λάκους.

Ανάμεσα στους νεκρούς αγωνιστές ήταν κι έφηβοι, παλικαράκια, καθώς και μία γυναίκα η Κατίνα Χατζάρα.

Γρήγορα το κακό μαντάτο διαδόθηκε σ' όλη την πόλη.

Η μυρωδιά του θανάτου παντού.

Τ' ανοιξιάτικα λουλούδια στις αυλές και στα μπαλκόνια των σπιτιών μύριζαν μπαρούτι και φρέσκο αίμα,το αίμα των αγωνιστών για την λευτεριά της πατρίδας.

Ο πόνος,ο τρόμος,η φρίκη,ο φόβος μαζί με το θρήνο και το μίσος για τους φονιάδες των παλικαριών διάχυτα στην πόλη. Οι σταγόνες της βροχής που συνέχιζε να πέφτει,ίσως να 'ταν τα δάκρυα του Θεού,ανακατεύτηκαν με τα δάκρυα των χαροκαμένων μανάδων,των αδελφών,των συζύγων,των φίλων και των συγγενών ποτίζοντας τη γη όπου σε λίγο ξεφύτρωσε η λευτεριά.

Ολες οι οικογένειες της μικρής τότε πόλης του Αγρινίου είχαν κι από ένα δικό τους ανάμεσα στους εκτελεσθέντες ήρωες, που όλοι μαζί αδερφομένοι πολέμαγαν τους κατακτητές.

Σημαντικό ρόλο στην εκτέλεση των 120 έπαιξαν και κάποιοι Ελληνες τσολιάδες, αξιωματούχοι,συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών.

Για αυτούς μίλησε η ιστορία και η περιφρόνηση των συμπολιτών τους.

Δυστυχώς πάντα υπήρχαν Εφιάλτες!

Τιμώντας και μεις σήμερα τη θυσία των 120 πατριωτών για τη λευτεριά της πατρίδας θέλουμε να απευθυνθούμε ξανά στη Δημοτική αρχή του Αγρινίου και να της ζητήσουμε να κάνει επιτέλους το χρέος της απέναντί τους.

Αυτό το χρέος επιβάλλει να φτιαχτεί ένα επιβλητικό μνημείο πάνω στην πλατεία των 120,που να προκαλεί δέος, να εμπνέει σεβασμό,να συμβολίζει το μέγεθος της θυσίας και να παραπέμπει στο μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός.

Και βεβαίως δυό μεγάλες πλάκες με χαραγμένα όλα τα ονόματα των εκτελεσθέντων.

Επίσης ο χώρος να είναι προσβάσιμος μόνο για προσκύνημα κι όχι όπως γίνεται σήμερα να παίζουν μπάλα και να κάνουν ποδήλατο τα μικρά παιδιά και κάποια μεγαλύτερα να φτιάχνουν γκράφιτι πάνω στο υποτυπώδες μνημείο.

Οσοι έχουν επισκεφτεί το σκοπευτήριο στην Καισαριανή καταλαβαίνουν τι εννοούμε.

Το μνημείο στην κεντρική πλατεία δεν αρκεί

ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ ΑΔΕΡΦΙΑ!

Συγχωρέστε μας από κει ψηλά που βρίσκεστε, διότι μικρά παιδιά της δεκαετίας του 60 και του 70 παίζαμε μπάλα στα χέρσα χωράφια πίσω από το ιερό της Αγίας Τριάδας πάνω στα ματωμένα χώματα (τώρα παντού πολυκατοικίες και μόνο μια γωνιά περίσσεψε για την πλατεία των 120!).

Ισως οι ψυχές σας να ΄θελάν ν'ακούσουν χαρούμενες παιδικές φωνές που τόσο άγρια σας στέρησαν τα βόλια των κατακτητών.Δεν γνωρίζαμε τι είχε συμβεί εκεί.Τα βιβλία μας δεν έγραφαν τίποτα.

Οι γονείς μας κι οι δάσκαλοί μας δεν μίλαγαν από φόβο.

Δύσκολα χρόνια,αυτά μετά τον εμφύλιο (ναι έγινε κι αυτός μόλις διώξαμε τους κατακτητές) και μέσα στη δικτατορία (κι απ' αυτή είχαμε)!

Εστω κι αργά αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση!

Δεν πήγε χαμένη η θυσία σας.

Η πόλη του Αγρινίου κι η Ελλάδα ολάκερη σας ευγνωμονούν.

ΚΑΛΕΣΜΑ του παραρτήματος Αγρινίου της ΠΕΑΕΑ

Το παράρτημα της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης Αγρινίου καλεί το λαό, τη νεολαία, τους φίλους και αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στην πολιτική εκδήλωση τιμής και μνήμης των 120 αγωνιστών που εκτελέστηκαν στην Αγ. Τριάδα το 1944. Το πολιτικό μνημόσυνο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Απριλίου και ώρα 10 το πρωί στο χώρο εκτέλεσης, στην Αγία Τριάδα.
Αναρτήθηκε από ΖΕΙΔΩΡΟΝ

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ "ΟΜΑΔΑΣ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ".....

.....ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ, ΝΑ ΣΑΚΑΤΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΑΠΙΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΙΝΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Επιμέλεια θέματος ΧΡΟΝΟΣ

Ένα από τα πλέον ιστορικά Μνημεία της πόλης των Καλαβρύτων είναι το Δημοτικό Μουσείο του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Ο ιστορικός και μαρτυρικός τούτος χώρος συνδέεται άρρηκτα με τα γεγονότα της κατοχής και κυρίως με τη φρικτή τραγωδία της 13ης Δεκεμβρίου 1943. Της Μαύρης Δευτέρας των Καλαβρύτων που συγκίνησε και θα συγκλονίζει όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα.
Σ΄αυτό το συμβολικό κτίριο έμελλε να ανοίξει η αυλαία και να παιχτεί η πρώτη πράξη του Καλαβρυτινού δράματος. Εδώ οι κάτοικοι της πόλης των Καλαβρύτων γνώρισαν και υπέστησαν τη βαναυσότητα της ναζιστικής θηριωδίας: υπήρξε ο κατά τρόπο παραπλανητικό χώρος της συγκέντρωσής τους, του απάνθρωπου διαχωρισμού των οικογενειών, του οδυνηρού αποχωρισμού, του φρικτού εγκλεισμού των γυναικόπαιδων και του βίαιου απεγκλωβισμού τους.
Εδώ, το ιστορικό Δημοτικό Σχολείο της πόλης , είναι το «σπίτι των ηρώων », των αδικοχαμένων αγαπημένων προσώπων. Εδώ, σ΄ αυτήν τη νέα κιβωτό της ιστορίας αυτού του τόπου, στο Μουσείο του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, στεγάζεται η μνήμη τους και τρέφει τις δικές μας πύρινες μνήμες.

Εδώ, η ιστορία είναι παρούσα και γονιμοποιεί το παρόν, η μαρτυρία είναι βοώσα και προσφέρει παροτρύνσεις, η αξιοπρέπεια και η ελευθερία εμπνέουν και διδάσκουν: αντίσταση και διαμαρτυρία ενάντια στο έγκλημα, στη βία και το

φασισμό. Αρχές και αξίες που εξακτινώνει το «σπίτι των ηρώων μας», των ακριβών ενθυμημάτων μας.

α). Το Δημοτικό Σχολείο Καλαβρύτων: Ιδρυση - Χρονικό λειτουργίας
Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα «δαπάνη» του μεγάλου Έλληνα ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού, ο οποίος το 1897 είχε κληροδοτήσει στο Ελληνικό Δημόσιο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τη δημιουργία σχολικών κτιρίων και ευαγών ιδρυμάτων. Πολλά πανομοιότυπα κτίρια ανεγέρθησαν εκείνη την εποχή κυρίως στις απομακρυσμένες και άγονες περιοχές της πατρίδας μας.
Ο χώρος στον οποίον αναγέρθηκε το κτίριο απείχε τότε αρκετά μέτρα από το χωριό. Είχε μεγάλο εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο και γειτνίαζε μόνο με το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού. Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του – λειτούργησε το έτος 1906 - διέθετε δασκάλους για όλες τις τάξεις και ήταν εφοδιασμένο με εποπτικά μέσα για τη διδασκαλία των ιστορικών, γλωσσικών, τεχνικών και πρακτικών μαθημάτων.Κατά την περίοδο της Κατοχής διέκοψε τη λειτουργία του. Χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο μόνο από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο του 1943. Αυτή ήταν η μικρότερη σχολική χρονιά στη μακρόχρονη συμβολή του στην εκπαίδευση.
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1943 κάηκε ολοσχερώς από την πυρκαγιά που προκάλεσαν οι Γερμανοί κατακτητές. Μετά την απελευθέρωση ανακατασκευάστηκε σύμφωνα με το αρχικό του σχέδιο. Επαναλειτούργησε το έτος 1950. Το 1986 κηρύχθηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού και αποφασίστηκε να στεγάσει το Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Στις 13 Ιανουαρίου 1992 μεταστεγάστηκε σε νεόδμητο Σχολικό Συγκρότημα.

Ωστόσο, η ιστορία του μοιραία ταυτίζεται με τη μαθητική θητεία χιλιάδων Καλαβρυτινών παιδιών, αγοριών και κοριτσιών, που μαθήτευσαν και αποφοίτησαν απ΄ αυτό το διδακτήριο παίρνοντας ως εφόδια τις πρώτες γραμματικές γνώσεις και βάζοντας τις ηθικές και κοινωνικές βάσεις για την κατοπινή σταδιοδρομία τους.

Δυστυχώς όμως αυτό δε συνέβη στα άτυχα παιδάκια που φοίτησαν από το έτος 1937 έως την 13η Δεκεμβρίου του 1943. Τα δικά τους βιώματα από αυτό το σχολείο ήταν σκληρά και απάνθρωπα …
πληροφορίες απο το site του Δημου Καλαβρύτων
ΠΗΓΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ