ΕΔΩ.... ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!! Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΠΟΤΕ!!!!! ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ!!!

ΠΗΓΗ: http://www.matia.gr/

ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

O ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ-ΟΔΗΓΟΣ TOY TANK Α.Σκευοφύλαξ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου μιλάει πρώτη φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973

Η εφημερίδα “ΒΗΜΑ” στις 9/11/2003 δημοσίευσε μια συνέντευξη “εξομολόγηση” του ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ-ΟΔΗΓΟΥ TOY TANK Α.Σκευοφύλαξ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου.
O ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ-ΟΔΗΓΟΣ TOY TANK Α.Σκευοφύλαξ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρωτη φορα για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973:

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα στις 17 Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν 5 άρματα. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο. Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο.

Ενα τέταρτο πριν από τις 3 το πρωί της 17 Νοεμβρίου ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"» λέει. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα».

Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη. «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει.
Παρά τον πόνο και την αγωνία τους να φύγουν να γλιτώσουν την ζωή τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Οπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Οταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Οσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε... Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..» «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ημουν 20 χρονών... Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».
www.sfedona.gr/
Αναρτήθηκε από ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ - Φονευθέντων εις τους πέριξ του Πολυτεχνείου χώρους κατά τα γεγονότα της 17-11-1973............

Μόνο για την Ιστορία.
Για να μη λέμε, ακόμα και σήμερα......
ΝΕΚΡΟΙ...??? Ποιοι νεκροί.....
Υπήρξαν νεκροί και ήσαν ήρωες, γιατί είχαν το κουράγιο, να αντισταθούν, στο τότε σάπιο καθεστώς........
Στο καθεστώς των Μπαλόπουλων (σάπια κοτόπουλα).....
Στο καθεστώς του Ανδρεάδη στη Πάχη Μεγάρων........
Στο καθεστώς των κλεμμένων δισεκατομμυρίων "δωρεάν Αμερικάνικης βοήθειας", .....
Στο καθεστώς του αλιτήριου απατεώνα Ασλανίδη...... Στο καθεστώς της "Ντέπυ" Παπαδοπούλου,........ Στο καθεστώς Ζωιτάκη, Αγγελή, Θεοφιλογιαννάκου.........
Στο καθεστώς Μακαρέζου, Παττακού, Παπαδόπουλου............
Στο καθεστώς Ιωαννίδη............
Νεκροί........... στα πέριξ.......
Για να μη ξεχνάμε και πόσοι μετά, παράπλευρες απώλειες από κακουχίες βασανιστηρίων, εξοριών..... Σε δυο χρόνια???? Σε πέντε?????? ..... Σε δέκα χρόνια?????? Νεκροί.......
Μες τις καρδιές μας δεν πέθαναν ποτέ....
Πέθαναν για μένα και για σένα.....
Ήμουν κι εγώ εκεί. Όπως και συ. Όπως χθες, σήμερα, όπως αύριο.......
Να τους σεβόμαστε. Ένας που ξεσηκώνεται και πολεμά μέχρι θανάτου για να ζήσουμε καλύτερα, αξίζει τον σεβασμό... Να τον τιμήσουμε...!!!!!
Γιατί όλοι μας αξίζουμε καλύτερες μέρες.
Ήμουν κι εγώ εκεί. Πρώτα στη Σόλωνος. Στη Σίνα..... 21-22 Φεβρουαρίου 1973......
Ήμουν κι εγώ εκεί. Μάρνης...... Πατησίων..... Πολυτεχνείο
Ο αδελφός μου ο Γιάννης, ο Γιάγκος, ο Ηλίας, ο Νότης, ο Στραβόκολος, ο αδελφός του, ο Γιώργος, ο Σάββας ο "αναρχικός"..... Τι αναρχικός και τρίχες κατσαρές!!!!! Αυτουνού η καρδιά χώραγε 10 Ελλάδες. Έσωσε πολλά πρωτότυπα σκίτσα μου της εποχής και ντρέπομαι να του τα ζητήσω, γιατί νιώθω ότι του ανήκουν......
Εκατοντάδες παιδιά. Η Χαλκίδα είχε μετακομίσει στη Πατησίων: 15 - 16 - 17 Νοέμβρη 1973...
Ήσουν και συ εκεί και θα θυμάσαι και θα δακρύζεις....
Και θα 'κουμπάς ένα κόκκινο γαρύφαλλο κι ένα κερί αναμμένο για πάντα.....
Ναι, άξιζε να γίνει.....
Γιατί αξίζουμε κάτι καλύτερο, από τη διαρκή ξευτίλα.