Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραγιαδισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραγιαδισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ.


Εχεις καθήκον και υποχρέωση να μετατρέψεις το χθεσινό κρεσέντο ψεύδους και ντροπής του πιο θλιβερού πολιτικού άνδρα που πέρασε ποτέ από τον τόπο, σε κύκνειο άσμα για το πολιτικό σύστημα της υποταγής και της πολιτικής αναξιοπρέπειας.
Υποψ. Δημοτικού Συμβούλου με την «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΘΗΝΑ»
Η διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού, ήταν κατά γενική ομολογία μια θλιβερή παράσταση αθλιότητας. 

Ο άνθρωπος με το πατσαβουρόχαρτο που τόλμησε να προσβάλει την εθνική μας αξιοπρέπεια στο Καστελόριζο με την απροσχημάτιστη εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, είχε το θράσος να εμφανιστεί και πάλι μπροστά τον ελληνικό λαό ψευδολογώντας, εκβιάζοντας και απειλώντας αδίστακτα.

Ο στόχος του ήταν σαφής. 
Αυτό που επιδιώκουν οι εντολείς του, είναι να εγκλωβίσουν και πάλι τους πολίτες στην πολιτική της πατσαβούρας, στην λογική της αναξιοπρέπειας, στην υποταγή και το συμβιβασμό.
Θέλουν να παγιώσουν το ραγιαδισμό ως κυρίαρχη κοινωνική αντίληψη.
Επιδιώκουν να τσαλακώσουν ακόμα και τη στοιχειώδη υπερηφάνεια του απλού καθημερινού ανθρώπου.
Read more...

Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ, ή ΗΡΩΕΣ ή ΡΑΓΙΑΔΕΣ - ΔΙΑΛΕΧΤΕ

Χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

«Στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό δεν είπα μόνο τη λέξη “Κατοχή” αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα “ο Ελληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, ε τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς”.

Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την....
υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά... Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση. Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!

Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας “κλώνος” εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Οτι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία... Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;

Ομως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο... Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε “για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας””.

Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;

Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόικα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.

Οσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Οτι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Ομως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλύτερος αγωγός- σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.

Με θερμούς χαιρετισμούς, Μίκης Θεοδωράκης

tanea.gr

ksipnistere
Αναρτήθηκε από το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ

Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΣΕ ΜΑΧΙΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Την πολυτέλεια να καθορίζει ο Νταβούτογλου πολιτική ατζέντα του την παραχώρησε ο ανθελληνικός Ραγιαδισμός, η προχειρότητα, η απερισκεψία, η ενσυνείδητη έλλειψη στρατηγικής, τα φοβικά σύνδρομα των προσκυνημένων, η μεθοδευόμενη παραίτηση ακόμα και από αυτήν την εθνική μας κυριαρχία.


του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Φωτιές άναψε το βιβλίο του Τούρκου ΥΠΕΞ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ».
Οι στοχαστές της πολιτικής σκέψης, έχουν επιδοθεί σε μια επιμελημένη προσπάθεια ιχνηλασίας των πολιτικών του συλλογισμών, κάποιοι από αυτούς υποκλίνονται στην «ανωτερότητα» της σκέψης του, ενώ κάποιοι άλλοι αναδεικνύουν τη μεθοδικότητα των νοηματικών του βηματισμών.

Μόνο το πολιτικό σύστημα - και δη οι διαχειριστές της κυβερνητικής εξουσίας - τίποτε δεν είδαν, τίποτε δεν κατάλαβαν, για τίποτε δεν έχουν λόγο να ανησυχούν και ουδέποτε αναρωτήθηκαν αν φταίει ο γιαλός που στράβωσε ή αν οι ίδιοι επιμένουν πεισματικά να αρμενίζουν σε λάθος ρότα, παρασύροντας τη χώρα στον όλεθρο, την εθνική απαξίωση και την καταστροφή.


ΤΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΕΚΑΝΕ Ο ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ??? 

Read more...

Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010

Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΟΝ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟ

ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΜΙΑΣ ΔΗΘΕΝ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ» ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΕΥΝΟΥΧΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.


Πρόκειται για την εύκολη και αβασάνιστη πρακτική όλων εκείνων που ταμπουρωμένοι πίσω από έναν ψευδεπίγραφο «δημοκρατισμό» λειτουργούν σε τελευταία ανάλυση, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από τις προθέσεις τους, ως πέμπτη φάλαγγα στο υπογάστριο της Ελληνικής κοινωνίας. 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 
Πρόκειται για όλους εκείνους που δεν τόλμησαν να αναζητήσουν τον πραγματικό ένοχο στους επικίνδυνους και ανομολόγητους σχεδιασμούς, αλλά προτίμησαν να αρκεστούν σε φτηνές απόπειρες απαξίωσης του πολιτικού λόγου εκείνων που επιχειρούν με σθένος να τον αντιπαλαίψουν.
Πρόκειται για εκείνους που αντιμετωπίζουν το πολιτικό γίγνεσθαι ως αλληλουχία επιμέρους μέτρων και πολιτικών επιλογών, και αρνούνται πεισματικά να διακρίνουν το γενικότερο πλαίσιο πάνω στο οποίο εδράζονται αυτά τα μέτρα και που επιμένουν να μη βλέπουν με νηφαλιότητα τις μακροπρόθεσμες στοχεύσεις των εμπνευστών των μέτρων και των εφαρμοζόμενων πολιτικών.
Πρόκειται για κείνους που τον πολιτικό αγώνα τον αντιλαμβάνονται ως μεροδούλι – μεροφάι υποχρέωση με αιτήματα αποσπασματικά που συχνά υπεκφεύγουν την καυτή πολιτική ατζέντα, και αρνούνται ή δεν τολμούν να πυροδοτήσουν μια ατζέντα ανατροπής που θα είναι ικανή να αποφέρει ωφελήματα στο λογαριασμό που καταχωρείται η αποταμίευση των μεγάλων εθνικών και λαϊκών αγώνων.

Read more...