Αγάπη στὸν πλησίον -Γέροντας Πορφύριος

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ

Ἕνα εἶναι τὸ ζητούμενο στὴ ζωή μας, ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία στὸν Χριστὸ καὶ ἡ ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας. Νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕνα μὲ κεφαλὴ τὸν Χριστό. Ἔτσι μόνο θ’ ἀποκτήσομε τὴν χάρι, τὸν οὐρανό, τὴν αἰώνια ζωή. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Εἴμαστε εὐτυχισμένοι, ὅταν ἀγαπήσομε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μυστικά. Θὰ νιώθομε τότε ὅτι ὅλοι μᾶς ἀγαποῦν. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει στὸν Θεό, ἂν δὲν περάσει ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους. Γιατί, “ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ὅν ἑώρακε, τὸν Θεόν, ὅν οὐχ ἑώρακε, πῶς δύναται ἀγαπᾶν;”

Ν’ ἀγαπᾶμε, νὰ θυσιαζόμαστε γιὰ ὅλους ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς νὰ ζητᾶμε ἀνταπόδοση. Τότε ἰσορροπεῖ ὁ ἄνθρωπος. Μία ἀγάπη ποὺ ζητάει ἀνταπόδοση εἶναι ἰδιοτελής. Δὲν εἶναι γνήσια, καθαρή, ἀκραιφνής. Νὰ τοὺς ἀγαπᾶτε καὶ νὰ τοὺς συμπονᾶτε ὅλους. “Και εἴτε πάσχει ἕν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη• ὑμεῖς δὲ ἐστε μέλη Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους”. Αὐτὸ εἶναι Ἐκκλησία• ἐγώ, ἐσύ, αὐτός, ὁ ἄλλος νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, ὅτι εἴμαστε ἕνα. Ἡ φιλαυτία εἶναι ἐγωισμός. Νὰ μὴ ζητᾶμε, “ἐγὼ νὰ σταθῶ, ἐγὼ νὰ πάω στὸν Παράδεισο”, ἀλλὰ νὰ νιώθομε γιὰ ὅλους αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Καταλάβατε; Αὐτὸ εἶναι ταπείνωση. Ἔτσι, ἂν ζοῦμε ἑνωμένοι, θὰ εἴμαστε μακάριοι, θὰ ζοῦμε στὸν Παράδεισο. Ὁ κάθε διπλανός μας, ὁ κάθε πλησίον μας εἶναι “σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς μας”. Μπορῶ ν’ ἀδιαφορήσω γι’ αὐτόν, μπορῶ νὰ τὸν πικράνω, μπορῶ νὰ τὸν μισήσω;

Ευλόγησε, ω Κύριε, και τους φίλους μου και τους εχθρούς μου (Προσευχή Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Οι εχθροί με έχουν οδηγήσει μέσα στην αγκάλη Σου περισσότερο, από ό,τι οι φίλοι μου. Οι φίλοι με έχουν προσδέσει στην γη, ενώ οι εχθροί με έχουν λύσει από την γη και έχουν συντρίψει όλες τις φιλοδοξίες μου στον κόσμο.

Οι εχθροί με αποξένωσαν από τις εγκόσμιες πραγματικότητες και με έκαναν έναν ξένο και άσχετο κάτοικο του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει ασφαλέστερο καταφύγιο από ένα μη κυνηγημένο, έτσι και εγώ, καταδιωγμένος από τους εχθρούς, έχω εύρει το ασφαλέστερο καταφύγιο, προφυλασσόμενος υπό το σκήνωμά Σου, όπου ούτε φίλοι ούτε εχθροί μπορούν να απωλέσουν την ψυχή μου.
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ω Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.
Αυτοί μάλλον, παρά εγώ, έχουν ομολογήσει τις αμαρτίες μου ενώπιον του κόσμου.
Αυτοί με έχουν μαστιγώσει, κάθε φορά που εγώ είχα διστάσει να μαστιγωθώ.
Με έχουν βασανίσει, κάθε φορά που εγώ είχα προσπαθήσει να αποφύγω τα βάσανα.
Αυτοί με έχουν επιπλήξει, κάθε φορά που εγώ είχα κολακεύσει τον εαυτό μου.
Αυτοί με έχουν κτυπήσει, κάθε φορά που εγώ είχα παραφουσκώσει με αλαζονεία.
Ευλόγησε τους εχθρούς μου, ω Κύριε! Ακόμη και εγώ τους ευλογώ και δεν τους καταριέμαι.

Οι Φρουροί της Πατρίδας : γιατί δεν άρεσε αυτή η είδηση στα ΜΜΕ;

του Φιλόθεου Κεμετσεντζίδη, Προέδρου Σ.Φ.Ε.Β Α. Θεσσαλονίκης
από το «Βορειοηπειρωτικόν Βήμα», αρ. φύλ. 13(93),
Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010
Μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων δυσμενών εξελίξεων για την οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, και καθώς συμβαίνουν μια σειρά από τουλάχιστον ύποπτες «αλλαγές» ή «βελτιώσεις» σε ζητήματα πού αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές των εθνικών μας θεμάτων (κατάργηση υπουργείων Μακεδονίας και Αιγαίου, κατάργηση στρατιωτικών οχημάτων από παρελάσεις, αφαίρεση του όρου «εθνικός» από τα υπουργεία Παιδείας κα Αμύνης, νομιμοποίηση χιλιάδων λαθρομεταναστών προς άγραν ψήφων κ.α.) προβλήθηκαν ελάχιστα 2 γεγονότα, τα όποια δείχνουν ξεκάθαρα, πώς στην τόσο ταλαιπωρημένη και «ευνουχισμένη» πνευματικά και ηθικά κοινωνία μας, υπάρχουν νέοι άνθρωποι πού εξακολουθούν να σέβονται ιδέες, αξίες, αρχές και θεσμούς, αντίθετα με την αδιάφορη και απαθή στάση των πολλών. Η στάση τους αυτή μας γεμίζει ελπίδα για το μέλλον της πατρίδας μας αλλά και βαθειά αίσθηση υποχρέωσης να μιμηθούμε όλοι το παράδειγμα τους, ειδικά στις δύσκολες στιγμές πού περνάει ο τόπος.

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού Η ΑΓΑΠΗ

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

 Η ΑΓΑΠΗ

Πρόλογος

       ΛΟΓΟΣ για την αγάπη είναι πάντοτε επίκαιρος. Ιδιαίτερα στην εγωκεντρική εποχή μας, που πέτρωσαν οι καρδιές και χάθηκαν τα ειλικρινή αισθήματα, και που λόγια πολλά χωρίς αντίκρυσμα ζωής, στείρα ιδεολογήματα και νοσηροί συναισθηματισμοί διεκδικούν τη θέση της αγάπης.
      Σε τούτο το ύψιστο αγαθό μπορούν να μας χειραγωγήσουν με ασφάλεια οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, γιατί αυτοί με τη ζωή και το λόγο τους φανερώνουν τη σαρκωμένη Αγάπη, που είναι ό ίδιος ό Θεός- «ο Θεός αγάπη εστί» (Α' Ιω. 4,16).
       Ο όσιος Μάξιμος ο ομολογητής υπήρξε ο διαπρεπέστερος θεολόγος του 7ου αι. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 580 και πήρε επιμελημένη παιδεία. Διετέλεσε αρχιγραμματέας του αυτοκράτορα Ηρακλείου, μα σύντομα εγκατέλειψε τη θέση του και, σε ηλικία 34 περίπου χρόνων, έγινε μοναχός.
       Αφού ασκήθηκε σκληρά στη μοναστική παλαίστρα, αφοσιώθηκε, από το 633 μέχρι το τέλος της ζωής του, στον αγώνα κατά του μονοθελητισμού - αίρεση που δίδασκε πως ο Χριστός έχει μόνο μια θέληση, τη θεία, σε αντίθεση με την ορθόδοξη διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία ο Χριστός ως Θεάνθρωπος έχει δύο θελήσεις, τη θεία και την ανθρώπινη.

Περί τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό καί τόν πλησίον. Μέρος Α΄. Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτόπουλου
 

Ἡ ἀγάπη εἶναι τό μεγαλύτερο καί ἀνώτερο ἀπό ὅλα τά ἀγαθά. 
Αὐτή ἐλαφρώνει ἐμᾶς ἀπό ὅλα τά βάρη καί μᾶς δίνει τή δύναμη νά ὑπομείνουμε τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς.
    Ἡ ἀγάπη δέ γνωρίζει ὅρια, ὅλα τά ἀγκαλιάζει.
   Δέν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο τῆς ἀγάπης, τίποτε πιό δυνατό, πιό ὑψηλό, πιό πλατύ πιό τερπνό, πιό τέλειο ἤ καλύτερο, οὔτε στόν οὐρανό, οὔτε στή γῆ, διότι ἡ ἀγάπη γεννᾶται ἀπό τό Θεό καί μπορεῖ νά βρεῖ ἀνάπαυση μόνο στό  Θεό.
    Ἡ μέγιστη ἐντολή στό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ
ἀγάπη: «ἀγαπήσει Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδιάς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου»(Μαρκ.12,30)

   «Ἐάν τίς ἀγαπᾶ με , τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ΄αὐτῷ ποιήσομεν»(Ἰω.14,23).

   Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό ἐξυψώνει τήν ψυχή καί ἡ ψυχή, ἀφοῦ ἀγαπήσει τό Θεό, ἐπιδιώκει τά ὑψηλότερα καί τελειότερα καί δέν κρατεῖται ἀπό τίποτε το γήινο.

   Ἡ ἀγάπη εἰλικρινής, εὐφρόσυνη, χαρούμενη, μέ εύσέβεια, μέ ὑπομονή, μέ πιστότητα, μέ φρόνιση, μέ μεγαλοψυχία, μέ ἀνδρεία, ποτέ δέ ζητᾶ τά δικά της, γιατί ὅποιος ἀρχίσει νά

ζητᾶ τά  δικά του, τότε δέν ἀγαπᾶ.

   Ἡ ἀγάπη μέ περίσκεψη, ταπεινή, μέ εὐθύτητα, χωρίς μαλθακότητα, χωρίς ἐπιπολαιότητα,
δεν ἐπιδιώκει τά μάταια, εἶναι νηφάλια, ἁγνή, ἥσυχη, ἄγρυπνη πάνω στίς αἰσθήσεις της.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ

Σκίρτησε η καρδιά της μόλις τ’ άκουσε.

Κάποιος αδελφός ησύχαζε σ’ ένα κελί της Αιγύπτου, ζώντας με πολλή ταπείνωση. Είχε όμως στην πόλη μία αδελφή πόρνη, που γινόταν αιτία να χάνονται πολλές ψυχές. Οι γέροντες παρακινούσαν συχνά τον αδελφό να πάει να τη βρει, μήπως με τις συμβουλές του κατορθώσει να την αποσπάσει από την αμαρτωλή ζωή της. Τελικά κατάφεραν να τον πείσουν.

Μόλις έφτασε στον τόπο που έμενε η αδελφή του, κάποιος γνωστός τον είδε κι έτρεξε να της μηνύσει:

Έλα να δεις! Ο αδελφός σου είναι έξω, στην πόρτα! Σκίρτησε η καρδιά της μόλις τ’ άκουσε.

ΟΤΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ.

Η Ηχώ

Σε αδελφή που παραπονέθηκε ότι κάποια άλλη την αντιπαθεί:

- Καλά, ας υποθέσουμε πως έχεις δίκιο. Αλλά βγες στο δάσος και φώναξε: «Αγαπημένη μου αδελφή…!». Η ηχώ θα σου απαντήσει το ίδιο. Ύστερα ξαναφώναξε: «Τρελλή! Τιποτένια!....» Τις ίδιες λέξεις θα σου απαντήσει και η ηχώ.Πίστεψέ με, στην σχέσι δύο ψυχών, συμβαίνει ό,τι και με την ηχώ. Κοίταξε λοιπόν πρώτα μέσα στην καρδιά σου. Θα διαπιστώσεις ότι είναι πράγματι αρνητικά προκατειλημμένη απέναντι στην αδελφή. Επομένως, πρώτα-πρώτα γέμισε την δική σου καρδιά με ειρήνη και αγάπη γι’ αυτήν. Και να είσαι βέβαιη πως θα σου ανταποδώσει τα ίδια αισθήματα. Δεν έχεις αγάπη; Κάνε τουλάχιστον εξωτερικά έργα αγάπης. Έμαθες ότι χρειάζεται κάτι; Πρόσφερέ της το. Διαφωνήσατε σ’ ένα ζήτημα; Υποχώρησε. Σε μάλωσε; Καταδίκασε τον εαυτό σου και ζήτησέ της συγγνώμη. Μα πάνω απ’ όλα να προσεύχεσαι αδιάλειπτα γι’ αυτήν λέγοντας: «Σώσε την Κύριε, και με τις άγιες προσευχές της ελέησε κι εμένα!». Τότε οπωσδήποτε ο Θεός θα αλλοιώσει την καρδιά σου. Αλλά κι αν εκείνη, μετά απ’ όλ’ αυτά, δεν ειρηνεύση μαζί σου, εσύ πάντως θα έχεις την συνείδησί σου αναπαυμένη.

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

http://epistrofiann.blogspot.com/

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ. Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ.

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ     

Τον είδα αιφνίδια μέσα στο τεράστιο θάλαμο με τα 65-70 κρεβάτια μέσα στο πανδαιμόνιο που κάνουν 70 άνθρωποι όταν μαζευόταν και στριμώχνονταν σε ένα μικρό χώρο. Το φως πολύ. Έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα με τα σιδερένια κάγκελα.
Ήταν πρωί περίπου 9η ώρα, όταν άνοιξε η βαριά πόρτα, εξωτερική και ανεβήκαμε η νέα ομάδα των 10 φοιτητών στο τμήμα αποτοξίνωσης στο Δαφνί.

Πρόσωπα, πρόσωπα εκκινούντο αέναα μέσα στο φαρδύ διάδρομο που άφηναν τα κρεβάτια τους. Άνθρωποι από όλα τα μέρη της πατρίδας και από πιο μακριά ακόμη. Με τις χαρακτηριστικές προφορές Λαρισινών ή Κρητικών και των νησιωτών, κοντοί, ψηλοί, μελαχρινοί, άσπροι, αδύνατοι, παχείς , πάσχοντες, όλος ο κόσμος αναγκασμένος να συμβιώνει.

Και μέσα σε αυτήν άμπωτη και πλημμυρίδα των ανθρώπων ένας ψηλός ξανθωπός με μαύρα ρούχα και περιλαίμιο λευκό με λίγο υποτυπώδες γένι ξανθό άρχοντας ατάραχος γαλήνιος μέσα σε αυτή την ταραχή. Κατάλαβα ότι επρόκειτο για ιερέα. Ευτυχώς είπα μέσα μου, ένας καθολικός ιερέας στο τμήμα αποτοξίνωσης. Ευτυχώς που δεν είναι ορθόδοξος. Να ξεφτιλιζόμαστε στους γιατρούς και στους συμφοιτητές μας !!! Ευτυχώς.

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες βάλαμε τις ιατρικές μας μπλούζες και με τον υπεύθυνο

γιατρό προχωρήσαμε στο κρεβάτι του πρώτου ασθενούς. Τον φώναξε ο υπεύθυνος από την παρέα του, ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από την Λάρισα ομιλητικός αλλά μαγκάκος. Δεν θυμάμαι τίποτα από το πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής ούτε τι φάρμακα έπαιρνε απλώς στη ρύμη των λόγων του είπε Έχουμε τον παπά να μας βοηθά και περνάμε καλά και ενώ έπρεπε να φύγουμε σε τρεις μήνες χάρις σε αυτόν και θα φύγω σε 1,5 μήνα. Τότε με τάραξε ο λογισμός μου ένας καθολικός παπάς με κουστουμάκι τον βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον ένας καθολικός παπάς !!!!

Μπροστά στο ταμείο. ΑΣ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝA ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΕ.

Δόξα τω Θεώ πού συμβαίνουν κάποια γεγονότα, τα οποία σε κάνουν να δακρύζεις, από ευτυχία και χαρά, γιατί διαπιστώνεις πώς έχει μείνει ακόμη ανθρωπιά, ακόμη τιμιότητα και ήθος.
Μπροστά στο ταμείο της Τράπεζας, σε μια ουρά ατέλειωτη, στέκεται ένας αξιοπρεπής και σεβάσμιος ηλικιωμένος. Φαίνεται λίγο βιαστικός και ανήσυχος. Παρακαλεί να του δώσουν σειρά. Κάποιοι σέβονται την ηλικία του και του την παραχωρούν. Πλησίαζει τον ταμία.
- Παιδί μου, δεν μπόρεσα όλη τη νύχτα να κοιμηθώ, με την σκέψη πώς θα ήσουν ταραγμένος, απαρηγόρητος, τρομαγμένος, εκτεθειμένος. Το λάθος σου το επεσήμανα αργά και δεν προλάβαινα να επιστρέψω την ίδια μέρα. Χτύπησες ένα μηδενικό παραπάνω και αντί για 10.000 ευρώ που κατέθεσα, εσύ χτύπησες 100.000 ευρώ. Διόρθωσε το, για να μην έχεις προβλήματα. Πάμε μαζί στο Διευθυντή σου να επιβεβαιώσω την αλήθεια. Δεν θέλω να χάσεις τη δουλειά σου, ούτε νά σε επιπλήξουν. Τα λάθη είναι ανθρώπινα.

Επιδιώκετε την αγάπη

 

Επιδιώκετε την αγάπη. Ζητάτε καθημερινά από το Θεό την αγάπη. Μαζί με την αγάπη έρχεται και όλο το πλήθος των αγαθών και των αρετών. Αγαπάτε, για ν' αγαπιέστε κι εσείς από τους άλλους. Δώστε στο Θεό όλη σας την καρδιά, ώστε να μένετε στην αγάπη. «Όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ' αυτόν» (Α' Ιω. 4, 16).

Οφείλετε να έχετε πολλή προσοχή στις μεταξύ σας σχέσεις και να σέβεστε ο ένας τον άλλον ως πρόσωπα ιερά, ως εικόνες του Θεού. Να μην αποβλέπετε ποτέ στο σώμα ή στην ομορφιά του, αλλά στην ψυχή. Προσέχετε το αίσθημα της αγάπης, γιατί, όταν η καρδιά δεν θερμαίνεται από την καθαρή προσευχή, η αγάπη κινδυνεύει να γίνει σαρκική και αφύσικη, κινδυνεύει να σκοτίσει το νου και να κατακάψει την καρδιά.

Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος - Τὸ μυστικὸ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεόν

(μεταφρασμένο καὶ ἐμπλουτισμένο ἀπὸ τὸν Γέροντα Πορφύριο)
«Ὅλους τους πιστοὺς ὀφείλομε νὰ τοὺς βλέπομε σὰν ἕνα καὶ νὰ σκεπτόμαστε ὅτι στὸν κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ νὰ ἔχομε γιὰ τὸν καθένα τέτοια ἀγάπη, ὥστε νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιάσομε γιὰ χάρη του καὶ τὴν ζωή μας. Γιατί ὀφείλομε νὰ μὴ λέμε, οὔτε νὰ θεωροῦμε κανένα ἄνθρωπο κακό, ἀλλὰ ὅλους νὰ τοὺς βλέπομε ὡς καλούς. Κι ἂν δεῖς ἕναν ἀδελφὸ νὰ ἐνοχλεῖται ἀπὸ πάθη, νὰ μὴν τὸν μισήσεις αὐτόν, μίσησε τὰ πάθη ποὺ τὸν πολεμοῦν. Κι ἂν τὸν δεῖς νὰ τυραννεῖται ἀπὸ ἐπιθυμίες καὶ συνήθειες προηγούμενων ἁμαρτιῶν, περισσότερο σπλαχνίσου τὸν, μὴν τυχὸν δοκιμάσεις καὶ σὺ πειρασμό, ἀφοῦ εἶναι ἀπὸ ὑλικὸ ποὺ εὔκολα γυρίζει ἀπὸ τὸ καλὸ στὸ κακό.» Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ σὲ προετοιμάζει νὰ ἀγαπήσεις περισσότερο τὸν Θεό. Τὸ μυστικό, λοιπόν, τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφό. Γιατί, ἂν δὲν ἀγαπᾷς τὸν ἀδελφό σου ποῦ τὸν βλέπεις, πῶς εἶναι δυνατόνν' ἀγαπᾷς τὸν Θεὸ ποῦ δὲν Τὸν βλέπεις; «Ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸ αὐτοῦ, ὂν ἐώρακε, τὸν Θεόν, ὂν οὒχ ἐώρακε, πῶς δύναται ἀγαπᾶν;»
Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΩ

http://www.facebook.com/?sk=messages&tid=1282880686227#!/?page=1&sk=messages&tid=1220319790009

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ:http://egolpio.files.wordpress.com/2009/09/sumewnneostheologos.jpg

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ Ἤ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

Κυριακή των Απόκρεω

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική αυτή περίοδο.
Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα επισυμβεί στο τέλος αυτού του πρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ευαγγελιστοῦ Ματθαίου (25,31-46). Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώντας για τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων είπε πως, όταν έρθει ο Ίδιος στη Δεύτερη και φοβερή παρουσία Του «εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ' αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των εριφίων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού΄ δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλαθατε προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες΄ Κύριε πότε σε είδομεν πεινόντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς΄ αμήν λέγω υμίν , εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Τότε ερεί και τοις εξ' ευωνύμων΄ πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού�εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον» (Ματθ.25,31-46).
Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτη και απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού. Την παρέλευση αυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσει η μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Οι άνθρωποι, ως ελεύθερα όντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα με τη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θα είναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους. Η θετική ή η αρνητική στάση τους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού, ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.24,51).
Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι». 

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

http://blogs.sch.gr/kantonopou/files/2009/09/stayros5.jpg
ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:
http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_Triodion2.asp&main=kat009&file=page4.htm

Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης (1955-2009): 'Ἕνας ἄγγελος ἔφυγε ἀπό ἀνάμεσά μας'

alopsis

 Μέ αὐτή τήν φράση, τήν ὁποία πολλές φορές ἐπανέλαβε ο σεβαστός Γέροντας μας π. Γεώργιος, ἐξέφρασε αὐτό πού ἔνοιωθε ὅλη ἡ ἀδελφότητά μας ἀλλά καί ὅλοι ὅσοι ἔζησαν τόν π. Νικόδημο στό σύντομο χρονικό διάστημα πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τόν ἄφησε κοντά μας. Καί ὄντως! Ὁ π. Νικόδημος ἦταν μία ἀγγελική ὕπαρξη, ὁλοκληρωτικά ἀφιερωμένη στόν Θεό ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων.

Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν ὡς κύριο ἔργο τούς τήν ἀκατάπαυστο δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἔτσι και ο π. Νικόδημος. Λάτρευε ἀπό μικρᾶς ἡλικίας τόν Ἅγιο Θεό μέ ὅλη τήν ψυχή του καί τήν καρδία του καί Τόν δόξαζε μέ ἔργα καί λόγους.

Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀγαποῦν καί λατρεύουν μέ ὅλη τήν ὕπαρξή τους τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό, ἐξ Οὗ «πάσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον» γιά ὅλη τήν κτίσι, γι` αὐτό καί ὑπακούουν ἀδιακρίτως στό θέλημά Του, καί τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ γι' αὐτούς ὑπόθεση ἀπεράντου χαρᾶς καί εὐφροσύνης, ἔτσι και ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε μέ ὅλο του τό εἶναι τόν Θεό, τό ὄνομά Του εἶχε συνεχῶς στό στόμα καί τήν καρδιά του καί μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς ἕνα μόνο ζητοῦσε, πώς θά ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν πάση πληρότητι καί τελειότητα. Καί ἐπειδή γνώριζε ἐκ πείρας ὅτι ἐκφραστής τοῦ θείου θελήματος γιά τόν ὑποτακτικό εἴναι ο Γέροντάς του καί ὅτι κάθε εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στόν ὑποτακτικό μέσω τοῦ Γέροντός του, ὑπεραγαποῦσε τόν Γέροντα. Τό ὄνομα τοῦ Γέροντος ἦταν πάντοτε στήν καρδιά καί τά χείλη τοῦ π. Νικοδήμου καί τό θέλημα τοῦ Γέροντος ἀπαρέγκλιτος κανών γιά τήν ζωή του. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Χριστέ μου, θέλω νά σέ ἀπολαύσω. Ὅμως δέν θέλω νά σέ ἀπολαύσω ἄμεσα, ἐπειδή δέν εἶμαι ἄξιος γι' αὐτό, ἀλλά μέσω τοῦ Γέροντός μου. Βλέποντας τόν Γέροντα, θέλω νά βλέπω Ἐσένα. Ἀκούοντας τήν φωνή τοῦ Γέροντος, θέλω νά ἀκούω τήν δική Σου φωνή. Τό θέλημα τοῦ Γέροντος νά εἶναι γιά μένα τό θέλημά Σου»...

ΑΓΑΠΗ

ΑΓΑΠΗ



1)Εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ : <<Αὕτη ἐστίν ἡ ἐντολή ἡ ἐμή ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους>> Εἶναι ἡ πρώτη καί μεγαλύτερη ἐντολή. Ὅταν ἐκεῖνος ὁ νεαρός νομικός ἐρώτησε τόν Κύριο ποία εἶναι ἡ πρώτη καί μεγαλύτερη ἐντολή πῆρε τήν ἀπάντηση: <<Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου κλπ....Δευτέρα ὁμοίᾳ αὐτῇ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν.>> Κάνει ἐντύπωση τό <<ὁμοία>> Τότε ἀληθινά ἀγαπᾶμε τόν Θεό ὅταν ἀγαπᾶμε τόν πλησίον· καί τότε ἀγαπᾶμε ἀληθινά τόν πλησίον ὅταν ἡ ἀγάπη μας αὐτή πηγάζει ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό


2)Ἁγ. Μαξίμου, Εὐεργ. τομ. 4ος σελ 17: <<Ἡ ἀγάπη εἶναι ἀγαθή διάθεση τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία κανένα ἀπό τά ὄντα, παρά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ προτιμᾶ. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, πάνω ἀπό ὅλα τά δημιουργήματά Του, προτιμᾶ τήν γνῶσι Του, δηλ. τόν φωτισμό τῆς γνώσεως, ὁ ὁποῖος εἶναι ζωή τοῦ νοῦ, καί ἀδιάλειπτα προσκαρτερεῖ, διά μέσου τοῦ πόθου, σ' αὐτήν. Αὐτός πού ἔχει προσηλωμένο τό νοῦ του στήν πρός τόν Θεόν ἀγάπη καί αὐτό τό σῶμα του τό καταφρονεῖ σάν ξένο.>>


Ἡ ἀγάπη πού στηρίζεται στά στοιχεῖα τῆς ἀμεσότητας εἶναι εὔθραυστη καί διαλύεται εὔκολα. Μόνο στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά θεμελιωθεῖ ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Γιαυτό καί ὁ ἁγ. Διάδοχος Φωτικῆς (Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιε') διδάσκει:<<Ἡ κατά σάρκα φιλία εὐχερῶς ἄγαν διαλύεται βραχείας τινός εὑρεθείσης αἰτίας· αἰσθήσει γάρ οὐ δέδεται πνεύματος. Διά τοῦτο οὖν, κἄν συμβῇ τινα παροξυσμόν γενέσθαι ἐπι τῆς ἐνεργουμένης ὑπό τοῦ Θεοῦ ψυχῆς, οὐ λύεται παρ' αὐτῇ ὁ δεσμός τῆς ἀγάπης>>. Καί πάλι λέει:( Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιε') <<Ὅταν ἄρξηταί τις αἰσθάνεσθαι πλουσίως τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τότε ἄρχεται ἐν αἰσθήσει πνεύματος καί τόν πλησίον ἀγαπᾶν>>. Δηλ. προηγεῖται ἡ πρός τόν Θεό ἀγάπη τῆς πρός τόν πλησίον. Ἀλλά γιά νά ἀγαπήσουμε ἀληθινά τόν Θεό πρέπει πρῶτα νά Τόν φοβηθοῦμε:<<Οὐδείς δύναται ἀγαπῆσαι τόν Θεόν ἐν αἰσθήσει τῆς καρδίας, μή πρότερον φοβηθείς αὐτόν ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ· διά γάρ τῆς ἐνεργείας τοῦ φόβου ἁγνιζομένη καί ἁπαλυνομένη ὥσπερ ἡ ψυχή εἰς ἀγάπην ἐνεργουμένην ἔρχεται.>> (Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιστ'1δ) .Γιά νά αἰσθανθοῦμε ὅμως αὐτόν τόν σωτήριο φόβο τοῦ Θεοῦ πρέπει νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τά περιττά φορτία τῶν ἐξωτερικῶν φροντίδων, νά ἡσυχάσουμε καί νά μποῦμε στό στάδιο τῆς καθάρσεως ἀπό τά πάθη: << Οὐκ ἄν δέ τις εἰς φόβον ὅλως ἔλθοι τοῦ Θεοῦ τῷ εἰρημένῳ τρόπῳ, εἰ μή πασῶν τῶν βιωτικῶν ἔξω γένηται φροντίδων· ὅταν γάρ ἐν ἡσυχίᾳ πολλῇ καί ἀμεριμνίᾳ γένηται ὁ νοῦς, τότε αὐτῷ ὀχλεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καθαρίζων αὐτόν ἐν αἰσθήσει πολλῇ ἀπό πάσης γεώδους παχύτητος, ἵν' οὕτως αὐτόν εἰς πολλήν ἀγάπην ἀγάγοι τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ. Ὥστε ὁ μέν φόβος τῶν ἔτι καθαριζομένων ἐστί μετά μεσότητος ἀγάπης· ἡ δέ ἀγάπη ἡ τελεία τῶν ἤδη καθαρισθέντων ἐστίν, ἐν οἷς οὐκέτι ἐστί φόβος. Ἡ γάρ <<τελεία>>, φησίν, <<ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον>> .Ἀμφότερα δέ δικαίων ἐστί μόνον, οἵτινες ἐνεργείᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τάς ἀρετάς κατεργάζονται.... (Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιστ'1δ) Συμβαίνει στίς ψυχές ὅ,τι καί στά σώματα. Ὅταν τό σωματικό τραῦμα χρονίσει καί πάθει σήψη καί γάγγραινα γίνεται ἀναίσθητο καί πρέπει νά καθαρισθεῖ. Τότε ἀρχίζει νά αἰσθάνεται καί νά θεραπεύεται. Ἔτσι καί ἡ ψυχή ὅτανἀρχίζει λίγο νά καθαρίζεται τότε ἀρχίζει νά αἰσθάνεται τό Θεῖο φόβο:πρβλ. Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιζ':<<Ὥσπερ τά συμβαίνοντα τῷ σώματι τραύματα, ὅταν κεχερσωκότα ὥσπερ ᾖ καί ἀνεπιμέλητα, τοῦ προσαγομένου αὐτοῖς φαρμάκου ὑπό τῶν ἰατρῶν οὐκ αἰσθάνεται, καθαρισθέντα δέ τῆς ἐνεργείας αἰσθάνεται τοῦ φαρμάκου εἰς ἴασιν ταχεῖαν ἐντεῦθεν ἐρχόμενα, οὕτως καί ἡ ψυχή, ἕως μέν ἀνεπιμέλητός ἐστι καί ὑπό τῆς λέπρας τῆς φιληδονίας ὅλης κεκαλυμμένη, αἰσθάνεσθαι τοῦ φόβου οὐ δύναται τοῦ Θεοῦ, κἄν ἀπαύστως αὐτῇ τις τό φοβερόν καί δυνατόν καταγγέλλῃ κριτήριον τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδάν δέ ἄρξηται καθαίρεσθαι διά τῆς πολλῆς προσοχῆς, τότε ὡς φαρμάκου τινός ὄντος ζωῆς τοῦ θείου φόβου αἰσθάνεται καίοντος αὐτήν ὥσπερ τῇ ἐνεργείᾳ τῶν ἐλέγχων ἐν πυρί ἀπαθείας. Ὅθεν κατά μέρος λοιπόν καθαριζομένη εἰς τό τέλειον τοῦ καθαρισμοῦ φθάνει, τοσοῦτον τῇ ἀγάπῃ προστιθεῖσα, ὅσον ἐλαττοῦται τῷ φόβῳ, ἵνα οὕτως εἰς τήν τελείαν καταφθάσῃ, ἐν ᾗ φόβος, ὡς εἴρηται, οὐκ ἔστιν, ἀλλά πᾶσα ἀπάθεια διά δόξης ἐνεργουμένη Θεοῦ.


Οἱ βιοτικές μέριμνες εἶναι ἐμπόδιο στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό


1ε) Ἁγ. Διαδόχου Φωτικῆς Κεφάλαια Γνωστικά Ρ', ιη':<<Ψυχή μή τῶν κοσμικῶν ἀπαλλαγεῖσα φροντίδων οὔτε τόν Θεόν ἀγαπήσει γνησίως οὔτε τόν διάβολον βδελύξεται ἀξίως· κάλυμμα γάρ ἅπαξ ἔχει φορτικόν τήν μέριμναν τοῦ βίου>>. Πρβλ καί Μαντζαρίδη : Κείμενα Πατερικῆς Ἠθικῆς 2003 σελ.183: <<Οἱ κοσμικές φροντίδες προκαλοῦν σύγχυση στήν πνευματική ζωή καί παρεμποδίζουν τήν εὐθυκρισία τοῦ νοῦ».
Ὅταν ὅμως ἔρθει ἡ ἀγάπη φέρνει μαζί της καί τήν ἀπάθεια
<<Τήν ἀπάθεια καμμιά ἄλλη ἀρετή δέν μπορεῖ νά προξενήσει στήν ψυχή παρά μόνον ἡ ἀγάπη· διότι ἐκπλήρωση τοῦ νόμου εἶναι ἡ ἀγάπη>>

2)ΑΓ. ΔΙΑΔΟΧΟΥ, Εὐεργ. τομ.4ος, σελ.16: Ἀλλά ἡ τέλεια ἀνάπαυση ἀπό τά πάθη δέν ἔρχεται ἀμέσως. Ὑπάρχει τό λεγόμενο <<παιγνίδι τῆς χάριτος>>: <<Τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς ἀρχές τῆς πνευματικῆς προόδου μᾶς χαρίζει τή γεύση τῆς θείας Χάρης, ἐάν βέβαια μέ θερμότητα ἐργασθοῦμε τήν θεϊκή ἀρετή, δίδοντάς μας πλήρη αἴσθηση καί πληροφορία, γιά νά ἔχει ὁ νοῦς ἀκριβῆ ἐπίγνωση τοῦ τέλειου ἐπάθλου τῶν πόνων πού γίνονται ἀπό ἀγάπη γιά τό Θεό. Κρύπτει κατόπιν γιά πολύ τήν πολυτέλεια αὐτοῦ τοῦ ζωοποιοῦ δώρου, ἔτσι ὥστε ἀκόμη καί ἄν ἐργαζόμεθα ὅλες τίς ἀρετές, νά μήν ἔχουμε καμμιά ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας ὅτι εἴμαστε κάτι· διότι δέν ἔχουμε ἀκόμη φθάσει στήν μακαρία ἀγάπη. Τόσο λοιπόν περισσότερο τότε, ὁ δαίμων τοῦ μίσους ἐνοχλεῖ τίς ψυχές τῶν ἀγωνιζομένων ὥστε νά διαβάλλει(στό νοῦ τῶν ἀγωνιζομένων) ἀκόμη καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι τούς ἀγαποῦν καί νά τούς προκαλεῖ μῖσος(πρός αὐτούς), καί σχεδόν νά τούς κάνει νά ἀγαπήσουν τήν φθοροποιό ἐνέργεια τοῦ μίσους. Ἔτσι περισσότερο πονάει ἡ ψυχή, ἔχοντας μέν τήν μνήμη τῆς πνευματικῆς ἀγάπης, χωρίς νά μπορεῖ ὅμως νά τήν αἰσθανθεῖ, ἐπειδή δέν ἔχει κοπιάσει ὅσο πρέπει. Πρέπει λοιπόν μέ τήν βία νά τήν ἐργασθοῦμε γιά νά φθάσουμε στό νά τήν γευτοῦμε μέ πλήρη αἴσθηση καί πληροφορία. Τήν τελειότητά της, κανείς ζώντας σ' αὐτό τό σῶμα δέν μπορεῖ νά τήν ἀποκτήσει, παρά μόνο αὐτοί οἱ ἅγιοι πού ἔφθασαν μέχρι τό μαρτύριο καί τήν τέλεια ὁμολογία. Διότι αὐτός πού πέτυχε αὐτό, ἀλλάζει ὁλόκληρος καί δέν τοῦ ἔρχεται εὔκολα ὄρεξη οὔτε γιά τροφή>>(ΑΓ. ΔΙΑΔΟΧΟΥ, Εὐεργ. τομ.4ος, σελ.16).


3)Ἔ.ἀ Ἡ γεύση τῆς γλυκύτητας τῆς θείας ἀγάπης μᾶς προφυλάσσει ἀπό τήν ὀργή ἐναντίον ἐκείνου πού μᾶς ἀδικεῖ: <<Ἐκεῖνος πού ἔχει ἐμπειρία τῆς τέλειας πρός τόν Θεόν ἀγάπης, κι ἄν μύριες ὕβρεις ὑβρισθεῖ ἀπό κάποιον, ἤ ζημιωθεῖ, δέν ὀργίζεται ἐναντίον του ἀλλά μένει σάν κολλημένη ἡ ψυχή του στήν ψυχή αὐτοῦ πού τόν ἔβρισε ἤ τόν ζημίωσε. Ἀνάβει μόνο ἐναντίον ἐκείνων πού κινοῦνται ἐναντίον τῶν φτωχῶν, ἤ ὅπως λέγει ἡ Γραφή <<λαλοῦν κατά τοῦ Θεοῦ ἀδικίαν>>, ἤ κατά κάποιον ἄλλο τρόπο ζοῦν μέ πονηρία.


4)Ἡ τέλεια ἀγάπη μᾶς ἀπαλλασσει ἀπό τήν κενοδοξία:


Ἔ. ἀ.<<Αὐτός πού πολύ περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἤ μᾶλλον αὐτός πού καθόλου δέν ἀγαπᾶ τόν ἑαυτό του ἀλλά μόνο τόν Θεό, δέν ζητάει καθόλου τήν δόξα τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλά μόνο τήν δόξα αὐτοῦ πού τόν δόξασε. Θέλει μέ αἰώνια δόξα νά δοξάζεται ἡ ἀρετή>>.11)Ἔ. ἀ. <<Ἐκεῖνος πού καταξιώθηκε τῆς θείας γνώσεως, καί ἀπόκτησε διά τῆς ἀγάπης τόν φωτισμό της, δέν θά σαλευθεῖ ποτέ ἀπό τόν δαίμονα τῆς κενοδοξίας. Αὐτός δέ πού δέν καταξιώθηκε ἀκόμη αὐτῆς, εὔκολα πλανᾶται ἀπό τήν κενοδοξία καί ὑπερηφανεύεται γιαυτά πού πράττει κατά Θεόν. Αὐτός ὅμως πού πέτυχε αὐτήν, μέ προθυμία λέγει τά λόγια τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ, τά ὁποῖα εἶπε ὅταν καταξιώθηκε τῆς φανερώσεως τοῦ Θεοῦ: ἐγώ εἶμαι γῆ καί στάχτη >>.

6)Ὅποιος χωρίζεται ἀπό τό Θεό γίνεται εἰδωλολάτρης:Ἔ. ἀ. <<Ἐκεῖνος πού χώρισε τόν νοῦ του ἀπό τήν πρός τόν Θεόν ἀγάπη καί προσεδρεία, καί τόν ἔχει προσδεδεμένο σέ κάποιο ἀπό τά αἰσθητά, αὐτός εἶναι πού προτιμᾶ τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή καί τά κτίσματα ἀπό τόν Κτίστη Θεό. Αὐτός πού πιστεύει στόν Κύριο, φοβᾶται τήν κόλαση. Αὐτός πού φοβᾶται τήν κόλαση, ἐγκρατεύεται ἀπό τά πάθη. Αὐτός πού ἐγκρατεύεται ἀπό τά πάθη, ὑπομένει τά θλιβερά. Αὐτός πού ὑπομένει τά θλιβερά, θά ἀποκτήσει τήν ἐλπίδα στό Θεό. Ἡ ἐλπίδα στό Θεό, χωρίζει τό νοῦ ἀπό κάθε γήϊνη προσπάθεια. Ἀπ' ἀυτήν ἀφοῦ χωρισθεῖ ὁ νοῦς θά ἀποκτήσει τήν πρός τόν Θεόν ἀγάπη.>>


7)Ἡ καθαρά προσευχή εἶναι τό μέσο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀληθινῆς καί θερμῆς πρός τόν Θεό ἀγάπης:Ἔ.ἀ.: <<Ὅλες οἱ ἀρετές, βοηθοῦν τό νοῦ γιά τήν ἀπόκτηση τοῦ θείου ἔρωτος. Περισσότερο δέ ἀπό ὅλες ἡ καθαρά προσευχή. Διά μέσου αὐτῆς ὁ νοῦς ἐκδημεῖ πρός τόν Θεόν. Τότε δέν αἰσθάνεται οὔτε τοῦ ἑαυτοῦ του , οὔτε κάποιου ἄλλου ἀπό τά ὄντα. Ἐπειδή καταλάμπεται ἀπό τό θεῖο καί ἄπειρο φῶς, εἶναι ἀναίσθητος πρός ὅλα τά γεγονότα, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ αἰσθητός ὀφθαλμός (μένει ἀναίσθητος) πρός τά ἀστέρια ὅταν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος>>.


8)Ὅποιος ἀγαπάει τόν Θεό ἀγαπάει καί τόν συνάνθρωπό του: Ἔ.ἀ:<<Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Θεόν δέν μπορεῖ νά μῆν ἀγαπήσει καί κάθε ἄνθρωπο, σάν τόν ἑαυτό του, ἄν καί δυσκολεύεται ἀπό τά πάθη αὐτῶν πού δέν ἔχουν ἀκόμη καθαρθεῖ. Γιαυτό καί βλέποντας τήν ἐπιστροφή τους καί διόρθωση χαίρεται μέ ἀμέτρητη καί ἀνεκλάλητη χαρά. Αὐτός πού βλέπει ἴχνος μίσους στήν καρδία του γιά ὁποιοδήποτε πταῖσμα πρός ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο, εἶναι τελείως ξένος ἀπό τήν πρός τήν Θεόν ἀγάπην. Διότι ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη, δέν ἀνέχεται καθόλου τοῦ εἰς τόν ἀνθρωπον μίσους,<Ἐκεῖνος πού μέ ἀγαπᾶ λέγει ὁ Κύριος , θά τηρήσει τίς ἐντολές μου. Αὐτή δέ εἶναι ἡ δική μου ἐντολή, νά ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο>. Λοιπόν, ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ τόν πλησίον, δέν τηρεῖ τήν ἐντολή· ἐκεῖνος δέ πού δέν τηρεῖ τήν ἐντολή, οὔτε τόν Κύριο μπορεῖ νά ἀγαπᾶ.>>

9)Ἡ ἄσκηση καί ἡ λατρεία ὁδηγοῦν στήν ἀγάπηἜ.ἀ. <<Ταλαιπώρει τήν σάρκα σου μέ ἀσιτία καί ἀγρυπνία καί σχόλασε ἀκούραστα στήν ψαλμωδία καί τήν προσευχή. Τότε ὁ ἁγιασμός τῆς σωφροσύνης θά ἔλθη πάνω σου φέρνοντας καί τήν ἀγάπη.>>


Ἔ.ἀ.:<<Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, ζεῖ ἀγγελικό βίο στή γῆ, νηστεύοντας καί ἀγρυπνώντας καί ψάλλοντας καί προσευχόμενος καί ἔχοντας πάντοτε καλούς λογισμούς γιά κάθε ἄνθρωπο>>


12)Ἡ τέλεια ἀγάπη εἶναι οἰκουμενική:Ἔ.ἀ. <<Δέν ἔχει τέλεια ἀγάπη, αὐτός πού διαμορφώνεται ἀνάλογα μέ τίς γνῶμες τῶν ἀνθρώπων. Δηλ. τόν μέν ἕνα ἀγαπᾶ, τόν δέ ἄλλον μισεῖ, γιαυτό καί γιαυτό ἤ καί τόν ἴδιο ἄλλοτε τόν ἀγαπᾶ καί ἄλλοτε τόν μισεῖ γιά τίς ἴδιες αἰτίες.>>


13)Ἡ ἀληθινή ἀγάπη ἀπομακρύνει τή λύπη:Ἔ.ἀ.<<Αὐτός πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, δέν λυπεῖ, οὔτε λυπεῖται μέ κάποιον ἐξ αἰτίας πρόσκαιρων πραγμάτων. Μόνον μία λύπη καί λυπεῖ καί λυπεῖται πού εἶναι σωτήρια. Αὐτήν τήν ὁποία καί λυπήθηκε καί λύπησε ὁ μακάριος Παῦλος τούς Κορινθίους>>.


14)Ἡ ἀληθινή ἀγάπη μᾶς ἀπαλλασσει ἀπό τόν θυμό καί τήν ἐπιθυμία:Ἔ.ἀ.<<Αὐτοῦ τοῦ ὁποίου ὁ νοῦς εἶναι διά παντός πρός τόν Θεό αὐτοῦ καί ἡ ἐπιθυμία αὐξήθηκε γιά τόν θεῖο ἔρωτα καί ὁ θυμός μετατράπηκε τελείως στήν θεία ἀγάπη. Διότι μέ τήν χρόνια μετάληψη τῆς θείας ἐλλάμψεως ἀφοῦ ἔγινε τελείως φωτοειδής καί ἀφοῦ συνέσφιγξε τό παθητικό του μέρος στόν ἑαυτό του, τό κατηύθηνε πρός θεῖο ἔρωτα πού δέν ἔχει τέλος, ὅπως λέγεται, καί ἀγάπη ἀκατάπαυστη, ἀφοῦ τόν μετέφερε τελείως ἀπό τά ἐπίγεια στά θεῖα.>>


15)Ἡ ἀγάπη θεραπεύει καί κάνει σοφό τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπουἜ.ἀ. <<Νοῦς πού ἑνώνεται μέ τόν Θεό καί χρονίζει σ' αὐτόν μέ προσευχή καί ἀγάπη , γίνεται σοφός καί ἀγαθός καί δυνατός καί φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων καί μακρόθυμος καί μέ ἁπλᾶ λόγια ἀποκτᾶ ὅλα τά θεῖα ἰδιώματα. Φεύγοντας δέ ἀπ' Αὐτόν καί πηγαίνοντας στά ὑλικά ἤ κτηνώδης γίνεται ἀφοῦ γίνεται φιλήδονος, ἤ θηριώδης ἀφοῦ μάχεται τούς ἀνθρώπους γιαύτά (τά ὑλικά).>>


16)Πῶς θά τεστάρουμε τόν ἑαυτό μας:Ἔ.ἀ. <<Ὅταν δεῖς τό νοῦν σου, νά ἀσχολεῖται μέ εὐχαρίστηση μέ τά ὑλικά καί νά ἐμφιλοχωρεῖ στά νοήματά τους, νά γνωρίζεις ὅτι περισσότερο ἀγαπᾶς τόν ἑαυτό σου παρά τόν Θεό. Διότι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σου λέγει ὁ Κύριος ἐκεῖ θά εἶναι καί ἡ καρδιά σου.>>


17)Ἡ ἀγάπη μᾶς ἀπαλλασσει ἀπό τήν φοβία τοῦ πόνου:Ἔ. ἀ. <<Ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη πείθει ἐκεῖνον πού τήν κατέχει νά καταφρονεῖ κάθε ἡδονή πού παρέρχεται καί κάθε πόνο. Ἄς σέ πείσουν ὅλοι οἱ ἅγιοι οἱ ὁποῖοι τόσα ἔπαθαν γιά τό Χριστό μετά χαρᾶς>>.


18)Τρεῖς βαθμίδες πνευματικῆς προόδου:Ἔ.ἀ.<<Ὁ φόβος τῆς κολάσεως προετοιμάζει τούς εἰσαγομένους (στόν πνευματικό ἀγῶνα) ὥστε νά ἀποφεύγουν τήν κακία. Ὁ δέ πόθος τῆς ἀνταποδόσεως τῶν ἀγαθῶν χαρίζει τήν προθυμία γιά τήν ἐργασία τῶν ἀρετῶν σ' αὐτούς πού προκόπτουν(στήν πνευματική ζωή). Τό δέ μυστήριο τῆς ἀγάπης ὑπερηψώνει τόν νοῦ πάνω ἀπό ὅλα τά γεγονότα καί τόν κάνει τυφλό γιά ὅλα τά μετά ἀπό τόν Θεό. Διότι μόνο αὐτούς πού ἔγιναν τυφλοί γιά ὅλα τά μετά ἀπό τόν Θεό, σοφίζει ὁ Κύριος, δείχνοντας τά θειότερα.>>


19)Ὅσο πλησιάζουμε τό Θεό πλησιάζουμε καί μεταξύ μας καί ἀντίστροφα:ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ: Περι τοῦ μή κρινειν: <<"Υποθέσθε μοι κύκλον εἶναι ἐν τῇ γῇ·οἷον, χάραγμά τί ποτε στρογγύλον ἀπό διαβήτου κέντρου. Κέντρον λέγεται αὐτο ἰδικῶς τό μεσώτατον τοῦ κύκλου. Θέτε τόν νοῦν ὑμῶν εἰς τό λεγόμενον. Τοῦτον τόν κύκλον νομίσατέ μοι εἶναι τόν κόσμον, αὐτό δέ τό μέσον τοῦ κύκλου τόν Θεόν, τάς δέ εὐθείας τάς ἀπό τοῦ κύκλου ἐπί τό μέσον τάς ὁδούς, ἤτοι τάς πολιτείας τῶν ἀνθρώπων. Ἐφ ' ὅσον οὖν εἰσέρχονται οἱ ἅγιοι ἐπί τά ἔσω ἐπιποθοῦντες ἐγγίσαι τῷ Θεῷ κατά ἀναλογίαν τῆς εἰσόδου, πλησίον γίνονται τοῦ Θεοῦ καί ἀλλήλων· καί ὅσον πλησιάζουσιν ἀλλήλοις, πλησιάζουσι τῷ Θεῷ. Ὁμοίως νοήσατε καί τόν χωρισμόν. Ὅταν γάρ ἀφιστῶσιν ἑαυτούς ἀπό τοῦ Θεοῦ καί ἀποστρέφωσιν ἐπί τά ἔξω, δῆλόν ἐστιν ὅτι ὅσον ἐξέρχονται καί μακρύνουσιν ἑαυτούς ἀπό τοῦ Θεοῦ, τοσοῦτον μακρύνονται ἀπ' ἀλλήλων, καί ὅσον μακρύνονται ἀπ' ἀλλήλων, τοσοῦτον μακρύνονται καί ἀπό τοῦ Θεοῦ. Ἰδού τοιαύτη ἐστίν ἡ φύσις τῆς ἀγάπης. Ἐφ' ὅσον μέν ἐσμέν ἔξω καί οὐκ ἀγαπῶμεν τόν Θεόν, ἐπί τοσοῦτον ἔχομεν διάστασιν ἕκαστος πρός τόν πλησίον· ἐάν δέ ἀγαπήσωμεν τόν Θεόν, ὅσον ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ διά τῆς εἰς αὐτόν ἀγάπης, τοσοῦτον ἑνούμεθα τῇ ἀγάπῃ τοῦ πλησίον, καί ὄσον ἑνούμεθα τῷ πλησίον, τοσοῦτον ἑνούμεθα τῷ Θεῷ.>>.