ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΙΑΖΟΥΜΕ- Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΑΜΑΤΟΣ

Του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και
πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου

          Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού εχρησιμοποιείτο και από τους Εβραίους και από τους
ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν
σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την περιγραφή του και
το μείγμα από το οποίο απετελείτο. Συγκεκριμένα, στο Εξόδου 30, 34-38 ο Θεός
δίδει εντολή να αποτελείται το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία, από σταχτή, όνυχα, χαλβάνη και λίβανο. Γι' αυτό και οι έννοιες «θυμίαμα» (ή μοσχοθυμίαμα) και «λιβάνι» δεν ταυτίζονται.
Το λιβάνι είναι ένα από τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται το θυμίαμα.

Στα χρόνια του Κυρίου το εβραϊκό θυμίαμα απετελείτο από 13 αρωματώδη
στοιχεία, πως μαρτυρεί ο Ιώσηπος. Η Σκηνή του Μαρτυρίου περιείχεν,
εκτός των άλλων, και το «χρυσούν θυμιατήριον», μέσα
στο οποίον έκαιαν κάρβουνα και ο Ιερέας πετούσε αρκετό θυμίαμα και έπειτα
γονάτιζε και προσευχόταν στον Θεό. Στο ναό του Σολομώντος υπήρχε το θυσιαστήριον
του θυμιάματος, στο οποίο εθυμίαζε κάθε ημέρα ένας Ιερεύς. Ο Ιερεύς δε, που του
έπεφτε ο κλήρος να θυμιάσει, εθεωρείτο ότι αξιωνόταν μεγάλης τιμής
από τον Θεό. Τούτο συνέβη και με τον Ζαχαρία, πατέρα του τιμίου Προδρόμου, που
κατά την ώρα του θυμιάματος δέχθηκε από τον Άγγελο την πληροφορία ότι θα
γεννήσει σ' αυτή την προχωρημένη ηλικία και με τη γυναίκα του στείρα τον
Βαπτιστή. Η ώρα του θυμιάματος στους Εβραίους ήταν συγκλονιστική
για τους συμβολισμούς της.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ (MP3) ΟΜΙΛΙΑ ΙΣΤ΄

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-12-07.

Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ- Ποιό εἶναι συνοπτικά τό νόημα ὅλης τῆς Θείας Λειτουργίας

Κείμενο:

Τοῦ Ἁγίου καί σοφωτάτου Νικολάου Καβάσιλα τοῦ καὶ Χαμαετοῦ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ[1]

1.(t.) Αʹ. Τίς ὁ νοῦς τῆς ἱερουργίας ὅλης ὡς ἐν κεφαλαίῳ(1.)

Τῆς ἁγίας τελετῆς τῶν ἱερῶν μυστηρίων ἔργον μὲν
ἡ τῶν δώρων εἰς τὸ θεῖον σῶμα καὶ αἷμα μεταβολή· τέλος δέ, τὸ τοὺς πιστοὺς ἁγιασθῆναι, δι᾿ αὐτῶν ἁμαρτιῶν ἄφεσιν, καὶ βασιλείας οὐρανῶν κληρονομίαν, καὶ τὰ τοιαῦτα λαβόντας.

Σύντομη ἑρμηνεία

Τοῦ Ἁγίου καί σοφωτάτου Νικολάου Καβάσιλα τοῦ ὀνομαζομένου καί Χαμαετοῦ

ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

1.Α’ .Ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ὅλης ἱερουργίας (Θείας Λειτουργίας) συνοπτικά.

Τῆς τελετῆς τῶν ἱερῶν μυστηρίων τό ἔργο μέν εἶναι
ἡ μεταβολή τῶν (Τιμίων) Δώρων στό Θεῖο Σῶμα καί Αἷμα· τέλος (σκοπός) δέ, τό νά ἁγιασθοῦν οἱ πιστοί καί διά μέσου αὐτῶν (δηλ. τῶν Τιμίων Δώρων πού ἔγιναν Σῶμα καί Αἷμα) νά πάρουν ἄφεση ἁμαρτιῶν, νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί τά ὅμοια μέ αὐτά (πνευματικά ἀγαθά).

 Τό ἔργο πού ἐπιτελεῖται κατά τήν Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Ὁ σκοπός εἶναι ὁ ἁγιασμός τῶν πιστῶν, ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους καί ἡ κληρονομία ἀπό αὐτούς τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

  2.«Ποιὰ εἶναι ἡ φύση τὸν ἱεροῦ μυστηρίου;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ (MP3) ΟΜΙΛΙΑ ΙΕ΄

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 6-12-07.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ: Ποιό εἶναι συνοπτικά τό νόημα ὅλης τῆς Θείας Λειτουργίας (Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ (Α΄ΜΕΡΟΣ)

 «Ἡ Θεία Λειτουργία ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς ὀρθόδοξης λατρείας. Εἶναι τὸ μεγαλύτερο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸ μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας. Γι' αὐτὸ καὶ παραμένει πάντα ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα ἀληθινῆς ζωῆς γιὰ τὸν ἄνθρωπο»[1].

 Σχόλιο:  Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ὁ Χριστός ἀνάμεσά μας ἀλλά καί μέσα μας. Ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ Ζωή. «Ἐγώ εἰμί ἡ Ζωή» μᾶς λέγει. Ἡ Θεία Λειτουργία μᾶς φέρνει τόν Χριστό δηλ. τήν ἀληθινή Ζωή. Ἑπομένως γιά νά Ζήσουμε πραγματικά τήν ἀληθινή καί ὄχι μιά χαμοζωή χρειάζεται νά μετέχουμε ὅσο γίνεται συχνότερα, εἰ δυνατόν καί κάθε ἡμέρα στήν Θεία Λειτουργία. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι τελικά ἡ Ζωή μας.

Ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης και η λειτουργία στην Αγια-Σοφιά

"Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ (Αγια-Σοφιά), επιλησθείη η δεξιά μου κοληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ"(Ψαλμ. 136, 6)

Του Αντώνη Ε. Στιβακτάκη

Ο παπάς Λευτέρης  Νουφράκης

Κάποτε μου μίλησε ο παππούς μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, που το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Αγια-Σοφιάς!!
Τον γνώριζε καλά, γιατί ήταν στρατιωτικός ιερέας στη Μεραρχία που ανήκε και ο ίδιος, στη Μεραρχία εκείνη που αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κι έφτασε ως τις πύλες της Αγκυρας, ήπιε νερό από το Σαγγάριο!... Όμως αλίμονο! αυτό το δροσερό νερό μετατράπηκε λίγο αργότερα σε καυτό πύρινο ποτάμι πόνου και οδύνης, που έκαψε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Ένα όνειρο με μεγάλη αξία. ΠΟΣΟ ΩΦΕΛΕΙ Η ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

Η αξία της προσκομιδής

Η Θεία χάρη, που αναβλύζει από την αναίμακτη θυσία, προσφέρεται όχι μόνο στους ζωντανούς, αλλά και στους νεκρούς. Γι’ αυτό οι λειτουργοί δεν παύουν να δέονται όχι μόνο «υπέρ υγείας», αλλά και υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων δούλων του Θεού».

Όσο περισσότερη είναι η πίστη και η αγάπη των ιερέων, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο κατάλογος των ονομάτων, που μνημονεύουν στην προσκομιδή.

Ο παπα-Σάββας ο πνευματικός, μια οσιακή αθωνίτικη μορφή (1821-1908), φαινόταν, με το μικροσκοπικό του σώμα, ένας άσημος καλόγερος. Όταν όμως λειτουργούσε, φαινόταν μεγαλοπρεπής, και το πρόσωπό του έλαμπε σαν πρόσωπο αγγέλου.

Στην προσκομιδή, μνημόνευε ονόματα «ων ουκ εστίν αριθμός». Χρησιμοποιούσε ένα πολύ μεγάλο δισκάριο, και για δυό-τρεις ώρες έβγαζε μερίδες και μνημόνευε ακατάπαυστα.

-Άγιε πνευματικέ, πολύ κουράζεσαι με τόσα ονόματα, του έλεγαν από αγάπη μερικοί πατέρες.

Προσευχή για την παρασκευή Πρόσφορου για την Θεία Λειτουργία

Εις το ποιήσαι προσφοράς

Τρισάγιον

Ευχαριστώ Σοι Κύριε ο Θεός μου , ότι και πάλιν κατηξίωσάς με τον ανάξιον ποιήσαι τους άρτους τούτους και μετά καθαράς καρδίας προσφέρειν τώ αγίω ναώ Σου , αντίδωρον των πλουσίων και ανεκφράστων δωρεών Σου.
Σε παρακαλούμεν, ποιητά ουρανού και γής , κατάπεμψον την πανσθενή χάριν Σου, ώστε γενέσθαι τα δώρα ταύτα ευπρόσδεκτα τώ Αγίω Σου θυσιαστηρίω.

ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ. Πως μπορείτε χωρίς ούτε ένα € έξοδα να πάτε το Πάσχα στην ορθόδοξη ιεραποστολή του Κουλουέζι στο Κογκό;

Τα παιδιά από το σχολείο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κουλουέζι της Κατάνγκας στο Κογκό μας ψέλνουν στα ελληνικά!!! τους διάφορους ύμνους και τροπάρια της εορτής.

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/23/pasha-sto-koulouezi-tou-kongo/

Τά δικά μας παιδιά;... 

 

Εγώ βρήκα το δρόμο μου. (ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ).

Μία νεαρή κοπέλα, άθεη, καταγόμενη από τις Σκανδιναβικές χώρες, επιστήμονας και γνώστης ξένων γλωσσών, μέσω της εργασίας της γνώρισε στο Βέλγιο ορθόδοξους  Έλληνες, από τους οποίους άρχισε να μαθαίνει για την Ορθόδοξη πίστη.

Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα ζήτησε να γίνει ορθόδοξη χριστιανή. Κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε. Άρχισε να εκκλησιάζεται τακτικά και να παρακολουθεί με μεγάλη ευλάβεια τις ακολουθίες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα τη Θεία Λειτουργία. Όμως κάποιες στιγμές κάποιο ερωτηματικό ή κάποια αμφιβολία την έκαναν να αναρωτιέται αν άραγε όσα διδάσκουν οι Ορθόδοξοι ή όσα γίνονται στην Εκκλησία με τα Μυστήρια, πράγματι έτσι είναι. Οπότε και ο Θεός δεν άργησε να της δώσει την απάντηση.

Μια Κυριακή κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας είδε να κατεβαίνει ένα σύννεφο από την οροφή της Εκκλησίας και να πλησιάζει τους πιστούς. Όταν δε τους άγγιξε, διασκορπίσθηκε με τη μορφή «πυρίνων γλωσσών και επικάθησε στο κεφάλι ενός εκάστου».

Η οπτασία αυτή έκανε την κοπέλα να χάσει τις αισθήσεις της, οπότε και την μετέφεραν έξω από το Ναό, για να την συνεφέρουν. Όταν συνήλθε και αναλογίσθηκε αυτό που είδε στην Εκκλησία, χωρίς κανένα πια ενδοιασμό είπε:

-Εγώ βρήκα το δρόμο μου. Ό,τι κι αν μου συμβεί στη ζωή μου, θα μείνω για πάντα χριστιανή Ορθόδοξη. Η ζωντανή αληθινή πίστη μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει».

http://vatopaidi.wordpress.com/

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ Ἤ ΜΕΘΕΞΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ; (ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ)

Ναυπάκτου Ιερόθεος : "μερικοί σύγχρονοι έχουν έλλειμμα ορθοδόξου θεολογίας και εκφράζουν μια θεολογία, η οποία έχει επηρεασθή από τον παπικό σχολαστικισμό και τον προτεσταντικό ηθικισμό, γι' αυτό και αυτοσχεδιάζουν αυθαίρετα μέσα στην Εκκλησία."

Τον τελευταίο καιρό επιτείνεται μια τάση που παρετηρείτο και παλαιότερα, δηλαδή επικρατεί μια «φρενίτις» μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων και μάλιστα των λειτουργικών ευχών με απρόβλεπτες συνέπειες.

Μια από τις συνέπειες, η χαρακτηριστικότερη, είναι να δημιουργούνται νέες ευχές της θείας Λειτουργίας, με την χρησιμοποίηση ομηρικών λέξεων. Δηλαδή, ενώ μερικές κινήσεις απλοποιούν τις ευχές στην λειτουργική γλώσσα, άλλες τις «εμπλουτίζουν» με ομηρικές λέξεις, πράγμα που δεν έκαναν οι Πατέρες της Εκκλησίας που γνώριζαν πολύ καλά και τον Όμηρο.

Θεωρώ ότι όλη αυτή η νοοτροπία πρέπει να αντιμετωπισθή από την Ιερά Σύνοδο, γιατί οι αυθαιρεσίες πρέπει να σταματήσουν. Στις ημέρες μας επιχειρείται αυτό που δεν γινόταν επί Τουρκοκρατίας, αν και τότε το μορφωτικό επίπεδο ήταν χαμηλό, ενώ σήμερα υψηλό.

Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα που έχουν διατυπωθή από πολλούς εναντίον της μεταφράσεως των λειτουργικών ευχών, ακόμη και τότε που ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος προσπάθησε να εισαγάγη την παράλληλη ανάγνωση των βιβλικών κειμένων και στην δημοτική γλώσσα και όπως είναι γνωστόν ο ίδιος αντιλήφθηκε την ζημιά που γινόταν στην ενότητα της Εκκλησίας και επανέφερε τα πράγματα στα παραδεδομένα. Πόσον μάλλον θα προκαλέση ζημιά η νέα τάση το να αλλοιώνωνται τα κείμενα της θείας Λειτουργίας, των ιερών Μυστηρίων και άλλων λειτουργικών κειμένων και να εισάγεται η δημοτική γλώσσα όχι παράλληλα με το πρωτότυπο κείμενο, αλλά αποκλειστικά. Κινδυνεύουμε να δούμε σχίσματα μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας μας.

Παρακάμπτοντας πολλά επιχειρήματα κατά της εισαγωγής της δημοτικής γλώσσας στην θεία Λατρεία που ήδη έχουν διατυπωθή, θα αρκεσθώ μόνον στο να τονίσω ότι μια τέτοια προσπάθεια συνιστά έλλειμμα αληθινής ορθόδοξης θεολογίας, για να μην εκφρασθώ πιο σκληρά. Δείχνει ότι δεν υπάρχει η στοιχειώδης ορθόδοξη θεολογία, η μάλλον με τέτοιες ενέργειες εκφράζεται μια επιφανειακή ορθόδοξη θεολογία, που στηρίζεται στην πρακτική ωφελιμότητα. Η νοοτροπία αυτή ξεκινά από μια ποιμαντική ανάγκη, αλλ' όμως επιλέγεται η πιο εύκολη λύση. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια επιρροή από τον δυτικό σχολαστικισμό.

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΑΣΧΑ- ΟΜΙΛΙΑ Ι΄ (mp3)

Ο διάβολος κάνει το παν για να μη βοηθηθεί ο άνθρωπος. Ειλικρινής συγχώρηση (π. Παΐσιος)

Ο διάβολος είναι τεχνίτης. Αν φέρει λ.χ. την ώρα της Θείας Λειτουργίας σε έναν πνευματικό άνθρωπο έναν ελεεινό λογισμό, εκείνος θα τον καταλάβει, θα τιναχθεί και θα τον διώξει. Γι' αυτό του φέρνει έναν πνευματικό λογισμό. «Το τάδε βιβλίο, του λέει, γράφει αυτό για την Θεία Λειτουργία». Μετά θα του τραβήξει την προσοχή λ.χ. στον πολυέλαιο. Θα αναρωτηθεί ποιος άραγε να τον έφτιαξε. Ή θα του θυμίσει έναν άρρωστο που πρέπει να πάει να τον δει. «Α! έμπνευση, λέει, την ώρα της Θείας Λειτουργίας», ενώ είναι ο διάβολος που μπαίνει ενδιάμεσος και πιάνει ο άνθρωπος την συζήτηση με τον λογισμό του. Οπότε ακούει τον ιερέα να λέει «Μετά φόβου ...;» και τότε καταλαβαίνει ότι τελείωσε η Θεία Λειτουργία και εκείνος δεν συμμετείχε καθόλου.
Να, και εδώ στον Ναό. πηγαίνει η εκκλησάρισσα να ανάψει τα κεριά στον πολυέλαιο και έχω παρατηρήσει ότι και μεγάλους ακόμα τους αποσπά ο πειρασμός εκεί πέρα και χαζεύουν την αδελφή πως ανάβει τα κεριά. Αυτό είναι τελείως παιδικό. Μόνον τα μικρούτσικα παιδάκια χαίρονται με κάτι τέτοια και λένε: «Τα άναψε!».

ΒΙΒΛΙΟ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ (Γ΄ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ) ΙΕΡΟ ΚΕΛΛΙ «ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», ΚΕΡΑΣΙΑ 2010 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, (ΜΕΡΟΣ Δ΄)

Καρποί τῆς Θείας Λειτουργίας

Μέ τήν Θεία   Λειτουργία:

1) Ἐνσωματώνεται ὁ πιστός στόν Χριστό καί

2) Συγκροτεῖται ἡ Ἐκκλησία, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

1) Ἐνσωματώνεται ὁ πιστός στόν Χριστό. Ἁγιάζεται ὅλη ἡ κτίση

Στή Θεία Λειτουργία, μέ τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας γινόμα­στε «σύσσωμοι καί σύναιμοι Χριστοῦ». Ὁ ἄνθρωπος δέχεται μέσα του τόν Χριστό καί ὁ Χριστός τόν ἄνθρωπο.

Ὁ Χριστός εἶναι ταυτόχρονα οἶκος καί ἔνοικος τοῦ ἀνθρώπου.

 Εἶναι ἀνάγκη, λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, νά μάθουμε «τό θαῦμα τῶν μυστηρίων, τί εἶναι καί γιατί δόθηκε καί ποιά ἡ ὠφέλεια τοῦ πράγματος. Ἕνα σῶμα γινόμαστε καί μέλη, λέγει, ἀπό τήν σάρκα Του καί τά ὀστά Του». Καί συνεχίζει: «Γιά νά μή γίνουμε λοιπόν ἕνα σῶμα μέ τό Χριστό, μόνο μέ τήν συναισθηματική ἰδιότητα τῆς ἀγάπης, ἀλλά καί οὐσιαστικά (κατ' αὐτό τό πρᾶγμα), ἄς ἀναμιχθοῦμε μέ τή σάρκα τοῦ Χριστοῦ. Διότι αὐτό ἐπιτυγχάνεται μέ τήν τροφή, πού μᾶς ἐχάρισε, θέλοντας νά μᾶς δείξει τή μεγάλη ἀγάπη πού ἔχει γιά μᾶς». Καί ὁ Ἅγιος καταλήγει: «Γι΄ αὐτό ἀνέμιξε τόν ἑαυτό Του μέ μᾶς, καί ἔγινε ἕνα φύραμα τό σῶμα Του μέ μᾶς, γιά νά ὑπάρχουμε σάν ἕνα, ὅπως ἀκριβῶς τό σῶμα εἶναι ἑνωμένο μέ τήν κεφαλή. Αὐτό εἶναι δεῖγμα ἐκείνων πού ἀγαποῦν σφοδρά»[1].

ΒΙΒΛΙΟ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ (Γ΄ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ) ΙΕΡΟ ΚΕΛΛΙ «ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», ΚΕΡΑΣΙΑ 2010 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, (ΜΕΡΟΣ Α΄)

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου  

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ  

(Γ΄ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ) 

ΙΕΡΟ ΚΕΛΛΙ  «ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», 

ΚΕΡΑΣΙΑ  2010 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ  Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Εἰσαγωγή
Ἡ ἔννοια τῆς Λατρείας
Εἴδη Λατρείας
Η Θεία  Λειτουργία εΙναι:
1) Τό κατ’ ἐξοχήν ἔργο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ
2) Ὁ Χριστός
3) «Ἡ συγκεφαλαίωση τῆς ὅλης οἰκονομίας»
4) Θεοφάνεια Τριαδική
5) Σύνοδος οὐρανοῦ καί γῆς
6) Θυσία πραγματική
7) Ἔργον ἀγαθόν
8) Διαρκές Πάσχα

ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Ἡ Εἴσοδός μας στό ναό τοῦ Θεοῦ θά πρέπει νά εἶναι κάτι τό συγκλονιστικό. Πορευόμαστε «εἰς συνάντησίν Του». «Ὡς φοβερός ὁ τόπος οὗτός...οἶκος Θεοῦ». Ἄς ἔχουμε:

α) Ταπείνωση τελωνική

Πρέπει νά σταθοῦμε μπροστά στόν Θεό ὅπως ὁ κατάδικος μπροστά στόν δικαστή. Ὅπως ὁ μακάριος τελώνης καί ὄχι ὅπως ὁ μεγάλαυχος Φαρισαῖος. Μαζί μέ τόν προφητάνακτα Δαυΐδ ἄς βοήσουμε νοερῶς: «σκώληξ εἰμί καί οὐκ ἄνθρωπος». Ἄς προχωρήσουμε πρός τό Ἅγιο Βῆμα μέ βαθειά συναίσθηση τοῦ χρέους καί τῆς ἀγένειας- ἀχαριστίας μας : «Χριστέ μου ἐσύ στέκεις στήν πόρτα μου καί ἐγώ σ’ ἀφήνω νά περιμένεις· δέν σοῦ ἀνοίγω. Πόσες φορές δέν μέ κάλεσες...Πόσες φορές δέν μοῦ κτύπησες τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μου. Πόσες φορές δέν μοῦ ζήτησες νά συνομιλήσουμε...Πόσες φορές δέν μέ νουθέτησες τόσο ἁπαλά σχεδόν ἀνεπαίσθητα...πολύ πιό στοργικά ἀπό ὅτι τό κάνει μία μητέρα στό μωρό της. Εἶμαι ἀνάξιος Κύριε νά εἰσέλθω στό Ναό σου, ἀνάξιος νά σταθῶ μπροστά σου, ἀνάξιος νά σοῦ ὁμιλήσω καί νά σοῦ ζητήσω ὅτιδήποτε. Μόνο ἐλέησέ μου καί μή μοῦ καταλογίσης τήν ἀφροσύνη μου καί τίς ἁμαρτίες μου...».

ΟΡΑΜΑ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΏΝ

Το ακόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντική είναι ή τέλεση μνημόσυνου στη θεία λειτουργία: πριν την αφαίρεση των λειψάνων τον άγ. Θεοδοσίου τον Τσερνίγκωφ (1896), ό φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+Ί916), ίερομόναχος του Έρημητηρίου του Γκολοσεγιέφσκυ της Λαύρας των Σπηλαίων τον Κιέβου, ό όποιος διεξήγαγε την άνακομιδή των λειψάνων, άποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά τον τον άγιο, ό όποιος του είπε: «Σ' ευχαριστώ πού κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου» - καί έδωσε τα ονόματα τους (πατήρ Νικήτας καί Μαρία).22 «Πώςμπορείς εσύ, ω "Αγιε, να ζητάς τίς δικές μου προσευχές, όταν εσύ ό ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο καί ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεος Του;» ρώτησε ό ιερομόναχος. «Ναί, αυτό είναι αλήθεια,» απάντησε ό άγ. Θεοδόσιος, «αλλά ή προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.»

"Ετσι λοιπόν, οι πανννχίδες καί ή κατ' οίκον προσευχή για τους νεκρούς είναι ευεργετικές για την ψυχή τονς, όπως εξάλλου είναι καί οί εις μνήμην τους αγαθοεργίες, όπως ελεημοσύνες ή συνεισφορές στην εκκλησία. "Ομως ίόιαιτέρως ευεργετική είναι ή τέλεση μνημόσυνου στη θεία λειτουργία,καί πολλές εμφανίσεις νεκρών και άλλα περιστατικά τα όποια έχουν σημειωθεί επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Πολλοί άνθρωποι πού πέθαναν εν μετάνοια αλλά πού όέν μπόρεσαν να εκφράσουν έμπρακτα τη μετάνοια τους όσο ζούσαν, ελευθερώθηκαν από τα μαρτύρια και βρήκαν ανάπαυση. Στήν Εκκλησία πάντοτε προσφέρονται προσευχές υπέρ αναπαύσεως των νεκρών, και μάλιστα την ημέρα της Καθόδου του Άγίον Πνεύματος, στον εσπερινό της γονυκλισίας, υπάρχει μια ειδική ευχή «για τους ευρισκομένους στον αδη.»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1. ΤΙΣ Ο ΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΡΓΙΑΣ ΕΝ ΚΕΦΑΛΑΙῼ (ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΡΓΙΑΣ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ). Η θΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΘΥΣΙΑ

Κείμενο:
Τοῦ Ἁγίου καί σοφωτάτου Νικολάου Καβάσιλα τοῦ καὶ Χαμαετοῦ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
1.(t.) Αʹ. Τίς ὁ νοῦς τῆς ἱερουργίας ὅλης ὡς ἐν κεφαλαίῳ(1.)
Τῆς ἁγίας τελετῆς τῶν ἱερῶν μυστηρίων ἔργον μὲν
ἡ τῶν δώρων εἰς τὸ θεῖον σῶμα καὶ αἷμα μεταβολή· τέλος δέ,
τὸ τοὺς πιστοὺς ἁγιασθῆναι, δι᾿ αὐτῶν ἁμαρτιῶν ἄφεσιν, καὶ
βασιλείας οὐρανῶν κληρονομίαν, καὶ τὰ τοιαῦτα λαβόντας (Настоящият текст е издаден от R. Bornert, J. Gouillard, P. Périchon, and S. Salaville в серията «Сурс кретиен», том 4, Париж, 1967)

Σύντομη ἑρμηνεία
Τοῦ Ἁγίου καί σοφωτάτου Νικολάου Καβάσιλα τοῦ ὀνομαζομένου καί Χαμαετοῦ
ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
1.Α’ .Ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ὅλης ἱερουργίας (Θείας Λειτουργίας) συνοπτικά.
Τῆς τελετῆς τῶν ἱερῶν μυστηρίων τό ἔργο μέν εἶναι
ἡ μεταβολή τῶν (Τιμίων) Δώρων στό Θεῖο Σῶμα καί Αἷμα· τέλος (σκοπός) δέ,
τό νά ἁγιασθοῦν οἱ πιστοί καί διά μέσου αὐτῶν (δηλ. τῶν Τιμίων Δώρων πού ἔγιναν Σῶμα καί Αἷμα) νά πάρουν ἄφεση ἁμαρτιῶν,
νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί τά ὅμοια μέ αὐτά (πνευματικά ἀγαθά).
Τό ἔργο πού ἐπιτελεῖται κατά τήν Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Ὁ σκοπός εἶναι ὁ ἁγιασμός τῶν πιστῶν, ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους καί ἡ κληρονομία ἀπό αὐτούς τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.


2.«Ποιὰ εἶναι ἡ φύση τὸν ἱεροῦ μυστηρίου;
Σχόλιο-διδαχή: «Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι μυστήριο καὶ θυσία. Εἶναι μυστήριο κατὰ τὸ ὁποῖο, διὰ τῆς εὐχῆς τοῦ ἱερέα, κατέρχεται ἡ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ μεταβάλλει τὰ φυσικὰ στοιχεῖα τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Τὸ πράγμα εἶναι μυστήριο φοβερό, ἀνερμήνευτο καὶ ἀκατάληπτο. Ἡ μεταβολὴ καὶ μεταποίηση γίνεται στὴν οὐσία τῶν φυσικῶν στοιχείων. Χάνουν δηλαδὴ τὰ στοιχεῖα τὴ δική τους οὐσία, καὶ τὴ θέση της καταλαμβάνουν τὸ ἄχραντο Σῶμα καὶ τὸ τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Φυσικὰ διατηροῦν τὰ συμβεβηκότα, ὅσα ὑπάρχουν περὶ τὴν οὐσία, δηλαδὴ τὶς φυσικές τους ποιότητες τοῦ βάρους, τοῦ χρώματος, τῆς ὀσμῆς, τῆς γεύσεως, τῆς ὀξύτητος (τοῦ οἴνου) κ.α. Αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖ δέχεται αὐτούσιο τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸ ποὺ γεννήθηκε, αὐξήθηκε, ἔπαθε στὸ Σταυρό, ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν καί, θεωμένο, ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς. Κοινωνεῖ ὁλόκληρης τῆς ἀνθρώπινης φύσεως τοῦ Κυρίου καὶ συνημμένως τῆς θεότητός Του, ποὺ εἶναι ἀχώριστα ἑνωμένη μὲ αὐτή. Κατ' ἐπέκταση κοινωνεῖ καὶ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ!
Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ταυτόχρονα καὶ θυσία. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ θυσία τοῦ Σταυροῦ, πρόληψη τῆς ὁποίας ἔκανε ὁ Σωτήρας κατὰ τὸ Μυστικὸ Δεῖπνο τῆς Μ. Πέμπτης. Εἶναι ἡ ἴδια θυσία μὲ τὴ σταυρική, προσφερόμενη ὅμως ἀναιμάκτως, ἐνῶ ἡ θυσία τοῦ Σταυροῦ ἔγινε ἐν αἵματι.
Ὁμοίως, ἐνῶ ἡ σταυρικὴ θυσία ἔγινε μιά γιὰ πάντα, γιὰ τὴν κατάργηση τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ἡ θυσία τῆς Εὐχαριστίας γίνεται πολλάκις, μὲ σκοπὸ νὰ ἐφαρμόσει τὰ σωτήρια ἀγαθὰ τῆς μεγάλης ἐκείνης θυσίας στὸ σῶμα τῶν πιστευόντων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.
Στὴ θυσία τῆς Εὐχαριστίας θύτης καὶ θύμα εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος προσφέρεται διὰ χειρὸς τοῦ ἱερέως»(Ἀνδρέα Θεοδώρου, Ἀπαντήσεις σέ ἐρωτήματα δογματικά, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, 1997, σελ. 165-172. http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?cat=poim&contents=contents_IeraMistiria.asp&main=kat010&file=4.4.4.htm) .
«Στή θεία Λειτουργία ζοῦμε τό μυστήριο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Στό μυστικό Δεῖπνο ὁ Κύριος κάνει λόγο ἀκόμη μιά φορά γιά τόν ἐπί τοῦ Σταυροῦ θάνατό Του. Προσφέροντας τό πανάγιο Σῶμα Του τεμαχισμένο (κλώμενον) καί τό ἅγιο Αἷμα Του ἐκχυνόμενον «τούς ὑπενθυμίζει πάλι... τή σφαγή». Στή διάρκεια τοῦ Δείπνου δεσπόζει ὁ Σταυρός: «Εὐλαβηθεῖτε αὐτήν τήν τράπεζα», μᾶς λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. «Τόν Χριστό πού ἐσφάγη γιά μᾶς, τό θῦμα πού κείτεται πάνω της» .
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης μᾶς λέει ὅτι ὁ Χριστός διά τοῦ μυστικοῦ Δείπνου, μ' ἕναν τρόπο ἀκατάληπτο γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ, προλαβαίνει τά γεγονότα τῆς προδοσίας, τῆς δίκης, τοῦ Σταυροῦ. Καί προσφέροντας στούς Δώδεκα τό Ἅγιο Σῶμα Του ὡς τροφή, «ἔδειξε μέ σαφήνεια ὅτι ἡ θυσία τοῦ Ἀμνοῦ εἶχε ἤδη συντελεσθεῖ». Τό Δεῖπνο εἶναι μυστικό, εἶχε ἕνα μεγάλο μυστικό νόημα: μᾶς μύησε στή σταυρική σωτηριώδη θυσία.
Σ' αὐτό ὁ Χριστός ἱερούργησε τή θυσία τοῦ Γολγοθᾶ.
Ὁ ἱερός Καβάσιλας μιλώντας γιά τή Θεία Εὐχαριστία λέει, ὅτι «ἡ θυσία αὐτή δέν εἶναι εἰκόνα καί τύπος θυσίας, ἀλλά θυσία ἀληθινή» (Τήν θυσίαν ταύτην μή εἰκόνα καί τύπον εἶναι θυσίας, ἀλλά θυσίαν ἀληθινήν... Πρᾶγμα θυσίας ἡ τελετή). Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι πραγματική θυσία, ἐπειδή ὁ Χριστός θυσιάζεται καί προσφέρεται στούς πιστούς σφαγιασμένος: «Σέ θυσία προσέρχεσαι φρικτή καί ἁγία», μᾶς λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. «Μπροστά σου βρίσκεται ἐσφαγμένος ὁ Χριστός» . Ἡ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ καί ἡ θυσία τῆς Εὐχαριστίας εἶναι μία, γιατί Ἕνας εἶναι ὁ Ἀμνός. «Τήν ἴδια θυσία πάντοτε ποιοῦμε» γράφει ὁ θεῖος Χρυσόστομος, ἐπειδή «τόν ἴδιο (Ἀμνό) πάντοτε προσφέρομε». Ἤ πιό σωστά, ὁ ἴδιος Ἀμνός πάντοτε αὐτοπροσφέρεται.
Ἐκεῖ στό ἅγιο θυσιαστήριο βλέπουμε ὁλοζώντανη τή θυσιαστική, ἐσταυρωμένη, ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. «Τί θά μποροῦσε νά ἐξισωθεῖ μ' αὐτήν τήν ἀγάπη; ἀναρωτιέται ὁ ἱερός Καβάσιλας. Ποιά μητέρα εἶναι τόσο φιλόστοργη ἤ πατέρας τόσο φιλότεκνος; ἤ [τίς τῶν καλῶν οὑτινοσοῦν (ἔστω καί λίγο) οὕτως ἔλαβε ἔρωτα μανικόν; (τρελό)]ποιός ἀπό τούς καλούς ἐρωτεύτηκε ἔτσι τρελά ἔστω καί λίγο;»(P.G. 150, 648) (Βλ.Στό: Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου, Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία καί πῶς θά τή ζήσουμε, Β΄ἔκδοση, σελ. 32-35) .

Διδαχή: Ἄς συγκλονιζόμαστε κάθε φορά, πού μετέχουμε στήν ἀναίμακτη Θυσία, κατά τήν Ὁποία αὐτοπροσφέρεται γιά χάρη μας ὁ Κύριος Ἰησοῦς στόν Πατέρα. Ἄς Τόν δοξάζουμε καί ἄς Τόν εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἄπειρη θυσιαστική Του ἀγάπη. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι κανείς δέν μᾶς ἀγάπησε καί δέν μᾶς ἀγαπᾶ, οὔτε θά μᾶς ἀγαπήσει ποτέ στό μέλλον, ὅπως Αὐτός. Ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι μόνο ὁ Κύριος πέθανε μέ φρικτό θάνατο γιά χάρη μας καί συνεχίζει νά θυσιάζεται γιά μᾶς μυστηριακά σέ κάθε Θεία Λειτουργία.
Κανένας ἄλλος ἀπό αὐτούς πού ἰσχυρίζονται ὅτι μᾶς ἀγαποῦν δέν πέθανε· οὔτε ἐνδεχομένως θά εἶχε τήν διάθεση νά πάρει τή θέση μας, ὅταν θά βρεθοῦμε πρό τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου. Ἄν καί ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά πεθάνουμε γιά τόν πλησίον μας, ὅπως ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε: «Ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο ὅπως Ἐκεῖνος ἀγάπησε ἐμᾶς», δηλαδή μέχρι θανάτου, ὅμως... πόσο εὔκολα προδίδουμε τήν ἀγάπη αὐτή!!!.
Ἄς παραδειγματιστοῦμε ἀπό τήν Σταυρική θυσία τοῦ Κυρίου κάθε φορά, πού τήν ξαναζοῦμε μέσα στή Θεία Λειτουργία. Ἄς καλλιεργήσουμε τήν πλήρη αὐταπαρνήσεως ἀγάπη, μιμούμενοι τόν Κύριο. Ἄς δεηθοῦμε τοῦ Χριστοῦ μας νά μᾶς χαρίσει, τήν ἀγάπη πρός τόν Ἴδιο καί πρός τούς ἀδελφούς μας, χωρίς ὅρια καί χωρίς διακρίσεις, τήν ἀγάπη πού φτάνει ἄν χρειαστεῖ μέχρι τόν θάνατο!

3.«Εἶναι σωστὸς ὁ ὅρος «μετουσίωση» ( transsubstantiatio );
Τὸν ὅρο αὐτὸ χρησιμοποιεῖ κυρίως ὁ Παπισμός (Δέν εἶναι σωστό νά ὀνομάζεται Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία ὁ Παπισμός, διότι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση (ἔχει υἱοθετήσει τό Φιλιόκβε καί πολλές ἄλλες αἱρετικές διδασκαλίες: τό πρωτεῖο, τό ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τήν διδασκαλία περί ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, τήν περί κτιστῆς χάρης κ.λ.π.) καί ὡς ἐκ τούτου δέν μπορεῖ νά ἀνήκει στήν Ἐκκλησία)... Ἐννοιολογικὰ ἀντιστοιχεῖ μὲ τοὺς ὅρους «μεταβολή», «μεταποίηση», «μεταστοιχείωση», ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία. Χρησιμοποιεῖται δὲ καὶ σὲ μᾶς ὁ ὅρος μετουσίωση μὲ τὴν ἔννοια τῆς μεταβολῆς. Καλὸ ὅμως θὰ ἦταν ν' ἀποφεύγεται ἡ χρήση του στὴν ὀρθόδοξη θεολογία, μία καὶ θυμίζει σχολαστικὲς λεπτολογίες περὶ διακρίσεως οὐσίας καὶ συμβεβηκότων, βασισμένες στὴν Ἀριστοτέλεια φιλοσοφία. Οἱ ὅροι μεταποίηση καὶ μεταβολὴ εἶναι δοκιμότεροι, ὁ δὲ ὀρθόδοξος πιστὸς δὲν πρέπει νὰ πολυπραγμονεῖ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὅποιο γίνεται ἡ μεταβολὴ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ (βλ. Ἁγ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκθεσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, IV , ΙΓ΄, PG 94, 1144-1145). Τοῦ ἀρκεῖ ἡ πίστη στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συγκατάθεση τοῦ νοῦ του στὸ φοβερὸ καὶ ἀπερινόητο θεῖο μυστήριο»(Ἀνδρέα Θεοδώρου, Ἀπαντήσεις σέ ἐρωτήματα δογματικά, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, 1997, σελ. 165-172. http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?cat=poim&contents=contents_IeraMistiria.asp&main=kat010&file=4.4.4.htm) .
Διδαχή: Ἄς μήν πολυπραγμονοῦμε στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο γίνεται ἡ μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Ἄς προσερχόμεθα ἔχοντας μετανοήσει καί ἐξομολογηθεῖ. Ἄς πλησιάζουμε μέ πίστη ἀκράδαντη καί ἀγάπη, γιά νά κερδίζουμε ἄφεση ἁμαρτιῶν καί αἰώνιο ζωή ἀπό τήν μετοχή μας στήν Θεία Κοινωνία. Ἄς μή διστάζουμε καί ἄς μήν ἀμφιβάλλουμε. Ὁ Κύριος ἀπό ἄπειρη συγκατάβαση καλύπτει κάτω ἀπό τά ταπεινά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, τόν Ἑαυτό του. Τό κάνει γιά νά μπορέσουμε νά πάρουμε μέσα μας τήν Σάρκα καί τό Αἷμα Του, τά Ὁποῖα εἶναι ἑνωμένα μέ τήν Θεότητά Του (τήν ἄκτιστη Θεοποιό Ἐνέργειά Του). Μ’ Αὐτό τό Μυστήριο «ζωοῦται καί θεοῦται πᾶς ὁ τρώγων καί πίνων» τόν Κύριον «ἐξ εἰλικρινοῦς καρδίας καί ψυχῆς συντετριμμένης». Αὐτήν τήν συντετριμμένη ψυχή, μαζί μέ τήν εἰλικρινή πίστη καί τήν ἄδολη ἀγάπη ἄς ἔχουμε. Τότε ὁ Κύριος θά μᾶς βοηθήσει ὥστε νά κοινωνήσουμε ὅσο γίνεται λιγότερο ἀνάξια, καί νά γίνει ἡ Θεία Μετάληψις εἰς «ἁγιασμόν»· ὄχι «εἰς κρίμα ἤ εἰς κατάκριμα».
ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!
ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ:http://www.rel.gr/photo/displayimage.php?pid=1768&fullsize=1

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ:http://www.rel.gr/photo/displayimage.php?album=33&pos=0

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

«Ἡ Θεία Λειτουργία ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς ὀρθόδοξης λατρείας. Εἶναι τὸ μεγαλύτερο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸ μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας. Γι' αὐτὸ καὶ παραμένει πάντα ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα ἀληθινῆς ζωῆς γιὰ τὸν ἄνθρωπο»(Ἱ.Μ. Παρακλήτου, Ἑρμηνεία Θείας Λειτουργίας, τευχίδιο).

Σχόλιο: Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ὁ Χριστός ἀνάμεσά μας ἀλλά καί μέσα μας. Ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ Ζωή. «Ἐγώ εἰμί ἡ Ζωή» μᾶς λέγει. Ἡ Θεία Λειτουργία μᾶς φέρνει τόν Χριστό δηλ. τήν ἀληθινή Ζωή. Ἑπομένως γιά νά Ζήσουμε πραγματικά τήν ἀληθινή καί ὄχι μιά χαμοζωή χρειάζεται νά μετέχουμε ὅσο γίνεται συχνότερα, εἰ δυνατόν καί κάθε ἡμέρα στήν Θεία Λειτουργία. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι τελικά ἡ Ζωή μας. Ὅποιος δέν λειτουργεῖται τό πολύ γιά τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές, πεθαίνει πνευματικά (ἀφορίζεται σύμφωνα μέ τόν ἱερό κανόνα τῆς Ἐκκλησίας μας).
Ὅπως τό σῶμα μας ἔτσι καί ἡ ψυχή μας ἔχει ἀνάγκη νά τραφεῖ. Χωρίς τήν Θεία Χάρη, πού πηγάζει ἀπό τήν μετοχή στήν Θεία Λειτουργία ἡ ψυχή δέν ἀντέχει περισσότερο ἀπό τρεῖς ἑβδομάδες. Ὅπως χωρίς σωματική τροφή τό σῶμα μας δέν ἀντέχει πάνω ἀπό 40-50 ἡμέρες. Εἶναι ἑπομένως ζήτημα ζωῆς καί θανάτου τό νά πηγαίνει κανείς τουλάχιστον στήν Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Ἄν δέν τό κάνει ἡ ψυχή του ἀδυνατίζει, ἀρρωσταίνει καί τελικά πεθαίνει τόν πνευματικό θάνατο. Ἔτσι κατανοοῦμε πῶς ἔχουμε γεμίσει μέ ψυχικές ἀρρώστειες, κατάθλιψη, ἀκηδία, ἀνασφάλειες, φοβίες, ἄχρηστους ἀνθρώπους, κινούμενα πτώματα· πού ζοῦν βιολογικά-σωματικά ἀλλά εἶναι νεκρωμένοι πνευματικά, διότι εἶναι «ἀφορισμένοι», δηλ. χωρισμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησία, τήν πηγή τῆς Ζωῆς. Βεβαίως δέν εἶναι ἡ Ἐκκλησία ἤ ὁ Χριστός Μας, πού τούς ξέκοψε (ξεχώρισε) ἀπό τό Σῶμα Του, ἀλλά τό ἔκαναν μόνοι τους. Στερήθηκαν ἑκούσια τήν ἀναγκαία γιά τήν ψυχή τους τροφή, πού εἶναι ἡ Θεία Χάρη καί γιαυτό νεκρώθηκαν. Τά νεκρά-ξερά κλαδιά ἀπό μόνα τους πέφτουν-κόβονται ἀπό τό ἀμπέλι, ἀφοῦ δέν δέχονται τούς ζωτικούς χυμούς, πού ἔρχονται ἀπό τόν κεντρικό κορμό. Ὅποιος «ἀφορίζεται», δηλ. ἑκούσια καί ἀδικαιολόγητα δέν πηγαίνει νά λειτουργηθεῖ, ἀλλά ξεχωρίζει τόν ἑαυτό του ἀπό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀναγκαστικά πεθαίνει.
Ὅμως..., δόξα τῷ Θεῷ, πού, χάρις στήν Θεία Φιλανθρωπία, ὑπάρχει ἡ μετάνοια δηλ. ἡ ἀνάσταση τοῦ νεκρωμένου πνευματικά ἀνθρώπου, διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Μετανοίας-Ἐξομολογήσεως. Μπορεῖ καί ὁ «ἀλειτούργητος» ἐάν θελήσει, νά ἐπανενταχθεῖ στό Ἐκκλησιαστικό Σῶμα, διά τῆς συμμετοχῆς του στό Βάπτισμα τῶν Δακρύων, πού εἶναι ἡ Μετάνοια.
Ἄς λειτουργούμαστε λοιπόν ὅσο μποροῦμε συχνότερα καί ἄς κοινωνοῦμε, εἰ δυνατόν καί κάθε ἡμέρα, ὅπως οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, μέ τήν ἄδεια βεβαίως τοῦ Πνευματικοῦ μας.
Ἄς λυπηθοῦμε καί ἄς προσευχηθοῦμε γι΄αὐτούς πού «σκανδαλίζονται», διότι κοινωνοῦμε τάχατες πολύ συχνά. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί κοινωνοῦσαν καθημερινά. Μακάρι νά ἐπιστρέψουμε στήν γνήσια Ὀρθόδοξη πρακτική ἐκείνων, στήν ὀρθή ζωή καί στήν συνεχή Θεία Μετάληψη, γιά τήν ὁποία τόσο πολύ ἀγωνίστηκαν καί οἱ Ἅγιοι Κολλυβάδες (Ἅγιος Μακάριος Νοταρᾶς, Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος, Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης κ.λ.π.).
Ὅταν κοινωνοῦμε συχνά, δέν τό κάνουμε διότι εἴμαστε ἄξιοι, ἀλλά ἀκριβῶς γιά νά γίνουμε ἄξιοι. Τό κάνουμε διότι εἴμαστε ἀσθενεῖς καί χρειαζόμαστε τό πιό ἰσχυρό φάρμακο πού ὑπάρχει γιά τήν ψυχική θεραπεία μας: Τόν Ἴδιο τόν Κύριο Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό.
«Στὸν πνευματικὸ χῶρο τῆς θείας Λειτουργίας μᾶς εἰσάγει ἀριστοτεχνικὰ ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, μεγάλος μυστικὸς θεολόγος καὶ κορυφαῖος θεωρητικός τῆς λειτουργικοπνευματικῆς ζωῆς, ὁ σημαντικότερος ἐκπρόσωπος τοῦ ὀρθόδοξου ἀνθρωπισμοῦ τοῦ 14ου αἰώνα.
Ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ ἁγίου ἀνοίγει τὰ πνευματικά μας μάτια, κάνοντάς μας ἱκανοὺς νὰ πλησιάσουμε μὲ αἴσθηση ψυχῆς τὴ Θεία Λειτουργία καὶ νὰ γίνουμε οὐσιαστικοὶ συμμέτοχοί της, ὄχι παθητικοὶ θεατές της. Ἔτσι θὰ μπορέσουμε ν ἀνταποκριθοῦμε μὲ ἐπίγνωση στὸ εὐφρόσυνο κάλεσμα ποὺ ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία ἐπαναλαμβάνει σὲ κάθε εὐχαριστιακή της σύναξη: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος»(Ἱ.Μ. Παρακλήτου, Ἑρμηνεία Θείας Λειτουργίας, τευχίδιο) .
Σχόλιο: Ἡ Θεία Λειτουργία δέν πρέπει νά εἶναι ἕνα ἁπλό ἀκρόαμα ἤ θέαμα. Εἴμαστε λογικά πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ καί κύτταρα τοῦ Σώματός του. Ὁ ἱερουργός πού εἶναι εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, εἰκονίζει τόν Χριστό πού εἶναι ἡ Κεφαλή αὐτοῦ τοῦ Σώματος. Ἡ Λατρεία εἶναι πράξη ὅλου τοῦ Σώματος καί ὄχι μόνο τοῦ ἱερέα ἤ τοῦ ἱερέα καί τῶν ψαλτῶν. Στή Θεία Λειτουργία συλλειτουργοῦμε ὅλοι μέ τόν ἱερουργό καί δέν βλέπουμε ἤ ἀκοῦμε, ἁπλῶς τά τελούμενα γιαυτό καί δέν μποροῦν νά μετέχουν ἄνθρωποι, πού δέν εἶναι ὀργανικά ἐνταγμένοι στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ (δηλ. ἀβάπτιστοι ἤ «ἀφορισμένοι» λόγῳ κάποιου ἐπιτιμίου). Συμπροσφέρουμε καί συμπροσφερόμεθα στόν Θεό Πατέρα καί ζοῦμε τό Μυστήριο τῆς Ἁγιοτριαδικῆς Θεοφάνειας, πού εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Γιά τοῦτο ἀπαιτεῖται νά ἔχουμε ἀγωνιστική πορεία πνευματική καί νά ζοῦμε τουλάχιστον τήν κάθαρση, ἄν ὄχι τό φωτισμό στήν ζωή μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Χρειάζεται προετοιμασία γιά νά μετάσχουμε σωστά στήν Θεία Ἱερουργία. (Βλ. Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου, Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία καί πῶς θά τή ζήσουμε, σελ. 91-129).
ΠΡΟΟΙΜΙΟ (Ἐπιλογή ἀπό τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Νικολάου: Εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν).
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ
Ἔργο τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι ἡ μεταβολὴ τῶν δώρων ποὺ προσφέρουν οἱ πιστοί – τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου – σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Καὶ σκοπὸς της εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ Θεία Μετάληψη ἀποκομίζουν τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν κληρονομία τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ κάθε πνευματικὸ ἀγαθό.
Σ΄ αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ τὸ σκοπὸ συμβάλλουν οἱ προσευχές, οἱ ψαλμωδίες, τὰ ἁγιογραφικὰ ἀναγνώσματα καὶ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τελοῦνται καὶ λέγονται στὴ διάρκεια τῆς Λειτουργίας. Μέσα σὲ αὐτὰ εἶναι σὰν νὰ βλέπουμε σὲ ἕνα πίνακα ζωγραφισμένη ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος της. Γιατί ὁ καθαγιασμὸς τῶν δώρων, ἡ ἴδια δηλαδὴ ἡ θυσία, διακηρύσσει τὸν θάνατο, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν ἀνάληψή Του, καθὼς τὰ δῶρα αὐτά μεταβάλλονται στὸ ἴδιο τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου· (ἡ Θεία Λειτουργία διακηρύσσει) τὴν ἔλευσή Του στὸν κόσμο, τὴ δημόσια ἐμφάνισή Του, τὰ θαύματα καὶ τὴ διδασκαλία Του. Κι ἐκεῖνα ποὺ ἕπονται τῆς θυσίας, συμβολίζουν τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους, τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἀνθρώπων στὸ Θεὸ καὶ τὴν κοινωνία τους μαζί Του.
Οἱ πιστοὶ ποὺ ἐκκλησιάζονται καὶ συμμετέχουν σὲ ὅλα αὐτὰ μὲ προσηλωμένο τὸ νοῦ, γίνονται πιὸ σταθεροὶ στὴν πίστη, πιὸ θερμοὶ στὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τέτοιες λοιπὸν διαθέσεις ἀξιώνονται νὰ πλησιάσουν καὶ τὴ φωτιὰ τῶν μυστηρίων καὶ νὰ μεταλάβουν μὲ κάθε ἀσφάλεια καὶ οἰκειότητα.
Αὐτὸ εἶναι συνοπτικὰ τὸ νόημα τῆς Θείας Λειτουργίας».
Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ σπουδαιότερη πράξη πού μπορεῖ καί ὀφείλει νά κάνει ὁ ἄνθρωπος στή ζωή του. Δι’ αὐτῆς καθαρίζεται, φωτίζεται καί θεώνεται· σταθεροποιεῖται στήν πίστη καί προοδεύει στήν εὐλάβεια καί τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό. Ἄς τό κάνουμε σκοπό κύριο στή ζωή μας νά μετέχουμε ὅσο πιό τάκτικά εἶναι δυνατόν.


ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!
ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: http://www.rel.gr/photo/displayimage.php?album=33&pos=154