Οι λεγόμενοι «αόρατοι ερημίτες» του Άθωνα

Οπωσδήποτε πολλοί εκ των αναγνωστών του παρόντος πονήματος θα έχουν ακούσει ή διαβάσει έστω και μια διήγηση για τους αόρατους Ερημίτες του Άθωνα. Άλλοι τους ονόμασαν «αόρατους ασκητές», άλλοι «γυμνούς ασκητές», άλλοι «μυστικούς γέροντες», άλλοι πάλι «αφανείς αναχωρητές». Πρόκειται για ομάδα ασκητών, οι οποίοι είναι εφτά, κατʼ άλλους δώδεκα και κατʼ άλλους δέκα, οι οποίοι διατρίβουν στις ερημικότερες περιοχές της αθωνικής ερήμου και είναι αόρατοι από τα μάτια των ανθρώπων. Εμφανίζονται μόνο σʼ όποιον αυτοί θέλουν ως επί το πλείστον απλό και απονήρευτο μοναχό ή και σε ευσεβή και ευλαβή προσκυνητή που έχει καθαρό και χριστιανικό βίο. Εδώ πρέπει να μεταφέρω κάποια υποσημείωση ενός σύγχρονου συγγραφέα μοναχού (Από το βιβλίο του μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου «Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης», 2002) περί των μυστηριωδών αυτών ασκητών που την βρήκα την πιο κατάλληλη σε περιεκτικότητα και περιγραφή και την πιο σύντομη για το θέμα αυτό : «Γυμνοί ασκητές : Κατά την μακραίωνη ιστορία του Αγίου Όρους υπάρχει η εξής παράδοσις. Μια ομάδα ασκητών τον αριθμόν επτά ( κατʼ άλλους
δώδεκα), ζουν με άκρα άσκηση, με μοναδικό έργο την αδιάλειπτη προσευχή υπέρ όλου του κόσμου. Έχουν λάβει ειδική χάρη από τον Κύριο να ζουν άοικοι και γυμνοί και να είναι αόρατοι από τους
οφθαλμούς των ανθρώπων».

ΑΓΓΕΛΟΙ -ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΚΑΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ;

ΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΕΙΝΑΙ  ΟΙ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ; 
Του Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν  «πριν από τον ορατό κόσμο και τον άνθρωπο». Όπως
χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Θεός «έπλασε τους
αγγέλους πριν από εμάς για χάρη μας για να αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως
λέγει ο Παύλος, στους μέλλοντας να κληρονομήσουν την σωτηρία» (Ε.Π.Ε. τόμος
9ος, σελ.80,81).
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, όπως συνοψίζεται στην
διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι «είναι υπάρξεις
πνευματικές, αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και
είναι κατά χάριν αθάνατες». Τό σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών,
μόνον ο Θεός τα γνωρίζει. Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε
σχέση με τούς ανθρώπους. Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι
δυσκίνητοι και υλικοί. Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη. Μόνον ο Θεός είναι
αληθινά άϋλος και ασώματος. Δέν έχουν ανάγκη από γλώσσα και ακοή, αλλά
πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα και τις αποφάσεις τους,
χωρίς τον προφορικό λόγο. Όταν επικοινωνούν με τούς ανθρώπους, τότε
λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι άνθρωποι να τούς βλέπουν. Η θέα
τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους είναι συνήθως λευκά, πράγμα που
φανερώνει την καθαρότητά τους.

ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΙΑΖΟΥΜΕ- Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΑΜΑΤΟΣ

Του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και
πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου

          Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού εχρησιμοποιείτο και από τους Εβραίους και από τους
ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν
σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την περιγραφή του και
το μείγμα από το οποίο απετελείτο. Συγκεκριμένα, στο Εξόδου 30, 34-38 ο Θεός
δίδει εντολή να αποτελείται το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία, από σταχτή, όνυχα, χαλβάνη και λίβανο. Γι' αυτό και οι έννοιες «θυμίαμα» (ή μοσχοθυμίαμα) και «λιβάνι» δεν ταυτίζονται.
Το λιβάνι είναι ένα από τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται το θυμίαμα.

Στα χρόνια του Κυρίου το εβραϊκό θυμίαμα απετελείτο από 13 αρωματώδη
στοιχεία, πως μαρτυρεί ο Ιώσηπος. Η Σκηνή του Μαρτυρίου περιείχεν,
εκτός των άλλων, και το «χρυσούν θυμιατήριον», μέσα
στο οποίον έκαιαν κάρβουνα και ο Ιερέας πετούσε αρκετό θυμίαμα και έπειτα
γονάτιζε και προσευχόταν στον Θεό. Στο ναό του Σολομώντος υπήρχε το θυσιαστήριον
του θυμιάματος, στο οποίο εθυμίαζε κάθε ημέρα ένας Ιερεύς. Ο Ιερεύς δε, που του
έπεφτε ο κλήρος να θυμιάσει, εθεωρείτο ότι αξιωνόταν μεγάλης τιμής
από τον Θεό. Τούτο συνέβη και με τον Ζαχαρία, πατέρα του τιμίου Προδρόμου, που
κατά την ώρα του θυμιάματος δέχθηκε από τον Άγγελο την πληροφορία ότι θα
γεννήσει σ' αυτή την προχωρημένη ηλικία και με τη γυναίκα του στείρα τον
Βαπτιστή. Η ώρα του θυμιάματος στους Εβραίους ήταν συγκλονιστική
για τους συμβολισμούς της.

ΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΩΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ

Ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθυνόμενος στά πνευματικά του παιδιά τά παρακαλεῖ (Θεσσ. Β΄ 3, 1): Τὸ λοιπὸν προσ εύχεσθε͵ ἀδελφοὶ͵ περὶ ἡμῶν͵ ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καὶ δοξάζηται͵ καθὼς καὶ πρὸς ὑμᾶς.

Προηγουμένως ὁ Ἅγιος Παῦλος προσευχήθηκε γιά νά στηριχθοῦν ἀπό τόν Θεό οἱ Θεσσαλονικεῖς. Τώρα ζητάει ἀπό αὐτούς νά προσευχηθοῦν καί αὐτοί γιά χάρη του. Ὄχι γιά νά μήν κινδυνεύει (ἀφοῦ ἤξερε ὅτι σ’ αὐτό εἶναι ταγμένος, δηλ. στό νά περνάει συνεχῶς κινδύνους καί θλίψεις- ὅπως ἄλλωστε καί κάθε γνήσιος ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ) ἀλλά γιά νά τρέχει, νά διαδίδεται καί νά γίνεται ἀποδεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Νά γίνεται πιστευτός ἀπό ὅσους τώρα ἀκοῦνε τό κήρυγμα, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε ἀκουστός ἀπό τούς ἀγαπητούς του Θεσσαλονικεῖς. Νά δοξάζεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, δηλ. σέ πολλές ἀνθρώπινες καρδιές νά ριζώνει καί νά καρποφορεῖ ὁπότε θά δοξάζεται ὁ Θεός ἀπό αὐτούς. Αὐτό τούς ζητάει νά προσευχηθοῦν καί νά παρακαλέσουν τόν Θεό γιά νά συμβεῖ ὅ,τι συνέβη καί στή Θεσσαλονίκη. Τούς ζητάει ἀλλά συγχρόνως τούς ἐγκωμιάζει γιά νά τούς φιλοτιμήσει.

Η προσευχή όπλο ισχυρό (Γέροντος Παισίου)

«Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο».

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΠΛΟ ΙΣΧΥΡΟ

Παλιά, για να κάνει κανείς κάτι, αν ήταν κοσμικός άνθρωπος θα σκεφτόταν. Αν ήταν πνευματικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν και θα προσευχόταν.

Στην εποχή μας ακόμη και «πνευματικοί» άνθρωποι όχι μόνο δεν προσεύχονται, αλλά ούτε σκέφτονται. Και μάλιστα, συχνά πρόκειται για σοβαρά θέματα, και αυτοί κάνουν πρόβες με τον κόσμο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: «Σκέφτηκα γι’ αυτό; Προσευχήθηκα γι’ αυτό;» Όταν κανείς ενεργεί, χωρίς να σκεφθεί και χωρίς να προσευχηθεί, ενεργεί σατανικά. Και βλέπεις, συχνά πολλοί χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον Θεό να επέμβει.

Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους. Ενώ ακόμα και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε (...).

Η ψυχρότητα στην προσευχή (Του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου).

 Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Εκδ. ε΄, Ι. Μ. Παρακλήτου 2005 σ. 45-46, 49.

 Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να oφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση. Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον» Μέρος Β΄

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου  
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 94 -102 )

Ἀγώνας γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον

 Μέρος Α΄

Στόν π. Σάββα ἄρεσε περισσότερο νά ὁμιλεῖ γία τή χαρά πού δίνει ἡ άγάπη τοῦ Χριστοῦ παρά γιά τή φρίκη τῶν βασάνων καί τῶν τιμωριῶν.  Ποτέ δέν ἀπειλοῦσε καί δέν κατηγοροῦσε κανένα γιά τίς ἁμαρτίες του.  Μόνο παρακαλοῦσε:
-Νά φοβᾶσθε μή τυχόν λυπήσετε τό Θεό καί τόν παροργίσετε.
Ὅπως καί ὁ Ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, δέν τοῦ ἄρεσε νά ἐπιπλήττει κάποιον γιά τά ἐλαττώματά του.  Μόνο τοῦ ἀποκάλυπτε τίς φρικτές συνέπειες ἤ κάποτε σέ ἀκραῖες περιπτώσεις μποροῦσε νά στηλιτεύσει αὐστηρά κάποιον.  Τότε τοῦ μιλοῦσε ἀνοιχτά καί τόν προειδοποιοῦσε:

-Ἐάν μείνετε στά πάθη καί τίς κακίες σας, θά καταστραφεῖτε.
Μετά ἀπ΄αὐτό ζητοῦσε συγγνώμη γιά τήν ἀποτομία καί τήν αὐστηρότητά του καί πρόσθετε:

-Ἄν σωπάσω, τότε ἐσεῖς δέ θά γνωρίσετε τά λάθη σας καί δέ θά διορθωθεῖτε.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ στάρετς κατά τή διάρκεια ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του ἦταν ἡ ἁπλότητα. Ἁπλότητα τῶν αἰσθημάτων, ἁπλότητα συμπεριφορᾶς τῶν λόγων καί τῶν σκέψεων.  Τέτοια ἁπλόητητα σημαίνει ἀθωότητα ψυχῆς. Ὁ μπάτουσκα μέ θαυμαστό τρόπο συνδύαζε στά λόγια καί τίς ἐνέργειές του τό βάθος τῆς σοφίας τῶν γερόντων μέ τήν παιδική ἁπλότητα.

Οι προσευχές (Γέροντας Πορφύριος)

Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάεις και προσφέρεις το δώρο σου.

Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Ο σκλάβος δεν έχει θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών Του.

Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ’ τον κλοιό της ερημιάς. Προσευχή και μετάνοια και ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, αν δεν έχετε χρήματα. Και να ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.

Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε. Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε.

Πνευματική επικοινωνία. Περιστατικό με τον Ρώσο στάρετς Ζωσιμά (1850-1936) - Περιστατικό από το βίο του γνωστού Αγιορείτη Χατζηγιώργη

...Τελικά, ο Στάρετς έμεινε κατάκοιτος, διότι ήταν τόσο άρρωστος που δεν υπήρχε καμιά ελπίδα αποκαταστάσεως της υγείας του. Ήταν έτοιμος με χαρά να περάσει στην αιωνιότητα και είχε πληροφορία από τον Θεό ότι θα πέθαινε σε λίγες ημέρες. Ο Στάρετς διάβασε την ευχή εις
ψυχορραγούντας μόνος του, και έψαλε τον κανόνα της Αναστάσεως σιγά, με μια φωνή που μόλις ακουγόταν.
Τότε όμως, ξαφνικά, αισθάνθηκε μέσα στην καρδιά του, ότι ο Μητροπολίτης Τρύφων. τον ήθελε και ότι ο Κύριος θα παρέτεινε την ζωή του και θα του χάριζε λίγο χρόνο ακόμα.
«Τι είναι αυτό; Γιατί;», στέναξε ο Στάρετς στην προσευχή του. «Μα, γιατί με θέλει τόσο πολύ ο Βλαντίκα Τρύφων; Νομίζω πως θα τον φωνάξω εδώ. Ας μου πει ο ίδιος τι σημαίνουν όλα αυτά».
Τότε ο Στάρετς πήρε το κομποσχοίνι του, το έβαλε στο μέτωπό του και μπροστά στην νοικοκυρά του διαμερίσματός του Ε.Γ.Π. είπε:
 -«Λοιπόν, ας είναι το κομποσχοίνι αυτό ένα τηλέφωνο για μένα. Τρύφων, αγαπητέ μου, έλα εδώ σε μένα αμέσως. Ήμουν έτοιμος να πεθάνω, αλλά η καρδιά μου μου λέει ότι με θέλεις ακόμα.  Έλα για να μιλήσω μαζί σου».
Η νοικοκυρά κοίταξε τον Στάρετς με οίκτο:
 - «Τώρα, γιατί κοροϊδεύετε και κάνετε τον τρελλό; Λέτε πως το κομποσχοίνι σας είναι ένα
τηλέφωνο... Είστε μωρό και παίζετε κάποιο παιχνίδι; Ποιος θα σας ακούσει; Μα κι αν ακόμα πράγματι τηλεφωνούσατε στον Μητροπολίτη Τρύφωνα, δεν θα ερχόταν».

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια» Γ΄ Μέρος

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

 «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια, δηλ. τό ἁγιο Πνεῦμα»

Γ' Μέρος

( Α΄Μέρος΄- Β΄ Μέρος)

Λοιπόν, πήγαινε καί στήν κοινή προσευχή, προσευχήσου καί στό  σπίτι σου μπροστά στίς ἅγιες εἰκόνες καί μή δίνεις σημασία στίς σοφιστεῖες τῶν δῆθεν ἔξυπνων.
Εἶπα προηγουμένως ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν μπορεῖ νά προσεύχεται μέ τήν ἀληθινή προσευχή.  Αὐτό εἶναι πέρα γιά πέρα ἀληθινό.
Πολλοί κόποι καί προσπάθειες ἀπαιτοῦνται γιά νά μπορέσουμε νά ἀποκτήσουμε ἅγια προσευχή.  Δέν μποροῦμε γρήγορα καί ξαφνικά νά φθάσουμε στήν κατάσταση νά ὑψώσουμε τίς σκέψεις μας καί τήν καρδιά μας στό  Θεό.  Κι αὐτό διότι συμβαίνει, ὄχι μόνο σέ μᾶς, τούς συνηθισμένουνς ἀνθρώπους, ἀλλά ἀκόμη καί σέ ἐνάρετους  ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀφιέρωσαν ὅλη τους τή ζωή στήν προσευχή, νά θέλεις νά στρέψεις τίς σκέψεις σου στό  Θεό καί αὐτές νά σκορπίζονται σέ διάφορες μεριές καί σέ διάφορα ἔργα.  Θέλεις στίς σκέψεις σου νά ἔχεις τό Θεό, ἀλλά σοῦ ἔρχεται κάτι τελείως ἄλλο καί πολλές φορές φρικτό.
Ἡ ἀληθινή προσευχή ἔχει ἔντός της τή γλυκειά παρηγορία τῆς καρδιᾶς. 

Η Προσευχή

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ «Πάντων δέ τό τέλος ἤγγικε  σωφρονήσατε οὖν καί νήψατε εἰς τάς προσευχάς» Α΄ Πειρ. 4.7             Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,              Τό εὐλογημένο νεράκι πού ποτίζει τό δέντρο πού λέγεται πνευματική ζωή, εἶναι ἡ προσευχή. Ὁ φιλεύσπλαχνος Κύριος μέ τήν Οὐράνια παναγάπη Του δημιούργησε τόν ἄνθρωπο μέ ἕνα μόνο σκοπό: 1) Νά προσεύχεται καί νά δοξολογεῖ συνεχῶς τόν Δημιουργό Του μέσα στό τέλειο οὐράνιο στερέωμα. 2) Η προσευχή εἶναι αὐτή πού μέ συστηματικό τρόπο ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἀπό τή ζωή μας , ἀπό ἀνθρώπους πού ψυχολόγησαν τόν συνάνθρωπό τους καί ἔμαθαν τόν τρόπο νά τόν ἀφαιμάζουν πνευματικά , νά τόν κάνουν δηλαδή ἕνα ξερό ξύλο πού θά ζεῖ μόνο γιά νά ζεῖ. Διότι ζωή ἔχουν , ὅπως γνωρίζετε, μόνο τά ζῶα. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει καί ψυχή καί εἶναι λογικό ὅτι ἄν προσδώσει μεγαλύτερη βάση στά ὑλικά , θά μειώσει ἀμέσως-ἀμέσως τήν ψυχή του πού θά στενάζει μέσα ἀπό στῆθος του λέγοντας : «Μ έ  ξ έ χ α-   σ ε ς,  ἄ ν θ ρ ω π έ   μ ο υ , ἐ μ έ ν α  π ο ύ  ε ἶ μ α ι   α ἰ ώ ν ι α   κ α ί   τ ά   ἔ χ ε ι ς   κ α λ ά   μ έ   τ ό  σ ῶ μ α  σ ο υ  π ο ύ  θ ά  τ ό  φ ά ε ι  τ ό  χ ῶ μ α !»   Καί   ἔλεγε   ὁ   Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὅτι «μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον» πού σημαίνει ὅτι «καλύτερα νά προσεύχομαι συνέχεια παρά νά ἀναπνέω». «Πάντοτε χαίρετε , ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε , ἐν παντί εὐχαριστεῖτε», λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού θέλει οἱ συνάνθρωποί του νά ζοῦν μέ τόν Χριστό καί νά χαίρονται τήν ἀληθινή ζωή πού εἶναι γεμάτη εὐλογίες καί ἐλπίδα καί χαρά. Διότι , ἀδελφοί μου, ὅπως λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες , ὁ ἄνθρωπος εἶναι οὐράνιο φυτό πού ἔχει τίς ῥίζες του στόν οὐρανό καί τά φύλλα στή γῆ. Γιά νά ἀντλήσουμε λοιπόν δύναμη ἀπό τό οὐράνιο χωράφι στό ὁποῖο ἔχουμε φυτευτεῖ , πρέπει νά ἐνεργοποιήσουμε τή δύναμη τῆς προσευχῆς γιά τήν ὁποία ἔγραψε ὁ ἀείμνηστος ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ΜΙΧΑΗΛ στό βιβλίο του  «Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ».                 Εἶναι γεγονός , ἀγαπητοί μου, ὅτι ὁ πνευματικός ἄνθρωπος μετριέται ἀπό τό ποσοστό τῆς προσευχῆς του. Πές μου πόση προσευχή κάνεις νά σοῦ πῶ πόσο πνευματικός ἄνθρωπος εἶσαι.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια» Β΄ Μέρος

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

 «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια, δηλ. τό ἁγιο Πνεῦμα» Β΄ Μέρος (Μέρος Α΄)

Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι εὐημερεῖς, δηλαδή ζεῖς σέ ἀφθονία καί ἐπάρκεια, ὅτι ὅλα τά  ἔργα σου καί οἱ συνθῆκες βρίσκονται στήν καλύτερη κατάσταση καί ὅτι ἐσύ δέ βλέπεις θλίψεις καί ταλαιπωρίες, ἀλλά ἀντίθετα, ὄχι σπάνια, βλέπεις χαρές καί μάλιστα κάποτε χαρές πνευματικές. Ὅλα αὐτά εἶναι φωνή τοῦ Θεοῦ πού σοῦ μιλάει γιά νά ἀγαπήσεις μέ ὅλη σου τήν καρδιά τό Θεό, πού τόσο σέ εὐεργετεῖ καί  νά Τόν εὐχαριστήσεις μέ ὅλη σου τή δύναμη.  Καί χρησιμοποιώντας τά  ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, νά μήν ξεχνᾶς τά  ἀληθινά ἀγαθά καί τίς οὐράνιες χαρές, ἀλλά καί Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Πηγή ὅλων τῶν ἀγαθῶν καί τῶν χαρῶν.

Ποιος ἀπό ἐμᾶς δέν ἄκουσε καί δέν ἀκούει τή φωνή τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία μιλάει σέ μᾶς ἀπό διάφορα περιστατικά πού μᾶς συμβαίνουν; Ναι! Ὅλοι τήν ἀκοῦμε καί τήν ἀκοῦμε καθαρά καί εὐκρινῶς, ἀλλά λίγοι ἀπό μᾶς καταλαβαίνουν καί ἐνεργοῦν σύμφωνα μέ τή φωνή τοῦ Θεοῦ.  Ἐμεῖς συνήθως στίς λύπες καί στίς ταλαιπωρίες μας, ἀντί νά έμβαθύνουμε μέσα μας, ζητᾶμε διασκεδάσεις σέ μάταιες ἀσχολίες καί ψυχαγωγικές καί τέτοιες ἐπισκέψεις τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά τίς δεχθοῦμε σάν μεγάλο φάρμακο καί νά ὠφελήσουμε μ΄αὐτές τήν ψυχή μας, προσπαθοῦμε νά γλυτώσουμε ἀπ΄ αὐτές καί κάποτε γογγύζουμε ἤ παραφερόμαστε. 

Άγιοι πατέρες και σύγχρονοι Γέροντες για την ταπείνωση

«Ταπείνωσις, Χριστοῦ μίμησις».
Μέγας Βασίλειος
«Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων· πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις».
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
«Οὐδέν ταπεινοφροσύνης ἶσον».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
«Η μεν μετάνοια μας ανεγείρει, το πένθος κρούει την πύλη του ουρανού, η δε οσία ταπείνωση την ανοίγει».
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
«Στους ταπεινούς αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού».
Ισαάκ ο Σύρος

Η ωφέλεια της νοεράς προσευχής! Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ-ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.

Η ωφέλεια της νοεράς προσευχής 

«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν»

πηγή:http://www.impantokratoros.gr

       Επέρασαν χρόνια πολλά και από την απροσεξία του νοός μου η ψυχή μου εγέμισε από αμαρτωλές συγκαταθέσεις πονηρών λογισμών, από φαντασίες, προλήψεις και πολλές άλλες επιθυμίες. Ο νους που είναι το φως της ψυχής εσκοτίσθη και η εικόνα της ψυχής μου εμολύνθη «ει ουν τοι φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσον;» (Ματθ. στ' 23).
       Η άβυσσος της ψυχής τώρα δεν ελέγχεται εύκολα. Οι αναθυμιάσεις και η δυσωδία που εξέρχεται εξ' αυτής προκαλούν θλίψιν, ακηδίαν και πνευματικήν αναιμία.
       «Εκ γάρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι. Ταυτά έστι τα κοινούντα (=μολύνοντα) το άνθρωπον» (Ματθ. ιε' 19).
       Δια της ευχής όμως αρχίζει η αντίστροφος μέτρησις. Ο ιός της κακίας αποδιώκεται, οι συγκαταθέσεις περιορίζονται και το φως του νοός χαροποιεί τη ψυχή και ελέγχονται όλες οι κινήσεις αυτής.
       Όταν λειτουργή η ευχή διακόπτεται κάθε πονηρός λογισμός και καταπαύει ο ψυχόλεθρος μετεωρισμός που διασκορπίζει εις τους δρόμους τον θησαυρόν τη ψυχής. Τότε η ψυχή μνημονεύει το γλυκύτατον του Κυρίου Όνομα. Τούτο γίνεται δια την ψυχήν πηγή πάσης χαράς και ευχαριστίας και δοξολογίας και αναβρύει θεία νοήματα τα οποία καθαρίζουν την συνείδησιν.

Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ "ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ".ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ "ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ"

«Γιατί συνιστούν οί Άγιοι Πατέρες να λέμε "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με" και όχι "ελέησον ημάς", όπου το "ημάς" συμπεριλαμβάνει και τους άλλους; Δεν είναι εγωιστικό να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους μας;»

πηγή:http://imkka.blogspot.com

Οί άγιοι Πατέρες προτιμούν να λέμε στον ενικό την ευχή, επειδή με τον λόγο "ελέησον με" (συχνά προσθέτουμε και "τον αμαρτωλών") δηλώνουμε συναίσθηση της αμαρτωλότητας μας, όπως και ό Δαβίδ στους ψαλμούς πολλές φορές βοά "ελέησον με", ενώ προσθέτει «ότι την άνομίαν μου εγώ γινώσκω» (Ψαλμ. ν' 5) και «την άνομίαν μου έγνώρισα και την άμαρτίαν μου ουκ έκάλυψα» (Ψαλμ. λα' 5).

Ασκητικές Εμπειρίες (Τα δάκρυα) - Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Τί θαυμαστό! Εκείνοι που από φυσική κλίση χύνουν ποτάμια τα δάκρυα, άκοπα, άσκοπα και ανώφελα, καθώς κι εκείνοι που τα χύνουν από κάποιαν αμαρτωλή παρόρμηση, όταν θελήσουν να κλάψουν θέαρεστα, διαπιστώνουν ότι μέσα του δεν μπορεί να τρέξει ούτ' ένα δάκρυ. Αυτό δείχνει ότι τα δάκρυα τα πνευματικά είναι θεϊκά δώρα. Και για να τ' αποκτήσει κανείς, πρέπει πρώτα να αποκτήσει τον φόβο του Θεού και την μετάνοια.


Αιτία των δακρύων είναι η διαπίστωση και η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. «Τα μάτια μου βυθίστηκαν σε ποταμούς δακρύων, γιατί δεν τήρησα τον νόμο Σου», λέει ο άγιος προφήτης Δαβίδ. Αιτία των δακρύων είναι η συναίσθηση της πνευματικής πτωχείας. Η πνευματική πτωχεία, όντας αυτή καθεαυτή μακαριότητα, γεννά άλλα μακαριότητα, το πένθος, που τρέφει, συντρέχει και δυναμώνει τη μητέρα του. «Δεν προέρχεται το πένθος από τα δάκρυα, αλλά τα δάκρυα από το πένθος», λέει ο όσιος Ιωάννης ο προφήτης. «Αυτός που βρίσκεται συνεχώς ανάμεσα σε
ανθρώπους, αν κόβει το θέλημά του και δεν εξετάζει τα πταίσματα των άλλων, αυτός αποκτά το πένθος. Και το πένθος τον βοηθάει να συγκεντρώνει τους λογισμούς του. Και όταν συναχθούν και ελεγχθούν οι λογισμοί, γεννούν την κατά Θεόν λύπη. Και η λύπη γεννά τα δάκρυα».

Η ΓΙΟΓΚΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την προσευχή και γενικότερα με την χριστιανική ζωή

Μιχαήλ Χούλης
Θεολόγος καθηγητής

H γιόγκα, λέξη πού σημαίνει ένωση, είναι ένα ινδουιστικό φιλοσοφικό-θρησκευτικό σύστημα, πού έχει σαν σκοπό την ένωση με το Υπέρτατο Ον και τη συνειδητοποίηση του απολύτου Ενός. Αυτό επιτυγχάνεται με ορισμένους τρόπους σωματικής και πνευματικής άσκησης, τους οποίους υποτίθεται πώς, αν ακολουθήσει ο μυημένος, υποτασσόμενος πλήρως σε έναν γκουρού (Ινδουιστή καθοδηγητή μοναχό, «επίγειο θεό» τους), θα ανέβει μέχρι τα ανώτατα επίπεδα τελειοποίησης. Θα απελευθερωθεί δήθεν η ψυχή από την άγνοια του εαυτού της, από τη φαντασίωση του κόσμου και τελικά από τον κύκλο των μετεμψυχώσεων.

Αν και προσφέρεται η γιόγκα και ο διαλογισμός σε Ευρώπη και Αμερική σαν μέθοδος σωματικών ασκήσεων που παρέχουν ευεξία, χαλάρωση και γαλήνη, στην πραγματικότητα οι ασκήσεις της γιόγκα δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τον Ινδουισμό, την απωανατολίτικη φιλοσοφία και τη διδασκαλία της μετενσάρκωσης, που είναι παντελώς ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Η γιόγκα πράγματι είναι μια πλήρης και οργανωμένη θρησκεία πού βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το ευαγγελικό και σωτήριο μήνυμα του Χριστιανισμού. Κι αυτό γιατί χορηγεί αρχικά υποσυνείδητα και στη συνέχεια συνειδητά στο μυούμενο προϋποθέσεις α-χριστιανικές ή και αντι-χριστιανικές, εφόσον τον στρέφει κατευθείαν στην ασιατική θρησκευτικότητα. Η σημαντικότερη ζημιά, για το σύνολο των μαθητών της γιόγκα, είναι η εξοικείωση με την ανατολική μεταφυσική εις βάρος της χριστιανικής προσευχής και της λατρείας. Ο αυτοϋπνωτισμός μάλιστα κατά τον διαλογισμό, σε συνδυασμό με την επίκληση των μάντρα (ονόματα ειδωλολατρικών θεοτήτων), επιφέρει ενδεχομένως πνευματικές αλλοιώσεις και άρνηση του σωτήριου αναστάσιμου μηνύματος του Χριστού.

Οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ του Χριστιανισμού και των θρησκειών της Άπω Ανατολής είναι οι εξής:

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ-ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.

Η ευχή του Ιησού

Αρχιμ. Ζαχαρίου,

Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας 

Πηγή:http://www.apostoliki-diakonia.gr

«Η ευχή του Ιησού είναι η κατ΄ εξοχήν άσκηση του νου και της καρδιάς, το μέσο αγιασμού όλων των πιστών. Περιέχει ομολογία πίστεως στον Θεό και εξομολόγηση της πτώσεως του ανθρώπου, γι΄ αυτό και έχει πληρότητα.

Το όνομα Ιησούς δόθηκε με αποκάλυψη άνωθεν, είναι αναπόσπαστο από το πρόσωπο του Χριστού και η Θεοπρεπής επίκλησή του ζωοποιεί τη χαρισματική παρουσία του. Τοποθετεί τον άνθρωπο στην οδό του Κυρίου και τον απεργάζεται αχειροποίητο ναό της θεότητος.

Μικρός λόγος περί προσευχής

Ηρώτησαν τον Αββά Αγάθωνα οι αδελφοί λέγοντες: «ποία αρετή εστί, πάτερ, εν ταις πολιτείαις, έχουσα πλείονα κάματον;»
Πες μας, σοφέ γέροντα, στους διάφορους τρόπους της ζωής, ποια αρετή ζητάει τον πιο πολύ κόπο;
«…λέγει αυτοίς: …λογίζομαι ότι ουκ έστιν έτερος κάματος, ως το εύξασθαι τω Θεώ».
-Δεν υπάρχει άλλος κόπος πιο δύσκολος, από το να προσεύχεσαι; απορεί η σκέψη.
Μα δεν είναι η επικοινωνία με το Θεό, χαρά και τέρψη και αγαλλίαση και ανάταση ψυχής και ειρήνη βαθιά και απόλαυση θεϊκή;
-Είναι όλα αυτά και άλλα ακόμα, καρποί στην κίνηση που κάνει η φιλόθεη διάθεση της ψυχής να μιλάει στον Θεό Πατέρα, με αφοσίωση, με πίστη, μ’ επιμονή, με καρτερία, με απόλυτη εμπιστοσύνη, με λατρευτικό και δοξολογικό πνεύμα.
-Τότε, γιατί η προσευχή είναι η πιο κοπιαστική, η πιο επίμοχθη αρετή; ρωτάει αυθόρμητα η σκέψη.
-»Πάντοτε γαρ ότε θέλη ο άνθρωπος προσεύξασθαι, βούλονται οι εχθροί εκκόψαι αυτόν. Οίδασι γαρ ότι ουδαμόθεν εμποδίζονται, ει μη από του εύξασθαι τω Θεώ».

Προσευχή για την παρασκευή Πρόσφορου για την Θεία Λειτουργία

Εις το ποιήσαι προσφοράς

Τρισάγιον

Ευχαριστώ Σοι Κύριε ο Θεός μου , ότι και πάλιν κατηξίωσάς με τον ανάξιον ποιήσαι τους άρτους τούτους και μετά καθαράς καρδίας προσφέρειν τώ αγίω ναώ Σου , αντίδωρον των πλουσίων και ανεκφράστων δωρεών Σου.
Σε παρακαλούμεν, ποιητά ουρανού και γής , κατάπεμψον την πανσθενή χάριν Σου, ώστε γενέσθαι τα δώρα ταύτα ευπρόσδεκτα τώ Αγίω Σου θυσιαστηρίω.