Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον» Μέρος Δ΄ (Τελευταίο)

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου  
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 94 -102 )
 

Ἀγώνας γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον

 Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄

Γιά ὅλη τήν προσφορά του στό λαό ἔγινε στόχος τόσο τῶν «ἡμετέρων» ὅσο καί τῶν «ἔξω». Ἀλλά οἱ ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου δέν τόν ἔβλαπταν. Ἀκόμη πιό πολύ ἐνδυνάμωναν τόν νοῦ του στήν ἄσκηση τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς.
Ἀκολουθώντας τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, «μαστίγωνε τούς πολεμίους μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, γιατί δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερο ὅπλο ἀπό αὐτό στόν οὐρανό καί στή γῆ». Κατά τήν προσευχή του ζητοῦσε ἀπό τό Θεό:
   -Δώρησέ μου, Κύριε, νά εἶμαι ἄγνωστος καί ὑβριζόμενος σέ τοῦτον τόν αἰῶνα.
Ἦταν πάντοτε ἕτοιμος νά ὑπομείνει μέ χαρά κάθε συκοφαντία, κακολογία καί θλίψη. Ἔλεγε ὁ π. Σάββας:
   -Ὅσο κι ἄν εἶναι μαύρη ἡ ζωή τοῦ μοναχοῦ (ἐνν. ἀπό τούς πειρασμούς), πιό μαύρη ἀπό τά ράσα δέν μπορεῖ νά εἶναι!
Ἡ εὑαγγελική ἀγάπη βοηθοῦσε νά τηρεῖται τό φῶς τῆς διακρίσεως καί γι’ αὐτό χαιρόταν σέ ὁποιοδήποτε θλιβερή περίσταση.
Κάποτε τυχαῖα τόν ἔκλειοσαν μιά ὁλόκληρη νύχτα στό σπήλαιο ἀλλά χάρηκε μένοντας ἐκεῖ προσευχόμενος.  Τοῦ ἄρεσε νά ἐπαναλαμβάνει:
  -Ὅσο περισσότερες θλίψεις, τόσο περισσότερη σωτηρία.  Μᾶς κάνουν κάποιοι κακό, ἀλλά ἐμεῖς θά ψάξουμε νά βροῦμε σ’ αὐτούς τό καλό καί νά τούς εὐεργετήσουμε.  Κι ἔτσι μέ τό καλό γρήγορα θά νικήσουμε τό κακό.

«Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια» (Μέρος Ζ΄ - Τελευταίο). Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη.

Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια
Μέρος ΣΤ΄

Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(άπομαγνητοφωνημένη ομιλία που μπορείτε να ακούσετε εδώ ή εδώ)

Μέρος Α΄  - Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄  - Μέρος Δ΄  - Μέρος Ε΄ -  Μέρος ΣΤ΄

 

Ἐρώτηση:
-    Νά ρωτήσω ;
-    Ναι!
-    Ὑπάρχει μία συγκεκριμένη προσευχή ἤ αὐτό πού νοιώθουμε νά ζητήσουμε;
-    Αὐτό πού σᾶς εἶπα.  Χριστέ μου βοήθησέ μέ, φώτισέ με νά κατανοήσω αὐτά, πού θά διαβάσω, αὐτά, πού θά ἀκούσω.  Φώτισε καί τόν ὁμιλητή νά ὁμιλήσει σωστά. Κάνε νά γίνει τό θέλημά Σου  σέ ὅλα... Ἔτσι ἁπλᾶ νά προσευχηθοῦμε.
-    Καί γιά τά παιδάκια;……..
-    Καί γιά τά  παιδάκια.  Πᾶμε νά κάνουμε μάθημα στό  σχολεῖο.  «Φώτισέ με Χριστέ Μου, τί νά πῶ στά παιδάκια.  Φώτισε καί τά  παιδάκια νά κατανοήσουν αὐτά, πού θά τούς πῶ, νά τά  ἐφαρμόσουν στήν ζωή τους». Ἐννοεῖται ὅτι θά τούς πεῖτε  σωστά πράγματα, γιά νά τά ἐφαρμόσουν...
 Ἀλλά ἄν προσευχηθεῖτε σωστά θά σᾶς φωτίσει ὁ Θεός, ὁπότε θά ὁμιλήσετε τά πρέποντα.
Ἐρώτηση:
-    Κι ἄν κάποια φορά αἰσθάνεσαι ὅτι δέν σέ ἀκούνε. Ὅτι αὐτά, πού λές τούς φαίνονται λίγο ἤ τελείως παράξενα, θά συνεχίσεις ἤ ὄχι;
-    Ἐμεῖς θά συνεχίσουμε. Ἐμεῖς θά τά ποῦμε, ἔστω καί γιά τόν ἕναν.  Μπορεῖ νά τά  ἀκούσει, ἕνας ἀπ΄τους τριάντα, ἔτσι;... Γιά αὐτόν τόν ἕναν, θά τά ποῦμε. Βλέπετε οἱ Ἀπόστολοι πού γύρισαν ὅλο τόν κόσμο...Τούς ἄκουγαν ὅλοι;
Τούς ἄκουγαν. Ἀλλά τούς ὑπάκουαν ὅλοι; Ἐλάχιστοι.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ(mp3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-09-08.
Πηγή εἰκόνας:
http://t3.gstatic.com

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΩΖΕΤΑΙ (ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ)

     Ὁ μακαριστός Γέρων Πορφύριος εἶχε μία ὀρθοδοξότατη θεώρηση γιά τόν ἄνθρωπο (ἀνθρωπολογία).  Ἐκτός ἀπό μιά ἀλάνθαστη Χριστολογία–Θεολογία εἶχε καί μιά βαθειά, ἀληθινά ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία–σωτηριολογία. Τόσο οἱ ἀπόψεις του α)γιά το ποιος εἶναι ὁ ἄνθρωπος (ὁ προπτωτικός, ὁ μεταπτωτικός, ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ), β)ποιές εἶναι οἱ προδιαγραφές τῆς σωστῆς του λειτουργίας, ὅσο καί γ)γιά τό ποιός εἶναι ὁ προορισμός του, ὅλα εἶναι σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Οἱ λεπτότατες παρατηρήσεις του ἔχουν τεράστια σημασία γιά τόν σύγχρονο, ψυχικά ἄρρωστο, «χριστιανό».

Ἡ ἀντίληψη του γιά τήν ἁμαρτία ἐκφράζεται μέ τή χαρακτηριστική του φράση: «Ἡ ἁμαρτία κάνει τόν ἄνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά».

 Ὁ Θεός  κρούει στήν πόρτα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν͵ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ΄ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ΄ ἐμοῦ. Ὁ νικῶν δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ΄ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου»[1], λέγει ὁ Κύριος στήν Ἀποκάλυψη. Ὁ Χριστός κινεῖται πρῶτος πρός τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος ἄν ἄνοίξει τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς του καί ἀποδεχθεῖ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ θεραπεύεται.

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ-2 (ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 6-03-08.
Πηγή εἰκόνας: http://t1.gstatic.com

ΑΓ. IΩANNOY XPYΣOΣTOMOY «ΛOΓOΣ ΓIA TH METANOIA» ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ

[G1] Aλήθεια, ποιό λιμάνι μπορεί να συγκριθεί με το λιμάνι της εκκλησίας; Ποιός παράδεισος μπορεί να συγκριθεί με τον παράδεισο των συγκεντρωμένων πιστών; Δεν υπάρχει εδώ φίδι που γυρεύει να μάς βλάψει, μόνο ο Xριστός που μάς οδηγεί μυστικά. Δεν υπάρχει εδώ Eύα που μάς εξαπατά και μάς ρίχνει κάτω, μόνο η εκκλησία που μάς ανορθώνει. Δεν έχει εδώ φύλλα δέντρων, αλλά καρπούς πνευματικούς. Δεν έχει εδώ φράχτη με αγκάθια, παρά αμπέλι γεμάτο σταφύλια. Aν πάλι βρώ κάποιο αγκάθι, το μεταβάλλω σέ ελιά. Γιατί αυτά που βρίσκονται εδώ δεν έχουν φύση αδύναμη, που δέν μπορεί ν' αλλάξει, αλλά έχουν τιμηθεί με την ελευθερία να επιλέγουν. Aν πάλι λύκο βρώ, τον κάνω πρόβατο- όχι γιατί αλλάζω τη μορφή του, αλλά γιατί στρέφω αλλού την [G2] επιθυμία του. Γι' αυτό δεν θά 'ταν λάθος αν θεωρούσαμε την εκκλησία πιό σπουδαία από την κιβωτό. Γιατί η κιβωτός δεχόταν βέβαια τα ζώα και τά διατηρούσε ζώα- η εκκλησία όμως δέχεται τα ζώα και τά αλλάζει. Tί εννοώ μ' αυτό: Mπήκε στην κιβωτό ένα γεράκι, βγήκε πάλι γεράκι- μπήκε ένας λύκος, βγήκε πάλι λύκος. [G3] Eδώ μπαίνει κανείς γεράκι και βγαίνει περιστέρι- μπαίνει λύκος και βγαίνει πρόβατο- μπαίνει φίδι και βγαίνει αρνί- όχι επειδή μεταβάλλεται η φύση του, αλλά επειδή διώχνεται μακριά η κακία.

Γι' αυτό φέρνω το λόγο διαρκώς στη μετάνοια. Γιατί η μετάνοια, που στόν αμαρτωλό φαντάζει φοβερή και τρομερή, γιατρεύει τα παραπτώματα- εξαφανίζει τις παρανομίες- σταματά το δάκρυ- δίνει παρρησία μπροστά στο Θεό- είναι όπλο κατά του διαβόλου- μαχαίρι που τού κόβει το κεφάλι- ελπίδα σωτηρίας- αφαίρεση της απελπισίας. Aυτή ανοίγει στον άνθρωπο τον ουρανό. Aυτή τον οδηγεί στον παράδεισο. Aυτή νικά τον διάβολο. Γι' αυτό ακριβώς και σάς μιλώ συνέχεια γι' αυτήν.

ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΩΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 3-08-08.
Πηγή εἰκόνας:http://t3.gstatic.com

ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

«ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ «ΠΕΣΕΙ» ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ (Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ).

Οἱ νέοι ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν ἐλευθερία. Διψοῦν γιά ἐλευθερία. Ἀκοῦμε συχνά: «Μή μέ καταπιέζεις.Ἄσε με ἐλεύθερο νά κάνω ὅ,τι θέλω»

- Γιατί ἄραγε;

-Διότι ἔτσι πλαστήκαμε. Γιά τήν ἐλευθερία. Γιά νά εἴμαστε ἀληθινά ἐλεύθεροι. Ὁ Θεός, πού μᾶς ἔπλασε εἶναι ὁ ἀπόλυτα ἐλεύθερος. Μᾶς χάρισε τήν εἰκόνα Του, μᾶς ἔδωσε καί τό δῶρο, τό προνόμιο τῆς ἐλευθερίας· τό «αὐτεξούσιο», ὅπως λέγεται. Ἔχουμε τήν δυνατότητα νά ἐξουσιάζουμε τόν ἑαυτό μας, νά ἀποφασίζουμε γιά τό τί θά κάνουμε καί γιά τό τί δέν θά κάνουμε, κάθε στιγμή στή ζωή μας.

-Ἀλλά, ὅμως, μᾶς συμφέρουν ὅλα; Εἶναι ὠφέλιμο νά τά κάνουμε ὅλα ; Ἤ μήπως πρέπει νά κάνουμε κάποια ἐπιλογή;

-Ὁπωσδήποτε, πρέπει νά διαλέγουμε τά καλά, τά σωστά. Ἔχουμε πάρα πολλές δυνατότητες. Ἀλλά δέν εἶναι ὅλες συμφέρουσες γιά μᾶς· δέν εἶναι γιά τό καλό μας ὅλα.

ΑΙΔΩΣ- ΑΝΑΙΔΕΙΑ

1.     Η ΑΙΔΩΣ (ΝΤΡΟΠΗ) ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΘΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
 ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, δι' εὐχῶν τοῦ Γέροντος ἄς ποῦμε λίγα λόγια γιά τήν αἰδώ καί τήν ἀναίδεια. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Τώρα αὐτό εἶναι κυρίως γιά τό ὁποῖον πρέπει πολύ νά κλαῖμε, ὅτι, ἐπειδή οἱ κακοί ἔγιναν πολλοί, τά κακά δέν προκαλοῦν ντροπή σ' ἐκείνους πού τά διαπράττουν». Ἀπό τόν 4ο αἰ. ἡ αἰδώς εἶχε ἀρχίσει νά χάνεται διότι εἶχε πλεονάσει ἡ ἁμαρτία.

2.      ΟΡΙΣΜΟΣ: Αἰδώς εἶναι ἡ ντροπή ἡ συστολή. Τό ἀντίθετό της εἶναι ἡ ἀναίδεια δηλ. ἡ ἔλλειψη συστολῆς, ἡ ἀδιαντροπιά. «Ἡ πιό μεγάλη ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστειες στούς ἀνθρώπους εἶναι ἡ ἀναίδεια» λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

3.      ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΙΔΩΣ, ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ: Ὁ Σοφοκλῆς γράφει: «Ζηνί σύνθακος θρόνων αἰδώς». Δηλ. στόν ἴδιο θρόνο μέ τόν Θεό κάθεται ἡ αἰδώς. Ἔχει θεϊκή προέλευση. Εἶναι θεία ἐνέργεια.

4.    ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ: Σύμφωνα μέ τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ τόν Σῦρο ἡ αἰδώς: ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ. ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ». Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕΜΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ. Η ΑΙΔΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΤΟΥ. Νά τί μᾶς διδάσκει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ: «Την ταπεινοφροσύνη συνοδεύει η σεμνότητα και η συνα­γωγή του εαυτού: δηλαδή, η καθαρότητα των αισθήσεων, μετρημένη φωνή, ταπεινή ομιλία, αυτοσμίκρυνση, φτωχι­κή ενδυμασία, όχι αγέρωχο βάδισμα, βλέμμα που προσέ­χει κάτω, υπεραφθονία ελέους, δάκρυα πού ρέουν εύκολα, μοναχικότητα της ψυχής, συντετριμμένη καρδιά, ατα­ραξία στο θυμό, μη σκορπισμένες αισθήσεις, λίγα υπάρ­χοντα, περιστολή κάθε ανάγκης, η αντοχή, η υπομονή, η αφοβία, η γενναιότητα της καρδιάς που γεννιέται από το μίσος γι' αυτή την πρόσκαιρη ζωή, η υπομονή στις δοκι­μασίες, συλλογισμοί βαρείς και όχι ελαφροί, εξάλειψη λο­γισμών, φύλαξη των μυστηρίων της αγνότητας, η αιδώς, η ευλάβεια και πάνω απ' όλα, το να ησυχάζεις συνεχώς και να προβάλλεις πάντοτε την άγνοια.»

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΗΣ(ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ)(MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 23-08-08.
Πηγή εἰκόνας:
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:vBpo5DP9ig5sDM:l

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑΡΕΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.(ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ)

Ὅποιος θέλει νὰ σωθεί . Μικρὸς Ευεργετινός

Ὁ ἀββᾶς Παλλάδιος εἶπε:

- Ἡ ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρέπει ἢ νὰ μαθαίνει σωστὰ ὅσα δὲν ξέρει ἢ νὰ διδάσκει μὲ σαφήνεια ὅσα ἔμαθε. Ἂν δὲν θέλει νὰ κάνει τίποτε ἀπὸ τὰ δυό, τότε δὲν εἶναι καλά. Γιατὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀποστασίας βρίσκεται στὴν ἔλλειψη τῆς διδαχῆς καὶ στὴν ἀνορεξία τοῦ θείου λόγου, ποὺ τὸν πεινάει πάντα ἡ φιλόθεη ψυχή.
***

Εἶπε πάλι ὁ ἀββᾶς Παλλάδιος:

- Περισσότερο κι ἀπὸ παράθυρο φωτεινό, πρέπει νὰ κυνηγάει κανεὶς τὶς συναναστροφὲς ἐνάρετων ἀνθρώπων, γιατὶ μὲ τὴ βοήθειά τους θὰ μπορέσει νὰ δεῖ τὴν καρδιά του σὰν ἕνα καθαρογραμμένο βιβλίο καί, συγκρίνοντας τὴ ζωή του μὲ τὴ ζωὴ ἐκείνων, νὰ διαπιστώσει τὴ δική του ρᾳθυμία ἢ ἐπιμέλεια. Γιατὶ στοὺς ἐνάρετους ὑπάρχουν πολλά, καὶ ἐξωτερικὰ ἀκόμα στοιχεῖα, ποὺ φανερώνουν τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς τους: τὸ χρῶμα, ποὺ ἁπλώνεται στὸ πρόσωπο μὲ τὴ θεάρεστη πολιτεία, ὁ τρόπος τῆς ἐνδυμασίας, ἡ ἁπλότητα τοῦ ἤθους, ἡ σεμνότητα στὰ λόγια, τὸ ἀπέριττο στὶς λέξεις, ἡ σύνεση στὶς σκέψεις, ἡ προσοχὴ στὶς ἐκδηλώσεις. Ὅλα τοῦτα ὠφελοῦν ὑπερβολικὰ ὅσους τὰ παρατηροῦν, καὶ ἀποτυπώνουν στὶς ψυχές
τους ἀναλλοίωτα πρότυπα ἀρετῆς.
***

Ἕνας γέροντας - διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς Κασσιανὸς - ποὺ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο, παρακάλεσε τὸ Θεὸ νὰ
τοῦ δώσει τοῦτο τὸ χάρισμα: Ὅταν γίνεται πνευματικὴ συζήτηση, νὰ μὴ νυστάζει ποτέ, ὅταν ὅμως κανεὶς ἀργολογεῖ ἢ κατακρίνει, τότε νὰ τὸν παίρνει ὁ ὕπνος, γιὰ νὰ μὴ μολύνονται τ᾿ αὐτιά του μὲ τέτοιο δηλητήριο. Καὶ πραγματικά, τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε.

ΦΘΟΝΟΣ: ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΣΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ(mp3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 1-07-09.
Πηγή εἰκόνας:http://images.icon-art.info/main/01500-01599/01500.jpg

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μέ ἀφορμή κάποιους πού δέν ἤθελαν νά ἐργάζωνται γράφει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος(Β΄ Θεσσ. 3,11):«Ἀκούομεν γάρ τινας περιπατοῦντας ἐν ὑμῖν ἀτάκτως͵ μηδὲν ἐργαζομένους, ἀλλὰ περιεργαζομένους»· Δηλ. «Ἀκοῦμε γιά μερικούς ἀπό σᾶς ὅτι συμπεριφέρονται ἄτακτα, χωρίς νά κάνουν καμιά ἐργασία, ἀλλά περιεργάζονται». Εἶχαν φθάσει ἄσχημες εἰδήσεις στόν Ἀπόστολο. Ὑπῆρχαν κάποιοι, πού ζοῦσαν ἄτακτα στήν Θεσσαλονίκη. Δέν εἰργάζοντο ἀλλά περιεργάζοντο τόν ἕναν καί τόν ἄλλον.

Ἐπειδή ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀεικίνητος, δηλ. πάντοτε κινεῖται καί ποτέ δέν σταματᾶ νά ἐργάζεται, γιαυτό ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν μεταχειρίζεται κάποια χρήσιμη τέχνη ἤ ἐργόχειρο, ἀναγκαστικά ὁ νοῦς του κινεῖται στά μάταια, ἄχρηστα, ψευδῆ καί ἁμαρτωλά.

Άγιος Ι.Δαμασκηνός: Λόγος ψυχωφελής και θαυμάσιος

Πρέπει να ξέρομε ότι ο άνθρωπος είναι διπλός, δηλαδή από σώμα και ψυχή, και έχει διπλές τις αισθήσεις και διπλές τις αρετές τους. Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα. Οι ψυχικές αισθήσεις είναι, νους, διάνοια, γνώμη, φαντασία και αίσθηση• οι σοφοί τις ονομάζουν και δυνάμεις. Οι σωματικές αισθήσεις είναι τούτες: όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση και αφή. Γι΄ αυτό και διπλές είναι οι αρετές, διπλές και οι κακίες. Ώστε είναι αναγκαίο να γνωρίζει καθαρά ο κάθε άνθρωπος, πόσες είναι οι ψυχικές αρετές και πόσες οι σωματικές. Και ποια είναι τα ψυχικά πάθη και ποια τα σωματικά. Ψυχικές αρετές είναι εν πρώτοις οι τέσσερις γενικότατες αρετές, οι οποίες είναι, ανδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη και δικαιοσύνη. Από αυτές γεννιούνται οι ψυχικές αρετές πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ανεξικακία, χρηστότητα, αοργησία, θεία γνώση, ευφροσύνη, απλότητα, αταραξία, ειλικρίνεια, η χωρίς έπαρση διάθεση, η χωρίς υπερηφάνεια, φθόνο, δόλο, η αφιλαργυρία, συμπάθεια, ελεημοσύνη, μεταδοτικότητα, αφοβία, αλυπία, κατάνυξη, σεμνότητα, ευλάβεια, επιθυμία των μελλόντων αγαθών, πόθος της βασιλείας του Θεού και επιθυμία της θείας υιοθεσίας.

Στα Κατουνάκια με τον Γέροντα Εφραίμ

του κ. Νικολάου Βοϊνέσκου, φιλολόγου
Το μεσημέρι της 2ας Αυγούστου 1979 ο πατέρας μου κι εγώ ανεβαίναμε με τη βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας το στενό και ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους. Η ανάβασις ήταν κοπιαστική και σε κάποια σημεία επικίνδυνη. Η καρδιά χτυπούσε δυνατά και γρήγορα και ο ιδρώτας έτρεχε άφθονος, διότι ο καυτερός ήλιος μας χτυπούσε ανελέητα στην πλάτη. Όμως η ελπίδα ότι θα συναντούσαμε τον φημισμένο γέροντα Εφραίμ έδινε κουράγιο στην καρδιά και φτερά στα πόδια.
Μετά μιάμιση ώρα φτάσαμε έξω από την καλύβη του γέροντος Εφραίμ. Πήραμε πολλές φορές βαθειές ανακουφιστικές ανάσες και δοξάσαμε το Χριστό και την Παναγία που μας αξίωσαν να ανεβούμε εκεί πάνω. Πρώτος μας συνάντησε ένας δόκιμος αδελφός, ο οποίος αφού μας χαιρέτησε μας είπε ότι ο γέροντας δεν δέχεται επισκέπτες. Δεν απογοητευτήκαμε, μόνο παρακαλέσαμε τον αδελφό να πη στο γέροντα ότι θέλαμε να τον δούμε. Ο αδελφός μας οδήγησε στην καλύβη και μας είπε να περιμένουμε, διότι ο γέροντάς του έκανε τον εσπερινό με κομποσκοίνι.
Δεν πέρασε πολλή ώρα και ο γέροντας Εφραίμ παρουσιάστηκε. Ήλθε κοντά μας και κάθισε μαζί μας πολλή ώρα συζητώντας διάφορα πνευματικά θέματα.

Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή ταπείνωση (Γέροντας Παΐσιος).

-         Γέροντα, πώς ένας άνθρωπος αλλάζει σε έναν μήνα, και άλλος αγωνίζεται χρόνια και προκοπή δεν κάνει;

-         Εσείς τι λέτε; Πώς γίνεται αυτό;

-         Γέροντα, μου λέει ο λογισμός πως, αν ο άνθρωπος ταπεινωθή και ζητήση το έλεος του Θεού, τον βοηθάει ο Θεός και προοδεύει.

Αυτό είναι. Ταπείνωση χρειάζεται. Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή  ταπείνωση.

Όσοι βρήκαν τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης ,προχωρούν στην πνευματική ζωή σύντομα, σταθερά και χωρίς κόπο. Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει την ταπείνωση, αυτήν την μεγάλη δύναμη! Όλη η πρόοδος εκεί βρίσκεται. Όσο κανείς ταπεινώνεται , τόσο χαριτώνεται από τον Θεό και τόσο πιο πολύ προοδεύει. Πόση δύναμη έχει η ταπείνωση, και όμως δεν την αξιοποιούν οι άνθρωποι!

-         Γέροντα, μια ταπεινή ψυχή έχει πιο εύκολο πνευματικό αγώνα;

Και βέβαια, γιατί ο ταπεινός με λίγο σπρώξιμο τρέχει πιο πολύ. Πάρε μια μπίλια∙ καν’ την έτσι, κυλάει∙ καν’ την αλλιώς, πάλι κυλάει, γιατί δεν έχει εξογκώματα, για να σκαλώνη.

Για τον φθόνον και το μίσος

* Δεν θα μισήσης τον αδελφόν σου στην διάνοιάν σου, μας λέγει ο λόγος του Θεού. (Λευίτ. 19.)
* Μετά των μισούντων ήμην ειρηνικός (Ψαλμός 119).
* Φθόνος ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον... (Σολομών).
* Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, διαβάζομε στην επιστολή (Α' Ιω. 3, 15).
* Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί... και ουκ οίδε πού υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού (Α' Ιωάν. 2, 11).
* Αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς (Α' Πέτρ. 2, 1).
* Φανερά δε έστι τα έργα της σαρκός, άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις..., μας λέει ο απόστ. Παύλος στην προς Γαλάτας 5, 19-21.
* Μη γενώμεθα κενόδοξοι, αλλήλοις προκαλούμενοι, αλλήλοις φθονούντες (Γαλ. 5, 26).
* Όπου ζήλος και ερίθεια, εκεί ακαταστασία και κάθε φαύλο πράγμα (Ιάκ. 3, 16).

Σχετικά με τὴν ἐνάρετη ζωὴ (Μέγα Γεροντικό)

1. Κάποια φορὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος προσευχόταν στὸ κελί του, ἄκουσε μία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε:

«Ἀντώνιε, δὲν ἔφθασες ἀκόμη στὸ μέτρο τοῦ τάδε τσαγκάρη ποὺ ζεῖ στὴν Ἀλεξάνδρεια».

Σηκώθηκε τὸ πρωί, πῆρε τὸ βαΐτικο ραβδί του καὶ πῆγε νὰ τὸν βρεῖ. Ἔφθασε σὲ κεῖνο τὸ μέρος καὶ μπῆκε στὸ ἐργαστήριό του.

Ἐκεῖνος ὅταν τὸν εἶδε ταράχτηκε. Τοῦ λέει λοιπὸν ὁ Γέροντας:

«Μίλησέ μου γιὰ τὶς πράξεις σου».

Ὁ τσαγκάρης εἶπε:

«Δὲν ξέρω νὰ ἔχω κάνει ποτὲ κάτι καλό, παρὰ μόνο, μόλις σηκωθῶ τὸ πρωὶ νὰ καθίσω στὸ ἐργόχειρό μου, λέω ὅτι ὁλόκληρη ἡ πόλη αὐτή, ἀπὸ τὸν πιὸ μικρὸ μέχρι τὸν πιὸ μεγάλο, μπαίνουν στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ἐνάρετες πράξεις τους καὶ ὅτι μόνο ἐγὼ κληρονομῶ τὴν κόλαση γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Τὸ βράδυ πάλι λέω τὰ ἴδια λόγια, πρὶν κοιμηθῶ».

«H βασιλεία των ουρανών βιάζεται»

…O Κύριος απαιτεί από τους πιστούς Του να ασκήσουν κάθε δυνατή βία, να καταβάλουν κάθε κόπο, να εργάζονται έως ότου έχουν το φως, να προσεύχονται δίχως διακοπή, να απαιτούν, να ζητούν, να κρούουν, να νηστεύουν, να επιτελούν πολυάριθμα έργα ελεημοσύνης -όλα τούτα με σκοπό να τους ανοιχτεί η βασιλεία των ουρανών, δηλαδή η μεγάλη, φοβερή και ζωοποιός παρουσία του Θεού.

Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ δεόμενοι, λέει ο Κύριος, ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν του υιού του ανθρώπου (Λκ. 21, 36).
Αγρυπνείτε επάνω στη καρδιά σας για να μην προσκολληθεί στη γη. Αγρυπνείτε επάνω στους λογισμούς σας για να μην σας απομακρύνουν από το Θεό. Αγρυπνείτε επάνω στα έργα σας για να διπλασιάσετε το τάλαντο σας και όχι να το ελαττώσετε και απολέσετε. Αγρυπνείτε επάνω στις ήμερες σας για να μην σας αιφνιδιάσει ο θάνατος και σας αρπάσει αμετανόητους, εν μέσω των αμαρτιών σας.
Τέτοια είναι η ορθόδοξη πίστη μας: εξ ολοκλήρου δημιουργική, καθολικά προσευχητική και νηπτική, με δάκρυα και βία. Καμία άλλη πίστη δεν προτείνει στους πιστούς της τόση βία για να καταξιωθούν να σταθούν ενώπιον του Υιού του Θεού.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἑρμηνεία τεσσάρων βασικῶν προσευχῶν : δ) Τό Σύμβολο τῆς Πίστεως

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 221 -226)

 

  Ἑρμηνεία τεσσάρων  βασικῶν προσευχῶν : δ) «Τό Σύμβολο τῆς Πίστεως»

 

 

«Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν Οὐρανοῦ καί γῆς ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων».  Πιστεύω στό Πρῶτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, στόν Ἕνα Θεό Πατέρα.  Πιστεύω ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Ποιητής οὐρανοῦ καί γῆς ὅλου τοῦ ὁρατοῦ κόσμου καί τῶν ἀοράτων, ἀσωμάτων Οὐρανίων Δυνάμεων.  Πιστεύω ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Παντοκράτωρ. Βασιλεύς  καί Κύριος σέ ὅλα ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου ὡς τό τέλος του.

«Καί εἴς Ἕνα Κύριον Ἰησοῦ Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν Μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων». Πιστεύω στό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τόν Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τό Θεό Λόγο ὅτι Αὐτός γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ κόσμου, πρίν ἀπό ὅλους τούς αἰώνες.