ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΩΖΕΤΑΙ (ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ)

     Ὁ μακαριστός Γέρων Πορφύριος εἶχε μία ὀρθοδοξότατη θεώρηση γιά τόν ἄνθρωπο (ἀνθρωπολογία).  Ἐκτός ἀπό μιά ἀλάνθαστη Χριστολογία–Θεολογία εἶχε καί μιά βαθειά, ἀληθινά ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία–σωτηριολογία. Τόσο οἱ ἀπόψεις του α)γιά το ποιος εἶναι ὁ ἄνθρωπος (ὁ προπτωτικός, ὁ μεταπτωτικός, ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ), β)ποιές εἶναι οἱ προδιαγραφές τῆς σωστῆς του λειτουργίας, ὅσο καί γ)γιά τό ποιός εἶναι ὁ προορισμός του, ὅλα εἶναι σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Οἱ λεπτότατες παρατηρήσεις του ἔχουν τεράστια σημασία γιά τόν σύγχρονο, ψυχικά ἄρρωστο, «χριστιανό».

Ἡ ἀντίληψη του γιά τήν ἁμαρτία ἐκφράζεται μέ τή χαρακτηριστική του φράση: «Ἡ ἁμαρτία κάνει τόν ἄνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά».

 Ὁ Θεός  κρούει στήν πόρτα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν͵ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ΄ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ΄ ἐμοῦ. Ὁ νικῶν δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ΄ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου»[1], λέγει ὁ Κύριος στήν Ἀποκάλυψη. Ὁ Χριστός κινεῖται πρῶτος πρός τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος ἄν ἄνοίξει τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς του καί ἀποδεχθεῖ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ θεραπεύεται.

«Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια» (Μέρος ΣΤ΄).

Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια
Μέρος ΣΤ΄

Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(άπομαγνητοφωνημένη ομιλία που μπορείτε να ακούσετε εδώ ή εδώ)

Μέρος Α΄  - Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄  - Μέρος Δ΄  - Μέρος Ε΄

 

 

Ἡ χριστιανική οἰκογένεια κατά τόν Ἱερό Πατέρα ἀποτελεῖ χῶρο πνευματικῆς προπόνησης καί ἄσκησης.  Παλαίστρα καί γυμναστήριο τῆς ἀρετῆς.  Δίνει ἔτσι τήν δυνατότητα στά μέλη της νά ἀντιμετωπίσουν μέ ἐπιτυχία τούς πειρασμούς τῆς ζωῆς στό πλαίσιο τῆς εὐρύτερης κοινωνίας.  Μοιάζει ἡ οἰκογένεια, θά λέγαμε, μ΄ ἕνα προπονητήριο.
-Πῶς προετοιμάζονται αὐτοί πού δίνουν ἀγῶνες; Πᾶνε πρῶτα καί κάνουν προπόνηση. Κατά παρόμοιο τρόπο λειτουργεῖ ἡ σωστή οἰκογένεια. Τό παιδί ἐντός της προπονεῖται, ὥστε νά μπορέσει μετά νά βγεῖ στόν στίβο, πού λέγεται κοινωνική ζωή καί ἐκεῖ νά διαπρέψει κατά Θεόν.
Τό ἔργο τῆς χριστιανικῆς ἀγωγῆς, πού ἀσκοῦν οἱ γονεῖς στά παιδιά, παρομοιάζεται ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο μέ τήν ἀκρίβεια τῆς καλλιτεχνικῆς ἐργασίας τῶν ζωγράφων καί τῶν γλυπτῶν.  Αὐτοί ἀφαιροῦν τό περιττό καί προσθέτουν ἐκεῖνο, πού λείπει.
-Βλέπετε τί ὡραῖο  εἶναι αὐτό;
Ἀφαιρεῖς αὐτό, πού εἶναι περιττό καί προσθέτεις ὅ,τι λείπει.  Αὐτό εἶναι τό ἔργο τῆς ἀγωγῆς.

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ(MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 10-06-09.

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

Αφιέρωμα εις την μνήμην τουΑναδημοσίευση: http://egolpio.wordpress.com/2010/07/10/p-danihl-2/

Συμπληρώθηκε ένα έτος από την προς Κύριον εκδημίαν του Ιερομονάχου πατρός Δανιήλ Γούβαλη. Τα πνευματικά του παιδιά τελούμεν το ετήσιον μνημόσυνόν του το Σάββατον 10 Ιουλίου εις τον Ιερόν Ησυχαστήριον της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου εις το Μήλεσι Αττικής, όπου κατά θείαν Πρόνοιαν αναπαύεται το σεπτόν σκήνωμά του, και την Κυριακήν 11 Ιουλίου εις την Αγίαν Παρασκευήν Μαλακάσας, όπου υπηρέτησε επί 25 συνεχή έτη.

Αγαπητοί αναγνώστες, σάς προσκαλούμε να παρευρεθήτε και να συμπροσευχηθήτε μαζί μας υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του ακούραστου αυτού και ταπεινού εργατού του αμπελώνος του Κυρίου, που σε όλη του τη ζωή ετοιμαζόταν σαν να επρόκειτο να πεθάνη την άλλη στιγμή και εργαζόταν σαν να μη επρόκειτο να πεθάνη ποτέ.

Σε αυτό το σημείον επιτρέψτε μας να αφιερώσουμε λίγα λόγια εις την μνήμην του.

Ο μακαριστός Ιερομόναχος πατήρ Δανιήλ γεννήθηκε το 1940 από ευλαβείς και μορφωμένους γονείς (ο πατέρας του υπήρξε δάσκαλος) εις το ορεινόν χωριόν Πανουριάς της Γκιώνας. Εκεί μεγάλωσε δύσκολα και τελείωσε το Δημοτικόν Σχολείον, αφού στα έξι του χρόνια έμεινε ορφανός από πατέρα και το σπίτι του καθώς και το χωριό του καταστράφηκε κατά την Γερμανικήν κατοχή.

Ο Στάρετς Άνθιμος εκ Βουλγαρίας († 1867)

Ο πατήρ Άνθιμος γεννήθηκε στη Σόφια και υ­πήρξε στον κόσμο ιερέας σε ενορία. Μετά το θάνατο της πρεσβυτέρας του, περί το 1830, αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος, όπου στην αρχή μόνασε στην μονή της Σιμωνόπετρας και έλαβε το μοναχικό σχήμα.
                          
Από το έτος 1841 άρχισε να κάνει τον δια Χριστό Σαλό, αλλά δεν έγινε γνωστό τι τον οδήγησε να ακο­λουθήσει αυτό τον δύσκολο και μαρτυρικό δρόμο της πνευματικής ζωής. Αγαπούσε πολύ το ρωσικό μονα­στήρι του Αγίου Παντελεήμονα, του άρεσε πολύ να παρακολουθεί τις ρωσικές ακολουθίες, γι' αυτό και πήγαινε συχνά εκεί, μερικές φορές έμενε για μια εβδο­μάδα, ίσως και περισσότερο.

Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή ταπείνωση (Γέροντας Παΐσιος).

-         Γέροντα, πώς ένας άνθρωπος αλλάζει σε έναν μήνα, και άλλος αγωνίζεται χρόνια και προκοπή δεν κάνει;

-         Εσείς τι λέτε; Πώς γίνεται αυτό;

-         Γέροντα, μου λέει ο λογισμός πως, αν ο άνθρωπος ταπεινωθή και ζητήση το έλεος του Θεού, τον βοηθάει ο Θεός και προοδεύει.

Αυτό είναι. Ταπείνωση χρειάζεται. Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή  ταπείνωση.

Όσοι βρήκαν τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης ,προχωρούν στην πνευματική ζωή σύντομα, σταθερά και χωρίς κόπο. Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει την ταπείνωση, αυτήν την μεγάλη δύναμη! Όλη η πρόοδος εκεί βρίσκεται. Όσο κανείς ταπεινώνεται , τόσο χαριτώνεται από τον Θεό και τόσο πιο πολύ προοδεύει. Πόση δύναμη έχει η ταπείνωση, και όμως δεν την αξιοποιούν οι άνθρωποι!

-         Γέροντα, μια ταπεινή ψυχή έχει πιο εύκολο πνευματικό αγώνα;

Και βέβαια, γιατί ο ταπεινός με λίγο σπρώξιμο τρέχει πιο πολύ. Πάρε μια μπίλια∙ καν’ την έτσι, κυλάει∙ καν’ την αλλιώς, πάλι κυλάει, γιατί δεν έχει εξογκώματα, για να σκαλώνη.

Κυριακή ΣΤ Ματθαίου -Πότε θα «άρωμεν τον κράββατόν μας»;

Ομιλία του Ιωάννου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ξιφιλίνου, περί του παραλύτου τον οποίον κατέβασαν από τη στέγη.

Οι ψυχές όσων μιμούνται θεοφιλώς τη φιλοπονία και εργατικότητα των μελισσών, ελκύονται από τη γλυκύτητα των θείων λόγων και δρέπουν από αυτούς χρήσιμα και ωφελιμότατα πράγματα, πετώντας όπως εκείνες επάνω από τους λειμώνες και συλλέγοντας από όλα τα αμάραντα βότανα και τα άνθη ό,τι χρησιμότερο υπάρχει εκεί. Και από άλλους μεν λόγους συλλέγουν το άνθος της σωφροσύνης, από άλλους το της δικαιοσύνης, από άλλους το της φρονήσεως, από άλλους το της ανδρείας. Από αλλού το άνθος της συμπαθείας και της φιλανθρωπίας προς τους ομοδούλους. Το της πραότητος και της επιεικείας από εδώ, το της υπομονής και της καρτερίας στα δεινά από εκεί.

Αυτούς λοιπόν, ας μιμούμεθα και εμείς, αδελφοί μου, και όταν προσερχόμεθα στον θείο και περικαλλή αυτόν λειμώνα, την Εκκλησία, ας μη χρησιμοποιούμε την εδώ προσέλευσή μας σαν αφορμή για συζητήσεις μεταξύ μας, αλλά να περιεργαζόμεθα τις θείες Γραφές, οι οποίες αναγιγνώσκονται για τη σωτηρία μας, και να ζητούμε το ψυχικό όφελος που πηγάζει από αυτές, επιμελώς, με μεγάλη προσοχή και εξεταστική διάθεση.

Η υπόθεση σήμερα έχει ως εξής: «Τω καιρώ εκείνω εμβάς ο Ιησούς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθε εις την ιδίαν πόλιν. Και ιδού προσέφερον αυτώ παραλυτικόν επί κλίνης βεβλημένον».

Εξέρχεται λοιπόν ο Κύριος από τη χώρα των Γεργεσηνών, επειδή οι ίδιοι τον παρεκάλεσαν. Εφοβήθησαν οι Γεργεσηνοί, αφού έχασαν τους χοίρους, μην πάθουν και καμμίαν άλλην ζημία. Γι’ αυτό και παρακαλούν τον Χριστόν και ζητούν να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Άλλωστε, δεν ήσαν άξιοι της Δεσποτικής διδασκαλίας. Ο δε Χριστός δεν αντιστάθηκε, αλλά με επιείκεια και πραότητα ανεχώρησε. Διότι όπου ο βίος είναι χοιρώδης και αποξενωμένος από το καλό, ο Χριστός δεν παραμένει εκεί. Άφησε όμως αυτούς που ελευθερώθησαν από τα δαιμόνια και εκείνους που έβοσκαν τους χοίρους να ομιλούν και να ανακηρύττουν οι ίδιοι τα θαυμαστά γεγονότα.

Στον Αδελφό που δοκιμάζεται απο πειρασμό Αββά Δωρόθεου

Ἀββᾶ Δωροθέου

Ἐπιστολές
ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ

Ἐπιστολή Η´

— Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει —πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ᾽ αὐτήν τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευτεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν ἀντί ν᾽ ἀφήσεις στό Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στό Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτήν τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις»(1). Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ᾽ ὅ,τι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχτηκαν λαθεμένες. Μέ λίγα λόγια, πρέπει νά δείχνεις μακροθυμία τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καί νά προσεύχεσαι καί νά μήν προσπαθεῖς ἤ νά νομίζεις ὅτι μέ ἀνθρώπίνους λογισμούς, ὅπως εἶπα, θά ξεπεράσεις λογισμούς δαιμονικούς. Ὁ ἀββάς Ποιμένας ἐπειδή τά γνώριζε αὐτά, ἔλεγε ὅτι ἡ ἐντολή «νά μή μεριμνήσεις γιά τήν αὐριανή ἡμέρα»(2) (Ματθ. 6, 34) ἀπευθυνόταν σ᾽ ὅσους βρίσκονται σέ πειρασμό. Ἄν λοιπόν, παιδί μου, πιστεύεις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά, ἐγκατάλειψε κάθε δικό σου λογισμό —καί ἄν ἀκόμα εἶναι συνετός— καί κράτησε τήν ἐλπίδα σου στό Θεό. Σ᾽ Αὐτόν πού δίνει περισσότερα ἀπό ὅσα Τοῦ ζητᾶμε ἤ μποροῦμε νά φανταστοῦμε (Ἐφ. 3, 20).

Θλίψεις Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ

Τις δοκιμασίες και τις θλίψεις, που έρχονται και παρέρχονται και ξεχνιούνται, μην τις αντιμετωπίζης με άλογη απελπισία. Ο χρόνος φέρνει τη λήθη και η λήθη την παρηγοριά και τη θεραπεία κάθε κακού. Όλα είναι περαστικά και φευγαλέα, η ευτυχία και η δυστυχία, η χαρά και η λύπη, η ηδονή και ο πόνος, η ζωή και ο θάνατος. Τα μόνα μόνιμα και αμετάβλητα είναι η αιώνια ζωή και η αιώνια κόλασις. Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ.

Ακόμη κι αν αμάρτησες τόσο όσο κανείς άλλος άνθρωπος πάνω στη γη, πάλι μην απελπίζεσαι. Δεν υπάρχει αμάρτημα ικανό να νικήση την ευσπλαχνία του Θεού. Όλα τα αμαρτήματα όλων των ανθρώπων μαζί δεν μπορούν να συγκριθούν με την άβυσσο του θείου ελέους. Η ευσπλαχνία του Θεού μας σώζει δωρεάν.

Όσο ξεχνάμε τον εαυτό μας, τόσο μας θυμάται ο Θεός

Όποιος έχει θυσία και πίστη στον Θεό, δεν υπολογίζει τον εαυτό του. Ο άνθρωπος ,όταν δεν καλλιεργήση το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνον τον εαυτό του και θέλει όλοι να θυσιάζωνται γι’ αυτόν. Αλλά όποιος σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αυτός απομονώνεται και από τους ανθρώπους, απομονώνεται και από τον Θεό – διπλή απομόνωση- , οπότε δεν δέχεται την Θεία Χάρη. Αυτός είναι άχρηστος άνθρωπος . Και να δήτε, αυτόν που σκέφτεται συνέχεια τον εαυτό του, τις δυσκολίες του κ.λπ., και ανθρωπίνως κανείς δεν θα του συμπαρασταθή σε μια ανάγκη. Καλά, θεϊκή συμπαράσταση δεν θα έχη, αλλά δε θα έχη και ανθρώπινη. Μετά θα προσπαθή από εδώ-από εκεί να βοηθηθή. Θα βασανίζεται δηλαδή, για να βοηθηθή από ανθρώπους, αλλά βοήθεια δεν θα βρίσκη. Αντίθετα, όποιος δεν σκέφτεται τον εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνέχεια τους άλλους, με την καλή έννοια, αυτόν τον σκέφτεται συνέχεια ο Θεός, και μετά τον σκέφτονται και οι άλλοι. Όσο ξεχνάει τον εαυτό του , τόσο τον θυμάται ο Θεός. Να, μια ψυχή φιλότιμη μέσα σε ένα Κοινόβιο θυσιάζεται, δίνεται κ.λπ. Αυτό , νομίζετε, δεν έχει πέσει στην αντίληψη των άλλων; Μπορεί να μην την σκεφθούν οι άλλοι αυτήν την ψυχή που δίνεται ολόκληρη και δεν σκέφτεται τον εαυτό της; Μπορεί να μην την σκεφθή ο Θεός; Μεγάλη υπόθεση! Εδώ βλέπει κανείς την ευλογία του Θεού, πώς εργάζεται ο Θεός.
Στις δυσκολίες δίνει εξετάσεις ο άνθρωπος. Εκεί φαίνεται αν έχη πραγματική αγάπη, θυσία. Και όταν λέμε ότι ένας έχει θυσία, εννοούμε ότι την ‘ώρα του κινδύνου δεν υπολογίζει τον εαυτό του και σκέφτεται τους άλλους. Βλέπεις, και η παροιμία λέει «ο καλός φίλος στην ανάγκη φαίνεται». Θεός φυλάξοι, αν λ.χ. τώρα έπεφταν βόμβες , θα φαινόταν ποιος σκέφτεται τον άλλον και ποιος σκέφτεται τον εαυτό του.

Η αναγκαιότητα της υποταγής- Γεροντικό

Η αναγκαιότητα της υποταγής, η ωφέλεια που προέρχεται απ' αυτήν και πως την κατορθώνει ο άνθρωπος.

Από το Γεροντικό

Είπε ο αββάς Αντώνιος, ότι ή υπακοή με την εγκράτεια έχει τη δύναμη να υποτάσσει και τα θηρία.
Ο αββάς Ποιμήν είπε, ότι μία φορά ρώτησε κάποιος τον αββά Παισιο:
Τι θα κάνω με την ψυχή μου, πού είναι αναίσθητη και δεν έχει φόβο Θεού;
Πήγαινε, απάντησε ο γέροντας, και υποτάξου σ' έναν άνθρωπο πού έχει φόβο Θεού. Η αναστροφή σου μ' εκείνον θα σε μάθει κι εσένα να φοβάσαι το Θεό.

Είπε ο αββάς Μωυσής σ' έναν αδελφό:
Έλα, αδελφέ μου, στην αληθινή υπακοή, όπου υπάρχει ταπείνωση όπου υπάρχει δύναμη, όπου υπάρχει χαρά, όπου υπάρχει υπομονή, όπου υπάρχει μακροθυμία, όπου υπάρχει φιλαδελφία, όπου υπάρχει κατάνυξη, όπου υπάρχει αγάπη. Γιατί όποιος κάνει καθαρή υπακοή, έχει αποκτήσει όλες τις εντολές του Θεού.

* * *

Κάποτε τέσσερις σκητιώτες, ντυμένοι με δέρματα ζώων, ήρθαν στον μεγάλο Παμβώ.
Ο καθένας τους του φανέρωσε την αρετή του αλλού: Ο πρώτος έκανε μεγάλη νηστεία.
Ο δεύτερος είχε τέλεια ακτημοσύνη.
Ο τρίτος- ξεχώριζε για την πολλή του αγάπη. και ο τέταρτος έκανε υπακοή σ' έναν γέροντα είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια. Τους λέει λοιπόν ο αββάς Παμβώ:
- Σας βεβαιώνω, πώς η αρετή του τετάρτου είναι μεγαλύτερη από τις αρετές των άλλων. Γιατί ο
καθένας σας την κάθε αρετή, που απέκτησε, την κράτησε με το δικό του θέλημα. Αυτός όμως έκοψε το θέλημά του και κάνει αλλού το θέλημα. Γι' αυτό είναι ανώτερός σας. Ομολογητές είναι όσοι κάνουν υπακοή, αν τη φυλάξουν ως το τέλος.

Η υπακοή ως οδός ελευθερίας. Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

O Θεός εξ αρχής έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο. Ημπορούσε να δεχθή ή να αρνηθή την Αγάπη Του. Να κάμη καλή ή κακή χρήσι της ελευθερίας.
H απαγόρευσις της βρώσεως από το δένδρο της γνώσεως τού καλού και τού κακού, πού ήταν φυτευμένο εν μέσω τού Παραδείσου, τού έδιδε αυτή την δυνατότητα. Κατά τον Άγιο Χρυσόστομο γνώσις τού ‘καλού' ήταν η υπακοή, γνώσις τού ‘κακού' η ανυπακοή. H τήρησις της εντολής, η υπακοή, θα εβοηθούσε τούς πρωτόπλαστους να ασκηθούν, να εθισθούν και να στερεωθούν στην καλή χρήσι της ελευθερίας. Να προσανατολίσουν μόνιμα την ελευθερία τους στον Θεό και να ταυτίσουν το θέλημά τους με το θέλημα τού Δημιουργού. Έτσι θα επετύγχαναν την ένωσί τους με τον Θεό, την θέωσι. Θα ημπορούσαν να φά­γουν και από το δένδρο της ζωής, δηλαδή να γίνουν κατά χάριν αθάνατοι. Η ελευθερία ήταν θείο δώρο, την οποία όμως ο άνθρωπος έπρεπε να διατηρή και να αυξάνη με την ιδική του συνεργεία. Γι' αυτό εδόθη η εντολή.


Λέγει αρχαίος ερμηνευτής ότι ο Θεός έδωσε τριών ειδών δένδρα στον άνθρωπο. Τα κοινά δένδρα, για να εξασφάλιση στον άνθρωπο το ζην. Το δένδρο της γνώσεως τού καλού και τού κακού, για να εξασφάλιση το ευ ζην και το δένδρο της ζωής, για να εξασφαλίση το αει ζην. Δηλαδή έδωσε τα υλικά αγαθά, έδωσε επίσης την ελευθερία, πού καταξιώνεται με την άσκησι της υπακοής και την αγάπη. Και τέλος την αιώνιο ζωή, δηλαδή την θεία Ζωή. Τα δώρα αυτά θα ελάμβανε ο άνθρωπος σταδιακά και
αναγωγικά, από τα κατώτερα στα ανώτερα, αναλόγως με την ιδική του προαίρεσι και συνεργεία.

ΠΩΣ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΝΙΚΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Αν ο σκουπιδιάρης μιλάει έτσι… (περί Κακαβέλα ο λόγος!!!)

Με τό ψευδώνυμο “Κακαβέλας” έζησε και έδρασε, θρησκευτικά και πολιτικά, στις αρχές του 18ου αιώνα από τό 1710 εως τό 1790 περίπου, ο αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιερεμίας, του οποίου μόνο την καταγωγή γνωρίζομε πως κατάγονταν από τήν μεγαλόνησο Κρήτη, ότι μεγάλωσε καί μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη κι επειδή έδειξε μεγάλη ικανότητα και ήταν πλουτισμένος με μεγάλη μόρφωση καί πολλά θεία χαρίσματα το Πατριαρχείο του έδωσε τό οφφίκιο του Οικουμενικού Διδασκάλου.
Το ψευδώνυμο “Κακαβέλας” του έδωσαν οι Λατίνοι του Πάπα Ρώμης, επειδή ήταν μεγάλος γνώστης της δογματικής της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας καί σε όλα τα θεολογικά ζητήματα, πού πρόβαλαν οι Λατίνοι, έδινε αυτός αποστομωτικές απαντήσεις, για αυτό του έδωσαν το όνομα “κακό-βελος” “Κακαβέλας”.
Αν ο σκουπιδιάρης μιλάει έτσι
Λέγεται, πώς κάποτε ξεκίνησαν οι Καρδινάλιοι –Λεγάτοι του Πάπα και πήγαν μέ ειδική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη, μέ σκοπό νά επιβάλουν τις απόψεις τών Δυτικών και νά πείσουν τους Ορθοδόξους νά συμφωνήσουν με τίς κακόδοξες δοξασίες τους και μέ τά δόγματά τους.
Όταν όμως φθάσανε εξω από τό Πατριαρχείο, ο Κακαβέλας, μέ περιβολή κοσμικού εργάτη, παρουσιάστηκε μπροστά τους σάν οδοκαθαριστής, τους σταμάτησε και τους ρώτησε:
— Δεν μου λέτε σας παρακαλώ, γιά ποιο σκοπό θέλετε να πάτε στό Πατριαρχείο;
Οι Λεγάτοι του Πάπα, μέ πολλή περιφρόνηση, του απάντησαν:
— Ποιος είσαι συ, πού τολμάς ένας σκουπιδιάρης νά κάνεις τέτοιες ερωτήσεις καί νά εμποδίζεις τους αντιπρόσωπους του «αγιώτατου Ποντίφικος Πατρός καί Πάπα Ρώμης του οποίου εμείς είμαστε επίσημοι αντιπρόσωποι»;
Ο Κακαβέλας, πατήρ Ιερεμίας, στάθηκε μέ πολύ θάρρος μπροστά τους καί αφού σταυροκοπήθηκε τρεις φορές, είπε σέ άπταιστη λατινική γλώσσα:
— Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υίός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον και εν Υιώ αναπαυόμενον, Τριάς Αγία δόξα σοι.
Οι Λεγάτοι όταν άκουσαν από τόν Κακαβέλα νά μιλάει τόσο ωραία τή γλώσσα τους καί μάλιστα σέ θεολογικά ζητήματα έμειναν έκθαμβοι καί είπαν μεταξύ τους:
— Πώ! Πώ! Πώ! αν ένας αγράμματος σκουπιδιάρης μιλάει καί εκφράζεται μέ τόση ευκολία καί ευφράδια, γιά θεολογικά ζητήματα, φαντάσου τί θά είναι οί άλλοι! Πόσο μορφωμένοι καί κατηρτισμένοι θά πρέπει νά είναι! Καί εμείς ήρθαμε νά τους κάνουμε τό δάσκαλο και να τους πείσωμε να δεχτούν καί νά ασπασθούν τα δόγματά μας.
Καί αντί να πάνε στό Πατριαρχείο, γύρισαν πίσω και έφυγαν άπρακτοι και καταντροπιασμένοι.
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/22
Πηγή φωτογραφίας: http://www.atakes.gr/photo/AgiaSofia.jpg

Τι συμβουλεύουν οι πατέρες για το πάθος του θυμού

1. Είπε Ο αββάς Αγάθων ότι ο οργίλος και ο θυμώδης άνθρωπος και αν ακόμη αναστήσει νεκρό, δεν γίνεται δεκτός από τον Θεό, αν δεν ξεπεράσει το πάθος του θυμού.

2. Είπε ό άββάς Ποιμήν ότι δεν μπορεί να είναι κανείς μοναχός, αν είναι μεμψίμοιρος, αν είναι εκδικητικός. Δεν μπορεί να είναι μοναχός κάποιος που οργίζεται. Αυτοί που κατέχονται και λειτουργούν αυτά τα πάθη, δεν είναι μοναχοί, έστω κι αν νομίζουν ότι είναι.

3.Ένας αδελφός αισθάνθηκε να ανάβει η οργή μέσα του για κάποιον συνασκητή του. Συγκρατήθηκε όμως, προσευχήθηκε, μακροθύμησε προς τον αδελφό και έτσι πέρασε χωρίς ψυχική ζημιά ο πειρασμός. Τότε είδε να βγαίνει από το στόμα του καπνός!

4. Ο αββάς Υπερέχιος είπε: Εκείνος που δεν μπορεί να συγκρατήσει τη γλώσσα του την ώρα της οργής, αυτός δεν θα μπορέσει να επιβληθεί σε κανένα πάθος του.

5. Ο άββάς Αμμωνάς λέει: Δεκατέσσερα έτη ήμουνα στη σκήτη και παρακαλούσα τον Θεό μέρα και νύκτα να μου δώσει τη Χάρη Του να νικήσω την οργή.

Η ΑΓΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. έροντας Πορφύριος - Ποιός δρόµος οδηγεί στον Χριστό;.

Μὲ ἐρωτᾶτε, παιδιά µου, ποιὸς δρόµος ὁδηγεῖ στὸν Χριστό. Θὰ σᾶς ἔλεγα νὰ ἀκολουθήσετε ἕνα πολὺ σύντοµο µονοπάτι, αὐτὸ τῆς Ταπεινώσεως. Καὶ θὰ µ’ ἐρωτήσετε, πῶς θὰ περιπατήσουµε Γέροντα, σ’ αὐτὸ τὸ µονοπάτι; Σᾶς λέγω, λοιπόν, αὐτὸ τὸ µονοπάτι τὸ βάδισε πρῶτα ὁ Χριστός µας καὶ µετὰ οἱ Ἅγιοι. Ὁ Χριστός µας τὸ λέγει καθαρά. Ἀκολουθῆστε µε στὰ ἴχνη µου. Μᾶς χάραξε τὸ δρόµο, παιδιά µου, µᾶς δίδαξε καὶ τὸν τρόπο.

Ἔκανε στενὸ τὸ δρόµο, µονοπάτι. Μόλις ἕνας χωράει νὰ περπατεῖ. Εἶναι στενός, δύσκολος, ἀνηφορικός. Ἡ πόρτα γιὰ νὰ µπεῖς, στενὴ καὶ χαµηλή• πρέπει νὰ σκύψεις γιὰ νὰ περάσεις!

Νὰ σκύψεις µὲ ὑποµονὴ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς. Νὰ σκύψεις µὲ πίστι καὶ προσευχὴ στὶς ἀσθένειες. Νὰ σκύψεις, ζητῶντας τὴν θεία βοήθεια σὲ ὅλα ὅσα σοῦ συµβαίνουν. Νὰ σκύψεις στὶς ὕβρεις, στὶς κατηγορίες καὶ στὶς συκοφαντίες.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια» Β΄ Μέρος

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

 «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια, δηλ. τό ἁγιο Πνεῦμα» Β΄ Μέρος (Μέρος Α΄)

Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι εὐημερεῖς, δηλαδή ζεῖς σέ ἀφθονία καί ἐπάρκεια, ὅτι ὅλα τά  ἔργα σου καί οἱ συνθῆκες βρίσκονται στήν καλύτερη κατάσταση καί ὅτι ἐσύ δέ βλέπεις θλίψεις καί ταλαιπωρίες, ἀλλά ἀντίθετα, ὄχι σπάνια, βλέπεις χαρές καί μάλιστα κάποτε χαρές πνευματικές. Ὅλα αὐτά εἶναι φωνή τοῦ Θεοῦ πού σοῦ μιλάει γιά νά ἀγαπήσεις μέ ὅλη σου τήν καρδιά τό Θεό, πού τόσο σέ εὐεργετεῖ καί  νά Τόν εὐχαριστήσεις μέ ὅλη σου τή δύναμη.  Καί χρησιμοποιώντας τά  ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, νά μήν ξεχνᾶς τά  ἀληθινά ἀγαθά καί τίς οὐράνιες χαρές, ἀλλά καί Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Πηγή ὅλων τῶν ἀγαθῶν καί τῶν χαρῶν.

Ποιος ἀπό ἐμᾶς δέν ἄκουσε καί δέν ἀκούει τή φωνή τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία μιλάει σέ μᾶς ἀπό διάφορα περιστατικά πού μᾶς συμβαίνουν; Ναι! Ὅλοι τήν ἀκοῦμε καί τήν ἀκοῦμε καθαρά καί εὐκρινῶς, ἀλλά λίγοι ἀπό μᾶς καταλαβαίνουν καί ἐνεργοῦν σύμφωνα μέ τή φωνή τοῦ Θεοῦ.  Ἐμεῖς συνήθως στίς λύπες καί στίς ταλαιπωρίες μας, ἀντί νά έμβαθύνουμε μέσα μας, ζητᾶμε διασκεδάσεις σέ μάταιες ἀσχολίες καί ψυχαγωγικές καί τέτοιες ἐπισκέψεις τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά τίς δεχθοῦμε σάν μεγάλο φάρμακο καί νά ὠφελήσουμε μ΄αὐτές τήν ψυχή μας, προσπαθοῦμε νά γλυτώσουμε ἀπ΄ αὐτές καί κάποτε γογγύζουμε ἤ παραφερόμαστε. 

Άγιοι πατέρες και σύγχρονοι Γέροντες για την ταπείνωση

«Ταπείνωσις, Χριστοῦ μίμησις».
Μέγας Βασίλειος
«Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων· πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις».
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
«Οὐδέν ταπεινοφροσύνης ἶσον».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
«Η μεν μετάνοια μας ανεγείρει, το πένθος κρούει την πύλη του ουρανού, η δε οσία ταπείνωση την ανοίγει».
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
«Στους ταπεινούς αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού».
Ισαάκ ο Σύρος

Γέροντας Λαυρέντιος Σόβρε ή ένα μάθημα περί ταπεινοφροσύνης

Ο γέροντας(Λαυρέντιος) επιθυμούσε την ταπεινοφροσύνη με όλη του την ψυχή και επιθυμούσε να τη δει ανθίζοντας και στις καρδιές των υποτακτικών του. Θυμάμαι μια φορά που πήγα στο κελί του και χτύπησα την πόρτα:

• Ποιος είναι;
• Ο π. Μύρων
• Ποιος Μύρων;
Έαν δεν πρόσθετες και τη λέξη ο ¨αμαρτωλός¨ δύσκολα ανοίγε. Το έκανε για να καταλάβω την πραγματική κατάσταση της ψυχής μου.

Αφού έμπαινα πρώτα ταπεινωνόταν ο γέροντας ζητώντας μου να τον ευλογήσω.
• Ευλογείτε π Μύρωνα. Είμαι γεμάτος τεμπελιά. Εσύ είσαι τεμπέλης;
• Είμαι γέροντα
• Δε νομίζω. Εγώ πιστεύω ότι είσαι λίγο.
• Όχι γέροντα, είμαι πολύ τεμπέλης.
• Παιδί μου, να θυμάσαι ότι αυτός που ταπεινώνεται βρίσκει παντού ανάπαυση.

ΟΧΙ ΔΙΑΖΥΓΙΟ! (ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ).

ΝΙΚΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΗΣ!
… Πέρασε μεγάλα βάσανα η φρόνιμη και πιστή κυρία Ευθυμία, που παντρεύτηκε έναν άνδρα πολύ δύστροπο και της έκανε τη ζωή αληθινό μαρτύριο.
Ο κ. Αριστοτέλης είχε βέβαια και τα καλά του. ‘Ήταν όμως πολύ ακαλλιέργητος, τραχύς, διαποτισμένος από το κοσμικό πνεύμα και βάναυσος προς τη γυναίκα του. Ωστόσο στο βάθος της ψυχής του κάποια μυστική σπίθα πίστεως υπήρχε, κατάλοιπο από τη Χάρη του Βαπτίσματος του. Ήταν όμως σκεπασμένη κάτω από τις στάχτες των αμαρτιών του. Γι’ αυτό δεν φαινόταν κανένα σημάδι της, αφού άλλωστε δεν είχε καμιά σχέση με την Εκκλησία. Αλλά και τη συζυγική πιστότητα προς τη σύζυγο του δεν την τιμούσε, αλλά την πρόδιδε αρκετές φορές. Επόμενο ήταν προς τη σύζυγο του να φέρεται σκληρά, μέχρι και να τη δέρνει άδικα…

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια» Α΄ Μέρος

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

 «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια, δηλ. τό ἁγιο Πνεῦμα» Α΄ Μέρος

Κάθε χριστιανική ψυχή πληροῦται Ἁγίου Πνεύματος, ἐάν ἔχει καθαριστεῖ ἀπό τίς ἁμαρτίες καί δέν εἶναι κλεισμένη στόν ἐγωισμό καί τήν ὑπερηφάνειά της.  Διότι τό Ἅγιο Πνεῦμα πάντοτε μᾶς περιβάλλει καί ἐπιθυμεῖ νά μᾶς πληρώσει ἀλλά τά κακά ἔργα μας πού μᾶς πολιορκοῦν, εἶναι ὅμοια μέ πέτρινο, ἰσχυρό τεῖχος καί σάν κακοί φρουροί δέν ἐπιτρέπουν σ’ Αὑτό νά ἔρθει ὥς ἐμᾶς, ἀλλά Τό ἀπομακρύνουν ἀπό μᾶς.  Κάθε ἁμαρτία μας μπορεῖ νά ἀπομακρύνει ἀπό μᾶς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά εἶναι ἰδιαίτερα ἐνάντια σ’ Αὐτό ἡ σαρκική ἀκαθαρσία καί ἡ πνευματική ὑπερηφάνεια.  Τό  Ἅγιο Πνεῦμα ὡς ἡ τέλεια καθαρότητα ποτέ δέν μπορεῖ νά βρίσκεται σέ ἄνθρωπο μολυσμένο ἀπό ἁμαρτίες.  Πῶς λοιπόν μπορεῖ νά βρεθεῖ στήν καρδιά μας, ὅταν αὐτή εἶναι γεμάτη, παραφορτωμένη ἀπό ποικίλες φορντίδες ἐπιθυμίες καί πάθη;
Γι’ αὐτό:
α) Ἄν θέλουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά μή χωρίζεται ἀπό μᾶς τότε πρέπει νά διατηροῦμε καθαρά τίς καρδιές καί τά  σώματά μας ἀπό ἀκόλαστες πράξεις, διότι ἡ καρδιά καί τό σῶμα μας πρέπει νά εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἀλλά ἐάν ἐσύ, δυστυχῶς, μόλυνες καί διέφθειρες τήν καρδιά καί τό σῶμα σου, τότε προσπάθησε νά καθαρίσεις τόν ἑαυτό σου μέ τή μετάνοια, δηλαδή νά παύσεις νά ἁμαρτάνεις, καί μέ συντετριμμένη καρδιά νά μετανοήσεις γι’ αὐτά μέ τά  ὁποῖα μέχρι αὐτή τή στιγμή ἐσύ ὕβρισες τό Θεό, τόν Πανάγαθο Πατέρα σου.  Μετανόησε καί ἄρχισε νά ζεῖς μέ μεγάλη προσοχή.  Τότε κι ἐσύ μπορεῖς νά λάβεις τό Ἅγιο Πνεῦμα.