Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ Μέρος Δ΄ Κεφάλαιο 2ο. Η Παιδεία. «Κλήρος και Εκκλησία»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Μέρος 4ο. Κεφάλαιο 2ο.  Η παιδεία

«Κλήρος και Εκκλησία»

- Γέροντα, γιατί δεν γίνεσθε ιερεύς;

- Σκοπός είναι να σωθούμε. Η ιερωσύνη δεν είναι μέσο για να σωθή ο άνθρωπος.

- Δεν σας πρότειναν ποτέ να γίνετε ιερεύς;

- Πολλές φορές με πίεσαν. Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, με ζόρισαν και για την ιερωσύνη και για το Μεγάλο Σχήμα. Ο σκοπός είναι να γίνη κανείς από μέσα του καλόγερος. Εμένα αυτό με ενδιέφερε· δεν με απασχολούσε τίποτε άλλο. Επειδή και από νέος, σαν λαϊκός, είχα ζήσει μερικά θεία γεγονότα, όταν πήγα στο Μοναστήρι, έλεγα: «Αρκεί να ζω καλογερικά». Την βαρύτητα σ΄ αυτό την είχα ρίξει και δεν με απασχολούσε πότε θα γίνω μεγαλόσχημος ή αν θα γίνω ιερεύς. Τελευταία ήρθε κάποιος στο Κελλί της Παναγούδας και πάλι επέμενε πολύ να ιερωθώ. Πήγε στο Πατριαρχείο γι΄ αυτόν τον λόγο, μίλησε στην Εξαρχία, όταν ήρθε στο Άγιον Όρος…

ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΜΕΘΥΣΤΑΚΕΣ ΑΓΑΠΑ Ο ΘΕΟΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗΣ
Σε επίσκεψη του αββά Δανιήλ από τη Σκήτη σε ένα γυναικείο μοναστήρι που ονομαζόταν του αββά Ιερεμία αντίκρισε μέσα στην εσωτερική αυλή μια μοναχή να κοιμάται, φορώντας σχισμένα παλαιά ρούχα.

Λέει ο γέροντας· «Ποιά είναι αυτή που κοιμάται;». Του άπαντα μία από τις αδελφές· «Είναι μεθυσμένη και δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε. Να την πετάξουμε έξω από το μοναστήρι φοβόμαστε το κρίμα, αν την αφήσουμε όμως σκανδαλίζει τις αδελφές». Λέει ο γέροντας στον μαθητή του· «Πάρε τη λεκάνη και άδειασε την πάνω της». Όταν το έκανε, αμέσως αυτή σηκώθηκε σαν από μεθύσι. Του λέει η ηγουμένη· «Δέσποτα έτσι είναι πάντοτε».

Ενώ πήγαιναν να αναπαυθούν, λέει ο άββάς Δανιήλ στον μαθητή του: «Πήγαινε και δες που κοιμάται η μεθυσμένη, κάπου στην εσωτερική αυλή βρισκόταν». Αυτός πηγαίνει, βλέπει και του λέγει:«Είναι κοντά στα αφοδευτήρια». Λέγει ο γέροντας στον μαθητή του· «Μείνε άγρυπνος αυτή τη νύχτα μαζί μου».

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. Οἱ ἐντολές εἶναι κοινές γιά ὅλους (καί γιά τούς μοναχούς καί γιά τούς κοσμικούς). Ὅλοι μποροῦν νά ἐπιτύχουν τήν θεραπεία· oἱ λαϊκοί λίγο δυσκολώτερα σέ σχέση μέ τούς μοναχούς.

 Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος διδάσκει ότι όλες οι ευαγγελικές εντολές, είναι κοινές για όλους τους ανθρώπους. Σέ τίποτε δέν διαφέρει ὁ κοσμικός ἀπό τόν μοναχό ἐκτός ἀπό τό γεγονός ὅτι ὁ κοσμικός ἔχει ἔλθει «εἰς γάμου κοινωνίαν».
 «Ο Μέγας Βασίλειος παρατηρεί ότι όλοι οι άνθρωποι μοναχοί και έγγαμοι, καλούμεθα να τηρήσουμε τις εντολές του Χριστού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μιλώντας για την καρδιακή καθαρότητα, λέει ότι και οι έγγαμοι μπορούν να την επιμεληθούν, αλλά φυσικά με περισσότερη δυσκολία. Άλλωστε η ύπαρξη πολλών εγγάμων αγίων στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη που είχαν νοερά προσευχή όπως η προφήτις Άννα, δείχνει πως είναι δυνατόν όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την ορθόδοξη πνευματικότητα, να τα βιώσουν και οι έγγαμοι.
 Η προφήτης ΄Αννα μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, είχε τήν νοερά προσευχή μέσα στην καρδιά της και προσευχόταν τόσο ἀφοσιωμένα, κατά την διάρκεια του μεγάλου της πόνου, ὥστε τήν πέρασαν γιά μεθυσμένη.
 Έτσι κατά την ορθόδοξη πνευματικότητα οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε άγαμους και έγγαμους, σε μοναχούς και κοσμικούς. Αλλά σε ανθρώπους που έχουν το Άγιο Πνεύμα ἐνεργό μέσα τους και σε ανθρώπους που δεν το έχουν ἐνεργό.

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης του Μοναχού Αρσενίου Βατοπαιδινού (Κυριακή 16-05-2010)

Μοναχός Αρσένιος Βατοπαιδινός

στο Σωτήρη Σταθόπουλο

Γιατί καταθέσατε αυτή τη φορά στην Εξεταστική Επιτροπή;

Στην Εξεταστική Επιτροπή του 2008, τόσο ο γέροντας Εφραίμ όσο κι εγώ παραστήκαμε και καταθέσαμε υπόμνημα, ζητώντας πράγματι να μην καταθέσουμε ως μάρτυρες. Μας ζητήθηκε τότε να περιμένουμε έξω από την αίθουσα της συνεδρίασης της Εξεταστικής Επιτροπής. Τελικά, φύγαμε με την εντύπωση ότι η Επιτροπή αποφάσισε να μην καταθέσουμε. Σήμερα, όμως δύο χρόνια μετά, που συνεχίζεται από πολλούς η διαστρέβλωση της αλήθειας, κρίναμε αναγκαίο να ακουστεί και η δική μας θέση που είναι η μόνη αλήθεια, καθώς τόσον καιρό λέγονταν πολλά για εμάς χωρίς εμάς και ήμασταν θεατές σε μια πρωτοφανή εκστρατεία κατασυκοφάντησης μας που αμαύρωσε την εικόνα και την προσφορά της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου.

Πολλοί αναρωτιούνται πώς ένας μοναχός ή, έστω, ο ηγούμενος μιας μονής μπορεί να συνομιλεί με τον στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού, τον Γιάννη Αγγέλου, να συναντάται με υπουργούς (έστω και λίγες φορές, όπως είπατε στην Εξεταστική) και να είναι τακτικός επισκέπτης της ΚΕΔ; Απλοί άνθρωποι με παρόμοιες υποθέσεις δεν το καταφέρνουν εύκολα αυτό…

Τρεις ανώνυμες ασκήτριες

Κάποιος διοικητής μας διηγήθηκε τα εξής· «Στα χρόνια που ήταν βασιλιάς ο γαμπρός του βασιλιά Ρωμανού του Γέροντα, στάλθηκε ένας αυτοκρατορικός διοικητής στις ανατολικές επαρχίες και πήγε στο μοναστήρι που ήταν εκεί, για να εισπράξει τους φόρους που όφειλαν στο δημόσιο. Επειδή ήταν καλοκαίρι βγήκε ο ηγούμενος μαζί με τους μοναχούς για να με προϋπαντήσουν και αφού αλληλοασπασθήκαμε, καθίσαμε στην αυλή όπου υπήρχαν δέντρα γεμάτα από καρπούς.Την ώρα που καθόμασταν και συζητούσαμε, έρχονταν όρνια και έσπαγαν κλαδιά από τα δέντρα και τ’ άρπαζαν μαζί με τους καρπούς και έφευγαν πετώντας γρήγορα. Όταν είδα εγώ αυτό το παράξενο θαύμα, ρώτησα τους μοναχούς^· “Πώς δεν τρώνε τα όρνια τους καρπούς, αλλά τους παίρνουν μαζί με τα κλαδιά;”. Αυτοί μου απάντησαν· “Σήμερα συμπληρώθηκαν ένδεκα χρόνια από τότε που κατά διαστήματα κάνουν έτσι τα όρνεα”. Εγώ είπα· “Γιατί συμβαίνει αυτό;”. Απάντησαν οι μοναχοί· “Τίποτε δεν γνωρίζουμε και απορούμε τί άραγε να σημαίνει αυτό”. “Εγώ τότε, σαν να οδηγήθηκα από το Θεό, τους είπα· “Να ξέρετε ότι σε κάποιους μοναχούς που βρίσκονται στα βουνά τα όρνια μεταφέρουν αυτούς τους καρπούς”.

Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ ΚΑΤ' ΑΡΧΑΣ «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΖΩΗ»

Ἡ μοναχική ζωή κατ' ἀρχάς ὀνομαζόταν «ἀποστολική ζωή».


 Ἡ μοναχική ζωή κατ' ἀρχάς ὀνομαζόταν «ἀποστολική ζωή»· τοῦτο διότι αὐτή δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ἡ ἐφαρμογή κατά τόν τελειότερο βαθμό τῶν ἐντολῶν τοῦ εὐαγγελίου, πού μᾶς κήρυξε ὁ Κύριος καί οἱ  Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ὁ Κύριος δέν μᾶς παρέδωσε δύο εὐαγγέλια, ἕνα γιά τούς μοναχούς καί ἕνα γιά τούς κοσμικούς-ἐγγάμους. Ἄλλωστε ὅταν μᾶς ἐκήρυττε δέν ὑπῆρχε διαμορφωμένη ἡ τάξη τῶν μοναχῶν. Ὅ,τι εἶπε ὁ Κύριος, σέ ὅλους μας τό εἶπε. Ὅ,τι ἔκανε γιά ὅλους μας τό ἔκανε· γιά νά μᾶς δώσει τό σωστό πρότυπο ζωῆς καί τόν τρόπο τῆς σωτηρίας. Δηλ. μᾶς ἀποκάλυψε τόν τρόπο νά πραγματώσουμε τόν προορισμό μας: νά ἐπιτύχουμε μέ τήν βοήθεια τοῦ «κατ' εἰκόνα» καί τήν Θεία Χάρη, τό «καθ' ὁμοίωσιν».

 Ὁ Κύριος ἐνήστευε (σαράντα ἡμέρες δέν ἔφαγε τίποτε), ἀγρυπνοῦσε («διανυκτέρευε στήν προσευχή κατά μόνας), προσευχόταν ἀδιάλειπτα, κακοπαθοῦσε, δέν εἶχε σπίτι, δέν εἶχε περιουσία, δέν εἶχε χρήματα.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Ὁ Κύριος καί οἱ Ἀπόστολοι ἦταν τό πρῶτο ὀρθόδοξο μοναστήρι στή γῆ. Ὁ Κύριος, ὡς Γέρων τοῦ Ἀποστολικοῦ Κοινοβίου καθοδηγεῖ καί τελειοποιεῖ πνευματικά τούς ὑποτακτικούς Του-τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, ὁδηγώντας τους «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν».

Ὁ Κύριος γιαυτό ἦλθε στή γῆ· γιά νά τήν κάνει ἕνα μεγάλο μοναστήρι. Λέγει χαρακτηριστικά ὁ Μ. Βασίλειος γράφοντας πρός τούς Μοναχούς (Πρὸς τοὺς ἐν κοινοβίῳ κανονικούς): «Τοιούτους(Τέτοιους δηλ. ὅπως εἶναι οἱ μοναχοί) ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς ὁ Θεὸς εἶναι βεβούληται͵ καὶ ἐπὶ τούτοις ἐδημιούργησεν». Καί συνεχίζει (σέ ἐλεύθερη μετάφραση): «Ὁ Θεός θέλει καί ἤθελε ἐξαρχῆς νά ζοῦμε (ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κοσμικοί καί μοναχοί) ὅπως ζοῦν οἱ κοινοβιάται μοναχοί. Αὐτοί ἐπανέρχονται στό ἀρχαῖον κάλλος καλύπτοντας καί ξεπερνώντας τήν ἁμαρτία τοῦ προπάτορα καί ἀρχηγοῦ τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων Ἀδάμ...Αὐτοί, δηλ. οἱ μοναχοί εἶναι οἱ ἀκριβεῖς μιμηταί τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Σωτῆρος Χριστοῦ. Ὅπως ἀκριβῶς Ἐκεῖνος, ἀφοῦ σύστησε μία ὁμάδα μαθητῶν, ὥρισε νά ἔχουν κοινά τά πάντα καί παρεῖχε κοινό καί προσιτό τόν Ἑαυτό Του σέ ὅλους τούς Ἀποστόλους· ἔτσι καί οἱ μοναχοί κάνοντας ὑπακοή στόν καθηγούμενο καί φυλάσσοντας μέ ἀκρίβεια τόν χριστιανικό τρόπο ζωῆς, μιμοῦνται μέ ἀπόλυτη ἀκρίβεια τόν τρόπο ζωῆς τῶν Ἀποστόλων καί τοῦ Κυρίου^[1]. Αὐτοί εἶναι, πού ζήλεψαν τήν ἀγγελική ζωή, φυλάσσοντας τήν ἀληθινή κοινωνικότητα μέ ἀκρίβεια. Δέν ὑπάρχει στούς ἀγγέλους φιλονικία, ζήλεια, ἀμφισβήτηση· καθένας ἔχει τά ἀγαθά ὅλων καί ὅλοι ὅλα τά καλά τά ἔχουν δικά τούς. Δέν εἶναι ὁ πλοῦτος τῶν ἀγγέλων (καί αὐτῶν πού τούς μιμοῦνται, δηλ. τῶν μοναχῶν), ὑλικό ἀγαθό περιχαρακωμένο καί φυλαγμένο, πού νά χρειάζεται τομή ὅταν πρέπει νά μοιραστεῖ σέ πολλούς. Ἀλλά ἡ κτήση (δηλ. ἡ περιουσία τους) δέν ἔχει σχέση μέ τήν ὕλη καί ὁ πλοῦτος τοῦ καθενός εἶναι αὐτός, πού εἶναι ἀποθησαυρισμένος στή διάνοια του»[2].

Σε ποιόν ανήκει η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου; (Με άλλα λόγια: Γιατί ήταν και είναι ΚΑΘΗΚΟΝ του Γέροντα Εφραίμ να προστατέψει την περιουσία της Μονής;)

Ο Γέροντας Εφραίμ λέει τους Χαιρετισμούς στην εικόνα της Παναγίας Βηματάρισσας (ή Κτιτόρισσας).

Αναφερόμενος στη νομική φύση των μοναστηριών στο Βυζάντιο, ο έγκριτος νομικός και καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Κονιδάρης γράφει:
«Πλέον πειστική εμφανίζεται η άποψις ότι το μοναστήριον ως σύνολον προσώπων και πραγμάτων είναι αφιερωμένον, ανήκει εις τον Θεόν, επί γης δε διαχειριστής και κηδεμών των υποθέσεων του μοναστηρίου είναι ο ηγούμενος αυτού <13>.
Υπάρχει συνεπώς μία έννοια διακεκριμένης, καταπιστευτικής κυριότητος· ο ηγούμενος έχων άμεσον και κατά παντός στρεφομένην εξουσίαν επί του μοναστηρίου διοικεί τούτο ως κηδεμών, ως καταπιστευτικός διοικητής του μοναστηρίου, το οποίον όμως ανήκει κατά κυριότητα εις τον προστάτην άγιον της μονής, κατ’ επέκτασιν εις τον Θεόν <14>.
Η άποψις αύτη εμφανίζει το πλεονέκτημα ότι είναι γνωστή και εις άλλα δίκαια της αρχαιότητος, προσομοιάζουσα προς το trust του αγγλοαμερικανικού δικαίου <15>,  την fiducia του ρωμαϊκού δικαίου <16> και το wakf του μουσουλμανικού δικαίου <17>.»
(Ιωάννου Μ. Κονιδάρη, Το Δίκαιον της Μοναστηριακής Περιουσίας από του 9ου μέχρι & του 12ου αιώνος, έκδοσις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήναι 1979, σελ. 269-270.)
Η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου είναι προσωπική περιουσία της Παναγίας (εφόσον στον Ευαγγελισμό της είναι αφιερωμένη η Μονή), και ο γέροντας Εφραίμ με τους περίπου 110 μοναχούς του είναι οι πιστοί θεματοφύλακες και διαχειριστές αυτού του θείου καταπιστεύματος. Μια κοινοβιακή μονή εξ ορισμού δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς περιουσία.

Τί χρειάζονται τα Μοναστήρια;

Τα αγαθά εκ των Ιερών Μονών

 
 

       Τα Μοναστήρια είναι τα μάτια της Ορθοδοξίας μας, δια των οποίων βλέπει τον διάβολον και τον πολεμεί μέρα νύχτα. Γι' αυτό εμποδίζει τους κεκλημένους να πάνε και τους άλ­λους αφήνει να κατηγοράνε.
       Ένας Μοναχός αμελής είδε τον Διάβολο μία ημέρα και του λέγει^. «Τί κάθεσαι εδώ χωρίς υπακοή, προσευχή, ευχή, Κύ­ριε Ιησού Χριστέ... Δεν κατεβαίνης στο χωριό σου να βοηθή­σης τα αδέλφια σου στα χωράφια»; και ο Μοναχός απαντά. «Φυλάττω το Μοναστήρι». Τότε ο Διάβολος έγινε άφαντος. Αυτός δε έβαλε μετά προκοπή και αγίασε.
       Την Ορθοδοξία, την Πατρίδα και την ελευθερία, αγαπητέ αναγνώστα, την οφείλουμε εις τα Μοναστήρια. Αφού ο Κύριος έστειλε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και εκήρυξε επί 20 έτη και ήλθαν οι Έλληνες εις Θεογνωσίαν, τότε τους χάρισε και ο Κύριος την ελευθερίαν και την απολαμβάνουμε και εμείς σήμε­ρα.
       Απόγονοι ενδόξων προγόνων, συνάμα και αγνώμονες, περιφρονούμεν τα Μοναστήρια και τις θυσίες των Μοναχών και λέμε δεν χρειάζονται είναι περιττά. Όσους καλεί ο Κύριος για την Αγγελική Πολιτεία μερικοί τους εμποδίζουν. Μα ο Κύ­ριος καλεί αλλά δεν βιάζει.
       Αρκετοί, χωρίς να γνωρίζουν την αξίαν του Μοναχισμού τον διώκουν, κυρίως οι δημοσιογράφοι.
            Πολλοί πλανώνται στην αρετή του Μοναχισμού. Μόνον ο Χριστός δεν πλανάται, γι' αυτό και καλεί. «Καύχημα της Εκ­κλησίας», καλεί τους Μοναχούς ο Αββά Ισαάκ.

Ἕνα συγκλονιστικό θαῦμα στήν Μονή Παναχράντου στήν Ἄνδρο.The Myrrh-Streaming Skulls of Panahrantos Monastery on Andros

[Below is an account of a wondrous miracle that happened last year on Andros on May 3, 2009 on the Sunday of the Holy Myrrhbearers, when myrrh-streaming skulls were discovered underneath the Church of the Holy Transfiguration in a crypt amidst hundreds of other relics. More can be read about this fascinating discovery in the May-June 2009 issue of The Orthodox Word which contains the article "Secret Garden of the Saints: The Holy Monastery of the Panagia Panahrantos, Andros, Greece" by Lawrence Damian Robinson (who also provided the photos). - J.S.]

Account of a Miracle at the Monastery of the Panagia Panachrandos on the Island of Andros, as Related to Me by Eye-Witness Martha Zisimou

I spoke with my sister-in-law, Martha, about the event that happened at the monastery in Andros, and I'm going to try to write down as many of the details as I can while it is still fresh in my mind. She was so excited that she was speaking a mile a minute and there were so many things she told me that I hardly know where to start. But first let me just provide a bit of background about the monastery that I gathered from what she told me.

First of all, this monastery is not one of the well-known monasteries on Andros (St. Nicholas or St. Marina). This is a monastery dedicated to the Panagia “Panachrandos”, which was founded in 961 AD after the Byzantine emperor Nicephoros Fokias, who was a military commander at the time (and not yet emperor) visited the island. The circumstances of the visit and the founding of the monastery appear to have been miraculous in themselves, from the account Martha gave me. It seems that Nicephoros Fokias was sent from Constantinople to Crete to quell a rebellion there, but on the way his fleet encountered rough weather and he was forced ashore on Andros. Near the present monastery, there was a skete made up of a number of monastic cave dwellings, and when the monks heard that Nicephoros Fokias was on the island, they went to pay homage to him (as a high commander of the Byzantine empire). They told him that they had a miraculous icon of the Panagia, which was painted by St. Luke the Evangelist,[1] and since they were living in cave -dwellings, they told him they would pray for him daily to have a speedy victory in Crete, if he would only come back and give them money to build a monastery. It is said that he agreed, and when he went to Crete, before even going ashore, he was visited by the Panagia in a dream and she told him exactly what he had to do in order to secure the peace without even having to fight; but she told him to be sure to return to Andros and build a monastery there. He listened to the vision and everything went as the Panagia told him – he quickly pacified the island without any bloodshed, and returned to Andros and donated a large sum of money for the construction of a monastery on the site where the icon had been found. Apparently the hegoumenous of the monastery at that time had prophetic sight and told Nicephoros Fokias that he would become emperor, which pleased him so much that he gave them even more money for the monastery. As a result, the monastery that was built was huge and basically like a fortress. (I have not seen it, but this is how Martha describes it, and it actually is an important detail for the rest of the account).

Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ - Δεύτερο Μέρος - Κεφάλαιο 5 «Η πολλή δουλειά και μέριμνα κοσμικοποιούν τον μοναχό»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η πολλή δουλειά και μέριμνα κοσμικοποιούν τον μοναχό
 

Καλά είναι όποιος θέλει να ζήση πνευματικά, και ιδίως ο μοναχός, να βρίσκεται απομακρυσμένος από ορισμένες ασχολίες, φτιαξίματα κ.λπ., που τον απομακρύνουν από τον πνευματικό στόχο. Να μην ξανοίγεται με πολλές ατέλειωτες δουλειές, γιατί οι δουλειές δεν τελειώνουν. Και αν δεν μάθη να κάνη δουλειές εσωτερικές στον εαυτό του, θα ξεφεύγη στις εξωτερικές συνέχεια. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να τελειώσουν τις δουλειές τις ατέλειωτες, τελειώνουν αυτήν την ζωή με ατέλειες πνευματικές και μετανοούν στο τέλος της ζωής τους, αλλά αυτό δεν τους βοηθάει πια σε τίποτε, γιατί έχει βγη το διαβατήριο. Άλλωστε και μια ανάπαυλα από τις δουλειές είναι απαραίτητη για ένα μικρό έστω διάστημα.

Όταν οι πολλές εργασίες ελαττωθούν, φυσιολογικά θα έρθη η σωματική ξεκούραση και η δίψα για εσωτερική εργασία, η οποία δεν κουράζει, αλλά ξεκουράζει. Τότε και η ψυχή θα αναπνέη άφθονο πνευματικό οξυγόνο. Η κούραση από πνευματική εργασία δεν κουράζει, αλλά ξεκουράζει, γιατί ανεβάζει τον άνθρωπο ψηλά και τον πλησιάζει στον φιλόστοργο Πατέρα, οπότε και η ψυχή του αγάλλεται.

Η σωματική κούραση, όταν δεν έχη νόημα πνευματικό, ή μάλλον όταν δεν προέρχεται από πνευματική ανάγκη, για να δικαιολογήται, αγριεύει τον άνθρωπο. Και το πιο ήμερο αλογάκι, όταν το πολυκουράση κανείς, αρχίζει να κλωτσάη και, παρ' όλο που δεν είχε κακό
χούι, αποκτάει αργότερα – ενώ, όσο μεγαλώνει, θα έπρεπε να γίνεται πιο φρόνιμο.

Μερικά πράγματα μπορεί να παραλείπωνται, για να προηγούνται τα πνευματικά. Η πολλή
δουλειά και η πολλή μέριμνα κοσμικοποιούν τον μοναχό και το αισθητήριό του γίνεται κοσμικό. Ζη πια σαν κοσμικός με όλο το άγχος και την κοσμική αγωνία, με λίγα λόγια ένα μέρος της κολάσεως ζη από τούτη την ζωή, με τις συνεχείς μέριμνες, ανησυχίες και
συμφορές. Όταν ο μοναχός δεν μεριμνά για τα υλικά αλλά για την σωτηρία του και την σωτηρία όλων των ανθρώπων, κάνει τον Θεό οικονόμο του και τους ανθρώπους διακονητές του.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΖΩΗ

Ὁ κλῆρος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὁ Σταυρός διά τοῦ Ὁποίου καί μόνον πᾶμε στήν Ἀνάσταση. Ἡ σταυρωμένη ζωή εἶναι ἡ χριστιανική ζωή. Εἶναι ἡ ζωή πού ὁδηγεῖ στήν ἀνάσταση ἀπό τόν τάφο τῶν παθῶν, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ πνευματικοῦ θανάτου. Ὅποιος θέλει νά γίνει χριστιανός πρέπει νά ἀποφασίσει τόν ἑαυτό του γιά θάνατο. Ὁ Κύριος δέν ὑποσχέθηκε ζωή γεμάτη ἀπολαύσεις ἀλλά Σταυρό καί θάνατο. Ἀλλά ὁ θάνατος γιά χάρη τοῦ Κυρίου εἶναι θάνατος «εἰς ζωήν αἰώνιον». Ἡ νέκρωση γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ζωοποιός». Ὅποιος θέλει νά γίνει Χριστιανός πρέπει νά γίνει σταυροφόρος, σταυρωμένος, ἀποφασισμένος γιά θάνατο, ἀναμένων κάθε στιγμή τό θάνατο γιά χάρη τοῦ Κυρίου. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἑνώνει. Ὅποιος σταυρώνεται μιμεῖται τόν Χριστό καί γίνεται παράγων ἑνότητας καί ἀγάπης γιά ὅλους. Ὁ πρῶτος ζωοποιός θάνατος πού καλούμαστε νά περάσουμε ὅλοι εἶναι ὁ θάνατος τῶν παθῶν, τῆς ἁμαρτίας, τοῦ κόσμου, τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου μέσα μας. Ὁ δεύτερος θάνατος, πού εἶναι πολύ μεγάλο χάρισμα, εἶναι νά δώσεις τή ζωή σου ὡς ἀναίμακτος μάρτυς διά τῆς τελείας ὑπακοῆς στό Χριστό διά τοῦ μοναχισμοῦ. Ὁ τρίτος καί κορυφαῖος θάνατος πού εἶναι ἡ κορυφή τῆς ἁγιότητος εἶναι τό νά δώσεις τή ζωή σου «ἐν αἵματι», νά γίνεις μάρτυρας κυριολεκτικά, μέ τό αἱματηρό μαρτύριο, μιμούμενος τόν σφαγιασθέντα Κύριο. Μακάριος ὁ πρῶτος, μακαριότερος ὁ δεύτερος, τρισμακάριστος ὁ τρίτος. 
Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης 
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: http://nostou-algos.pblogs.gr

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής - Διάφορα Ἀποφθέγματα

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (1889-1970)

 

-Τὸ νὰ παραμένεις πιστὸς στὸν Μοναχισμὸ θεωρεῖται μαρτύριο.
-Θέλει ὁ Χριστὸς νὰ σοῦ βγάλει τὰ ἀγκάθια, διότι εἶναι κηπουρὸς καὶ ἐσὺ θέλεις τὴν ἡσυχία σου.
-Ὁ Χριστὸς εἶναι κοντά μας, ἂς μὴ τὸν βλέπουμε... καμιὰ φορά μας δίνει καὶ κανένα μπάτσο ἀπὸ πολλὴ ἀγάπη.
-Πολλὲς φορὲς ἔρχεται ὁ Χριστός, σοῦ χτυπάει, τὸν βάζεις νὰ καθίσει στὸ σαλόνι τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐσὺ ἀπορροφημένος μὲ τὶς ἀσχολίες σου ξεχνᾶς τὸν μεγάλο ἐπισκέπτη. Ἐκεῖνος περιμένει νὰ ἐμφανιστεῖς, περιμένει καὶ ὅταν πλέον ἀργήσεις πολὺ σηκώνεται καὶ φεύγει. Ἄλλη φορὰ πάλι εἶσαι τόσο ἀπασχολημένος ποὺ τοῦ ἁπαντὰς ἀπὸ τὸ παράθυρο. Δὲν ἔχεις καιρὸ οὔτε ν᾿ ἀνοίξεις.
-Πρέπει νὰ χαίρεσαι. Καλλιτεχνικὴ σμίλη κρατάει στὰ χέρια του ὁ Ἰησοῦς. Θέλει νὰ σὲ ἑτοιμάσει ἕνα ἄγαλμα τοῦ οὐράνιου παλατιοῦ.
-Εἶστε βασιλικὰ πρόσωπα, προορίζεστε γιὰ τὸν οὐράνιο νυμφώνα.
-Ὅταν δεῖς ἄνθρωπο κουρασμένο (πνευματικῶς) μὴ τοῦ βάλεις ἄλλο φορτίο διότι τὰ γόνατα δὲν ἀντέχουν.

Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ «Τι βάσανα έχει ο κόσμος - Ασφάλειες και... ανασφάλεια»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2001

Τι βάσανα έχει ο κόσμος

Ατέλειωτα είναι τα βάσανα του κόσμου. Μια γενική αποσύνθεση, οικογένειες, μικροί-μεγάλοι. Κάθε μέρα η καρδιά μου γίνεται κιμάς. Τα περισσότερα σπίτια είναι γεμάτα από στενοχώριες, από αγωνία, από άγχος. Μόνο στα σπίτια που ζουν κατά Θεόν είναι καλά οι άνθρωποι. Στα άλλα, διαζύγια, άλλοι χρεωκοπημένοι, άλλοι άρρωστοι, άλλοι τρακαρισμένοι, άλλοι με ψυχοφάρμακα, με ναρκωτικά!... Λίγο-πολύ όλοι, οι καημένοι, έχουν έναν πόνο. Ιδίως τώρα, δουλειές δεν έχουν, χρέη από 'δω, βάσανα από 'κει, τους τραβούν οι Τράπεζες, τους βγάζουν από τα σπίτια, ένα σωρό! Και δεν είναι μια και δυο μέρες! Και αν ένα-δυο παιδιά σε μια τέτοια οικογένεια είναι γερά, αρρωσταίνουν από αυτήν την κατάσταση. Πολλές οικογένειες από αυτές μια μέρα να είχαν το αμέριμνο, την ξενοιασιά των
μοναχών, θα είχαν το καλύτερο Πάσχα.

Τι δυστυχία υπάρχει στον κόσμο! Όταν κανείς πονάη και ενδιαφέρεται για τους άλλους και όχι για τον εαυτό του, τότε όλο τον κόσμο τον βλέπει σαν σε ακτινογραφία με τις ακτίνες τις πνευματικές... Πολλές φορές, εκεί που λέω την ευχή, βλέπω μικρούτσικα παιδάκια, τα καημένα, να περνούν μπροστά μου θλιμμένα και να παρακαλούν τον Θεό. Τα βάζουν οι μανάδες τους να κάνουν προσευχή, γιατί έχουν προβλήματα, δυσκολίες στην οικογένεια και ζητούν βοήθεια από τον Θεό. Γυρίζουν το κουμπί στην ίδια συχνότητα, και
έτσι επικοινωνούμε!

Περί Μοναχισμού

 

Οι απαρχές του.

Ο μοναχισμός αποτελεί έναν από τους πανάρχαιους εκκλησιαστικούς θεσμούς ο οποίος γνώρισε στο διάβα των αιώνων εξελίξεις και σχηματικές αλλαγές στην οργάνωσή του, αλλά εν τη ουσία του παραμένει αμετάτρεπτος και αναλλοίωτος, με σαφή προσανατολισμό και σκοπό.

Κατά τους τρείς πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, αρκετά πρίν την κατάπαυση των διωγμών επί Μ. Κων/νου, ενεφανίσθησαν ευσεβείς Χριστιανοί, οι οποίοι έφευγαν από τον κόσμο για να επιδοθούν, απερίσπαστοι από βιοτικές μέριμνες και κοσμικούς θορύβους, στην άσκηση και την προσευχή. Ενώ άλλοι αναχωρούσαν στην έρημο για να αναζητήσουν εκεί όχι απλώς μία ασφάλεια από τους κινδύνους ενός διεφθαρμένου πολιτισμού, αλλά την πλήρη εκείνη προσφορά της ζωής τους στο Θεό. Έτσι έχουμε την ανάπτυξη του πρώιμου ερημιτικού μοναχισμού.

ΒΙΒΛΟΣ ΑΓΙΩΝ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ

  

Ἕνα Πατερικό κείμενο μεστό ἀπό πνευματικές ἐμπειρίες, πυξίδα ἀπλανής γιά τήν πορεία πού ἔχει νά διανύσει ὁ ἄνθρωπος, ἕως ὅτου γίνει «κατά Χάριν θεάνθρωπος». Οἱ Ὅσιοι Πατέρες μας Βαρσανούφιος καί Ἰωάννης οἱ διακριτικοί αὐτοί καί στοργικοί Πατέρες, μέ ἐπιστολές τους πρός τά πνευματικά τους τέκνα, μᾶς χειραγωγοῦν πρός τήν εὐρύτητα τοῦ ἀληθινά ὀρθοδόξου φρονήματος, πρός τήν ἔμπρακτη ταπείνωση, τή φιλάνθρωπη καί φιλόθεη διάκριση, στό νόημα τοῦ προσωπικοῦ μας σταυροῦ, στά μυστήρια τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ἀπόσπασμα

᾿Απόκριση τοῦ ἴδιου, τοῦ μεγάλου Γέροντα, πρός τόν ἴδιο (ἀδελφό), τότε πού ἐκεῖνος (ὁ ἀδελφός) ἔπεσε σέ πολλή λύπη καί ἀθυμία.

᾿Aδελφέ ᾿Ανδρέα, εἴθε νά μήν ἐπιτρέψει ὁ φιλάνθρωπος Θεός μας στό μισόκαλο ἐχθρό νά σπείρει μέσα σου τή λύπη καί τήν ἀθυμία, τήν ὁποία ἐκεῖνος φέρνει στίς ψυχές, γιά νά μή σέ ὁδηγήσει σέ ἀπόγνωση, σχετικά μέ ὅσα ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, ὁ εὐλογητός, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σέ σένα τόν ἀγαπητό, ἀλλά νά ἀνοίξει τήν καρδιά σου νά κατανοήσεις τίς Γραφές, ὅπως ἄνοιξε τήν καρδιά τῶν μαθητῶν, πού ἦταν μαζί μέ τόν Κλεόπα (Λουκ. 24, 32).

Νά κατανοήσεις δηλαδή, γιατί ὁ Θεός, μετά τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε στόν ἅγιο Πατριάρχη ᾿Αβραάμ, πάλι ἐπέτρεπε ὥστε αὐτός νά δοκιμάζεται (Γεν. 22, 1). Διότι λέει: Καί μετά ἀπ᾿ αὐτά τά λόγια, δηλαδή τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε σ᾿ αὐτόν, τό φίλο Του - πού Τοῦ πρόσφερε μιά τόση μεγάλη θυσία, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν πρέπον νά πάθει κανένα κακό καί πού γιά τήν πίστη του τή μεγάλη τόν θεώρησε δίκαιο (Γεν. 15, 6), (Ρωμ. 4, 3) - αὐτόν τόν τόσο σπουδαῖο καί μεγάλο, τόν ἄφησε νά πέσει σέ πειρασμό. Καί τόν ἄφησε γιά νά δοκιμαστεῖ, ἀκριβῶς γιά νά κατασταθοῦν ἀναπολόγητες οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους καί νά εἶναι παράδειγμα καί πρότυπο στούς πιστούς, ὅτι “μέ πολλές θλίψεις πρόκειται νά μποῦν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ” (Πράξ. 14, 22) καί “μέ τήν ὑπομονή τους θά σώσουν τίς ψυχές τους” (Λουκ. 21, 19), “εὐχαριστώντας γιά τό καθετί τό Θεό” (Α' Θεσ. 5, 18). Μαζί μέ αὐτά, φέρε στό νοῦ σου καί τόν ἅγιο ᾿Ιώβ, τό γνήσιο φίλο τοῦ Θεοῦ, “τόν ἀληθινό, τόν ἄμεμπτο καί δίκαιο, τό θεοσεβή, πού ἀπεῖχε ἀπό κάθε πονηρό πράγμα” (᾿Ιώβ 1, 1). Αὐτόν πού δέν ἔπρεπε νά πάθει κανένα κακό, καί αὐτόν τόν παρέδωσε νά πειραστεῖ, γιά νά δοκιμαστεῖ ἡ ἀρετή του· καί ἀγωνίστηκε τόσο, μέχρι σημείου πού ἄφησε καταντροπιασμένους καί ἀναπολόγητους τούς ἐχθρούς καί τούς κατηγόρους του, καθώς τούς ἔλεγχε μέ τή ζωή του.

Φέρε ἀκόμη στό νοῦ σου, γιά νά στηριχθεῖ ἡ πίστη σου, “τόν ἀρχηγό τῆς σωτηρίας μας καί τελειωτή ᾿Ιησοῦ” (Ἑβρ. 12, 2), “ὁ ῾Οποῖος μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν ἀρχαία κατάρα” (Γαλ. 3, 13). Πῶς δηλαδή, ἀφοῦ ἔφθασε στήν ὥρα τοῦ Σταυροῦ, γιά νά μᾶς ὑποδείξει ὁδό ὑπομονῆς καί σωτηρίας, ἔλεγε: “Πάτερ, ἄν εἶναι δυνατόν, ἄς μήν πιῶ αὐτό τό ποτήρι· ὅμως ἄς γίνει τό δικό Σου θέλημα καί ὄχι τό δικό μου” (Ματθ. 26, 39). Καί αὐτό τό ἔκανε γιά μᾶς, ᾿Εκεῖνος πού ἐπιτίμησε τόν Πέτρο ὅταν τοῦ εἶπε: “῾Ο Θεός φυλάξοι σε, Κύριε, νά μή σοῦ συμβεῖ κάτι τέτοιο”! (Ματθ. 16, 22). Καί τό ἔκανε ἐπειδή ἦταν ἕτοιμος καί εἶχε καταθέσει τήν προαίρεσή Του στό νά πάθει γιά τή σωτηρία μας. ᾿Αλλά, χάριν τῆς ἀδυναμίας μας, δέχτηκε προσευχόμενος στή Γεθσημανή νά πιεῖ τό ποτήρι τοῦ θανάτου, γιά νά μήν ἀπογοητευόμαστε ὅταν προσευχόμαστε, ἔστω καί ἄν πρός τό παρόν, πρός δοκιμή μας, δέν εἰσακούεται ἡ προσευχή μας.

῎Ας προσπαθήσουμε λοιπόν νά κάνουμε μιά βαθιά μελέτη πάνω στήν οὐσία καί στή σημασία τῶν Παθῶν τοῦ Σωτήρα μας, πού ἔγινε ἄνθρωπος γιά χάρη μας. Καί ἄς ὑπομείνουμε μαζί μ᾿ Αὐτόν τούς ὀνειδισμούς, τά στίγματα, τήν ἐξουθένωση, τήν περιφρόνηση, τόν ἐμπτυσμό, τήν ὕβρη ἀπό τή χλαμύδα, τήν διαπόμπευσή Του μέ τό ἀγκάθινο στεφάνι, τό ξύδι μέ τή χολή, τήν ὀδύνη ἀπό τό μπήξιμο τῶν καρφιῶν, τό κέντημα τῆς λόγχης καί τό νερό καί τό αἷμα. Καί ἀσφαλῶς τότε θά αἰσθανθεῖς μεγάλη ἀνακούφιση στίς δικές σου ὀδύνες. Νά εἶσαι δέ βέβαιος ὅτι ὅλος αὐτός ὁ κόπος σου δέν θά πάει χαμένος. Σέ ἄφησε νά ὑποφέρεις ἕνα μικρό κόπο, γιά νά μήν βρεθεῖς ἐκείνη τήν ἡμέρα (τῆς κρίσεως), ἀμέτοχος τῶν καρπῶν πού θά βλέπεις νά βαστάζουν οἱ ῞Αγιοι, οἱ ὁποῖοι θά καυχῶνται γιά τούς καρπούς τῆς ὑπομονῆς τῶν θλίψεών τους. ᾿Επίσης γιά νά γίνεις συγκοινωνός τῶν ῾Αγίων καί τοῦ ᾿Ιησοῦ, ἔχοντας παρρησία ἐνώπιόν Του μαζί μέ τούς ῾Αγίους.

Μήν ἀφήνεις νά σέ κυριεύσει ἡ λύπη, δέ σέ ξέχασε ὁ Θεός, ἀλλά φροντίζει γιά σένα ὡς γνήσιο Του υἱό καί ὄχι ὡς νόθο. Θά στέκεσαι καλῶς ἄν προσέχεις τόν ἑαυτό σου μέ πολλή νήψη. Νά μήν ξεχάσεις τό φόβο καί τήν εὐχαριστία πρός τό Θεό. Καί θά εἶσαι μακάριος, ἄν πράγματι ἔγινες καί ξένος καί φτωχός, διότι αὐτοί εἶναι πού θά κληρονομήσουν τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γίνε ἀνδρεῖος καί δυνατός ἐν Κυρίῳ.

῞Οπως βλέπεις, δέν κουράζομαι νά σοῦ λέω τά ἴδια καί τά ἴδια, τά ὁποῖα εὔχομαι νά σοῦ τά χαρίσει ὁ Κύριος.

Κάνε εὐχή καί γιά μένα.

ΠΗΓΗ:http://www.imaik.gr/pages/gr_barsanoufiou.htm

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ TOY ABBA ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
Βρίσκεται ἀνατολικὰ τῆς Βηθλεέμ, στήν ἀρχή τῆς ἔρημου καὶ πάνω στόν ἀρχαῖο κεντρικὸ δρόμο πού ὁδηγοῦσε στήν καρδιά τῆς ἔρημου τῆς Ἰουδαίας καὶ στή Νεκρὰ Θάλασσα.
Τὸ σημερινὸ μοναστῆρι εἶναι χτισμένο στή θέση τοῦ ἀρχαίου κοινοβίου, ποὺ ἵδρυσε ὁ μέγας Κοινοβιάρχης τοῦ μοναχισμοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς, ὁ ἅγιος Θεοδόσιος, τὸν 5ο αἰῶνα. Στον περιβολο τοῦ μοναστηρίου βλέπει κανεὶς μωσαϊκὰ δάπεδα μὲ ἑλληνικὲς ἐπιγραφές, μαρμάρινα κιονόκρανα καὶ κολῶνες, στέρνες καὶ ἐρείπια κτιρίων. Διαβᾶστε περισσότερα πατώντας ἐδῶ.
ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: http://picasaweb.google.gr/injerousalem/OrthodoxMonasteriesInTheD#5389058815577475746