Οι προσευχές (Γέροντας Πορφύριος)

Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάεις και προσφέρεις το δώρο σου.

Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Ο σκλάβος δεν έχει θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών Του.

Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ’ τον κλοιό της ερημιάς. Προσευχή και μετάνοια και ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, αν δεν έχετε χρήματα. Και να ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.

Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε. Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε.

Ένας πονεμένος άνθρωπος, μα ένας επίγειος άγγελος…

Δήμητρα Κόντου: Το ευώδες άνθος της υπομονής

Έχουν περάσει ήδη 11 ολόκληρα χρόνια από την στιγμή που μια αγνή ψυχή, ένας άγγελος της γης, άφησε τον μάταιο κόσμο αυτό και πορεύθηκε την ωραιότερη πορεία, το δρόμο της αιωνιότητας, ποθώντας να συναντήσει Αυτόν που τόσο αγάπησε και πόθησε.

Μια ολόκληρη πορεία ζωής σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι, περνώντας τις περισσότερες ώρες στο κρεβάτι του πόνου, που τόσο αγάπησε, ζώντας στην Αγκαλιά του Ασύλου Ανιάτου Πατρών, που το δέχτηκε ως σπίτι της και το στήριξε ως δεύτερη οικογένειά της.

Η Δήμητρα Κόντου υπήρξε μια   εικόνα ενός πραγματικού πνευματικού ανθρώπου που ήξερε να δέχεται το θέλημα του Θεού στην ζωή του, όσο «σκληρό» και αν είναι αυτό καμμιά φορά, ένα αληθινό πρότυπο υπομονής και καρτερίας στις δοκιμασίες, μια περίπτωση εφάμιλη με εκείνη των αγίων…

Γεννήθηκε το 1952 στο χωριό Λυκούρια Καλαβρύτων και ήταν το δεύτερο παιδί από τα δέκα της οικογενείας… Το 1965 ασθένησε από «μυασθένεια». Από το έτος αυτό άρχισε η μαρτυρική πορεία της…. Το 1971 στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού των Αθηνών εξομολογήθη. «Έπεσαν τα πρώτα λέπια της αμαρτίας από τα μάτια μου κάτω από το επιτραχήλι του σεβαστού γέροντος π. Ελπιδίου, πνευματικού του Νοσοκομείου… Διάλεξε (ο Κύριος) για τόπο της συναντήσεώς μας το Νο σοκομείο!», σημειώνει η ίδια.

Το 1975 και για 5 χρόνια ήταν τρόφιμος του ασύλου ανιάτων Πατρών….

Στον Αδελφό που δοκιμάζεται απο πειρασμό Αββά Δωρόθεου

Ἀββᾶ Δωροθέου

Ἐπιστολές
ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ

Ἐπιστολή Η´

— Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει —πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ᾽ αὐτήν τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευτεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν ἀντί ν᾽ ἀφήσεις στό Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στό Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτήν τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις»(1). Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ᾽ ὅ,τι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχτηκαν λαθεμένες. Μέ λίγα λόγια, πρέπει νά δείχνεις μακροθυμία τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καί νά προσεύχεσαι καί νά μήν προσπαθεῖς ἤ νά νομίζεις ὅτι μέ ἀνθρώπίνους λογισμούς, ὅπως εἶπα, θά ξεπεράσεις λογισμούς δαιμονικούς. Ὁ ἀββάς Ποιμένας ἐπειδή τά γνώριζε αὐτά, ἔλεγε ὅτι ἡ ἐντολή «νά μή μεριμνήσεις γιά τήν αὐριανή ἡμέρα»(2) (Ματθ. 6, 34) ἀπευθυνόταν σ᾽ ὅσους βρίσκονται σέ πειρασμό. Ἄν λοιπόν, παιδί μου, πιστεύεις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά, ἐγκατάλειψε κάθε δικό σου λογισμό —καί ἄν ἀκόμα εἶναι συνετός— καί κράτησε τήν ἐλπίδα σου στό Θεό. Σ᾽ Αὐτόν πού δίνει περισσότερα ἀπό ὅσα Τοῦ ζητᾶμε ἤ μποροῦμε νά φανταστοῦμε (Ἐφ. 3, 20).

Κανεὶς ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ἀπελπίζεται- Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

Ἕνας στρατιώτης ρώτησε τὸν ἀββᾶ Μιῶς, ἂν ἄραγε ὁ Θεὸς δέχεται τὴ μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ.

Καὶ ὁ ἀββᾶς, ἀφοῦ τὸν δίδαξε μὲ πολλοὺς λόγους, εἶπε:

- Πές μου, ἀγαπητέ. Ἂν σχιστεῖ τὸ χιτώνιό σου, τὸ πετᾷς;

- Ὄχι, ἀπάντησε ἐκεῖνος. Τὸ ράβω καὶ τὸ χρησιμοποιῶ πάλι.

- Ἂν λοιπὸν ἐσὺ λυπᾶσαι τὸ ροῦχο σου, τοῦ εἶπε τότε ὁ γέροντας, δὲν θὰ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς τὸ δικό του πλάσμα;
***

Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

- Ἔκανα ἁμαρτία μεγάλη, καὶ θέλω νὰ μείνω σὲ μετάνοια τρία χρόνια.

- Πολὺ εἶναι, τοῦ λέει ὁ γέροντας.

Ρώτησαν τότε κάποιοι, ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ:

- Φτάνουν σαράντα μέρες;

- Πολὺ εἶναι, εἶπε πάλι ὁ ἀββᾶς. Ἐγὼ νομίζω πώς, ἂν ἕνας ἄνθρωπος μετανοήσει μ᾿ ὅλη του τὴν καρδιὰ καὶ δὲν συνεχίσει ν᾿ ἁμαρτάνει πιά, ἀκόμα καὶ σὲ τρεῖς μέρες τὸν δέχεται ὁ Θεός.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια» Β΄ Μέρος

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

 «Πῶς μᾶς βοηθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά πορευθοῦμε πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί πῶς μποροῦμε νά λάβουμε αὐτή τή βοήθεια, δηλ. τό ἁγιο Πνεῦμα» Β΄ Μέρος (Μέρος Α΄)

Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι εὐημερεῖς, δηλαδή ζεῖς σέ ἀφθονία καί ἐπάρκεια, ὅτι ὅλα τά  ἔργα σου καί οἱ συνθῆκες βρίσκονται στήν καλύτερη κατάσταση καί ὅτι ἐσύ δέ βλέπεις θλίψεις καί ταλαιπωρίες, ἀλλά ἀντίθετα, ὄχι σπάνια, βλέπεις χαρές καί μάλιστα κάποτε χαρές πνευματικές. Ὅλα αὐτά εἶναι φωνή τοῦ Θεοῦ πού σοῦ μιλάει γιά νά ἀγαπήσεις μέ ὅλη σου τήν καρδιά τό Θεό, πού τόσο σέ εὐεργετεῖ καί  νά Τόν εὐχαριστήσεις μέ ὅλη σου τή δύναμη.  Καί χρησιμοποιώντας τά  ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, νά μήν ξεχνᾶς τά  ἀληθινά ἀγαθά καί τίς οὐράνιες χαρές, ἀλλά καί Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Πηγή ὅλων τῶν ἀγαθῶν καί τῶν χαρῶν.

Ποιος ἀπό ἐμᾶς δέν ἄκουσε καί δέν ἀκούει τή φωνή τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία μιλάει σέ μᾶς ἀπό διάφορα περιστατικά πού μᾶς συμβαίνουν; Ναι! Ὅλοι τήν ἀκοῦμε καί τήν ἀκοῦμε καθαρά καί εὐκρινῶς, ἀλλά λίγοι ἀπό μᾶς καταλαβαίνουν καί ἐνεργοῦν σύμφωνα μέ τή φωνή τοῦ Θεοῦ.  Ἐμεῖς συνήθως στίς λύπες καί στίς ταλαιπωρίες μας, ἀντί νά έμβαθύνουμε μέσα μας, ζητᾶμε διασκεδάσεις σέ μάταιες ἀσχολίες καί ψυχαγωγικές καί τέτοιες ἐπισκέψεις τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά τίς δεχθοῦμε σάν μεγάλο φάρμακο καί νά ὠφελήσουμε μ΄αὐτές τήν ψυχή μας, προσπαθοῦμε νά γλυτώσουμε ἀπ΄ αὐτές καί κάποτε γογγύζουμε ἤ παραφερόμαστε. 

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἄς γίνεται σέ ὅλα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Θαυμαστή διήγηση» Μέρος Β΄

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

«Ἄς γίνεται σέ ὅλα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Θαυμαστή διήγηση»

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

-Αὐτό εἶναι ἀλήθεια, εἶπε ὁ προεστώς.  Ἐμεῖς βλέπουμε ὅτι εἶσαι ἕνας συνηθισμένος ἄνθρωπος καί σέ σένα δέν ὐπάρχει τίποτα πού νά ξεχωρίζει ἄπό τήν τάξη τῶν ὑπόλοιπων πατέρων.
Ὁ προεστώς τῆς μονῆς ἀποφάσισε πάσῃ θυσίᾳ νά ἀποκαλύψει τήν πραγματική αἰτία τοῦ ζωντανοῦ ἰαματικοῦ χαρίσματος πού εἶχε ὁ μοναχός.  Ἔκανε μακρές συζητήσεις μαζί του, προσπαθώντας νά μάθει ὅλα τά  καλά στοιχεῖα του καί νά ξεσκεπάσει τό μυστικό τῆς καρδιᾶς του.  Στά ἐρωτήματα τοῦ ἡγούμενου ὁ μακάριος μοναχός εἶπε:
-Θυμήθηκα κάτι σχετικό μέ τό ἔλεος πού μοῦ δόθηκε ἀπό τό Θεό.  Ἐγώ σταθερά, σέ ὅλα συντονίζω τό θέλημά μου μέ το Θεῖο θέλημα.  Ποτέ καί τίποτε δέν φέρνω στήν σκέψη μου πού θα ἐναντιωνόταν στό  θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ποτέ δέν τρομάζω μπροστά σέ ἀπρόβλεπτα γεγονότα, τά  ὁποῖα θά μποροῦσαν νά κλονίσουν τό νοῦ μου καί νά ἐξασθενίσουν  τήν καρδιά μου.  Ποτέ καί γιά τίποτε δέν παραπονέθηκα στούς ἄλλους οὔτε τούς φανέρωσα τη θλίψη μου.  Τό ἴδιο, καί ὅσα εὐτυχῆ συμβάντα λάχουν στήν ζωή μου , δέ μέ εὐχαριστοῦν σέ τέτοιο βαθμό πού νά εὐθυμῶ περισσότερο ἀπό ὅ,τι τόν ὑπόλοιπο καιρό.  Ὅλα τά  δέχομαι ἐξίσου, σαν σταλμένα ἀπό τό χέρι τοῦ Θεοῦ, τόσο τά  εὐχάριστα  ὅσο καί τά  δυσάρεστα γιά μένα.  

Δέν προσεύχομαι στό  Θεό γιά νά πραγματοποιηθοῦν ὅλα σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία μου, ἀλλά θέλω σέ ὅλα νά γίνεται τό ἄγιο θέλημά Του.  Μ’ αὐτό τόν τρόπο τίποτε δέ μέ εὐχαριστεῖ ἰδιαίτερα, τίποτε δέ μέ συντρίβει καί δέ μέ συγχύζει καί τίποτε δέ μέ κάνει
εὐτυχισμένο, ὅπως μόνο αὐτό τό ἴδιο τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.  Γι’ αὐτό σέ ὅλες μου τίς προσευχές γιά ἕνα μόνο παρακαλῶ τό Θεό: Νά γίνεται πάντοτε καί ὁλοκληρωτικά σέ μένα καί σέ ὅλα τά πλάσματά Του τό Θεῖο θέλημα.
Ὁ ἡγούμενος τοῦ κοινοβίου πάρα πολύ θαύμασε τά  λόγια τοῦ μοναχοῦ καί ἀπευθυνόμενος σ’ αὐτό τόν ρώτησε:
  - Ἀγαπημένε μου ἀδελφέ!  Πές μου τί αἰσθάνθηκες χθές τήν ὥρα πού συνέβη πυρκαϊά στό  μοναστήρι μας; Στ’ ἀλήθεια δέ λυπήθηκες μαζί μέ ὅλους τούς ἄλλους, ὄταν ὁ κακός ἄνθρωπος ἔβαλε φωτιά στά μοναστηριακά οἰκοδομήματα καί πού κάηκε  ἀπό τό σιτάρι μας;
  - Δέ θά κρύψω, ἀπάντησε ὁ μοναχός, ὅτι ὅλη αὐτή ἡ ζωή τοῦ μοναστηριοῦ δέ μοῦ προκάλεσε τήν παραμικρή θλίψη, ἐπειδή ἔχω τή συνήθεια γιά ὅλα, καί γιά τά  θλιβερά καί γιά τά  εὐχάριστα, νά εὐχαριστῶ τόν Θεό καί ἥσυχα νά δέχομαι καί τοῦτο καί τό ἄλλο. 

Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι αὐτό πού συνέβη σέ μᾶς, συνέβη σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατευθύνει τά  πάντα πρός ψυχική ὠφέλεια.  Γι’ αὐτό ἀκριβῶς δέ μεριμνῶ καί δέ σκέπτομαι σχετικά μ’ αὐτό.  Λίγο ἤ πολύ ἐμεῖς ἔχουμε τό ψωμί μας καί τά  ὑπόλοιπα γιά τή διατροφή μας, γιατί πιστεύω δυνατά  ὅτι ὁ Θεός μπορεῖ καθέναν ἀπό ἐμᾶς νά τόν χορτάσει τόσο μέ ἕνα ψίχουλο ὅσο καί μέ ἕνα ὁλόκληρο ψωμί.  Ἔτσι λοιπόν ἐγώ ἤρεμα χωρίς καμμιά σύγχυση, περνῶ τή ζωή μου.
Κατάπληκτος ἀπό τά  λόγια τοῦ μοναχοῦ ὁ ἡγούμενος γιά πολύ ἀκόμη καιρό συζητοῦσε μαζί του, προσπαθώντας νά ἀναγκάσει τόν ἀδελφό πίο καθαρά ἀκόμη νά παρουσιάσει τόν τρόπο σκέψεώς του, τίς ἀπόψεις του καί νά ἀποκαλύψει τή πνευματική τού κατάσταση.
Μεταξύ πολλῶν ἀπαντήσεων πού ἔδωσε ὁ ταπεινός μοναχός στόν προεστῶτα εἶπε καί τά  ἐξῆς:
  - Κατά τήν καθημερινή προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ μου στό  θέλημα τοῦ Θεοῦ, τόσο προόδευσα στήν ὑπακοή μου σ’ Αὐτόν, ὥστε, ἄν ἀπό πρίν γνώριζα ὅτι ὁ Θεός ἐξάπαντος προόριζε νά μέ στείλει στήν κόλαση, τότε ἐγώ δέ θά ἐπιχειροῦσα νά κάνω τίποτε ἐναντίον Του.  Σοῦ  λέω ἀκόμη ὅτι, ἀκόμη κι ἄν ἦταν δυνατόν σέ μένα νά ἀλλάξω αὐτή τή θεία ἀπόφαση λέγοντας ἕνα «Πάτερ ἡμῶν»-σοῦ λέω ἀλήθεια-, δέ θά τολμοῦσα νά τό κάνω αὐτο, ἀλλά ἀκόμη πιό ἔντονα θά προσευχόμουν στό  Θεό , ὥστε νά ἐνεργήσει σέ μένα σύμφωνα μέ τό Πανάγιο θέλημά Του καί νά μοῦ δωρίσει τή Χάρη Του πού θα μέ ἐνισχύσει ὥς τούς ἀπέραντους αἰῶνες, γιά νά μη σκέπτομαι ὁτιδήποτε ἀντίθετο στό  ἅγιο Του θέλημα.
Μετά ἀπό παρατεταμένη σιωπή λέει, τέλος, ὁ ἡγούμενος στό μοναχό:
  -  Πορεύσου , περιπόθητε πάτερ, πορεύου καί ἐκπλήρωσε φιλότιμα τήν ὑπόσχεσή σου στό  Θεό, ὅπως μοῦ τήν ἐξέθεσες.  Ἐσύ βρῆκες τον οὐρανό ἔξω ἀπό τόν οὐρανό. Νά θυμᾶσαι ὅτι τέτοια χάρις δέ δωρίζεται ἀπό τό Θεό σέ πολλούς.  Δέν ὑπάρχουν πολλοί οἱ ὁποῖοι δέν μπαίνουν ποτέ σέ ἀνησυχία καί δέν προσβάλλονται ἀπό ὁποιονδήποτε.  Ἐκεῖνος μόνο εἶναι προστατευμένος στή ζωή του μέ ἰσχυρά καί ἀπόρθητα τείχη ὁ ὁποῖος πάντοτε καί σέ ὅλα, ὅ,τι καί ἄν συναντήσει στή ζωή του, συμφωνεῖ μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή δέχεται τά  πάντα σάν νά εἶναι σταλμένα ἀπό τό Θεο.
Ἄς γίνεται σέ ὅλα τό θέλημά τοῦ Θεοῦ.

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_5387.html#more

Ο τέλειος… Μέτριος!

 Στην πόλη Γαλατία της Μικράς Ασίας ζούσε κάποιος γεωργός, ο οποίος ονομαζόταν Μέτριος. Αυτός, λοιπόν, έβλεπε την οικογένεια του γείτονά του, που είχε υιούς, και τους προετοίμαζε, για να γίνουν στελέχη της βασιλικής αυλής. Τότε ο Μέτριος με παράπονο απευθύνθηκε στο Θεό και τον ικέτευσε να του χαρίσει υιό, για να τον έχει ως καταφύγιο και παρηγοριά στα γηρατειά του. Μετά την προσευχή του μετέβη σε ένα πανηγύρι που γινόταν μία φορά το χρόνο στην Παφλαγονία. Κατά την επιστροφή σταμάτησε, για να ξεκουραστεί και να ποτίσει το ζώο του, σε ένα δάσος. Εκεί βρήκε ένα σακούλι, το οποίο περιείχε χίλια πεντακόσια χρυσά νομίσματα. Χωρίς να το ανοίξει, το πήρε και το πήγε στο σπίτι του. Τον επόμενο χρόνο ο Μέτριος ξαναπήγε στην πανήγυρη της Παφλαγονίας. Κατά την επιστροφή και πάλι σταμάτησε στο δάσος και παρατηρούσε τους διερχόμενους από εκείνο τον τόπο. Τότε φάνηκε κάποιος, ο οποίος έψαχνε κάτι και ήταν γεμάτος από θλίψη και στενοχώρια.

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἄς γίνεται σέ ὅλα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Θαυμαστή διήγηση» Μέρος Α΄

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα   π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

«Ἄς γίνεται σέ ὅλα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Θαυμαστή διήγηση» 

Ποιος εἶναι σήμερα ἥσυχος, ποιός δέν ἀνησυχεῖ, ποιός δέν ἔχει βασανισμένη τήν καρδιά του;
Σπανίως συναντᾶς ἥρεμο ἄνθρωπο.  

Ὑπάρχουν ἀκόμη καί κάποια παιδιά πού εἶναι ὅμοια μέ τούς μεγάλους, πού ἔχασαν τήν ὑπέροχη γοητεία, ἡ ὁποία σέ προσελκύει, σέ τραβάει στά παιδιά.  

Οἱ νεαροί ζοῦν σάν νά ἔχουν πυρετό, οἱ μεγάλοι ἔχουν τεντωμένα «νεῦρα», οἱ ἠλικιωμένοι στερήθηκαν τήν χαρακτηριστική τους ἡρεμία, τήν ψυχική τους εἰρήνη.  Ἡ ζωή ἔβαλε σέ ὅλα τή σφραγίδα της.  Ὅλα εἶναι σέ ἀναβρασμό.

    Ἄν ζήσατε στίς ὄχθες κάποιου μεγάλου ποταμοῦ μέ ἄφθονα νερά, τότε ξέρετε ὅτι καθώς λυσσομανᾶ τό ποτάμι καί τά  κύματα ἀναταράζουν τή βάρκα καί ἑτοιμάζονται νά τή βυθίσουν στήν ὑδάτινη ἄβυσσο, οἱ πλέοντες δέν πρέπει νά χάσουν τήν ἑτοιμότητά τοῦ πνεύματος.  

Ἀντίθετα, πρέπει μέ πολύ δύναμη νά ἐργασθοῦν γιά νά παλέψουν ἐναντίον τοῦ φοβεροῦ στοιχείου καί νά σώσουν τή ζωή τους.

Το καλάθι του Αγγέλου

Μια μέρα ο Γέροντας Παΐσιος ησύχαζε στο κελί των Αγίων Αρχαγγέλων, στη σκήτη των Ιβήρων.

Ήταν Αύγουστος μήνας και είχαν περάσει οι οχτώ πρώτες μέρες του.

Ο Γέροντας τηρούσε αυστηρή νηστεία. Δεν είχε φάει μέχρι τότε τίποτα και οι σωματικές του δυνάμεις είχαν ελαττωθεί. Ωστόσο, το φρόνημα του ήταν ακμαίο και ή προθυμία του να βοηθάει τους αδελφούς της σκήτης, ιδίως αυτούς, πού ήταν μεγάλης ηλικίας, παρέμενε αμείωτη.

Γύρω στις δέκα το πρωί, χτύπησε την πόρτα του ο γέρο — Μάξιμος, ένας σεβάσμιος μοναχός, πού είχε πάρει απόφαση να κατεβεί στο μοναστήρι, για να περάσει εκεί τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του.
-Δι' ευχών των αγίων, Γέροντα, ακούστηκε ή ψιλή φωνή του γέρο-Μάξιμου.
-Αμήν. Έλα μέσα, ευλογημένε, του απάντησε ό Γέροντας με χαμόγελο και του άνοιξε την πόρτα.
Οι δύο μοναχοί έδωσαν τον εν Χριστώ ασπασμό και κάθισαν σ' ένα καναπέ. Ο γέρο-Μάξιμος ήταν πάνω από ογδόντα ετών, είχε δηλαδή τα διπλάσια χρόνια του π. Παϊσίου. Τελευταία αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας και στη σκήτη δεν μπορούσε να έχει κάποια ουσιαστική βοήθεια, μια κι έμενε μόνος στο κελί.Ο Γέροντας Παΐσιος του ετοίμασε τον καφέ και τον ρώτησε πότε θέλει να
κατεβεί στο μοναστήρι.

Τρεις ανώνυμες ασκήτριες

Κάποιος διοικητής μας διηγήθηκε τα εξής· «Στα χρόνια που ήταν βασιλιάς ο γαμπρός του βασιλιά Ρωμανού του Γέροντα, στάλθηκε ένας αυτοκρατορικός διοικητής στις ανατολικές επαρχίες και πήγε στο μοναστήρι που ήταν εκεί, για να εισπράξει τους φόρους που όφειλαν στο δημόσιο. Επειδή ήταν καλοκαίρι βγήκε ο ηγούμενος μαζί με τους μοναχούς για να με προϋπαντήσουν και αφού αλληλοασπασθήκαμε, καθίσαμε στην αυλή όπου υπήρχαν δέντρα γεμάτα από καρπούς.Την ώρα που καθόμασταν και συζητούσαμε, έρχονταν όρνια και έσπαγαν κλαδιά από τα δέντρα και τ’ άρπαζαν μαζί με τους καρπούς και έφευγαν πετώντας γρήγορα. Όταν είδα εγώ αυτό το παράξενο θαύμα, ρώτησα τους μοναχούς^· “Πώς δεν τρώνε τα όρνια τους καρπούς, αλλά τους παίρνουν μαζί με τα κλαδιά;”. Αυτοί μου απάντησαν· “Σήμερα συμπληρώθηκαν ένδεκα χρόνια από τότε που κατά διαστήματα κάνουν έτσι τα όρνεα”. Εγώ είπα· “Γιατί συμβαίνει αυτό;”. Απάντησαν οι μοναχοί· “Τίποτε δεν γνωρίζουμε και απορούμε τί άραγε να σημαίνει αυτό”. “Εγώ τότε, σαν να οδηγήθηκα από το Θεό, τους είπα· “Να ξέρετε ότι σε κάποιους μοναχούς που βρίσκονται στα βουνά τα όρνια μεταφέρουν αυτούς τους καρπούς”.

Το τούβλο, η Jaguar καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.

Ένα νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά όχι και τόσο καλόφημη. Πρόσεχε μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαινή πόρτα της τζάγκουάρ του. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο που το τούβλο είχε ριχτεί.
Φανερά θυμωμένος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε ένα παιδί που βρήκε κοντά του, το έσπρωξε και το ακούμπησε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας «Γιατί το έκανες αυτό και ποιος είσαι; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα καινούριο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες του έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά! Γιατί το έκανες»;

Πίσω από την δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Θεού

Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους οφείλουν σε κάποια δοκιμασία

Η θλίψις είναι (φαινομενικά) κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ' αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννησης, η ανάπλασις του ανθρώπου, της οικογενείας. Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία∙ τους παίρνει ο Θεός το παιδί∙ κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι∙ και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν' αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.

Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος∙ εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα.  Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά.

Γέροντας Παϊσιος: «Τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη πρόνοια του Θεού…»

 VatopaidiFriend



-”Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού,

και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει,

όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή”

-”Φροντίστε να γεμίσετε τη κασέτα της καρδιά σας τώρα που είστε νέοι.

Γιατί αλλιώς, όταν γεράσετε, ανάμεσα από βυζαντινή μουσική

θ’ ακούγονται και μπουζούκια”.

- “Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί!

Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ - Μέρος Γ΄ Κεφάλαιο 2 -Ο ορθολογισμός στην εποχή μας «Η κοσμική λογική αλλοιώνει το πνευματικό αισθητήριο»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κεφάλαιο 2
Ο ορθολογισμός στην εποχή μας

Η κοσμική λογική αλλοιώνει το πνευματικό αισθητήριο

Οι Άγιοι Πατέρες τα έβλεπαν όλα με το πνευματικό, με το θεϊκό μάτι. Τα Πατερικά είναι γραμμένα με το πνεύμα του Θεού, και με το πνεύμα του Θεού έκαναν τις ερμηνείες οι Άγιοι Πατέρες. Τώρα δεν υπάρχει συχνά αυτό το πνεύμα του Θεού, για να καταλαβαίνουν τα Πατερικά. Τα βλέπουν όλα με το κοσμικό μάτι, δεν βλέπουν πιο πέρα, δεν έχουν την ευρύτητα που δίνουν η πίστη και η αγάπη. Ο Μέγας Αρσένιος (4) άφηνε τα βάγια μέσα στο νερό, χωρίς να το αλλάζη, και το νερό μύριζε πολύ. Εμείς πού να καταλάβουμε τι πήγαζε μέσα από εκείνο το βρώμικο νερό! «Μα δεν το καταλαβαίνω αυτό», σου λέει ο άλλος. Δεν στέκεται να δη μήπως υπάρχη και κάτι άλλο, αλλά το αρνείται, γιατί δεν το καταλαβαίνει!

Όταν μπαίνη η λογική, δεν μπορεί να καταλάβη κανείς ούτε το Ευαγγέλιο ούτε τους Αγίους Πατέρες. Αλλοιώνεται το πνευματικό αισθητήριο, και ο άνθρωπος με την λογική του βγάζει άχρηστα και το
Ευαγγέλιο και τα Πατερικά και φθάνει να λέη: «Τόσα χρόνια ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι άδικα με την άσκηση, την νηστεία κ.λπ.!» Αυτό είναι βλασφημία.

Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου – Από το βίο του Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, του Ιατρού

Ο Άγιος Λουκάς, Επίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας ο ιατρός

 Αυτη η συγκεκριμενη ιστορια δινει σε ολους εμας ενα μαθημα…Να εχουμε εμπιστοσυνη στο Θεο γιατι ξερει καλυτερα απο ολους τι ειναι το καλυτερο για τη σωτηρια μας.
Γι αυτο ας παραδοσουμε τη ζωη μας στον Κυριο και ας παραδοθουμε στο θελημα Αυτου… “Aγνωστοι αι βουλαι του Κυριου!”
Στο Γενισεικ ο επισκοπος Λουκας επροκειτο να λειτουργησει και ηλθε στο σαλονι του διαμερισματος, που ειχε προχειρα διαμορφωσει σε ναο.Μπαινοντας στο σαλονι,βλεπει ξαφνικα απεναντι του εναν αγνωστο ηλικιωμενο μοναχο.Ο μοναχος μολις τον αντικρυσε ξαφνιαστηκε,παγωσε!Σαστισε τοσο πολυ που ουτε καν υποκλιθηκε μπροστα στον επισκοπο.Περασαν λιγα λεπτα σιωπης και καπως συνηλθε.
Ο επισκοπος Λουκας τον πλησιασε και τον ρωτησε:
- Ποιος εισαστε και απο που ηλθατε;

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη. Μέρος Β΄ (Τελευταίο)

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη Β΄

Ἄς μή ἀποφεύγουμε τίς εὐκαρίες ἀγαθοεργίας, φιλοξενίας.  Ὁ Κύριος στό  φοβερό Κριτήριο δέ θά ρωτήσει: «Πόσες προσευχές ἐκαμες;» ἀλλά θά ρωτήσει: «Ἤμουν γυμνός. Μέ ἔντυσες; Ἤμουν πεινασμένος.  Μέ τάισες; Ἤμουν στήν φυλακή.  Μέ ἐπισκέφθηκες; Γιά τέτοιο ἔλεος πού δείχνεις, ὅπως τό νά παρηγορήσουμε το δυστυχισμένο, νά στηρίξεις τά  γηρατειά, νά δεχθεῖς κάτω ἀπό τη στέγη σου τό ὀρφανό, τόν ἀβοήθητο, ὁ Κύριος στένει μεγαλύτερο ἔλεος.  Νά, τι περιμένει ἀπό μᾶς ὁ Κύριος: εὐσπλαχνία, συγχώρηση τῶν ὕβρεων.  Εἶναι μεγάλη ἀρετή νά προσευχόμαστε γιά τούς ὑβριστές μας.  «Κύριε, ἄφες αὐτοῖς΄οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»(Λουκ. 33,44). «Ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατά τινος, ἵνα καί ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ ἔν τοῖς οὑρανοῖς ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν» (Μαρκ.11,25).
Μεγάλο πνευματικό ἔργο ἐπιτελοῦμε, ἄν παρηγοροῦμε τόν λυπημένο, γιατί ἡ λύπη φέρνει τόν πνευμτικό θάνατο.  Εἶναι καλό νά διαβάζουμε πνευματικά βιβλία, νά πηγαίνουμε στήν ἐκκλησία, ἀλλά δέν εἶναι λιγότερο καλό νά παρηγοροῦμε τόν πλησίον, ὅταν ἔχει ἀνάγκη.  Ὅποιος δέν ἔχει συμπάθεια στήν καρδιά του καί εὐσπλαχνία γιά τούς ἀνθρώπους, ἐκεῖνος δέ φοβᾶται τό λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἡ γάρ κρίσις ἀνελεός ἐστι τῷ μή ποιήσαντι ἔλεος» (Ἰακ. 2,13) 

Από Μένα ήταν αυτό...(Ἅγ. Σεραφείμ τῆς Βίριτσα)

Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βιρίτσα (1866-1949) είναι ένας από τους περίπου χίλιους διακόσους (1.200) αγίους τους οποίους ανεκήρυξε η Αρχιερατική Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας. Η Σύνοδος συνήλθε στις 13 – 16 Αυγούστου του 2000 στο ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα γράμμα που εστάλη από τον πατέρα Σεραφείμ σε ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του ανθρώπου.

“Έχεις ποτέ σκεφτεί ότι όλα που αφορούν εσένα, αφορούν και Εμένα; Διότι αυτά που αφορούν εσένα αφορούν την κόρη του οφθαλμού Μου

Είσαι πολύτιμη στα μάτια Μου (ομιλεί για την ψυχή), και σε έχω αγαπήσει, για αυτό είναι ιδιαίτερη χαρά για Μένα να σε εκπαιδεύσω.

Όταν οι πειρασμοί έρχονται επάνω σου και ο πολέμιος, σαν το ποτάμι, θέλω να ξέρεις ότι,

Από Μένα ήταν αυτό.

ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ:1) ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ, 2)ΠΕΡΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ, 3)ΠΕΡΙ ΘΑΥΜΑΣΤΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ   ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ  ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ  1.    Είπε γέρων. Σήμερα κοιτάζουμε να αγιάσουμε με λίγο κόπο. 2.    Είπε πάλι. Όσο περισσότερο κοπιάζεις, τόσο περισσότερη χάριν και χαρά απολαμβάνεις. Και συνέχισε. Μπορούσε να πληρώσει την καρδιά μας ο Θεός με τόση μακαριότητα και αγάπη και θείον έρωτα, ώστε να πέσουμε κάτω, μην αντέχοντας αυτήν. Αλλά τότε θα εγκαταλείψουμε τα μοναστήρια και θα κλεινόμασταν στα σπήλαια. Οι κοσμικοί θα εγκατέλειπαν τις υποθέσεις τους και τις φροντίδες τις οικογένειας και τα παιδία τους. Για αυτό ο Θεός που είναι αγάπη, δεν μας πληροί με τέτοια αγάπη και θεία μακαριότητα. 3.    Είναι βαρεία η καλογερική Γέροντα; Ρώτησαν κάποιον σοφό μοναχό. Δεν είναι βαριά. Έρχεται καιρός που, όταν λησμονήσεις τον εαυτό σου, βλέπεις ότι είναι το πιο ανάλαφρο φορτίο – είπε. 4.    Είπε ένας ερημίτης. Αν όσα χρωστάς σ` αυτήν την ζωή τα ξεπληρώσεις τότε σώζεσαι. Αν φας όμως και καμία παραπάνω, παίρνεις και κανένα φράγκο παραπάνω. Αν φάει κάποιος ξύλο άδικα, τότε έχει καθαρό μισθό. Πολλές φορές δηλαδή, ανθρώπους με πολλή καλή ζωή συμβαίνει να τους βρίσκουν τα χειρότερα. Εάν ο Θεός επιτρέπει, γιατί επιτρέπει; Ας φέρω ένα καλό παράδειγμα. Είναι μια πολλή καλή οικογένεια. Και ο άνδρας πολύ καλός και η γυναίκα πολύ καλή και τα παιδάκια πολύ καλά. Όλοι εκκλησιάζονται, κοινωνούν κ.λ.π. Για μια στιγμή περνά ένας μεθυσμένος ή τρελός, χτυπάει την οικογενειάρχη και τον σκοτώνει. Στα καλά καθούμενα. Μετά, όσοι άνθρωποι είναι απομακρυσμένοι από τον Θεό, λένε. Για δες τον. Βλέπετε; Πηγαίνει με το σταυρό στο χέρι για αυτό το έπαθε. Αυτό είναι αναίδεια.

Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ - «Κεφάλαιο 4 «Ο δίκαιος έχει τον Θεό με το μέρος του» Κεφάλαιον 5 «Ευλογείτε και μη καταράσθε»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2001

Κεφάλαιο 4

Πώς ψεύτισε ο κόσμος

Η κακία των ανθρώπων έχει ξεπεράσει τα όρια. Κοιτάζουν πώς να ξεγελάση ο ένας τον άλλον. Και το θεωρούν κατόρθωμα που τον ξεγελούν. Αλήθεια, πώς ψεύτισε ο κόσμος! Όλα ψεύτικα τα φτιάχνουν. Χρήματα εν τω μεταξύ παίρνουν περισσότερα απ' όσα έπαιρναν οι παλιοί, οι καημένοι. Γενικά όλα τα ψεύτισαν. Μια μέρα μου έφερε κάποιος ντοματιές. Κάθε φυτό ήταν σε ένα σακκουλάκι μικρούτσικο με χώμα χοντρό, μέλαγγα, αμμούδα χοντρή, για να κρατάη την υγρασία. Βαριούνται να ρίξουν λίγο νερό! Ούτε καν να βάλουν κοπριά, μόνον επάνω-επάνω είχε λίγη σαν το μαυροπίπερο! Οπότε, όταν τις έβγαλα από το σακκουλάκι, όλη η ρίζα ήταν σάπια. Έρριξα ένα στρώμα χώμα από πάνω, για να βγάλουν νέες ρίζες.

Και πώς ξεγελούν τον κόσμο! Να δήτε, μου είχαν φέρει ένα κουτί μεγάλο με γλυκά. “Θα το ανοίξω, είπα, όταν θα 'ρθη καμμιά παρέα μεγάλη. Ας μην το ανοίξω τώρα και πάνε μυρμήγκια”. Μια μέρα μαζεύτηκαν κάμποσοι, υπολόγισα ότι θα φθάσουν και θα περισσέψουν κιόλας. Μόλις το ανοίγω, βλέπω μέσα φελιζόλ από 'δω, φελιζόλ από 'κει... Και ήταν τόοοσο μικρό αυτό που είχε τα γλυκά. Όλο το άλλο ήταν άδειο! Μια άλλη φορά μου έφεραν ένα επίσημο κουτί γλυκά δεμένο με κορδέλλες. “Θα το φυλάξω, είπα, για τα παιδιά της Αθωνιάδος”. Και τελικά ήταν κάτι λουκούμια σκληρά, παλιά λουκούμια! Εγώ τέτοια λουκούμια δεν τα δίνω. Δίνω στον κόσμο κανένα μαλακό λουκούμι.

- Γέροντα, δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι αδικία;

- Το θεωρούν κατόρθωμα. Γιατί η αμαρτία έχει γίνει μόδα τώρα και η αδικία θεωρείται εξυπνάδα. Το κοσμικό πνεύμα δυστυχώς τροχάει το μυαλό στην πονηριά, και το θεωρεί κατόρθωμα εκείνος που αδικεί τον συνάνθρωπό του. Παίρνει μάλιστα και τον τίτλο: “Αυτός είναι διάβολος, τα καταφέρνει”, ενώ εσωτερικά υποφέρει από τον έλεγχο της συνειδήσεως, την μικρή κόλαση.

Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ «Τι βάσανα έχει ο κόσμος - Ασφάλειες και... ανασφάλεια»

Λόγοι Α΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2001

Τι βάσανα έχει ο κόσμος

Ατέλειωτα είναι τα βάσανα του κόσμου. Μια γενική αποσύνθεση, οικογένειες, μικροί-μεγάλοι. Κάθε μέρα η καρδιά μου γίνεται κιμάς. Τα περισσότερα σπίτια είναι γεμάτα από στενοχώριες, από αγωνία, από άγχος. Μόνο στα σπίτια που ζουν κατά Θεόν είναι καλά οι άνθρωποι. Στα άλλα, διαζύγια, άλλοι χρεωκοπημένοι, άλλοι άρρωστοι, άλλοι τρακαρισμένοι, άλλοι με ψυχοφάρμακα, με ναρκωτικά!... Λίγο-πολύ όλοι, οι καημένοι, έχουν έναν πόνο. Ιδίως τώρα, δουλειές δεν έχουν, χρέη από 'δω, βάσανα από 'κει, τους τραβούν οι Τράπεζες, τους βγάζουν από τα σπίτια, ένα σωρό! Και δεν είναι μια και δυο μέρες! Και αν ένα-δυο παιδιά σε μια τέτοια οικογένεια είναι γερά, αρρωσταίνουν από αυτήν την κατάσταση. Πολλές οικογένειες από αυτές μια μέρα να είχαν το αμέριμνο, την ξενοιασιά των
μοναχών, θα είχαν το καλύτερο Πάσχα.

Τι δυστυχία υπάρχει στον κόσμο! Όταν κανείς πονάη και ενδιαφέρεται για τους άλλους και όχι για τον εαυτό του, τότε όλο τον κόσμο τον βλέπει σαν σε ακτινογραφία με τις ακτίνες τις πνευματικές... Πολλές φορές, εκεί που λέω την ευχή, βλέπω μικρούτσικα παιδάκια, τα καημένα, να περνούν μπροστά μου θλιμμένα και να παρακαλούν τον Θεό. Τα βάζουν οι μανάδες τους να κάνουν προσευχή, γιατί έχουν προβλήματα, δυσκολίες στην οικογένεια και ζητούν βοήθεια από τον Θεό. Γυρίζουν το κουμπί στην ίδια συχνότητα, και
έτσι επικοινωνούμε!