Γειωμένη Νοήμων Αριστερά και Ιστορικός Συντηρητισμός

 

Η κηδεία του Σαββόπουλου συνοδεύτηκε από μια αναπόφευκτη πολιτική περιπλοκή: οι παρουσίες και οι απουσίες των πολιτικών της κεντρικής σκηνής ανέδειξαν βαθύτερες και ουσιαστικότερες διαφορές.

Τα επίδικα είναι γνωστά: Η πολιτική στροφή του Σαββόπουλου γύρω στο ’90 δημιούργησε ρήγματα στο κοινό του. Όμως, αυτή καθεαυτή η κηδεία είχε μια ορατή αναντιστοιχία. Ο λαός στο Πρώτο Νεκροταφείο – ήταν οι εκδρομείς του ’60. Αυτός ο λαός ήταν ένας αδιαίρετος κόσμος που παρακολουθούσε τον Σαββόπουλο από την αρχή, σε όλες του τις μετατοπίσεις. Ο λαός χαρακτηρίζεται κυρίως πολιτιστικά. Ας τον ονομάσουμε συμβατικά Γειωμένη και Νοήμονα Αριστερά.

Οι επίσημοι πολιτικοί της κυβέρνησης, που παρευρέθηκαν, ήταν πολιτιστικά «έξω από τα νερά τους». Η επίσημη Αριστερά, αντί να επιτείνει την ορατή αμηχανία των κυβερνητικών, άφησε τα πράγματα στην τύχη τους. Με την απουσία της επέφερε τα γνωστά αποτελέσματα: όψιμες και ανώφελες αυτοκριτικές για την αποχή.

Όμως ,πριν από τον Σαββόπουλο, υπήρξε ένας άλλος που είχε τη δυνατότητα να συμπυκνώσει αισθητικά και ιδεολογικά έναν διαμετρικά αντίθετο πόλο. Αυτός ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Ο Χριστόδουλος μπορούσε να συσπειρώσει όλη την ελληνική συντήρηση με το ιστορικό της βάθος: ένα πλήρες αισθητικό-ιδεολογικό ρεύμα, που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Ιστορικό Συντηρητισμό.

Έχουμε, λοιπόν, δύο διακριτά πολιτιστικά και αισθητικά ρεύματα: τη Γειωμένη Νοήμονα Αριστερά και τον Ιστορικό Συντηρητισμό. Τα δύο ρεύματα δεν είναι συμπληρωματικά ή πολωμένα σ΄ έναν άξονα. Έχουν διαφορετικές συντεταγμένες, αν τις εντάξουμε σ’ ένα πολιτικό φόντο τριών διαστάσεων. Και τα δύο ρεύματα έχουν ρόλο στα σημερινά τεκταινόμενα, αλλά  αντιμετωπίζουν και σοβαρό ζήτημα συνέχειας.

Ο κατακερματισμός και η ενίσχυση ενός ρευστού αστερισμού στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, τόσο εντός της όσο και εκτός της, δεν είναι παρά η έκφραση της απουσίας ενός φυσικού ηγέτη τύπου Χριστόδουλου. Χωρίς αυτόν, ο Ιστορικός Συντηρητισμός είναι καταδικασμένος σε διάσπαση.

Ομοίως, η ώσμωση του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ εντός της Νέας Δημοκρατίας και η καταφανής αδυναμία της Κεντροαριστεράς να συσπειρωθεί γύρω από ένα ευρύτερο συμβολικό και αισθητικό συμβάν, επιτείνει τη θραύση. Η κατάσταση αναπαρίσταται με τη θλιβερή εικόνα των άδειων καθισμάτων  στη Μητρόπολη. Ενώ σύσσωμη η Γειωμένη, Νοήμων Αριστερά έδωσε το παρών στην κηδεία, οι ηγεσίες της ήταν κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.

Τα δύο αυτά αισθητικά-ιδεολογικά ρεύματα παραμένουν σε αναζήτηση ηγέτη. Και τελικά, αυτό που φαίνεται πως θα νικήσει  θα είναι ο κεντροδεξιός τεχνοκρατισμός  του Μητσοτάκη . Αυτός ,παρότι  αναπόφευκτα μαραζώνει μέσα σε μια παλαιοδεξιά  πλατφόρμα  με παρακολουθήσεις, διαγραφές, μυστικά κονδύλια ΟΠΕΚΕΠΕ, μεγάλα ενεργειακά έργα, και ελιγμούς , φαίνεται ικανός να διατηρεί , προς το παρόν , την ηγεμονία του.

Απρεπείς ισομορφισμοί: Kyriakos vs Lenin

 

Τον Ιούλιο του 2019 ο Κ.Μητσοτάκης  εμφανίζεται στο Υπουργικό Συμβούλιο, με φακέλους για κάθε Υπουργό , οι οποίοι περιέχουν στόχους ( άμεσους-μέσους -μακροπρόθεσμους)  , χρονοδιαγράμματα, σημεία κόμβους , και μηχανισμούς ελέγχου. Αργότερα μαθαίνουμε πως πολλοί φάκελοι ήταν αποτέλεσμα προετοιμασίας μηνών ( Πιερακάκης 2023) . Ταυτόχρονα εγκαθιδρύει μια κεντρική μονάδα ελέγχου, που ονομάζει επιτελικό κράτος . Είναι φανερό πως απλά αντιγράφει βασικά συστήματα και διαδικασίες των μεγάλων εταιρειών.

Προς το παρόν ας μην εξετάσουμε την αποτελεσματικότητα όπου σε κάποιες περιπτώσεις είναι αξιοθρήνητη ( Τέμπη).

Παράλληλα με τη μίμηση της εταιρικής δομής και διαδικασίας, εμφανίζει συμπεριφορές αποφασιστικότητας, με βασικό άξονα την γνωμάτευση « καλύτερα μια γρήγορη απόφαση παρά καμία απόφαση». ΄Έτσι αντιδρά σχεδόν αστραπιαία σε μια σειρά από κρίσεις (πρώτη φάση πανδημίας, μεταναστευτικό επεισόδιο Έβρου, κρίση με τη Τουρκία κλπ)

Υπάρχει λοιπόν ένα μοτίβο πολιτικής που βασίζεται σε δύο επίπεδα: χρήση αν όχι μίμηση της πιο πρόσφατης οργανωσιακής τεχνολογίας στην διοίκηση και αστραπιαίες αποφάσεις.

Το μοτίβο φαίνεται αρκετά σύγχρονο και με βάση τις δημοσκοπήσεις και τις εκλογές, αρκετά ελκυστικό στους πολίτες.

Κι’ όμως , αυτό το μοτίβο πολιτικής είναι  παλαιό, σχεδόν των τελών του 19^ου αιώνα και έχει περιγραφεί και εφαρμοστεί από ένα πολιτικό της αντίπαλης πολιτικής παράδοσης και ιστορίας : τον Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν.

Σήμερα μια σειρά από ακαδημαϊκές μελέτες συμφωνούν πως ο Λένιν προσέγγιζε όλα τα  ζητήματα κόμματος και κράτους , αφομοιώνοντας δημιουργικά τις πιο σύγχρονες οργανωσιακές αντιλήψεις της εποχής του   . Με βάση τις πιο σύγχρονες βιομηχανίες ( κυρίαρχη οικονομική δομή) μελέτησε  τις εσωτερικές διαδικασίες του «εργοστασίου» που χαρακτηρίζονταν από μια αυξάνουσα «μηχανοποίηση» και πειθαρχία. Όλα τα λειτουργικά χαρακτηριστικά αυτά ήταν τα μοτίβα οργάνωσης τόσο του κόμματος όσο και του κράτους του Λένιν.

O Λένιν γράφει τι 1923:

Πρέπει να στείλουμε αρκετούς σωστά εξοπλισμένους και ευσυνείδητους ανθρώπους στη Γερμανία ή τη Βρετανία, για να συλλέξουν βιβλιογραφία και να μελετήσουν το ζήτημα αυτό. Αναφέρομαι στην Βρετανία σε περίπτωση που το βρούμε αδύνατο να στείλουμε ανθρώπους στις ΗΠΑ ή τον Καναδά. (Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα  2 Μάρτη, 1923 Pravda (αριθμ. 49).

 

Αν ο αριθμός των μελών της Κ.Ε. αυξηθεί με τον κατάλληλο τρόπο, και αν περάσουν από εκπαίδευση στην κρατική διοίκηση, χρόνο μετά τον χρόνο, με την βοήθεια ειδικών με υψηλό επίπεδο κατάρτισης και μελών της εργατοαγροτικής επιθεώρησης με μεγάλο κύρος σε κάθε τομέα, τότε πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να λύσουμε με επιτυχία αυτό το πρόβλημα, πράγμα που δεν έχουμε μπορέσει να κάνουμε για τόσο μεγάλο διάστημα.(Η Διαθήκη)

 

 

Έχουμε λοιπόν μια ετερογενή ομοιότητα που δεν είναι ανεξήγητη: τόσο στις αρχές του εικοστού όσο και σήμερα η τεχνολογία ασκεί μια μυστικιστική γοητεία όταν αναφερόμαστε στις πιο σύγχρονες ακραίες επιτυχίες της. ‘Έτσι τα μοντερνίστικα πολιτικά προγράμματα είναι αναγκαστικά  ή πρωτίστως «τεχνολογικά». Μπορεί ένα αιώνα μετά , το πρόγραμμα και υλοποίηση του Λένιν να ταξινομείται ως αρχαϊκό, ωστόσο στην εποχή του αποτελεί καινοτομία που αρδεύεται από την ίδια τη μεταφυσική πηγή όπως και η τεχνολογία. Άλλωστε ο εικοστός αιώνας αρχίζει με δύο καινοτόμα  πολιτικά ρεύματα : το κομμουνισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό. Η διαφορά τους είναι τι το ένα επιδιώκει την καινοτομία μέσω μιας «κατασκευής» ενός νέου κόσμου, ενώ το άλλο επιδιώκει την καινοτομία ως αναβίωση ενός απώτατου παρελθόντος (A.Badiou. Lenin Reloaded)

 

 

Ταυτόχρονα το πολιτικό-εκλογικό του μέτωπο ήταν απέναντι σε ένα πολιτικό ρεύμα με ασαφή δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά. Ο Μητσοτάκης δεν νίκησε την «Αριστερά» αλλά το «Λαϊκισμό». Σε όλες τις μετεκλογικές δηλώσεις του ο «Λαϊκισμός» είναι ο μεγάλος ηττημένος (1) Νίκησε δηλαδή ένα τρόπο, ένα στυλ  πολιτικής παρά πραγματικά ένα συγκεκριμένο χώρο. Με ένα ρευστό ,σχεδόν υπερκομματικό αντίπαλο ηττημένο ο Μητσοτάκης παραμένει νικητής χωρίς να θίξει άμεσα πολιτικές γενεαλογίες και ιστορίες ακριβώς για να κυριαρχήσει στο μέσο του σχετικιστικού πολιτικού χωρόχρονου  (Πηγή)

 

«‘Όταν μιλάμε για τον αγώνα ενάντια στο λαϊκισμό δεν πρέπει να ξεχνούμε πως το χαρακτηριστικό γνώρισμα του σύγχρονου λαϊκισμού σε όλους τους τομείς : ότι είναι ακαθόριστος , ασαφής , ασύλληπτος. Ο λαϊκιστής από την ίδια του τη φύση αποφεύγει πάντα να βάλει το ζήτημα συγκεκριμένα και κατηγορηματικά» .

 

Αυτό τον ασαφή λαϊκισμό νίκησε ο Μητσοτάκης. Όμως υπάρχει ένα ενδιαφέρον παίγνιο. Το απόσπασμα είναι του Λένιν ( Ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω σ.99) μόνο που ο Λένιν τα έβαζε με τους ασαφείς της εποχής του : τους «οπορτουνιστές»

 

Ο Μητσοτάκης λοιπόν, δεν καινοτομεί. Είναι Λενινιστής όσον αφορά τις μεταφυσικές συντεταγμένες των πολιτικών μοτίβων που ασκεί.

 

 

Ήδη η ΕΥΠ του Μητσοτάκη του έδειξε συμπεριφορά   a la  Cheka ( Чека   ) του Λένιν και το ελεγχόμενο επιτελικό του κράτος  με «αρκετούς σωστά εξοπλισμένους και ευσυνείδητους ανθρώπους στη Γερμανία ή τη Βρετανία» ( Lenin 1923) οδήγησε εξ’ αμέλειας (;)  57 ανθρώπους στον όλεθρο.

Αν το μεταφυσικό «καθεστώς»  της πολιτικής του Μητσοτάκη εγκαθιδρυθεί τότε μας περιμένει ένας μεταμοντέρνος φιλελεύθερος Σταλινισμός : εμπέδωση της πολιτικής τεχνολογίας της εποχής , πατριωτικός ενθουσιασμός, οικονομική ανασυγκρότηση .

 

(1)        Στον Νεοδημοκρατικό καταμερισμό, ο Μητοτσάκης είναι κατά του λαικισμού αλλά την Αριστερά νίκησε ο «Γκραμσιανός» Βορίδης (πηγή)

 

 

Info:

 

Eckard Bolsinger . The autonomy of the political.2001

Robert   Daniels . The State and the Revolution .1962

Νεκροπολιτική και υπερχειλίζοντες νόμοι

 

18 Ιουνίου 2022 δολοφονείται ο Γ.Μητσός , γιος επιχειρηματία που εμπλέκεται σε μεγάλη επένδυση στο χώρο διανομής πετρελαιοειδών Πηγή

24 Απριλίου  Μαίου 2022 δολοφονείται ο Γ. Σκαφτούρος που δραστηριοποιείται στο χώρο διανομής πετρελαιοειδών  πηγή

28 Φεβρουαρίου 2023 γίνεται το δυστύχημα των Τεμπών με 57 νεκρούς.

7 Ιουνίου 2023 δολοφονείται ο Β Ρουμπέτης , ο οποίος έχει εκτίσει ποινή δολοφονίας για το Φιλόπουλο, οδηγεί θωρακισμένο όχημα ιδιοκτησίας Σκαι (Αλαφούζος)  έχει υπάρξει έκτακτος δημοτικός υπάλληλος Πειραιά ( Μώραλης , Μαρινάκης) και η θύρα 7 τον αποχαιρετά με ένα μεγαλοπρεπές πανό.

14 Ιουνίου 2023 βυθίζεται το αλιευτικό στα ανοικτά της Πύλου με εικαζόμενους 600 νεκρούς

25 Ιουνίου 2023 αναμένεται η θριαμβευτική επανεκλογή Μητσοτάκη ,με θεωρούμενη αιτία της νίκης την «επιστροφή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή κανονικότητα». Πρόκειται μάλλον για την πιο υποτονική , άγευστη εκλογική περίοδο με την πιο προβλεπόμενη έκβαση.

Η συσχέτιση  των δολοφονιών, των δυστυχημάτων με την εκλογή Μητσοτάκη γίνεται για να υπογραμμίσει την «κανονικότητα» του βίαιου θανάτου, την ενσωμάτωση του στο συνεχές του σύγχρονου βίου.  Παρότι η προσωρινή διόγκωση του περιστατικών , εμφανίζεται ως διεσταλμένο βίωμα εντός μιας ρέουσας καθημερινότητας , τελικά η πληθώρα παρόμοιων περιστατικών  δημιουργεί ένα ιξώδες έδαφος , ένα πατινάζ θανάτου επί του οποίου είμαστε ικανοί να κινούμαστε.

Ο Achille Mbembe ονομάζει την συνθήκη του σύγχρονου βίου ως Νεκροπολιτική. (Mbembe, Achille. Necropolitics. Duke University Press.)

Γράφει σχετικά:

Όσο για τις δημοκρατίες, δεν έχουν πάψει να αδειάζουν και να αλλοιώνονται στο καθεστώς τους. Καθώς οι φαντασιώσεις και τα ατυχήματα είναι πλέον το μοναδικό τους θέμα, έχουν γίνει απρόβλεπτες και παρανοϊκές, αναρχικές δυνάμεις χωρίς σύμβολα, χωρίς νόημα ή πεπρωμένο ( σελ 184)

Τα πρώτα τέσσερα κεφάλαια έδειξαν πώς η εχθρότητα αποτελεί πλέον το πνεύμα των φιλελεύθερων δημοκρατιών και πώς το μίσος τους δίνει την εντύπωση ότι βιώνουν ένα καθαρό παρόν, μια καθαρή πολιτική, χρησιμοποιώντας μέσα που τα ίδια είναι αγνά. (σελ 78)

Έτσι όσοι περίμεναν τουλάχιστον τα Τέμπη να προσδιορίσουν ιδιαίτερες εκλογικές συμπεριφορές, έσφαλαν νομίζοντας ότι  η γνωστή  υπεροπλία της ΝΔ στα ΜΜΕ διαμόρφωσε την κοινή γνώμη. Δεν είχαν υπολογίσει το βαθμό ώσμωσης του θανάτου στο γίγνεσθαι της καθημερινότητας.

Βέβαια τα περιστατικά που ανήκουν στον βιόκοσμο της αυθεντικής εγκληματικότητας έχουν υποστεί μια επιπλέον κατεργασία αποσιώπησης . Οι συσσωματώσεις  μεγάλων συμφερόντων απολαμβάνουν της προστασίας που προσφέρει η λεγόμενη διαπλοκή μέσω μιας  υπερχειλίζουσας νομικής πραγματικότητας .Έχει επισημανθεί πως η ανομία στις σύγχρονες κοινωνίες εξασφαλίζεται από την πληθώρα και όχι την απουσία νομικών ρυθμίσεων. Οι υπεράριθμες, επικαλυπτόμενες, ασαφείς Νομικές ρυθμίσεις περιορίζουν τα πάντα σε ένα στενό  «νόμιμο» αφήνοντας το ευρύτερο «θεμιτό» αιωρούμενο.( G.Agamben: The Mystery of Evil p.3)

 Όποιος ευλόγως αναρωτιέται  για την εξωφρενική ιστορία Ρουμπέτη , όπου τα πάντα συγκρούονται με τη κοινή λογική, ας είναι σίγουρος πως για όλα ( χρήση αυτοκινήτου Αλαφούζου , διορισμός στο Δήμο Πειραιά με ποινικό μητρώο φόνου κλπ) θα υπάρξουν εύλογες νομικά τεκμηριωμένες απαντήσεις που συνάδουν με το περιορισμένο «νόμιμο»  , δηλαδή τον καταιγισμό σχετικών νόμων και διατάξεων.

Οι αριστερόφωνοι προχειρολόγοι  του Συριζα, κατά καιρούς επικαλέστηκαν την ρήση «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» ευρίσκοντο προ  εξηκονταετίας . Όταν ο Ηλιού τα έλεγε, όπου η κυρίαρχη συνθήκη λειτουργούσε μέσω της επιλεκτικής περιορισμένης χρήσης του νόμου. Έτσι μη αντιλαμβανόμενοι τον τρέχοντα  νομικό πληθωρισμό βυθίστηκαν κανονικά σε ατελέσφορους χειρισμούς με γνωστά αποτελέσματα τουλάχιστον αδράνειας και απραξίας ( Novartis, άδειες καναλιών κλπ) .Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως  η μοναδική εκ των έσω οξεία κριτική προήλθε από πρώην υπουργό Δικαιοσύνης μάλιστα προερχόμενο από τα έγκατα της ιστορικής Ανανεωτικής Αριστεράς. Σήμερα  τυπικά ορθές διαδικασίες εντός νόμων προσφέρουν αξιοθαύμαστα αποτελέσματα προσβολής της κοινής λογικής ( παραγραφή Siemens, αναπάντητα ερωτήματα για υποκλοπές, κλπ).

Η επερχόμενη κατίσχυση του Μητσοτάκη ,θα ορίσει μια κυβέρνηση εντός του καθεστώτος Νεκροπολιτικής και Νομικού πληθωρισμού. Οι αναμενόμενες προσαρμογές προς την «Ευρωπαική κανονικότητα»  φαίνονται να έχουν ευρεία συναίνεση .

Κατά βάθος ευρισκόμαστε στην όγδοη χρονιά ευρύτατων συναινέσεων .

Ο Σύριζα , ανεξάρτητα από την αυτοκατανόηση του ως αγωνιστική αντιμνημονιακή δύναμη, είχε μια στρωτή τετραετία  ( 15-19) , εξ’ αιτίας και όχι παρά, το τρίτο μνημόνιο το οποίο είχε ψηφιστεί από όλους τους «συστημικούς». Ο Μητσοτάκης ευνοήθηκε κατά βάθος από την πανδημία όπου φάνηκε «έτοιμος από καιρό» να εφαρμόσει τις all time classic συντηρητικές πολιτικές των επιδομάτων , προκαταβολών για τα οποία ο Συριζα μένει άφωνος  , καθώς ο εκπτωχευμένος από καιρό θεωρητικός του εξοπλισμός *  κατέτασσε το Μητσοτάκη στους  «Νεοφιλελεύθερους» ( Lol) .

Όμως είναι αδύνατο για τον Μητσοτάκη να διαλευκάνει τις παρακολουθήσεις, να περιορίσει τους πιστολέρο που γίνονται δημοτικοί υπάλληλοι. Η αδυναμία του δεν σχετίζεται με μια απ’ ευθείας εμπλοκή του , με μια «διαπλοκή»  ( που ίσως να αποκάλυπταν ερευνητές δημοσιογράφοι) αλλά με τις σταθερές του ισχύοντος καθεστώτος. Εξ΄ ορισμού οι   μυστικές υπηρεσίας στηρίζονται στην αρχή του Θου Βου «δεν σε ξέρω , δεν με ξέρεις» ενώ ξέρουμε από το 1970 ότι  τα πειστήρια καταστρέφονται όπως τα κασετόφωνα στο πρώτο γύρο των «Επικίνδυνων Αποστολών». Όσον αφορά τους πιστολέρο  , απλά ας θυμόμαστε ότι απασχολούνται σε  εφοπλιστές για  τους οποίους ξέρουμε πως ο τελευταίος με εμπλοκή με το νόμο ήταν ο Τυπάλδος του «Ηρακλείου» …

 

 

(1*  Οι πρώτες αναλύσεις του  για τα αποτελέσματα των εκλογών, παραπέμπουν σε διαλεκτικό υλισμό του 50 με «υποκειμενικούς και αντικειμενικούς παράγοντες», μηχανική κοινωνιολογία τριών τάξεων, άφθονο οικονομισμό  κλπ .Που ‘ σαι ρε κλασσική ανανεωτική αριστερά με τα «σεντόνια» σου ,τις αναφορές σε Gramsci, Πουλατζά όπου κείμενα διαλόγου  ήταν κλασσικά δοκίμια υψηλής ποιότητας κοινωνικής ανάλυσης…