Ο παραλογισμός που σώζει (;)

Βρέθηκα πριν μερικές εβδομάδες σε ένα χώρο όπου ο ελληνικός "εξαιρετισμός" είχε λαμπρή παρουσία. Ελληνικές εταιρίες παρουσίαζαν καινοτόμα προϊόντα έκλειναν παραγγελίες προς τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες.

 Αυτή είναι η μισή αλήθεια.

 Η άλλη μισή είναι πως αυτός ο εξαιρετισμός ήταν σχετικά ο πιο αδύναμος πχ η κυπριακή παρουσία ήταν σχεδόν ισοδύναμη η τουρκική παρουσία δυο κλίμακες πιο πάνω σε τεχνολογικό επίπεδο κλπ.

Η αναγωγή είναι εύκολη και αφορά όλους τους τομείς

 Σκέφτομαι ως παράδειγμα τα πανεπιστήμια .Όποτε γίνεται μια συζήτηση για την επάρκεια τους οι υπερασπιστές του Status Quo δημοσιεύουν τα επιτεύγματα διανθισμένα  με τεχνικούς όρους .Το τρικ είναι απλό: Σε κάθε χώρα και κάθε τομέα εφαρμογών υπάρχουν νησίδες αριστείας και ανταγωνισμού .Προβάλεις τις αυτές θετικές εξαιρέσεις, τις  σχεδόν αυτονόητες, ως γενική πρακτική για να υπερασπιστείς την αδράνεια.

Ο ελληνικός θετικός εξαιρετισμός είναι σχετικά αδύναμος και ως τέτοιος λειτουργεί ως μαγεία .Το γεγονός πως απλές περιπτώσεις εξωστρέφειας παρουσιάζονται ως "συμβάντα " είναι η ένδειξη της υστέρησης.

Η βασική ιδέα των μνημονίων ήταν απλή : Μέσω λιτότητας εξορθολογίζονται οι χρηματορροές  των τομέων των μη διεθνώς εμπορεύσιμων για να απελευθερωθούν πόροι που εμμέσως θα απορροφήσουν οι χώροι των εμπορεύσιμων. Οι εξωστρεφείς  κλάδοι θα έλκυαν την οικονομία και κοινωνία. Το κομμάτι της λιτότητας έκανε ότι μπορούσε να κάνει όμως ο λυμφατικός εξαιρετισμός δεν μπόρεσε να πληρώσει το χάσμα . Η κοινωνική δυναμική έγινε κυρίαρχα αμυντική , το brain drain μας έκανε πιο αδύναμους , το αντιμνημόνιο σώρευσε όλα τα παράπονα αταξινόμητα σε μια γενική ατμόσφαιρα θυμού και τώρα είμαστε στη μέση.

Το ancien regime συνεχώς αποκαλύπτει τα βοθρολύματα του  (δημοσιογραφικοί εκβιασμοί υψηλού και χαμηλού επιπέδου) , οι πρώην αντιμνημόνιακοι βασίζονται μονίμως στην μεταφυσική υπέροχη εκφωνούμενων καλών διαθέσεων , την ώρα που τα τετελεσμένα γίνονται ασφυκτικά. Η συγκυρία απαιτεί υπομονή. Με κάποιο τρόπο η τρέχουσα διακυβέρνηση στηρίζεται στο κοινωνικό υπέδαφος του Ναι, δηλαδή στην αποδοχή ενός μετριασμένου πόνου, ενώ υποτίθεται εκπροσωπεί στο Όχι δηλαδή την ισχυρή αντίρρηση και την ανάγκη μιας τομής.

Στο περιβάλλον αυτό η προσφυγική κρίση παροξύνει την κρίση.

Η προσφυγική κρίση αναδεικνύει την ίδια ισορροπία αδράνειας - εξαίρεσης.

Οι θετικές δράσεις της ελληνικής κοινωνίας, η αλληλεγγύη και η βοήθεια στους οικείους και φίλους που άλλωστε έχουν διασώσει την από κατάρρευση την ελληνική κοινωνία , εκδηλώνονται προς τους πρόσφυγες. Αυτός ο ανθρωπιστικός «εξαιρετισμός» υπογραμμίζεται , φωτίζεται ως εάν να είναι καθολικός και χωρίς να συγκρίνεται με τον αντίστοιχο σε άλλες κοινωνίες. Η Τουρκία εμφανίζεται ως «ενιαία» , υπερτονίζεται η συνάφεια κράτους –διακινητών ενώ αποσιωπάται η αντίστοιχη αλληλεγγύη, που προέρχεται κυρίως από ακτιβισμό πυρήνων που κινητοποιούνται ως μουσουλμανικές αδελφότητες (πηγή). Η περίπτωση της Ιορδανίας  που φιλοξενεί οργανωμένα περίπου 600,000 περνάει απαρατήρητη (πηγή)

Η δική μας αλληλεγγύη προβάλλεται όπως προβάλλεται ο αριθμός των ελλήνων αριστούχων στα ξένα πανεπιστήμια ,ως τεκμήριο σχετικής επάρκειας των δικών μας πανεπιστημίων. Την τελευταία εβδομάδα η αλληλεγγύη προσέλαβε και την ανάλογη χρυσόσκονη του ημέτερου life style.(πηγή)

Η αλληλεγγύη δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αλλά δεν μπορεί να λύσει το προσφυγικό.

Η κυβέρνηση σωστά  έχει αναθέσει το υπουργείο σε ένα κλασσικό ακτιβιστή , που γνωρίζει σε βάθος την ανθρωπιστική πλευρά , αλλά αυτό χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Από πλευράς διαχείρισης και διοίκησης το σύστημα είναι στο κατώφλι της κατάρρευσης, ωστόσο η το γενικό αίσθημα της συμπόνιας, η ανάδειξη των συγκινητικών προσφορών λειτουργεί όπως και οι λοιποί «εξαιρετισμοί» : ως ψευδαίσθηση μιας αναδυόμενης επάρκειας.

Το Harvard (πηγή)  ήταν πολύ εύστοχο στην ανάλυση της Ελληνικής τακτικής το πρώτο εξάμηνο του 2015 : διαπραγματευτική ακρότητα, υψηλοί τόνοι απέναντι σε συμμάχους  (ευεργέτες σύμφωνα με το Harvard) που κατέληξαν σε  οδυνηρά αποτελέσματα. Περίπου το ίδιο βλέπουμε και στο προσφυγικό : κορώνες αλληλεγγύης, ψευτοδιλήμματα ( ή τους πνίγουμε ή τους σώζουμε )(1) , λεκτική υπεράσπιση του διαφωτισμού και στο τέλος χιλιάδες ανήμποροι πρόσφυγες σε καθεστώς παρατεταμένης ασάφειας.

Δεδομένου ότι πλέον οι πολιτικές ανακοινώσεις λειτουργούν όπως οι εξορκισμοί, δηλαδή μέσω της μαγείας των εκφωνήσεων, γνωρίζουμε πως η κατάσταση παγιοποιήθηκε. Η λύση φαίνεται δύσκολη αλλά είναι μοναδική: ο «εξαιρετισμός» να διογκωθεί και να ελκύσει την αδράνεια διαψεύδοντας την λογική.

 Μόνο αυτός ο παραλογισμός μας σώζει τελικά

 

(1)   Δεν χρειάζεται να διαβάζεις Ζεραρ ντε Βιλιέ για να εντοπίσεις πως το προσφυγικό έχει ασύμμετρες αντιμετωπίσεις. Του κόσμου τα «μυστικά κονδύλια» διακινούνται και δεν βρέθηκε ένας πχ ξένος ανταποκριτής ( χορηγούμενος καταλλήλως)  να κάνει ένα ρεπορτάζ στα παράλια της Τουρκίας και να αποδείξει την διασύνδεση κράτους διακινητών. Δεν είναι και δύσκολο ένα τέτοιο ρεπορτάζ να βρει δίοδο προς κανένα CNN, BBC κλπ (συνηθισμένα πράγματα) Οι κάτοικοι της Τουρκίας ξέρουν εδώ και καιρό τις διαδρομές , τις παραλίες, τα «στραβά μάτια» των αρχών. Η ελληνική κυβέρνηση σωστά μιλά ως ακτιβιστής αλλά υποτίθεται πως διαχειρίζεται ένα κρατικό μηχανισμό με παράπλευρες δυνατότητες οι οποίες εξαντλούνται στον Μαυρίκη.