ΒΙΟ.ΜΕ. ένα παράδειγμα χωρίς μιμητές

το παρακάτω κείμενο προσπαθεί να αναμετρηθεί με το ερώτημα γιατί στην χώρα μας δεν αναπτύσσεται κίνημα καταλήψεων και αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων, παρότι έχουμε ζωντανό και ακμαίο, το πιο σημαντικό παράδειγμα πανευρωπαϊκά.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν την ΒΙΟ.ΜΕ. αποσπασματικά, σαν ένα ακόμη συνεργατικό εγχείρημα επιβίωσης που αναπτύχθηκε μέσα στην κρίση. Ή ακόμη χειρότερα σαν μια ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. που φτιάχτηκε στα πλαίσια της Κ.Αλ.Ο[1]. αυτά τα τελευταία χρόνια ή, ίσως, μόνο από τα φυσικά και οικολογικά προϊόντα που διακινούν οι εργαζόμενοι. Αρκετοί, και μέσα σε αυτούς πολλοί άνθρωποι του κινήματος, αντιλαμβάνονται την περίπτωση της ΒΙΟ.ΜΕ. σαν μια μοναδική κι ανεπανάληπτη συγκυρία όπου συνέπεσαν κάποιες εξαιρετικές συνθήκες κι έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα. Και οι δύο απόψεις, πάντως, συγκλίνουν στην θεώρηση -που τείνει να παγιωθεί μέσα κι έξω από ομάδες κι οργανώσεις- πως η ΒΙΟ.ΜΕ. -είτε είναι κάτι σύνηθες, είτε κάτι σπάνιο- σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν αποτελεί κομμάτι, πόσο δε μάλλον παράδειγμα, για τους σύγχρονους εργατικούς αγώνες.

Κι όμως· μια σύντομη ματιά στην πεντάχρονη ιστορία της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πράγματι αποκαλυπτική: Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. ίδρυσαν το σωματείο τους το 2006, μέσα σε απόλυτη μυστικότητα για να μην γίνουν απολύσεις πριν κατοχυρωθούν συνδικαλιστικά. Η πρώτη μάχη που έδωσε το νέο σωματείο ήταν να πάρει ένσημα και να είναι εργαζόμενος με όλα τα δικαιώματα (και όχι "μαύρος") ο μόνος μετανάστης εργαζόμενος της τότε εταιρίας. Ο εν λόγω εργάτης είναι ακόμα και σήμερα στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Το 2011/12 όταν το ελεγχόμενο από ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ σωματείο της μητρικής εταιρείας Φιλκεραμ συναινούσε σε περικοπές και σταδιακό κλείσιμο των εργοστασίων, το σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ. πήρε έναν αχαρτογράφητο για τα ελληνικά δεδομένα δρόμο:

Έχοντας εξαντλήσει πολλά άλλα ενδεχόμενα κατέλαβε το εργοστάσιο, μπλόκαρε την αρπαγή των μηχανημάτων και κάλεσε σε αλληλεγγύη.

Το αρχικό κάλεσμα έπεσε σε πολιτικό και συνδικαλιστικό κενό: Ενώ όλες οι γνωστές αριστερές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος (ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ κτλ) προσέφεραν υλική υποστήριξη (κυρίως τρόφιμα) στις οικογένειες των εργαζομένων, η ριζοσπαστική πρόταση των εργαζομένων απορριπτόταν συνεχώς. "Αυτά δεν γίνονται εδώ" και "Εδώ δεν είναι Αργεντινή" ήταν η πιο συνηθισμένες απαντήσεις στην πρόταση των εργαζομένων να βάλουν μπρος την παραγωγή στο κατειλημμένο εργοστάσιο. 

Σε πείσμα εχθρών και "φίλων", λοιπόν, οι εργαζόμενοι μαζί με κοινωνικές δυνάμεις που συνάντησαν στον δρόμο τους, σήκωσαν το βαρύ φορτίο της παραγωγής μέσα στην παρανομία, της παραγωγής με μόνο σύμμαχο το τόσο ευμετάβλητο κοινωνικό κίνημα, της παραγωγής χωρίς διαταγές άνωθεν και γι' αυτό χωρίς συνταγές επιτυχίας. 

Και εδώ και 5μιση χρόνια το κάνουν πράξη: Ένα εργοστάσιο παραγωγής αξιοπρέπειας, ένα εργοστάσιο παραγωγής στα χέρια των ίδιων των παραγωγών, ένα ζωντανό αγκάθι αντίστασης σε μια παραγωγή και κατανάλωση που μας θέλει πειθήνιους στρατιώτες δίχως βούληση και σκέψη.

Και δεν είναι μόνο αυτό.  Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. έχουν δημιουργήσει το δικό τους Εργατικό Ιατρείο για την ασφάλεια όχι μόνο την δική τους και των οικογενειών τους αλλά και πολλών άλλων εργαζομένων και αλληλέγγυων. Έχουν αποτελέσει κομμάτι του αγώνα που δίνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες σε αυτό το αφιλόξενο μέρος του πλανήτη, μετατρέποντας μέρος του εργοστασίου σε αποθήκη για τη συλλογή αλληλέγγυου υλικού. Έχουν αποτελέσει παράδειγμα πως δένεται ο εργατικός αγώνας με την κοινή συνύπαρξη στο σωματείο μεταναστών εργαζομένων και ανθρώπων με διαφορετικές έμφυλες ταυτότητες και σεξουαλικές επιλογές. Έχουν συνδράμει πολλές φορές στην κοινή συνύπαρξη στον δρόμο με ότι ζωντανό κινείται στους δρόμους της πόλης. Από τον αγώνα των εργολαβικών του ΑΠΘ, μέχρι την κατάληψη της ΕΡΤ3, από τις καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες μέχρι τον αγώνα για την Κυριακάτικη αργία και τις απεργίες, από τον αγώνα για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό μέχρι τις δράσεις για το λιμάνι, ποτέ του δεν έγραψε απουσία το σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ. και δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως στις περισσότερες περιπτώσεις πρωτοστάτησε για να ενωθούν αυτοί οι αγώνες στον δρόμο. Μάλιστα με ένα περιεχόμενο αντιεργοδοτικό, ανεξάρτητο κι αυτόνομο. Δράσεις και περιεχόμενο που πλήρωσαν με ξύλο και χημικά από τα ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ στην κινητοποίηση που έκαναν στην Αθήνα, μαζί με όλον τον αλληλέγγυο κόσμο, το καλοκαίρι του 2016.

Τι θα λέγατε αν ακούγατε για ένα μακρινό εργοστάσιο, σε μια απόμακρη λατινοαμερικάνικη ζούγκλα ίσως, όπου ένα αξιοπρόσεχτο μείγμα από βιομηχανικούς εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, οικογενειαρχών και τρανστζέντερ, γυναικών και ανδρών, νέων και όχι τόσο νέων, έχουν κάνει κατάληψη στο εργοστάσιο που δουλεύανε, το βάλανε μπρος και παράγουν τα δικά τους προϊόντα, συντρέχουν στους τοπικούς αλλά και στους διεθνείς κοινωνικούς αγώνες, βάζοντας μπροστά το ταξικό τους πρόσημο;

Ίσως να διαφωνούσατε με αυτά που λέει πχ ο Τσαραμπουλίδης[2] και η κραταιά πλειοψηφία της ΠΑΣΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, που χαρακτηρίζει τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. "ζητιάνους" στηρίζοντας το σωματείο της Φίλκεραμ που ζητάει -και δικαστικά- την έξωση των εργαζομένων και των πλειστηριασμό του εργοστασίου. Ή ίσως να διαφωνούσατε με τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις του Ποταμιού μέσω του (τότε) βουλευτή του Χάρη Θεοχάρη (δες εδώ) στη Βουλή που απαιτεί το ίδιο ακριβώς.

Ίσως να γεμίζατε από αγανάκτηση ή και αηδία από την συνεχόμενη κοροϊδία των κυβερνητικών "αριστερών" που όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για το εγχείρημα, προσπαθώντας να εκμαιεύσουν -όπως έκαναν από παντού- "αγωνιστική νομιμοποίηση", ενώ τώρα που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας όχι μόνο έχουν την ίδια ακριβώς στάση με την κυβέρνηση Σαμαρά στο ίδιο θέμα, αλλά κερνούν ξύλο και χημικά στους εργαζόμενους μόλις εμφανιστούν κάτω από τα υπουργεία τους... Ίσως όμως να μην περιμένατε την, για μια ακόμη φορά, εθνικά υπεύθυνη στάση του ΚΚΕ που αφού αφιέρωσε πάνω από 30 σελίδες σε τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης να αποδείξει ότι η "αυτοδιαχείριση" είναι κάτι κακό για τους εργάτες (δες εδώ), έκανε και το κατιτίς του στη Βουλή για να επιδιώξει και αυτό το κλείσιμο του αγώνα (δες εδώ).

Με τις παραπάνω στάσεις και θεωρήσεις θα πρέπει κανείς να αναμετρηθεί όχι μόνο κάθε φορά που υπερασπίζεται τη ΒΙΟ.ΜΕ. (άλλωστε οι εργαζόμενοι έχουν δείξει πολλές φορές πως στέκονται τόσο καλά στα πόδια τους που δεν έχουν ανάγκη κανέναν από δαύτους), αλλά κυρίως κάθε φορά που σ' έναν εργατικό χώρο προκύπτει το ερώτημα του αγώνα: Δεκάδες περιπτώσεις κλεισίματος επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων, σκόνταψαν ακριβώς στο ίδιο σημείο. Είτε ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ είτε ΠΑΜΕ, οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες μπλόκαραν το ενδεχόμενο της κατάληψης του χώρου εργασίας: Στον Πετζετάκη, δυνάμεις του ΕΚΘ και μάλιστα του ΣΥΝ έπεισαν τους εργαζόμενους να μην προχωρήσουν, στην ΣΕΚΑΠ δυνάμεις της ΔΑΚΕ/ΠΑΣΚΕ είπαν να περιμένουν τον ελληνορώσο επενδυτή, στην ΑΓΝΟ τα ίδια. Στου Κατσέλη ο πρόεδρος του σωματείου (ΠΑΜΕ) δήλωσε πως "Δεν θα γίνουμε ΒΙΟ.ΜΕ." και τα... κατάφερε, στην ΕΛΒΟ συνδράμοντας σε ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, το ΠΑΜΕ δήλωσε στη γενική συνέλευση πως "Η κατάληψη δεν είναι μέσα στην κουλτούρα του εργατικού κινήματος". Στους "Ρομπέν του ξύλου" στη Βέροια, σε ότι πιο κοντινό με τη ΒΙΟ.ΜΕ. έχουμε δει σε προσπάθεια, τα ίδια τα αφεντικά αναμίχθηκαν χωρίς μεσάζοντες, διαλύοντας στην ουσία εν τη γένεσή της την προσπάθεια. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι εργαζόμενοι και οι αλληλέγγυοι της ΒΙΟΜΕ ήρθαν σε επαφή με τους εργαζόμενους προσπαθώντας να προτάξουν την κατάληψη των μέσων παραγωγής και την αυτοδιαχείριση στο χώρο εργασίας όχι ως απλά ως έναν τρόπο να ξεπεραστεί πρόσκαιρα η κρίση, αλλά ως το μόνο δρόμο για πραγματικά αξιοπρεπή εργασία και χειραφέτηση.

Είναι πραγματικά δεκάδες οι περιπτώσεις που γνωρίζουμε και ίσως πολλές περισσότερες οι περιπτώσεις που δεν φτάσανε στ' αυτιά μας όπου η συνδικαλιστική γραφειοκρατία μπορεί να φτάνει -το πολύ- ως την απεργία αλλά αγωνίζεται μανιασμένα ενάντια στην κατάληψη και την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής. Τις περισσότερες φορές υπάρχουν κάποια επιχειρήματα που εμφανίζονται ξανά και ξανά:

1. Για τη ΒΙΟ.ΜΕ.:"Είναι παράνομοι"/ "Έχουν κυβερνητική στήριξη". Μερικές φορές -σε πιο υποψιασμένα ακροατήρια- εμφανίζεται και το "στην Αργεντινή έχουν ειδικούς νόμους". Λένε πως η μισή αλήθεια είναι ένα ολόκληρο ψέμα. Και αυτήν την τέχνη η γραφειοκρατία την κατέχει καλά. Ο αγώνας της ΒΙΟΜΕ είναι τυπικά και αστικά "εκτός νόμου". Γιατί λοιπόν δεν μπήκαν ούτε τα ΜΑΤ του Σαμαρά, ούτε τα ΜΑΤ του Τσίπρα να διαλύσουν το εργοστάσιο; Στήριζε κι ο Σαμαράς τη ΒΙΟΜΕ όπως λένε κάποιοι για τον Τσίπρα; Η απάντηση είναι απλή και είναι μπροστά μας: Η κοινωνική νομιμοποίηση που έχει πετύχει ο αγώνας είναι τόσο μεγάλη και τόσο πλατιά που σε στιγμές που δοκιμάστηκε είδαμε κινητοποιήσεις από την Θεσσαλονίκη μέχρι το Παρίσι και το Σαντιάγο της Χιλής. Η κοινωνική κατακραυγή και το ηθικό/πολιτικό κόστος που έχει να πληρώσει όποιος τολμήσει να τα βάλει με το εγχείρημα είναι η μόνη ασπίδα προστασίας στον αγώνα και είναι η πλέον αποτελεσματική. Όσο για την Αργεντινή αρκεί να πούμε ότι οι πρώτοι νόμοι που αναφέρουν για πρώτη φορά τις «Ανακτημένες επιχειρήσεις» όπως ονομάζουν τα κατειλημμένα εργοστάσια εκεί, ψηφίστηκαν 11 χρόνια μετά το ξέσπασμα του κινήματος και με πάνω από 18 χιλιάδες ανθρώπους να εργάζονται σε αυτά. Είναι δηλαδή αποτέλεσμα σκληρού και μακροχρόνιου αγώνα.

2. "Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε έτσι" . Κι όμως η πραγματικότητα είναι για τους χιλιάδες απολυμένους αυτών των επιχειρήσεων ότι στην συντριπτική πλειοψηφία τους δεν θα δουν δεκάρα τσακιστή από τις πτωχευμένες επιχειρήσεις, θα παραμείνουν άνεργοι για καιρό αν δεν χρειαστεί να μεταναστεύσουν. Λογικά το ερώτημα θα έπρεπε να ήταν: "Αν φύγουμε από εδώ, πως θα επιβιώσουμε;", όμως με μια εξαιρετική τακτική παραπληροφόρησης η γραφειοκρατία αντιστρέφει το ερώτημα.

3. "Με τι κεφάλαιο;" Αριστεροί και δεξιοί, όλων των τάσεων δείχνουν να συναντιούνται σε αυτό το επιχείρημα, καθώς "κακά τα ψέματα, μέσα στον καπιταλισμό χωρίς κεφάλαιο, δουλειά δεν κάνεις". Εδώ αγνοούν επιδεικτικά πως το μόνο "κεφάλαιο" που χρειάζονται είναι τα ίδια τα μέσα παραγωγής, που αρνούνται να καταλάβουν, ενώ από την άλλη το βασικό "εμπόρευμα των εμπορευμάτων" είναι τα ίδια τα εργατικά τους χέρια. Αγνοούν και τη στήριξη της αλληλέγγυας κοινωνίας που από την πρώτη στιγμή βοήθησε τη ΒΙΟΜΕ με τη μεγάλη συναυλία για τη συγκέντρωση του αρχικού κεφαλαίου εκκίνησης της παραγωγής και τις δεκάδες εκδηλώσεις πανελλαδικά και πανευρωπαϊκά για την οικονομική ενίσχυση του εγχειρήματος. Επίσης, κρατούν τα αυτιά τους κλειστά στις προτάσεις της ΒΙΟΜΕ για έμπρακτη δικτύωση των κατειλημμένων εργοστασίων  και συνεργατικών εγχειρημάτων μέσω δημιουργίας κοινού ταμείου αλληλοβοήθειας και αλληλέγγυου δικτύου αποθήκευσης και διανομής προϊόντων μεταξύ αυτών.

4. "Κι όλα αυτά για να παίρνουμε τρείς κι εξήντα;". Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το παράδειγμα της ΒΙΟ.ΜΕ. δεν έχει καταφέρει να φτάσει το επίπεδο των μισθών προ κρίσης, παρότι έχει κάνει και νέες εντάξεις εργαζομένων στο εγχείρημα και παρότι έχει, πλέον, και πρατήριο στην Αθήνα (κι όλα αυτά πάντα χωρίς να έχει εισπράξει η ΒΙΟ.ΜΕ. ακόμα δεκάρα από τα κλεμμένα μεροκάματα από την πρώην εργοδοσία, και χωρίς φυσικά καμία επιδότηση κρατική ή διακρατική παρά μόνο βασιζόμενη στον ιδρώτα των εργαζομένων και την αλληλεγγύη της κοινωνίας.) μια ματιά στην κοινωνική πραγματικότητα διαψεύδει κάθε τέτοιο επιχείρημα. Σήμερα σε δουλειά 8ώρου, πολλές φορές χωρίς διάλειμμα και κάποιες και χωρίς Κυριακές, με ένταση που σπάει κόκαλα πληρώνεται στην αγορά 580 ευρώ καθαρά. Μπορεί κανείς να συγκρίνει τις ασύγκριτα καλύτερες εργασιακές συνθήκες στη ΒΙΟ.ΜΕ. με την ευκολία στην διαχείριση των ωραρίων, τα διαλλείματα, την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, με το καθημερινό βάσανο που αντιμετωπίζουν όσοι εργαζόμαστε σε δουλειές με αφεντικό; 

Συνοπτικά αν πρέπει να καταδειχτεί ένας μεγάλος ένοχος γιατί παρότι ένα τεράστιο κομμάτι της εργατικής τάξης, κινητοποιήθηκε μέσα στα χρόνια της κρίσης και παρότι έκλεισαν σαν χιονοστιβάδα μικρές και μεγάλες παραγωγικές μονάδες τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια στην χώρα είναι μόλις ένα, είναι σίγουρα οι δυνάμεις που δεσπόζουν στον συνδικαλιστικό χώρο. ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΠΑΜΕ και ΣΥΡΙΖΑ, από το μετερίζι του ο καθένας μπλόκαραν, έριξαν τόνους ψέματος, σύγχυσης και σταμάτησαν εν τη γένεσή τους παρόμοια φαινόμενα. Είναι ίσως, από την άλλη, ένα μικρό θαύμα που κατόρθωσαν να εντάξουνε στην κατηφόρα της καταστροφής και τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ.

Είναι ένα μικρό θαύμα, γιατί ακόμη και σήμερα, από τις πολίτικες δυνάμεις εκτός των τειχών, ελάχιστες συνδράμουν στους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες με ορίζοντα την αυτοδιεύθυνση της παραγωγής και τον εργατικό έλεγχο. Ακόμη πιο λίγες από αυτές είναι που ασχολούνται ακόμη με την ταξική πάλη και δεν φτιάχνουν σχέδια επι χάρτου για επόμενες εκλογικές συμμαχίες, στα οποία σχέδια ο «εργατικός έλεγχος» δεν είναι παρα ένα ακόμη μπούλετ για να γεμίσει το εκλογικό πρόγραμμα. Ακόμη και σε αυτές τις δυνάμεις, όμως, η κατάληψη του μέσου που δουλεύουμε, φαντάζει στις σημερινές συνθήκες, όνειρο μακρινό και ουτοπικό. Ένας ακραίος ορίζοντας που δεν τολμούν να το σκεφτούν και να το προτείνουν στον χώρο που εργάζονται. Κι όμως χωρίς έναν τέτοιο πρακτικό, άμεσο, δραστικό ορίζοντα πως μπορούν να αναπνεύσουν οι μικροί και μεγάλοι αγώνες αντίστασης;

Ανακεφαλαιώνοντας:   

Οι εργαζόμενοι της Συνεργατικής της ΒΙΟΜΕ έχουν κατορθώσει να επιβιώνουν εδώ και 5μιση χρόνια από τη δουλειά τους, καθορίζοντας οι ίδιοι τον τρόπο με τον οποίο εργάζονται και μοιράζονται πλεονάσματα και ζημίες. Δεν έπεσαν στην κατάθλιψη που φέρνει η μακροχρόνια ανεργία, αλλά αποτέλεσαν παράδειγμα για όλον τον πληττόμενο κόσμο της εργασίας. Καταφέρνουν με σταθερό ρυθμό να αυξάνουν το μεροκάματό τους απέναντι στις εξαντλητικές μειώσεις που παρατηρούνται σε όλες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Εντάσσουν συνεχώς νέα μέλη ως εργαζόμενους στο Συνεταιρισμό που έχουν ιδρύσει, ενώ στην αγορά οι απολύσεις έχουν γίνει κανόνας. Αναπτύσσουν συνεχώς νέα προϊόντα για όλες τις ανάγκες του λαϊκού νοικοκυριού και βελτιώνουν συνεχώς τα ήδη υπάρχοντα αντί να ρίχνουν την ποιότητα στο βωμό του κέρδους όπως συμβαίνει στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Τέλος, δουλεύουν με στόχο την αύξηση των θέσεων εργασίας και την κοινωνική προσφορά κόντρα στη λογική του  «αρπακτικού» που μας έχει συνηθίσει – προ και μετά κρίσης – η «ελληνική επιχειρηματικότητα».

 Τελικά, όμως, τα ερωτήματα που οφείλουμε να θέσουμε –στα σοβαρά- στο εργατικό κίνημα που θα αναμετρηθεί με τις βάρβαρες πολιτικές του κεφαλαίου είναι:

Μπορεί να υπάρξει επιτυχημένος εργατικός εκβιασμός χωρίς την απειλή της κατάληψης των μέσων παραγωγής; Είναι η κατάληψη των μέσων παραγωγής το αμέσως επόμενο βήμα σε μια απεργία διαρκείας; Μπορεί να υπάρξει μακροχρόνιος εργατικός και κοινωνικός αγώνας που να μην στηρίζεται σε δικούς του –ανεξάρτητους- οικονομικούς πόρους; Μπορεί να υπάρξει οποιασδήποτε μορφής κοινωνική ανατροπή που να μην έχει έναν από τους βασικούς της πυλώνες την εργατική αυτοδιαχείριση της παραγωγής και τον κοινωνικό έλεγχο στο σύνολο της οικονομίας;

Για όλους τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, οφείλουμε να ξαναφέρουμε στο επίκεντρο των εργατικών αγώνων και αγωνιών το παράδειγμα της ΒΙΟ.ΜΕ. Όχι για να μιλήσουμε απλά για την ανάγκη στήριξης του εργοστασίου, αλλά σήμερα να μιλήσουμε για την ανάγκη να αρπάξει αυτό το παράδειγμα το μαχόμενο εργατικό κίνημα και να το κάνει σημαία του. Να είναι η έμπρακτη διαρκής απειλή στα λοκ-άουτ των εργοδοτών, στις απολύσεις και στην περιθωριοποίηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας. Να εμπλουτίσει την φαρέτρα με τα όπλα μας, που δεν σταματούν, ούτε εξαντλούνται στην απεργία και το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής παραγωγής αλλά πάνε ένα βήμα παραπέρα στο ξεπέρασμα της μέσα από την παραγωγή στα δικά μας χέρια. Όπως εκεί στη Θεσσαλονίκη, σε αυτούς τους «τρελούς», εκεί στη ΒΙΟ.ΜΕ….

ΥΓ. Οι μήνες που ανοίγονται μπροστά μας είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι. Το εργατικό και κοινωνικό κίνημα θα αναμετρηθεί τόσο με την εξωτερική επιθετικότητα του ελληνικού κεφαλαίου και πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς που θα επιδιώξει, ποτίζοντας το εσωτερικό με εθνικά «οράματα» και μεγαλοϊδεατισμό, όσο και με την εσωτερική ταξική επιθετικότητα που απαιτεί το «τέλος» των μνημονίων να ισοδυναμεί με κοινωνικό και πολιτικό γύψο, είτε έχει μπλε είτε ροζ κυβερνήσεις στο τιμόνι. Οι κοινωνικές αναταραχές που έχουμε μπροστά μας δεν θα μοιάζουν με τίποτα με τη «νηνεμία» των τελευταίων ετών. Τα παραδείγματα αγώνα όπως της ΒΙΟ.ΜΕ. θα μας είναι, όπως και σήμερα έτσι και αύριο, ιδιαίτερα χρήσιμα… 

avanti_maestro

---

[1] Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

[2] Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και στέλεχος της ΠΑΣΚΕ

Όλα τα νεότερα για τον αγώνα της Βιο.Με.

Ανακοινώσεις του σωματείου και της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης για τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής εδώ κι εδώ.

Ανακοινώσεις του σωματείου και της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης για τον αγώνα των εργαζομένων στη Pizza Hut εδώ κι εδώ.

Νέα ανακοίνωση του σωματείου της Βιο.Με. για τον αγώνα στο εργοστάσιο εδώ.

Αφίσα για τον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ. από την Πάτρα εδώ.

Συνέντευξη του Μ.Αναγνώστου (εργαζόμενου στη Βιο.Με.) και ανταπόκριση από την έκθεση φωτογραφίας σε σχέση με τον αγώνα από την ομάδα 35mm εδώ.

Νέα ανακοίνωση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης για τον αγώνα στο εργοστάσιο εδώ.

και κάτι έξτρα:

Δείτε τι έγινε σε μιά εκδήλωση αλληλεγγύης στην Αρκαδία για τη Βιο.Με., τη καταγγελία του ΠΑΜΕ, την απάντηση από το "Παγκάκι", καθώς και ένα σχόλιο από το ιστολόγιο κόκκινος τύπος, εδώ κι εδώ.

edit: Νέα συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης (Θεσσαλονίκης) εδώ.

Ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία με τη ΒΙΟ.ΜΕ. στην απεργία

Στο δρόμο του αγώνα με τους εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής!




Ανεξάρτητη - Ταξική - Απεργιακή
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 20/2 10πμ ΚΑΜΑΡΑ
Μετά το τέλος της διαδήλωσης
η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλεί σε:
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ ΠΑΝΤΟΥ.

ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΟΜΕ

ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ!
δείτε όλα τα νεότερα:

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Οι παραγωγοί στο πλευρό των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.

Άνοιξε το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Επόμενη συνέλευση της ανοιχτής πρωτοβουλίας αλληλεγγύης την Παρασκευή 15/2 στις 18:30 στο Μικρόπολις

12/2/2013 - Φωτογραφίες από το άνοιγμα του εργοστασίου

11/2/2013 Φωτογραφίες από τη συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζόμενων της ΒΙΟ.ΜΕ.

11/2/2013 Φωτογραφίες από την πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζόμενων στη ΒΙΟ.ΜΕ.

Το ντοκιμαντέρ για τη Βιομηχανική Μεταλλευτική

10/2/2013 Φωτογραφίες από την πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Παίρνουν μπρος οι μηχανές της αυτοδιαχείρισης!

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1. Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετητικό μας πρόταγμα.

2. Ανώτατο όργανο αποτελεί η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτή συγκροτείται ως όργανο και αποφασίζει τόσο σε γενικό- προγραμματικό επίπεδο, όσο και για ειδικότερα θέματα, μπορεί δε να εξουσιοδοτεί συγκεκριμένα μέλη της για την εκπροσώπηση του Σωματείου σε συγκεκριμένες διαδικασίες, και για τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων ειδικά καθορισμένων υποθέσεων. Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν τη Συνέλευση ή να προβαίνουν σε συγκεκριμένες ενέργειες, υποχρεούνται σε λεπτομερή λογοδοσία.

3. Η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη.

4. Οι αποφάσεις που λαμβάνει η Γενική Συνέλευση δεσμεύουν όλους και όλες, η δε υλοποίησή τους είναι υποχρεωτική ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία με αυτές.

5. Αν μια απόφαση κριθεί από άτομο ή ομάδα ατόμων λανθασμένη ή μη εφαρμόσιμη, τούτο μπορεί να τεθεί ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης, η οποία και θα αποφασίσει αν τελικά θα πρέπει να αλλάξει αυτή, να μεταρρυθμιστεί ή να διατηρηθεί. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι την εκ νέου συζήτηση, η απόφαση δεσμεύει πλήρως όλους και όλες, και υποχρεούνται να πράττουν τα δέοντα για την υλοποίησή της Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε ειλημμένη απόφαση, θα καθορίζονται ποινές από τη Γενική Συνέλευση, που μπορούν να κυμαίνονται από απλή επίπληξη έως την αργία, και σε βαριές περιπτώσεις τη διαγραφή.

6. Η ισοτιμία, εκτός από τη συμμετοχή στις αποφάσεις και τη χάραξη της στρατηγικής του υπό εργατικό έλεγχο εργοστασίου, περιλαμβάνει και τη συμμετοχή στις ζημίες και τα κέρδη του εργοστασίου.

7. Η Γενική Συνέλευση, έπειτα από διαβουλεύσεις και αφού τεθούν όλοι οι σχετικοί παράγοντες προς συζήτηση, μπορεί να ορίζει τη θέση στην οποία θα εργάζεται κάθε εργαζόμενος/η. Αυτός/ή, θα μπορεί να διατυπώνει επιφυλάξεις κατά τη συνέλευση, σε κάθε περίπτωση όμως οφείλει να συμμορφώνεται προς αυτό που του έχει υποδειχθεί από την τελευταία. Ακόμη, κάθε εργαζόμενος/η θα πρέπει, στα πλαίσια του εφικτού, να μάθει να λειτουργεί/ δουλεύει σε κάθε πόστο που θα του ζητηθεί και στο οποίο θα θεωρηθεί ότι είναι απαραίτητος/η.

8. Όσοι/ες υπογράφουν το παρόν συμφωνητικό δεσμεύονται ότι πληροφορίες οι οποίες κρίνονται σημαντικές για τη λειτουργία του εργοστασίου, για τη χάραξη της παραγωγικής αλλά και της πολιτικής μας στρατηγικής, και για τις μεταξύ μας σχέσεις (είτε τις έχουν λάβει στο παρελθόν είτε τις αποκτήσουν στο μέλλον με οποιονδήποτε τρόπο, και κυρίως από τη διαδικασία εκπροσώπησης του συνεταιρισμού ενώπιον εταιριών, ιδιωτών και όποιων άλλων δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων) θα κοινοποιούνται στη Γενική Συνέλευση προς εκτίμηση και αξιοποίηση από κοινού και σε καμία περίπτωση δεν θα αποκρύπτονται.

Τα ως άνω συμφωνημένα αποτελούν τις βασικές αρχές της λειτουργίας του εργοστασίου με εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση. Ο σεβασμός, τόσο σε επίπεδο αρχών, όσο και σε επίπεδο πρακτικό, αποτελεί υποχρέωση όσων υπογράφουμε το παρόν, το οποίο μπορεί να αλλάξει μόνο εφόσον η Γενική Συνέλευση κρίνει ότι πρέπει να επέλθουν αλλαγές σε αυτό. Στην περίπτωση αυτή, θα συνταχθεί νέο συμφωνητικό, έπειτα από συζήτηση στη συνέλευση, και θα υπογραφεί από όλους/ες.

Συνάδελφοι –συναδέρφισες , συναγωνιστές –συναγωνίστριες .

Θα θέλαμε να σας κάνουμε μια ενημέρωση , για το τι πρόκειται να πράξουν οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. το επόμενο διάστημα που ακολουθεί , μέχρι και τον Φεβρουάριο.

Το παραπάνω κείμενο είναι οι αρχές που υπογράφουν οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα του συνεταιρισμού εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εργασίας , τονίσαμε προς τον υπουργό εδώ και 20 μήνες βάλαμε κάποια αιτήματα που δεν έχουν απαντηθεί και σε όσα υπήρξε μια πρωτοβουλία του υπουργείου εργασίας δεν προχωρούν γιατί κωλύονται από αλλά υπουργεία .

Εμείς τονίσαμε πως για μας είναι σύνολο η πολιτεία και όχι το κάθε υπουργείο χωριστά . και πως δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.

Έχουμε φτάσει σε απόγνωση και βλέπουμε πως δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα άλλο περισσότερο από αυτό που έχουμε χάσει Ίδη

Και ενημερώσαμε πως εμείς ξεκινάμε την λειτουργία του εργοστασίου και δεν μας ενδιαφέρουν οι συνέπειες όποιες και αν είναι γιατί θεωρούμε ότι είμαστε στα χειρότερα .

Συνάδελφοι και συναδέρφισες . Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. μέσα από την γενική συνέλευση αποφασίσαμε πως η μόνη λύση απέναντι στην λαίλαπα που έρχεται είναι να ελέγξουμε την παραγωγή άμεσα οι εργάτες . να πάρουμε την εύθηνη να διευθύνουμε το εργοστάσιο , μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων. και καλούμε όλους τους εργαζόμενους, ανέργους , συνδικαλισμένους και μεμονωμένους να πάρουν θέση και να απαντήσουν στο ζήτημα που μπαίνει πλέον επιτακτικά.

Εμείς απαντήσαμε πως θέλουμε πίσω τις δουλείες μας , θέλουμε τις ζωές μας , θέλουμε την αξιοπρέπεια μας . Το αν αυτό θεωρείται παράλογο; ναι είμαστε παράλογοι! Αν θεωρείτε άνομο; ναι είμαστε άνομοι ! αν θεωρείτε άπιαστο Όνειρο; ναι τρέχουμε να πιάσουμε το Όνειρο μας, και να ζήσουμε τις οικογένειες μας!

Καλούμε : λαϊκές συνελεύσεις γειτονίας , συλλόγους , πολιτικές οργανώσεις , σωματεία, νεολαιίστικα στέκια, να απαντήσουν!!

Καλούμε κάθε άνθρωπο που μπορεί να αντικρίζει ακόμα τον Ήλιο και να ελπίζει πως , ναι! δεν είναι ανάγκη να φύγουν τα παιδία μας για να βρουν καλύτερο μέλλων στο εξωτερικό, Δεν είναι ανάγκη να είσαι υποτακτικός για να δουλεύεις !! , δεν πρέπει να κάνεις επαιτεία για να επιβιώσεις!. Δώσε μια απάντηση στο ζήτημα που μπαίνει σήμερα!!! . πάρε θέση και σπάσε τα δεσμά που σε περικλείουν!. άνοιξε στόμα και μυαλό και απάντησε!

Η γενική συνέλευση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής ανοίγει

και λειτουργεί στα χέρια των εργαζομένων!

«Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί,

εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε.

Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο»

Τάσος Λειβαδίτης

Στην καρδιά της κρίσης, οι εργάτες της Βιο.Με.

χτυπάνε την καρδιά της εκμετάλλευσης και της ιδιοκτησίας

Με την ανεργία να σκαρφαλώνει στο 30%, το εργατικό εισόδημα να μηδενίζεται, χορτάτοι μόνο από λόγια, υποσχέσεις και φοροληστεία, απλήρωτοι από τον Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας, με το εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία, οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου αποφάσισαν να μην αφεθούν στην σίγουρη και μακροχρόνια ανεργία αλλά να αγωνιστούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να το λειτουργήσουν οι ίδιοι. Με επίσημη πρότασή τους από τον Οκτώβριο του 2011 διεκδικούσαν να δημιουργήσουν έναν εργατικό συνεταιρισμό κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους, απαιτώντας μάλιστα νομική κατοχύρωση τόσο για το δικό τους εγχείρημα, όσο και για όλα τα άλλα που θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα διεκδικούσαν να τους δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να βάλουν μπρος το εργοστάσιο, χρήματα που άλλωστε τους ανήκουν, καθώς είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας. Το σχέδιο που καταρτίστηκε, συνάντησε αρχικά την παγερή αδιαφορία του κράτους και των διάφορων συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών. Όμως έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τον κόσμο του κινήματος, ο οποίος μέσω της δημιουργίας της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Θεσσαλονίκη -και στην συνέχεια με πρωτοβουλίες σε πολλές πόλεις της χώρας- εδώ και 6 τουλάχιστον μήνες αγωνίζεται να μεταφέρει το μήνυμα της ΒιοΜε σε όλη την κοινωνία.

Τώρα ήρθε η ώρα της ΒιοΜε!

Οι εργάτες δεν μπορούν άλλο να περιμένουν πότε το χρεοκοπημένο κράτος θα κάνει πράξη τις άκοπες εκφράσεις ενδιαφέροντος και συμπαράστασης (ακόμα και τα 1000 ευρώ έκτακτης ενίσχυσης που τους υποσχέθηκε το Υπουργείο Εργασίας κόλλησαν στην υπογραφή του... Στουρνάρα!). Ήρθε η ώρα να ξαναλειτουργήσει η Βιομηχανική Μεταλλευτική -όπως και κάθε άλλο εργοστάσιο που έκλεισε, πτώχευσε ή απολύει- αλλά στα χέρια των εργατών της, και όχι στα χέρια των παλιών ή και νέων αφεντικών. Ο αγώνας δεν πρέπει να παραμείνει στην ΒιοΜε, για να γενικευτεί και να νικήσει πρέπει να εξαπλωθεί σε όλα τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις που κλείνουν, γιατί μόνο με ένα δίκτυο κατειλημμένων και αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων θα μπορέσει και η ίδια η ΒιοΜε να επιβιώσει και να γίνει ο πρωτεργάτης μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής και της οικονομίας, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ανισότητες και ιεραρχίες.

Όταν τα εργοστάσια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, οι άνεργοι πλησιάζουν τα 2 εκατομμύρια και οι συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας καταδικάζεται σε φτώχεια και εξαθλίωση από την τρισυπόστατη κυβέρνηση της Τρόικας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, όπως και από τις προηγηθείσες κυβερνήσεις, το αίτημα να περάσουν τα εργοστάσια στους εργάτες είναι η αναγκαία απάντηση στην καταστροφή που βιώνουμε κάθε μέρα, η μοναδική απάντηση στην ανεργία· και για αυτό ο αγώνας της ΒιοΜε είναι και δικός μας αγώνας.

Καλούμε όλους τους ανέργους κι εργαζομένους· όλους όσους έχουν βιώσει την κρίση στο πετσί τους, να σταθούν δίπλα στους εργάτες της ΒιοΜε και να τους στηρίξουν τώρα που θα αρχίσουν να κάνουν πράξη ότι εμείς οι εργάτες μπορούμε χωρίς αφεντικά! Να συμμετέχουν σε ένα αντίστροφο πανελλαδικό Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης με κατάληξη σε ένα τριήμερο αγώνα στη Θεσσαλονίκη. Να συμμετέχουν στον αγώνα και να οργανώσουν την μάχη, στους χώρους που βρίσκονται, με αμεσοδημοκρατικές συνελευσιακές διαδικασίες, χωρίς γραφειοκράτες για να ανατρέψουμε με Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας όλους αυτούς που μας καταστρέφουν την ζωή! Για να περάσουν τα εργοστάσια και όλη η παραγωγή στα χέρια των εργατών και να οργανώσουμε την οικονομία και την κοινωνία που θέλουμε, μια κοινωνία χωρίς αφεντικά!

Ήρθε η ώρα της Βιο.Με. Πάμε για δουλειά!

Ανοίγουμε το δρόμο για εργατική αυτοδιαχείριση παντού!

Ανοίγουμε το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά!

Κυριακή 10/2,

18:00 Πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης στο cine Αλέξανδρος.

Δευτέρα 11/2,

17:00 Πορεία, Καμάρα

20:00 Συναυλία στο Ιβανώφειο με τους:

Θ.Παπακωνσταντίνου, Γ.Χαρούλη, Χαΐνηδες.

Τρίτη 12/2

Όλοι στο εργοστάσιο!

Συγκεντρώσεις: 11.00 Καμάρα, 12.00 ΙΚΕΑ.

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα

των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18.00 ΚΑΜΑΡΑ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18.00 ΚΑΜΑΡΑ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18.00 ΚΑΜΑΡΑ

με κατάληξη στο εργοστάσιο της Βιο.Με.

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (ΒΙΟ.ΜΕ.) είναι ένα εργοστάσιο όπως πολλά άλλα. Εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία εδώ και 19 μήνες, φορτωμένο με χρέη από τη μητρική εταιρεία (Φίλκεραμ-Τζόνσον), χρέη προς τους εργαζόμενους, το Δημόσιο, προμηθευτές κ.τ.λ. Τα αφεντικά (η οικογένεια Φιλίππου) "εξαφανισμένα" και χωρίς κανείς από τη κρατική εξουσία να τους ενοχλεί ουσιαστικά για τα χρέη.

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, όμως, δεν επέλεξαν μία από τα ίδια. Απλήρωτοι και σε επίσχεση εργασίας από τον Μάη του 2011, δεν επέλεξαν να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια, απόδεχόμενοι τη "μοίρα" που επιφυλάσσει η κρίση που οι καπιταλιστές δημιούργησαν: την ανεργία, την εξαθλίωση και την υποταγή. Οι εργαζόμενοι της Βιο.Με. οργανωμένοι στο σωματείο τους, επέλεξαν την άμεση δημοκρατία και τις διαδικασίες βάσης, για να αποφασίσουν την πορεία του αγώνα τους. Δεν ανέθεσαν σε κανέναν "τρίτο" ή "ειδικό" τον δικό τους αγώνα, μα πήραν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Σ' ένα τέτοιο σωματείο βάσης, σε αυτές τις γενικές συνελεύσεις γεννήθηκε και άνθισε ο σπόρος της ανάγκης. Ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. δεν παρέμεινε στο επίπεδο της διεκδίκησης των δεδουλευμένων αλλά έκανε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός:

Οι εργαζόμενοι της Βιο.Με. αγωνίζονται να περάσει το εργοστάσιο στα δικά τους χέρια με πλήρη εργατικό έλεγχο. Αγωνίζονται να δημιουργηθεί προηγούμενο και πλαίσιο στη χώρα, για εργατικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής από τους ίδιους τους παραγωγούς του πλούτου.

Αυτό το (τεράστιο) βήμα αγώνα που κάνουν οι εργάτες της Βιο.Με. έχει δύο κατευθύνσεις και δύο παραλήπτες:

Πρώτον απέναντι στη πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία, όλους τους άνεργους, τους απολυμένους, τους εργαζόμενους, όλη την εργατική τάξη. Σε μια εποχή που ο αντεργατικός οδοστρωτήρας του κεφαλαίου εξευτελίζει την αξία του "εμπορεύματος των εμπορευμάτων", την αξία της εργατικής δύναμης, και πετά στο περιθώριο της κοινωνίας εκατομμύρια εργαζόμενους, ντόπιους και μετανάστες, γυναίκες και άνδρες, ηλικιωμένους και νεολαία, η οργάνωση και η αντεπίθεση της τάξης των καταπιεσμένων πρέπει και οφείλει να αποκτήσει επιθετικά χαρακτηριστικά: ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, να ποιο είναι το ελπιδοφόρο κάλεσμα των εργαζομένων της Βιο.Με!

Δεύτερον, απέναντι στη κρατική εξουσία. Μας μιλούν για "ανάπτυξη" και "μείωση της ανεργίας", την ίδια στιγμή που τρόικες, κυβερνήσεις και μνημόνια σαρώνουν κάθε δικαίωμα που με αγώνες έχει η τάξη μας κατακτήσει. Απέναντι σε αυτούς το σωματείο της Βιο.Με. θέτει πια ένα καίριο δίλλημα: Ή θα αποδεχτείτε και θα νομιμοποιήσετε τη πρόταση επαναλειτουργίας του εργοστασίου όπως έχει κατατεθεί από το σωματείο ή το εργοστάσιο θα ανοίξει από τους ίδιους τους εργαζόμενους με κατάληψη και επιβολή των αποφάσεων τους. Με αλλα λόγια ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ! Κι αυτό γιατί οδηγός των εργατών δεν είναι κάποια κομματική ή συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αλλά η ίδια η ανάγκη! Μετά από σχεδόν 19 μήνες ανεργίας, οι δεκάδες εργαζόμενοι της Βιο.Με. δεν μπορούν να περιμένουν άλλο τη κωλυσιεργία στις απαντήσεις από την κρατική εξουσία, αλλά ούτε το "κρυφτούλι" της εργοδοσίας. Στο εργοστάσιο της Βιο.Με., στα χέρια των εργατών της βρίσκεται συγκεντρωμένη όλη η πείρα, όλη η δύναμη αλλά και όλη η αποφασιστικότητα να ανοίξει το εργοστάσιο. 

Δίπλα στους εργάτες της Βιο.Με. βρίσκεται η πλατιά αλληλεγγύη απ' ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Δεκάδες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες του κινήματος, μαζί με σωματεία και συσπειρώσεις εργαζομένων και ανέργων, αγωνιζόμαστε μαζί τους για να κάνουμε τη Βιομηχανική Μεταλλευτική το πρώτο εργοστάσιο στην Ελλάδα που κάνει πράξη το σύνθημα: ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ. Το εργοστάσιο που ανοίγει τον δρόμο!

Όμως δεν περιμένουμε, ούτε επιδιώκουμε να είναι το μόνο. Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής σημαίνει σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε πόλη και γειτονιά, να σπείρουμε τον σπόρο του αγώνα, να φυτρώσει το δέντρο της εργατικής αυτοδιαχείρισης, να ζήσουμε χωρίς αφεντικά... 

Σε αυτή τη κρίσιμη φάση του αγώνα, καλούμε κάθε εργαζόμενο και άνεργο, κάθε σωματείο και συσπείρωση να πάρει τώρα θέση μάχης και υπεράσπισης των εργατών της Βιο.Με. Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις το επόμενο βήμα: να είμαστε δίπλα τους όταν θα ανοίξει το εργοστάσιο, να είμαστε δίπλα τους σε κάθε βήμα του αγώνα. Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας όλων μας!

Με τα λόγια των ίδιων των εργατών της Βιο.Με.:

"Οι εργαζόμενοι της Βιο.Με. συνάδερφοι και συναγωνιστές είναι μια χούφτα άνθρωποι. Σαν μια χούφτα που κλείνει μέσα της χιόνι. Που την κάνουμε χιονόμπαλα και την πετάμε. Την πετάμε στην πλαγιά και αυτήν αρχίζει και κατρακυλάει και όσο κατρακυλάει τόσο μαζεύει χιόνι, και μαζεύει κι άλλο χιόνι, κι άλλο και όλο μεγαλώνει αυτή η μπάλα και γίνετε όλο και μεγαλύτερη!! Και μαζεύει και κολλάει πάνω της εργαζόμενους, ανέργους, νοικοκυρές, φοιτητές, αγρότες. Και φυσικά η αλληλεγγύη φροντίζει να μην χτυπήσει πουθενά και σπάσει να φτάσει στο τέλος της πλαγιάς αλώβητη και να έχει γίνει μεγάλη σαν την γη.

Τότε συνάδερφοι και συναγωνιστές και μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως νικήσαμε!!"

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

ΝΕΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ Ε.Κ.Θ.

protbiometal@gmail.com,biom-metal.blogspot.gr

Από την αυτοδιαχείριση της παραγωγής στη γενικευμένη αυτοκυβέρνηση της κοινωνίας

από το blog :Σωματείο εργατοϋπαλλήλων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική

Κείμενο της Πρωτοβουλίας αλληλεγγύης της ΒΙΟ.ΜΕΤ. στη Μυτιλήνη

που μοιράζεται για το διήμερο αλληλεγγύης στη Βιο.Μετ.

Αυτοδιαχείριση, αυτοοργάνωση, αυτοδιέυθυνση, αυτοκυβέρνηση, λέξεις κενές, λέξεις δίχως περιεχόμενο για την κοινωνία του καναπέ, για την κοινωνία μας. Δεν μπορούν όμως να αφαιρεθούν από το λεξιλόγιο της καθημερινής ζωής όσο υπάρχουν αντίστοιχες κοινωνικές σχέσεις.

Τι είναι όμως αυτοδιαχείριση;  ή τουλάχιστον πως την αντιλαμβανόμαστε  εμείς; Μια διαδικασία όπου τα υποκείμενα ενός εργασιακού-κονωνικού χώρου διαρρηγνύουν τις κεφαλαιοκρατικές κοινωνικές σχέσεις (μισθωτή εργασία, σχέση αφεντικού-δούλου, κ.λ.π.) και επιχειρούν να διαχειριστούν τις κοινωνικές σχέσεις ( παραγωγής) που τις περιβάλουν. Κάποια θεμελιώδη χαρακτηριστικά της δομής μιας αυτοδιαχειριζόμενης μονάδας, αποτελούν η ρήξη με το υπάρχον μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, το οποίο δημιουργεί ανισότητες αλλά και η επιθυμία για προσφορά στην κοινωνία, δίχως την ιδιοτελή προσμονή κέρδους.

Γενικότερα, μια αυτοδιαχειριζόμενη μονάδα πρέπει να εισάγει ένα μοντέλο παραγωγής βασισμένο στις ανάγκες της κοινωνίας. Ένα μοντέλο που δεν συμμερίζεται την καταναλωτική αντίληψη των κεφαλαιοκρατικών κοινωνικών σχέσεων (οι οποίες καταστρέφουν «ορθολογικά» το περιβάλλον της γης), ένα μοντέλο που δεν βρίσκεται σύμφωνο με την έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας γιατί «όλα ανήκουν σε όλους». Ένα μοντέλο, τέλος, που σπα την πολιτική αλλοτρίωση της σημερινής οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων και διασφαλίζει την ισότιμη συμμετοχή όλων στις νέες κοινωνικές σχέσεις που προβάλλει.

            Τα συγκεκριμένα εγχειρήματα έχουν το «καθήκον» να παραμένουν ανοιχτά και προσβάσιμα σε όλη την κοινωνία, καθώς αποτελούν τους εκπροσώπους μιας διαφορετικής λογικής απέναντι στη σημερινή οικονομική πρακτική. Οι πολιτικές και πολιτισμικές δράσεις τους, επιπροσθέτως, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι τους καθώς καλλιεργούν στο πεδίο της κοινωνίας τη διαφορετική αντίληψη που επιθυμούν αλλάζοντας παραδειγματικά τις κοινωνικές σχέσεις, οχυρώνοντας τα με αυτόν τον τρόπο απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο. Τελειώνοντας η αυτοδιαχειριστική λογική πρέπει να αποτελεί δημόσιο-πολιτικό πρόταγμα και όχι να μένει στα στενά όρια του εγχειρήματος, έτσι ώστε να είναι οικειοποιήσιμο από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

            Η προοπτική των αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων, μας παραπέμπει σε μια διαφορετική επαναστατική αντίληψη για την αλλαγή του κόσμου. Μια αντίληψη που δεν προβαίνει σε στημένα ραντεβού με την ιστορία, μήτε προβάλλει αντικειμενικές συνθήκες στον τρόπο εξέλιξης των κοινωνιών. Αλλά μιας αντίληψης που παραπέμπει τη δράση στο εδώ και το τώρα, μια αντίληψη που πραγματώνει το μέλλον σε χρόνο ενεστώτα. Την αντίληψη της προεικονιστικής πολιτικής.

Η αυτοοργάνωση όμως δε μπορεί να είναι αποκλειστικό στοιχείο των παραγωγικών χωρών, αλλά με ορμητήριο αυτούς τους χώρους μπορεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την κοινωνία ως ένα άλλο πρότυπο δομής.

Υπάρχουν όμως, και πολλά παραδείγματα  συνεταιριστικών-συνεργατικών εγχειρημάτων τα οποία λειτουργούν με κάποιες από τις αρχές της αυτοδιαχείρισης  [π.χ.  λειτουργία με συνέλευση, ισότητα στο κεφάλαιο που κατατέθηκε για την λειτουργία του χώρου, ενδιαφέρον για την παραγωγή προϊόντων με σεβασμό προς το περιβάλλον κ.α.]. Αυτές οι μορφές αυτοδιαχείρισης που  παραμένουν στα προαναφερθέντα αυστηρά όρια αλλά δεν προχωρούν σε καμία άσκηση κριτικής  και σε ρήξη με την υπάρχουσα παραγωγική δομή  και το μοντέλο οργάνωσης που την επιτάσσει και την διαμορφώνει, δεν τις δεχόμαστε ως μορφές επαναστατικής αυτοδιαχείρισης, αλλά ως τέτοιες που παραμένουν όμοιες με πριν,  ακόμα και όταν αποκλείεται η έννοια του αφεντικού. Ακολουθούν τις υπάρχουσες καπιταλιστικές έννοιες του κέρδους, εκμεταλλευόμενοι  τους καταναλωτές έναντι των δικών τους απολαβών , της εργασιακής ανισότητας στο παραγωγικό χώρο προς τον μισθό και την λήψη των αποφάσεων, την ανταγωνιστικότητα απέναντι σε άλλες εταιρίες  στον στίβο της αγοράς. Συνοπτικά, ενώ αυτές οι μορφές χρησιμοποιούν αυτοδιαχεριζόμενες δομές ενσωματώνονται πλήρως στις κεφαλαιοκρατικές κοινωνικές σχέσεις, φθάνοντας στο σημείο να τις αναπαράγουν.

Μίνι ντοκιμαντέρ για την ΒΙΟ.ΜΕΤ.

Μίνι ντοκιμαντέρ  για τον αγώνα των εργαζόμενων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική.

Από την ομάδα "Διακόπτες" (εργαζόμενοι στο χώρο του θεάματος).

Τοποθέτηση του σωματείου ΒΙΟ.ΜΕ.

14/10/12

Χαιρετισμός συγκέντρωσης προπύλαια  Αθήνα

Συναγωνιστές συναγωνίστριες – συνάδερφοι συναδελφισες  το σωματείο βιομηχανικής μεταλλευτικής  έχει μπει μπροστά στον αγώνα . έναν αγώνα που βάζει νέο πλαίσιο και νέες δυνατότητες στους εργατικούς αγώνες από εδώ και πέρα.

Αλλάζουν τα παλιότερα πλαίσια που ζητούσαν  απλός τα κεκτημένα , τώρα θα ζητάμε τα κατελημένα!!

Έρχεται η βιο.με. και η συνέλευση των εργαζομένων και κάνει μια πρόταση . πρόταση την οποία θα πρέπει να γίνει υπόθεση όλου του κινήματος . ολόκληρης της εργατικής τάξης και να δώσει απαντήσεις εκεί που δεν υπάρχουν λύσεις .

Κάθε εργοστάσιο κάθε επιχείρηση που αντιμετωπίζει πρόβλημα  και λέει ο εργοδότης πως δεν μπορεί να το κρατήσει, εκεί να έρθουμε οι εργαζόμενοι και να πούμε αν δεν μπορείτε εσείς μπορούμε εμείς . για να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας , και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων και των οικογενειών μας . Βέβαια με απώτερο σκοπό την γενίκευση του κινήματος και το πέρασμα στο σύνολο της κοινωνίας. Ζητάμε να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο, ώστε να δίνει την δυνατότητα στους εργαζόμενους, να μπορούν αν θέλουν να το δουλέψουν.

Δίνουμε και ένα σχέδιο , το πως μπορεί να γίνει κατά την γνώμη μας αυτό!

Και δεν μένουμε εκεί παλεύουμε να καταφέρουμε να λειτουργήσουμε το εργοστάσιο της βιο.με. και να κρατήσουμε τους εργαζόμενους στις θέσεις τους και με αξιοπρέπεια.

Εμείς οι εργαζόμενοι της βιομηχανικής μεταλλευτικής κάνουμε την αρχή αλλά δεν μένουμε έτσι θα συνεχίσουν κι αλλά εργοστάσια, εμπορικές επιχειρήσεις , πολύ εθνικές !! να αρχίσουν κατόπιν οι αγρότες να οργανώνουν την παραγωγή τους σύμφωνα με τις ανάγκες των φτωχών λαϊκών στρωμάτων όποτε να μην λείπει τίποτα κι από κανέναν.

Και οι κύριοι άρχοντες του κεφαλαίου που έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο, όταν καταφέρουμε  να σταθούμε στα πόδια μας, μην έρθουν να ζητήσουν τις αγορές τους . Γιατί θα έχουν αλλάξει οι αγορές και θα έχουν πάρει άλλη ρότα, δεν θα δουλεύουμε πια για να τους παχαίνουμε το πορτοφόλι, ούτε θα είμαστε σκλάβοι τους  .

Θα φτιάξουμε μια άλλη οικονομία που θα έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι την άνοδο των λογαριασμών τους .

Και όσο για αυτούς όλους που λένε ότι θα αποτύχουμε τους μεγάλο συνδικαλισταραδες !!! απαντούμε πως να μην ανησυχούν τόσο για μας .εμείς έτσι κι αλλιώς μπατίρηδες ήμασταν , το πολύ πολύ πάλι μπατίρηδες θα είμαστε. Αλλά μπατίρηδες με το κεφάλι ψηλά!! Και όχι σαν ραγιάδες σκυμμένοι μπροστά στον αφέντη. και να περιμένουμε το ξεροκόμματο που μας πετάει μέχρι την  δεύτερη, εργατική, παρουσία. Αλλά σήμερα εδώ οπός είμαστε μαζεμένοι!! δεν φοβόμαστε!! εδώ μπροστά σε όλον τον κόσμο!! κάνουμε γενική συνέλευση και αποφασίζουμε για την πορεία μας . και όχι κρυφά σε καταγώγια χωρίς οργανωτικές και ούτε το δέκα τις εκατό τις βάσης μας να βγάζουμε αποφάσεις για να μην ανατραπούν αυτά που θέλουμε εμείς.

Συνάδερφοι και συναγωνιστές πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως δεν είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου ! αλλά πως  πρέπει να κατεβάσουμε τον κόσμο μας στο κέντρο, επιτέλους και να αποφασίσουμε όλοι μαζί για το τι δρόμο θέλουμε να τραβήξουμε και τι οικονομία.

Φυσικά πρώτα πρώτα θέλει να ανατρέψουμε την παρούσα κεφαλαιοκρατία που βλέπουμε ότι νοσεί. Εμείς δεν πρέπει να της δίνουμε δυναμωτικές ενέσεις βέβαια εε;

Αλλά χρειάζεται άλλη συνταγή , χρειάζεται να γίνουμε ο εφιάλτης στον πυρετό την αρρώστιας της . να γίνουμε ο φορέας των νοσογόνων ιών που την περιτριγυρίζουν  . και εισχωρώντας στο άρρωστο έτσι κι αλλιώς κορμί της να γίνουμε ο καρκίνος της που θα καταστρέψει όλα τα όργανα της . και να πετάξουμε το άδειο κουφάρι της σε μια γωνία για να την βλέπουμε . Και για παράδειγμα μην ξαναπέσουμε στα ίδια . Αλλά και για τα παιδία μας. να δουν το θηρίο που παλέψανε οι γονείς τους και κατάφεραν να ξαναφέρουν στα χείλη τους το χαμόγελο.

Έτσι  συνάδερφοι και συναγωνιστές θα πρέπει πρώτα να βάλουμε στην άκρη την κεφαλαιοκρατία και μετά με την ησυχία μας , χωρίς κανείς να μας επηρεάζει ,χωρίς υποσχέσεις από διάφορους . χωρίς ρουσφέτια. αλλά με καθαρό μυαλό , και με πείρα που θα έχουμε αποχτήσει. Όλοι μαζί να αποφασίσουμε για την οικονομία που θέλουμε.

Και Όλοι μαζί μετά να παλέψουμε για να γίνει πράξη.

Αυτό όμως πετυχαίνετε μόνο με έναν τρόπο. <<άμεση δημοκρατία>>.

Δηλαδή οργάνωση της βάσης των εργαζομένων , των γειτονιών , των γυναικών , των άνεργων.

 Συνάδελφοι και συναγωνιστές αυτό το καραβάνι δημιουργήθηκε από την αγωνιά των ανθρώπων για να γίνει η ιδέα της ένωσης των εργαζομένων . και των άνεργων . να γίνει γνωστό το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε Όλοι οι εργαζόμενοι στην χώρα μας. να ενώσουμε χώρους που μέχρι χτες δεν γνωριζόμασταν και τέλος να ακουστεί πως τελικά υπάρχει λύση . Αν εμείς θέλουμε μπορούμε συνάδελφοι. 

Μπορούμε να αναλάβουμε να διαχειριστούμε τις ζωές μας όπως εμείς θέλουμε και όχι όπως ορίζει το κάθε αφεντικό.

Ξεκινήσαμε από την Αλεξανδρούπολη  και μέρα- μέρα πόλη την πόλη φτάσαμε στην Αθήνα για να μετρήσουμε τις δυνάμεις  μας να τους δείξουμε πως δεν είμαστε λίγοι όπως τα λένε, αλλά είμαστε πάρα πολλοί και στο μέλλων, ακόμη περισσότεροι !!!

Οι εργαζόμενοι της βιο.με. συνάδερφοι και συναγωνιστές είναι μια χούφτα άνθρωποι. σαν μια χούφτα που κλείνει μέσα της  χιόνι. Που την κάνουμε χιονόμπαλα και την πετάμε . την πετάμε στην πλαγιά και αυτήν αρχίζει και κατρακυλάει και όσο κατρακυλάει τόσο μαζεύει χιόνι , και μαζεύει κι άλλο χιόνι , κι άλλο και όλο μεγαλώνει αυτή η μπάλα και γίνετε όλο και μεγαλύτερη !! και μαζεύει και κολλάει πάνω της εργαζόμενους ,ανέργους , νοικοκυρές, φοιτητές , αγρότες. Και φυσικά η αλληλεγγύη φροντίζει να μην χτυπήσει πουθενά και σπάσει να φτάσει στο τέλος της πλαγιάς αλώβητη και να έχει γίνει μεγάλη σαν την γη.

Τότε συνάδερφοι και συναγωνιστές και μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε πως νικήσαμε!!

Ποιος φοβάται την αυτοδιαχείριση;

Από τη Βιο.με. να ακουστεί καλά...

Ο αγώνας των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται μια ανάσα πριν από την κλιμάκωσή του. Από τον Ιούλιο μέχρι και σήμερα, το σωματείο της Βιο.με. μαζί με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης που συστάθηκε για τη στήριξη του αγώνα, έχουμε πραγματοποιήσει μια σειρά από προπαγανδιστικές κινήσεις (μοιράσματα προκηρύξεων, εξορμήσεις στη βιομηχανική ζώνη, μικροφωνικές, διαδηλώσεις) ώστε να γίνει γνωστό τόσο στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και ευρύτερα σε όλη τη χώρα ότι οι εργάτες μιας παραγωγικής μονάδας που εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη της, μετά από 17μηνη επίσχεση εργασίας και νυχθημερόν βάρδιες φύλαξης του εργοστασίου, είναι πλέον αποφασισμένοι να αναλάβουν την λειτουργία του χωρίς αφεντικό, με μόνη δομή την γενική συνέλευση των εργατών. Για το απαιτούμενο κεφάλαιο εκκίνησης της παραγωγής (προμήθεια πρώτων υλών κλπ.) απαιτούν από τον ΟΑΕΔ την καταβολή προκαταβολικά των επιδομάτων ανεργίας και ενίσχυσης νέων επαγγελματιών. Την ερχόμενη εβδομάδα στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που έχουν συγκροτηθεί σε Αθήνα, Βόλο, Πάτρα και Γιάννενα θα έρθουν να προστεθούν εκδηλώσεις και πορείες σε μια σειρά πόλεων (Σέρρες, Καβάλα, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη) όπου τα λουκέτα και η ανεργία έχουν γίνει καθημερινότητα για την εργατική τάξη και το μήνυμα της εργατικής χειραφέτησης και της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής μέσα στον εφιάλτη της σημερινής εξαθλίωσης θα φτάσει στα αυτιά κάθε εργαζόμενου και ανέργου. Στις 12 Οκτωβρίου το Καραβάνι Αλληλεγγύης και Στήριξης του αγώνα στη Βιο.με. θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή εργατών του εργοστασίου και αλληλέγγυων για να περάσει από τη Λάρισα και τον Βόλο και να καταλήξει την Κυριακή 14 Οκτωβρίου στην Αθήνα όπου μια μεγάλη συναυλία στα Προπύλαια θα προετοιμάσει την κεντρική διαδήλωση της επόμενης μέρας προς το υπουργείο Εργασίας. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που το σωματείο της Βιο.με. θα γνωστοποιήσει στην πολιτική εξουσία την πρότασή του, αυτή έχει ήδη υποβληθεί πριν από έναν μήνα χωρίς να λάβει καμία απάντηση.

Μπροστά σε αυτόν τον αγώνα λοιπόν που είχαμε την τύχη να ξεσπάσει στην πόλη μας και να πλαισιωθεί από πολιτικές και εργατικές συλλογικότητες αλλά και ανένταχτους αγωνιστές που συνειδητοποίησαν την σημασία του, αποκαλύφθηκαν μία σειρά από πολεμικές τόσο ρήξης όσο και ενσωμάτωσης. Η λυσσαλέα κριτική που του ασκήθηκε είναι φυσικά ευθέως ανάλογη της κορυφαίας αξίας του μέσα στην ιστορική συγκυρία που τον γέννησε. Μια χούφτα εργάτες συσπειρωμένοι σε ένα αμεσοδημοκρατικό σωματείο βάσης που έχει ανάγει την γενική του συνέλευση σε μοναδικό μέσο λήψης αποφάσεων, διένυσαν όλο τον δρόμο από τις επισκέψεις σε γραφεία βουλευτών, υπουργών, αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκκλησιαστικών παραγόντων και κάθε είδους κομματικών καλοθελητών, μέχρι την απεύθυνση στο Εργατικό Κέντρο, την αδράνεια και την παθητικότητά τους, μέχρι τελικά τελικά το ανοιχτό κάλεσμα που ακολούθησε μια κραυγή αγωνίας προς άλλο σωματείο βάσης της πόλης. Βλέποντας μπροστά στα μάτια τους να καταρρέουν όλες οι πιθανές τακτικές ανάθεσης και διαμεσολάβησης και έχοντας ήδη εξ' αρχής από μόνοι τους αποδομήσει την λογική της παραίτησης αλλά και της στείρας διεκδίκησης των δεδουλευμένων ως προθάλαμο της ανεργίας και της ανέχειας, τονίζουν προς κάθε κατεύθυνση πως αυτό που θέλουν είναι όχι μόνο να παραμείνουν μέσα στην παραγωγική διαδικασία αλλά να την διευθύνουν μόνοι τους, να την πάρουν στα χέρια τους και να την κατευθύνουν προς όφελος της κοινωνίας αλλάζοντας ποιοτικά χαρακτηριστικά του εμπορεύματος και της ίδιας της παραγωγής του. Η εργατική αυτοδιαχείριση προ των πυλών. Είτε αυτή προκύψει από χρηματοδότηση του ΟΑΕΔ (εκβιαστεί το κράτος) είτε αυτή ξεκινήσει με μοναδικό της όπλο την ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη και νομιμοποίηση, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο για όλους εμάς που αρνούμαστε να ζήσουμε σαν σκλάβοι. Ή μήπως όχι...;

Χωρίς να καταπιαστούμε καθόλου με κριτικές που τάσσονται ανοιχτά με την πλευρά της κυρίαρχης τάξης και νοοτροπίας, θα ρίξουμε το βάρος στις αποκαλούμενες 'αριστερές', 'αντισυστημικές' και 'αντικαπιταλιστικές' προσεγγίσεις κομματιών της αριστεράς και του ευρύτερου 'κινήματος'. Πολύ σωστά πολέμιοι -αλλά και μη- του αγώνα στη Βιομηχανική Μεταλλευτική, παρατηρούν πως αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες δεν οδηγούν αυτόματα προς τον συνολικό μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, δεν συνεπάγονται με κάποιο μεταφυσικό γραμμικό τρόπο την επαναστατική αλλαγή, αλλά διατρέχουν τον κίνδυνο να παραμείνουν νησίδες μέσα στο καπιταλιστικό αρχιπέλαγος. Εδώ το παράδειγμα της Αργεντινής αποτελεί το πιο τρανταχτό και πολυχρησιμοποιημένο με 200 περίπου επιχειρήσεις να λειτουργούν κάτω από τον έλεγχο των εργατών τους από το 2001 μέχρι και σήμερα. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν -ή καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν- όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό για να μειώσουν και να συκοφαντήσουν αγώνες για την αυτοδιαχείριση είναι ότι δυστυχώς δεν λένε κάτι που δεν ξέραμε ήδη -όχι μόνο εμείς αλλά και οι ίδιοι οι εργάτες! Προφανώς και η παραγωγή σε εργατικά χέρια σε εργοστάσια και επιχειρήσεις που κλείνουν είναι μόνο η αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Ξεχνούν όμως κάτι: πως μόνο αυτή μπορεί να πραγματώσει την προοπτική η οποία ξανοίγεται μπροστά της. Αν αυτή η διαδικασία δεν ξεκινήσει από την εργατική βάση καμία πολιτική ηγεσία δεν μπορεί, ακόμη κι αν ισχυρίζεται πως θέλει, να την αντικαταστήσει με κάποιο κεντρικό πλάνο.

Μια οικονομία σε καπιταλιστική κρίση και παρατεταμένη ύφεση δύσκολα θα χωρέσει αυτοδιαχειριζόμενα και κατειλημμένα εργοστάσια όση κοινωνική στήριξη κι αν έχουν αυτά, πάντα θα ανήκουν στο κομμάτι της παραγωγής που πρέπει να καταστραφεί για να επιζήσουν μονοπωλιακά και ολιγοπωλιακά κεφάλαια. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει αν πετύχει το πείραμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης έστω και σε μία, την πρώτη, ελπίζουμε, περίπτωση, είναι να δώσει επιτέλους ελπίδα και νέα ώθηση στην έκφραση των εργατικών αγώνων και αναγκών, να γεννήσει με άλλα λόγια ένα ουσιαστικά επαναστατικό εργατικό κίνημα. Ο παραγκωνισμός του παρασιτικού αφεντικού και η συλλογική ιδιοκτησία και εργασία με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τεράστιες κατακτήσεις για μια τάξη που τα τελευταία χρόνια μετράει μόνο ήττες και δέχεται ανηλεείς επιθέσεις. Είναι απορίας άξιο πώς υπέρμαχοι του συνθήματος 'χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά' δεν διστάζουν να κατηγορήσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο -αποκαλώντας 'μικροκαπιταλιστές' τους αγωνιζόμενους εργάτες- έναν αγώνα που προσπαθεί ακριβώς να κάνει πράξη το αγαπημένο τους τσιτάτο. Ή μήπως η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι στόχος που επιτρέπεται να πραγματωθεί μόνο σε ένα σοσιαλιστικό επέκεινα που θα έρθει ενώ οι εργάτες αγωνίζονται να περισώσουν μισθούς, ένσημα κ ό,τι άλλο θα τους έχει απομείνει ως τότε? Και τότε, στον μετεπαναστατικό επίγειο παράδεισο, τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν πραγματικά και δημοκρατικά σ' αυτούς που παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας ή σε μία άλλου τύπου κεντρική εξουσία που θα αποφασίζει γι' αυτούς αντί γι' αυτούς;

Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να εθελοτυφλούμε μπροστά στο τέρας της ανεργίας σήμερα, δηλαδή στο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός για την εργατική τάξη είναι το γεγονός ότι τεράστια ποσοστά της πετιούνται από το κεφάλαιο έξω από την παραγωγική διαδικασία για να αφεθούν εν τέλει στην κοινωνική περιθωριοποίηση και τον κανιβαλισμό του καπιταλισμού σε κρίση (απελπισία, περιθωριοποίηση, εκφασισμός). Ο δρόμος του παζαρέματος από το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού έχει παρέλθει και δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα παρά απογοήτευση και ηττοπάθεια. Τα εργαλεία και τα μέσα πάλης του καιρού της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει επιτέλους να δώσουν την θέση τους σε επιθετικές πρακτικές απόσπασης, οργάνωσης και απαλλοτρίωσης. Αυτά τα κομμάτια των 'από-τα-κάτω' πρέπει να αναλάβουν την επαναλειτουργία των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, να πλαισιώσουν εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, να συντονιστούν μεταξύ τους με στόχο τον πολλαπλασιασμό τους και να δώσουν περιεχόμενο σε μια ξεχασμένη μάλλον ιδέα, την ιδέα της δυαδικής εξουσίας· ας μη γελιόμαστε, όλοι ξέρουμε πως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη τάξη, το κράτος και τους καπιταλιστές, είναι η οργάνωση και η ενδυνάμωση ενός κινήματος που μη έχοντας πλέον να χάσει τίποτα θα ζητάει τα πάντα. Πόσο μάλλον αν αυτό το κίνημα ξεπεράσει την άμορφη μάζα ενός συνόλου ανθρώπων που εκφράζουν μία τάση και συγκροτήσει έναν δομημένο πόλο εργαζομένων που διαχειρίζονται κομμάτια της παραγωγής και αποτελούν ήδη πρόπλασμα της δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας του μέλλοντός μας.

Η φωνή των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι φωνή βγαλμένη από τα σπλάχνα της χειμαζόμενης κοινωνίας, δεν είναι πολιτική γκρούπα, δεν είναι κομματικό δελτίο τύπου, δεν είναι πρόταση προς ψήφιση νομοσχεδίου ούτε εγκεφαλικό μανιφέστο στα μυαλά κάποιου μισότρελου ερημίτη. Εγγυήσεις επιτυχίας ή ακόμη ακόμη και κρυστάλλινης συνέπειας και καθαρότητας δεν υπάρχουν ούτε σε αυτόν τον αγώνα ούτε σε κανέναν άλλο. Αν όμως οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν κάνουν ΤΩΡΑ το βήμα για να πάρουν όσα δικαιωματικά τους ανήκουν, τότε καμία μάχη χαρακωμάτων, κανένας αμυντικός πόλεμος δεν μπορεί να νικήσει, κι αυτό είναι κάτι που κανείς κοινός νους δεν μπορεί να αρνηθεί.

Πλάι σε αυτή την πολιτική ρήξης παρασιτεί και η λογική της ενσωμάτωσης, πολύ πιο ύπουλη και υπόγεια. Πρόκειται για ολόκληρη την ρητορική που θέλει μια 'αλληλέγγυα οικονομία' να συνυπάρχει με τη ζούγκλα της εκμετάλλευσης του σήμερα, να δημιουργεί 'εναλλακτικά', 'αλληλέγγυα', 'ελεύθερα' ή 'κοινωνικά' κομμάτια χώρου και χρόνου χωρίς να τονίζει τα όριά τους, χωρίς να βλέπει τους ριζοσπαστικούς εργατικούς αγώνες ως απαραίτητο οργανικό κομμάτι ολοκλήρωσης του προτάγματός τους, χωρίς να συνειδητοποιεί ούτε στιγμή ότι η πιο βολική λύση στην καπιταλιστική κρίση ήταν, είναι και θα είναι οι εργαζόμενοι να μοιράσουν την φτώχεια τους, να αρκεστούν στα λίγα και να 'ξανα-ανακαλύψουν' τις χαρές της ζωής 'χωρίς ευρώ'. Η άρνηση της πραγματικότητας αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος της αποδοχής της. Ασφαλώς και το τέλος των ολιστικών αφηγήσεων που πολλοί ευαγγελίζονται, το τέλος του σιδηρού παραπετάσματος ή της σοσιαλδημοκρατικής προοδευτικής προοπτικής έχει βάλει εδώ ανεξίτηλα τη σφραγίδα του. Αυτό που υποβόσκει όμως, βγάζει μάτι και στον πιο απλό παρατηρητή· ότι ακριβώς καμία ανάγκη των 'από-τα-κάτω' δεν μπορεί να ικανοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο χωρίς να 'παρέχει' κάποιος 'από-τα-πάνω΄. Με απλά λόγια, είτε όσοι βολεύονται σε παρόμοια εγχειρήματα και πρακτικές δεν έχουν πραγματικά υλικές ανάγκες παρά μόνο ελεύθερο χρόνο, είτε η αλληλεγγύη που διακηρύσσουν είναι διαταξική μέχρι το κόκκαλο καθώς ανάμεσά τους κάποιοι δεν έχουν και κάποιοι που έχουν δίνουν στους πρώτους.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μόνο αν αυτός ο κόσμος έρθει πάνω-κάτω, με κανέναν άλλο τρόπο. Η δική μας θέση είναι ότι αυτός ο κόσμος θα έρθει πάνω-κάτω μόνο όταν ο αγώνας για να γίνουμε οι κυρίαρχοι του πλούτου και των μέσων που τον παράγουν, δηλαδή ο αγώνας για την αυτοδιαχείριση, γίνει ο κεντρικός αγώνας της τάξης μας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας γι' αυτό. Ο αγώνας της Βιο.με., είτε το θέλουμε είτε όχι, ανοίγει το δρόμο και τώρα, σύντροφοι και συναγωνιστές, όλα παίζονται.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Θεσσαλονίκη, 11/10/2012

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΓΩΝΑ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΩΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, ενός εργοστασίου παραγωγής δομικών υλικών στη Θεσσαλονίκη, είναι απλήρωτοι από τον Μάη του 2011. Από πέρσι τον Σεπτέμβρη άρχισαν επίσχεση διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους κρατώντας παράλληλα βάρδιες στο εργοστάσιο για να μην πάρει η εργοδοσία τον εξοπλισμό. Μέσα σε αυτή την πορεία του αγώνα τους συνειδητοποίησαν ότι η καλύτερη λύση είναι να πάρουν οι ίδιοι το εργοστάσιο στα χέρια τους μέσω ενός εργατικού συνεταιρισμού και να το δουλέψουν υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης. Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι ένα σωματείο βάσης που λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά βασιζόμενο αποκλειστικά στις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων.

Για να πετύχουν τον στόχο τους χρειάζονται ένα δυνατό πανελλαδικό κίνημα αλληλεγγύης. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που δε θα τους συμπαραστέκεται μόνο ηθικά, υλικά και πολιτικά αλλά θα παλεύει να διαδώσει την προοπτική της αυτοδιαχείρισης στα εργοστάσια και σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η επίθεση του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στην εργασία έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία, το κράτος προσπαθεί λυσσαλέα να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης και οι φασίστες καλυπτόμενοι από έναν δήθεν «αντισυστημικό» μανδύα, αλλά ουσιαστικά στηριζόμενοι από το κράτος και το κεφάλαιο, αποτελούν το μακρύ χέρι του συστήματος που χτυπάει τα πιο αδύναμα τμήματα της εργατικής τάξης. Παραγωγικές μονάδες κλείνουν ή ξεπουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί, οι απολύσεις ολοένα κι αυξάνονται ενώ η ανεργία καλπάζει. Σε αυτή την κατάσταση κρίνουμε πως ένα κίνημα εργατικής αυτοδιαχείρισης μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στην αυξανόμενη ανεργία κι εξαθλίωση των εργαζομένων, και μια ευκαιρία για ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος.

Από το καλοκαίρι που δημιουργήθηκε η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη μέχρι τώρα έχουμε καταφέρει να δημοσιοποιήσουμε και να κάνουμε ευρύτερα γνωστό το ζήτημα, σε μια σειρά από πόλεις έχουν γίνει εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και στην ανεξάρτητη διαδήλωση της Καμάρας στη φετινή ΔΕΘ το στίγμα δόθηκε από την παρουσία της ΒΙΟ.ΜΕ. Τώρα είναι η ώρα της κλιμάκωσης. Θέλουμε η αλληλεγγύη να εξαπλωθεί παντού και να κάνουμε μια πρώτη δυναμική παρουσία στην Αθήνα διεκδικώντας την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Σε αυτό το πλαίσιο προτείνουμε τη διοργάνωση ενόςΚαραβανιού Αγώνα & Αλληλεγγύης που θα διασχίσει όλη την Ελλάδα, θα πληθαίνει σε κάθε τόπο που θα κάνει στάση και θα καταλήξει στην Αθήνα όπου θα διοργανωθούν μια μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης και μια μαζική και δυναμική πορεία στο υπουργείο εργασίας.

Προτείνουμε το Καραβάνι Αλληλεγγύης στη ΒΙΟ.ΜΕ. να αρχίσει  από την Παρασκευή 12 Οκτώβρη με διανυκτέρευση στη Θεσσαλονίκη, να συνεχιστεί το Σάββατο 13 Οκτώβρη με διανυκτέρευση στο Βόλο και ενδιάμεση στάση στη Λάρισα, τη Κυριακή 14 Οκτώβρη να είναι στην Αθήνα και η πορεία στην Αθήνα να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 15 Οκτώβρη. Η Θεσσαλονίκη θα είναι ο πρώτος σταθμός διανυκτέρευσής μας, όπου θα γίνει διαδήλωση και συναυλία. Δεύτερος σταθμός διανυκτέρευσης να είναι ο Βόλος και τρίτος η Αθήνα. Βασικός στόχος κατά τη διάρκεια του Καραβανιού Αλληλεγγύης είναι σε κάθε στάση μας να συναντιόμαστε με σωματεία κι εργαζομένους σε εργοστάσια αλλά και να γνωστοποιούμε το γεγονός στις τοπικές κοινωνίες. Σκεφτόμαστε για τις επόμενες 3 βδομάδες μέχρι την έναρξη του να γίνουν προπαρασκευαστικές εκδηλώσεις με ένα μέλος του Σωματείου κι ένα μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, σε πόλεις όπου θα γίνεται ενημέρωση για το ζήτημα της ΒΙΟ.ΜΕ., θα δημιουργούνται τοπικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και θα αρχίζει η προετοιμασία για το Καραβάνι Αλληλεγγύης.

Ζητάμε από τις πόλεις που θα συμμετέχουν:

• Να μεριμνήσουν για τα έξοδα μεταφοράς καθώς και την τυχόν διανυκτέρευση των 2 συμμετεχόντων από Θεσσαλονίκη
• Να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να στηρίξουν οικονομικά το Καραβάνι Αλληλεγγύης (πάρτυ, συναυλίες, διακίνηση των κουπονιών οικονομικής ενίσχυσης του Σωματείου, κλπ).
• Να μας ενημερώσουν για το αν και πόσοι θα συμμετέχουν με φυσική παρουσία στο Καραβάνι, καθώς και από ποιον σταθμό ή στάση θα γίνει αυτό.
• Να κάνουν εξορμήσεις ενημέρωσης στις κατά τόπους βιομηχανικές περιοχές και να προσπαθήσουν να φέρουν σε επαφή τους εργάτες, αλλά και όποιον ενδιαφέρεται για το ζήτημα, με το Σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ.
• Να φροντίσουν ούτως ώστε οι εκδηλώσεις ή τυχόν πέρασμα του Καραβανιού Αλληλεγγύης από την περιοχή τους, να γίνουν ευρύτερα γνωστές στην τοπική κοινωνία (οπωσδήποτε αφίσες, μικροφωνικές, δελτία τύπου, ΜΜΕ, όποιον τρόπο θεωρείτε εσείς πρόσφορο)

Μέχρι την Δευτέρα 24 Σεπτέμβρη θα πρέπει να έχουν απαντήσει όσες πόλεις ενδιαφέρονται για συμμετοχή στο Καραβάνι Αλληλεγγύης και για διοργάνωση εκδηλώσεων. Η καταληκτική ημερομηνία για τις δηλώσεις συμμετοχής ατόμων (φυσική παρουσία) στο Καραβάνι όπως επίσης και το ποσό οικονομικής ενίσχυσης που διαθέτει η κάθε πόλη για την πραγματοποίηση του είναι την Παρασκευή 5 Οκτώβρη.

Στη Θεσσαλονίκη θα υπάρχουν χώροι για διανυκτέρευση όλων των συμμετεχόντων και υπάρχουν σκέψεις για διοργάνωση συναυλίας, συλλογικών κουζινών για τη σίτιση των συμμετεχόντων στο Καραβάνι, κλπ. Το ίδιο ζητάμε να εξασφαλιστεί και από τους δύο άλλους σταθμούς του Καραβανιού (Βόλος και Αθήνα).

Για επικοινωνία:

• protbiometal@gmail.com Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των      εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Πηγή: http://biom-metal.blogspot.gr/

Ενημερωτικό δελτίο για τον αγώνα στη ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Πραγματοποιήθηκε τη Τετάρτη 12/9 η προγραμματισμένη συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με τη συμμετοχή των εργαζομένων του σωματείου.

Η συνέλευση κινήθηκε αρχικά γύρω από τα συμπεράσματα και τις εντυπώσεις γύρω από τη συμμετοχή του σωματείου της ΒΙΟ.ΜΕ. και της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στην ανεξάρτητη συγκέντρωση της Καμάρας. Τονίστηκε πως ήταν το πρώτο βήμα για τη περαιτέρω κοινωνικοποίηση του ζητήματος του δίκαιου αγώνα μας και σε άλλους εργαζόμενους, καθώς τα πανό του σωματείου και της πρωτοβουλίας, οδήγησαν τη πορεία χιλιάδων ανθρώπων.

Σε όλο το διάστημα που προηγήθηκε, όλο και περισσότερες εκδηλώσεις αλληλεγγύης αλλά και οικονομικής στήριξης στον αγώνα των εργαζομένων, σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, μας δείχνουν πως ακόμη περισσότεροι εργαζόμενοι και άνεργοι :

- Στηρίζουμε τον αγώνα για να περάσει το εργοστάσιο στα χέρια των εργατών. Ενάντια στα κλεισίματα των επιχειρήσεων, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, απαντάμε με αυτοδιαχείριση της παραγωγής, πλήρη εργατικό έλεγχο. 

- Αγωνιζόμαστε με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες μαζί με το σωματείο βάσης των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, όπου ο αγώνας βρίσκεται πραγματικά στα χέρια των εργαζομένων.

- Δυναμώνουμε τη φωνή των απλήρωτων εργαζομένων της ΒΙΟ.ΜΕ. που αγωνίζονται με αξιοπρέπεια εδώ και 17 μήνες ενάντια στη κοινωνική ζούγκλα που επιβάλει το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.

Για τη Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα, σχεδιάστηκαν και οργανώθηκαν οι εξής δράσεις: 

- Μικροφωνική συγκέντρωση έξω από τον ΟΑΕΔ και κάλεσμα στους ανέργους της πόλης να στηρίξουν των αγώνα

- Συσκέψεις και παρεμβάσεις στα εργοστάσια που κλείνουν ή είναι κλειστά στη Βιομηχανική Ζώνη

- Επαναδραστηριοποίηση του περιπτέρου πληροφόρησης στο κέντρο της πόλης.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ,ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΤΤΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΝΕΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 19/9 19.00 στο ΕΚΘ [Ολύμπου και Αριστοτέλους]

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ; ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!!

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

protbiometal@gmail.com

Κάλεσμα για τη διαδήλωση της ΔΕΘ

ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

Διανύουμε πλέον τον 15ο μήνα που το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (θυγατρική της Φιλκεραμ-Τζόνσον), παραμένει κλειστό. Οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής δίνουν ένα σπουδαίο αγώνα, κάτω από δύσκολες συνθήκες, απλήρωτοι από τον Μάη του 2011, και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης αγωνίζονται να κρατήσουν μια πολύ δυναμική επιχείρηση παραγωγής δομικών υλικών ζωντανή και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και με ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. 

Οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται για να περάσει το εργοστάσιο από τα χέρια του κεφαλαίου στα χέρια των εργαζομένων! 

Αγωνίζονται να γίνει πράξη ότι εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς τα αφεντικά! 

Στο πλευρό τους οι εκατοντάδες εργαζόμενοι και άνεργοι, είτε είναι όργανωμένοι σε συλλογικότητες είτε όχι, που στηρίζουν τον αγώνα του σωματείου της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής πολιτικά, οικονομικά και ηθικά, με τη συγκρότηση πρωτοβουλιών, συσκέψεων και εκδηλώσεων αλληλεγγύης σε πολλές πόλεις σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Σε μια περίοδο όπου η επίθεση που δέχεται η πλειοψηφία της κοινωνίας, στο βωμό του κέρδους και της διάσωσης της "εθνικής οικονομίας" των τραπεζών και των βιομηχάνων, το παράδειγμα του αγώνα της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, που δίνεται από ένα σωματείο που λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης, συγκινεί και εμπνέει όλο και περισσότερους. Κι αυτό γιατί ο αγώνας των εργατών για την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, για τον πλήρη εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και διαβίωσης βρίσκει ολοένα και περισσότερους συμπαραστάτες σε μια συγκυρία που τα κλεισίματα των επιχειρήσεων και η μαζική ανεργία αποτελούν καθημερινή είδηση σε κάθε γωνιά της χώρας. 

ΝΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ,ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΤΤΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Από τη πλευρά της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ενισχύουμε τον αγώνα του σωματείου της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, δυναμώνοντας την εκστρατεία ενημέρωσης και αλληλεγγύης, φροντίζοντας να φτάσει το κάλεσμα των εργαζομένων σε κάθε εργασιακό χώρο και σε κάθε γειτονιά. Για αυτό το λόγο οργανώνουμε εξορμήσεις μαζί με το σωματείο από τη Βιομηχανική Ζώνη, μέχρι το κέντρο της πόλης, όπου λειτουργεί πλέον σε καθημερινή βάση περίπτερο πληροφόρησης, στη Καμάρα, για τον αγώνα. Το βράδυ της Παρασκευής 7 Σεπτεμβρίου συνδιοργανώνουμε μαζί με τους εργαζόμενους βραδιά αλληλεγγύης με ζωντανή λαϊκή μουσική στον χώρο του εργοστασίου.

ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Στην εποχή του καπιταλιστικού μονοδρόμου και της διαρκούς επίθεσης της κυβέρνησης και της τρόικας, που απειλούν να συντρίψουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα εκατομμυρίων εργαζομένων και ανέργων,τα εγκαίνια της ΔΕΘ πρέπει να μετατραπούν σε ένα πανκοινωνικό, πανεργατικό συλλαλητήριο. Να διαδηλώσουμε ενάντια στην βαρβαρότητα προτάσσοντας τους σύγχρονους, δίκαιους κοινωνικούς αγώνες, να κάνουμε ένα ακόμα βήμα στην τόσο αναγκαία σήμερα αντεπίθεση μας για την ανατροπή. 

Διαδηλώνουμε, λοιπόν, στη ΔΕΘ μαζί με το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, χωρίς χορηγούς αλλά και χωρίς πατρονάρισμα από διάφορους πατέρες είτε κομματικούς είτε εργατοπατέρες.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΣΩΜΑΤΕΙΟ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ, 

ΑΝΕΡΓΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ 

ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 

ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ ΣΤΙΣ 18.30

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

protbiometal@gmail.com