του Δημήτρη Αργυρού
Θα ξεκινήσουμε από κάτι που λέει ο Ελένο Σάνια, ένας σύγχρονος αναρχικός στοχαστής, στα δημοσιευμένα άρθρα του στα Ελληνικά με τίτλο «Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της» από τις εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες».
Λέει λοιπόν στο τέλος αυτού του μικρού βιβλίου ο στοχαστής: «Όπως έλεγε κι ο Χέλντερλιν, τα πολύτιμα μαργαριτάρια δεν βρίσκονται στην επιφάνεια, αλλά στο βυθό της θάλασσας. Το να είσαι αναρχικός και πιστεύεις σε ορισμένες αξίες σημαίνει να αποδέχεσαι εκ προοιμίου ότι ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι θα χάσεις. Και αυτό συμβολίζει ο Δον Κιχώτης, ο μεγάλος αναρχικός και πρότυπο συμπεριφοράς και ανθρώπου, το οποίο εγώ, με ή χωρίς επιτυχία, έχω προσπαθήσει να ακολουθήσω. Ναι, ο Δον Κιχώτης, η πιο αγνή ενσάρκωση του αναρχισμού΄ αγωνίσου και χάσε».
Πρόκειται για μια θέση που με εξοργίζει για τον πεσιμιστικό ρομαντισμό της που οδηγείται σε ένα πρωτόγνωρο μηδενισμό, δίχως βέβαια ο ίδιος να το κατανοεί. Αν δεν νικήσουμε γιατί να αγωνιστούμε μπορεί να πούνε κάποιοι. Όχι φίλε μου εγώ θέλω να νικήσω, λάθος θέλω να νικήσουμε. Διαφορετικά η λεία δεν θα πάψει να πέφτει στα χέρια του νικητή.Διαφορετικά δεν θα μπουν σε αμφισβήτηση οι νίκες των κυρίαρχων. Γιατί όσο νικά ο αντίπαλος ακόμη και οι νεκροί καθώς και οι αγώνες τους δεν θα είναι ασφαλείς. Για αυτό και κάθε γενιά-όπως έγραφε και ο Μπένγιαμιν-πρέπει να αρπάζει την παράδοση από τα χέρια του κομφορμισμού.Με τον τρόπο που η κάθε γενιά ξέρει. Που δεν είναι άλλος από την ταξική πάλη.Όποια μορφή παίρνει αυτή από εποχή σε εποχή.
